Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс-американдық суретші Альфред Цвибель (6 қараша 1914 жыл - 25 ақпан 2005 жыл) - неміс-американдық пейзаж, гүл және натюрморт суретшісі.
German American painter
Alfred Zwiebel (November 6, 1914 — February 25, 2005) was a German American landscape, floral, and still life painter.
Ерте өмір
Ол Германияның оңтүстігіндегі Фюртта дүниеге келген. Төрт жасында отбасымен Бамберг қаласына көшіп барды. Ол балалық шағы мен жастығын сонда өткізді, ал осы қаланың және оның айналасындағы аймақтың сұлулығы, Германияның "Франкония Швейцариясы" деп аталатын аймағы, оны бала кезінен өмірінің соңына дейін шабыттандырды. Нацистер билікке келгеннен кейін, Цвибель отбасымен Германиядан кетіп қалды. 1935 жылы Звибель Америка Құрама Штаттарына көшіп келіп, алдымен Милуокиде тұрды, содан кейін Нью-Йоркте қоныстанды. 1941 жылы ол американдық реалист суретші Тулли Филмуспен оқыған портрет суретшісі Клара Фридке үйленді. Олардың бір қызы бар. Звибель Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ армиясында қызмет етті және 1944 жылы Америка азаматы болды. Келесі 20 жыл бойы ол әр түрлі "күнгі жұмыста" жұмыс істеді, бос уақытында сурет салады. Ол нан пісіруші, шаңғы сатушы және коммерциялық суретші болып жұмыс істеді. 1949 жылдан 1953 жылға дейін Нью-Йоркте радиодағы тұлға болды, онда WABF станциясында апта сайын "Альфред Цвибельдің жинағынан музыка" бағдарламасын өткізді, өзінің кең жинағынан опера және классикалық музыка жаздырмаларын ойнатты (опера оның өмір бойы құмарлықтарының бірі болды). Кейде ол музыкаға қатысты мақалалар да жазатын. 1950 және 1960 жылдары Метрополитен опера театрында әнші болған Лиза Дела Каса мен Аннелизе Ротенбергер Нью-Йоркте болған кезде онымен сурет салуды оқыды.
He was born in Fürth, in southern Germany, but when he was four, his family moved to the city of Bamberg, today a UNESCO World Heritage Site because of its medieval cathedral and many other gems of art and architecture from the Middle Ages, Renaissance, and Baroque. It was there that he spent his childhood and youth, and the beauty of that city and its surrounding area, the region of Germany known as "Franconian Switzerland," inspired him from his boyhood to the end of his life. Soon after the Nazis came to power, Zwiebel and his family left Germany; he and his four siblings were raised as Lutherans by their mother, but his father was Jewish, as well as politically active against the Nazis. In 1935, Zwiebel immigrated to the United States, living first in Milwaukee and then settling in New York City, where in 1941 he married Clara Fried, a portrait painter who had studied with American Realist artist Tully Filmus. They had one child, a daughter. Zwiebel served in the U. S. Army during World War II and became an American citizen in 1944. For the next 20 years he worked at a variety of "day jobs," painting whenever he had free time. Among other things, he worked as a baker, ski salesman, and commercial artist. From 1949 1953, he was a radio personality in New York City, where he had a weekly program, "Music From Alfred Zwiebel's Collection," on station WABF, playing opera and classical music recordings from his own extensive collection (opera was another of his lifelong passions). He also occasionally wrote articles on music for publication. Two singers engaged at the Metropolitan Opera in the 1950s and '60s, Lisa Della Casa and Anneliese Rothenberger, studied painting with him while in New York.
Жұмыс
Звибель май, пастель және май пастелімен жұмыс істеді. Оның кейбір жұмыстары қараңғы түстермен, әсіресе көк және қызғылт түстермен боялған бірқатар пейзаждармен жасалды. Алайда, жалпы алғанда, Цвибель өзінің палитрасының жан-жақтылығымен танымал болды, мысалы, келесі баспасөз шолуында ("Рыспен білдірілген оптимизм" деп аталады):
Zwiebel worked in oil, pastel, and oil pastel (also called oilstick). Some of his work was done using rather dark values, especially a number of landscapes painted largely in blue and purple tones. Generally, however, Zwiebel was known for the vibrancy of his palette, as evidenced, for example, in the following press review (entitled "Optimism Expressed in Color"):
Стиль және әсерлері
Цвибель өзінің және кейінгі ұрпақтардың көптеген суретшілерімен синхронды емес, өйткені ол 20 ғасырдың модернизмі, әсіресе абстрактіл экспрессионизмнің көп бөлігін қабылдамады. Ол импрессионизмге терең ықылас білдірді. Оған ең көп әсер еткен жеке суретшілер Клод Моне (Моне сияқты, ол да сулы гүлдерге қызығатын және олардың көптеген суреттерін жасаған), Камил Писарро, Винсент ван Гог және оның гүл суреттерінде Одилон Редон болды. Қай стильдік ағымға көбірек тиесілі екенін сұрағанда, ол: "Рас суретші кез келген стильде жұмыс істеуге еркін болуы керек, бірақ егер мен өзімді қазіргі импрессионист деп атаймын" деп жауап берді. "Звибельдің Ван Гог сияқты шатастырмалы, Тернер сияқты жұмсақ, Монте сияқты импрессионисттік сезімдері бар". "Альфред Цвибель импрессионисттік техниканы қолданады, оның жарық, түстердің әртүрлілігі мен ашық палитрасы бар, және бұл оның суреттеріне өмір береді. Звибельді кеш піскен Писарро деп атауға болады, бірақ ол қазіргі көзге Писарро болып табылады". "Звибель, оның үлгілері әрқашан ұлы импрессионисттер болған, қасақана "модерндерден" бөлек болды. Ол импрессионизммен бірге қалды. Бірақ ол, мұнда көрініс тапқан суреттерінде көрсетілгендей, бұл стильді шеберлікке жеткізді. Оның суреттері өмірге толы, гүлдердегі өлі жандар тропиктік түстер мен формаларға ие. Бұл шығармаларды көру адамға зор қуаныш сыйлайды". "Зюйбельді жиі "заманауи импрессионист" деп атайды. Оның барлық нюанстарымен жарық және дәмді дәмділігімен, оның шығармалары стиліне байланысты басым импрессионисттік, бірақ олар ерекше жеке экспрессионисттік сипатқа ие, мұнда тақырыптың ішкі мәні сыртқы түрінен маңызды ".
Zwiebel was artistically somewhat out of sync with many of the artists of his own and subsequent generations, as he felt alienated by, and rejected, much of 20th century modernism, particularly Abstract Expressionism. He felt the deepest affinity for Impressionism. The individual artists by whom he was most strongly influenced were Claude Monet (like Monet, he was fascinated by water lilies and made a great number of paintings of them), Camille Pissarro, Vincent van Gogh, and, in his flower paintings, Odilon Redon. When asked to which stylistic movement he felt he most belonged, he replied, "An artist must be free to work in whatever style the moment calls for, but if anything, I would call myself a modern impressionist." "Zwiebel has a capacity of feeling as turbulent as van Gogh, as soft as Turner, and as impressionistic as Monet." "Alfred Zwiebel uses the impressionistic technique with all its wealth of light, nuanced play of color, and open palette, and this breathes life into what he paints. One could call Zwiebel a belated Pissarro, but with the caveat that he is a Pissarro for contemporary eyes." "Zwiebel, whose models have always been the great Impressionists, has intentionally remained apart from the 'Moderns' He stayed with Impressionism. But he has achieved, as the paintings exhibited here prove, mastery in this style. His landscapes are imbued with life; his flower still lifes have an almost tropical opulence of colors and forms. To view these works gives one great pleasure." "Zwiebel has often been called a 'modern impressionist.' His works, with all their nuances of light and richness of palate [sic], are predominantly impressionistic in style although they also have a uniquely individual expressionist character, wherein the inner essence of a subject is more important than its outward form."
Кейінгі жылдары және өлімі
Цвибель өмірінің соңына дейін сурет салуды жалғастырды, бірақ соңғы жылдары көзінің нашарлауымен және катарактадан түстерді қабылдау қабілетінің жоғалуымен, сондай-ақ Альцгеймер ауруымен күресуге тура келді. Ол 90 жасында Нью-Йоркте өкпе қабынуынан қайтыс болды.
Zwiebel continued to paint until the end of his life, although in his later years he had to struggle with failing eyesight and loss of color perception due to cataracts, as well as with Alzheimer's disease. He died of pneumonia in New York City at the age of 90.