Кіріспе
Құстардың жойылған туысы Andalgalornis - Аргентинада өмір сүрген жойылған Phorusrhacidae туысына жататын ұшпайтын жыртқыш құстардың туысы (көбінесе "террор құстары" деп аталады). Оның түрі және жалғыз түрі - A. steulleti.
Andalgalornis is a genus of flightless predatory birds of the extinct family Phorusrhacidae (often called "terror birds") that lived in Argentina. The type and only species is A. steulleti.
Сипаттама
Биіктігі шамамен биік, салмағы шамамен 300 кг болған, ал оның туысы Патагорнитиналар деп аталады. Оның құрамында өте жұқа пішінді түрлері бар. Ол үлкен форусрахцидті форусрахкосқа ұқсайды, бірақ ол нәзік және кішірек және пропорционалды түрде жоғары қарны бар, бұл барлық форусрахцидтердің дене көлеміне қатысты ең үлкені.
Палеобиология
Форурхацидтер жер асты жыртқыш немесе қоқыс жегіш болған деп есептеледі және көбінесе сүтқоректі жыртқыш болмаған кезде Кенозойлық Оңтүстік Америкада үстем болған ең жоғары жыртқыш деп саналады, бірақ олар кейбір ірі, етқоректі борхиеенид сүтқоректілерімен бірге өмір сүрді. Бұрынғы форусракцидті қоректендіру экологиясының гипотезалары егжей-тегжейлі гипотезалар мен биомеханикалық зерттеулер арқылы емес, көбінесе олардың ілгерілеп бара жатқан үлкен бас сүйектері бар екендігіне негізделген, ал олардың жүгіру және жыртқыш бейімделулері туралы мұндай зерттеулер тек 21 ғасырдың басынан бастап сыналды. Альваренга мен Элизабет Хофлинг 2003 жылғы мақалада форусраксидтік әдеттер туралы кейбір жалпы пікірлер айтты. Олар ұша алмайтын, бұл олардың қанаттарының мөлшеріне және дене массасына сәйкес келеді, ал қанаттың көлемі топтың үлкен мүшелерінде көбірек қысқарды. Олар жамбас, жоғарғы жақ сүйегі мен көкірек сүйегінің тарылуы өсімдік көп өскен аймақтарда аң аулау үшін бейімделу болуы мүмкін екенін атап өтті, бұл тік кедергілер арасында қозғалғанда үлкен серпінділікке мүмкіндік береді. Сондай-ақ, жоғарғы жақ жақ сүйегі ағаш діңдері мен тастардың арасында жасырынған ұсақ жануарларды ұстауға көмектеседі. Көздің үстіндегі жасты сүйектерінен (қазіргі соколдағыға ұқсас) пайда болған үлкен кеңістіктер көзді күн сәулесінен қорғаған және көздің айқын көрінуіне мүмкіндік берген, бұл олар көлеңкелі ормандарда емес, ашық, күн сәулесінен жарық аймақтарда аң аулағандығын көрсетеді. 2010 жылы Дегранж және оның әріптестері жасаған зерттеуде, КТ сканерлерін пайдалана отырып, шекті элементтік талдау негізінде, оның тістеу күшін және бас сүйегіндегі стрессті бөлуін бағалады және басқа ірі форусрацидтер сияқты, оның үлкен дәрежеде бас сүйегінің қозғалмауы (бас сүйектерінің бір-біріне қатысты қозғалмауы) жоғалғанын көрсетті. Бұл зерттеушілер бұл жоғалтуды бас сүйегінің қатаңдығының жақсаруына бейімделу ретінде түсіндірді және қазіргі қызыл аяқты серия мен ақ құйрықты бүркітке қарағанда, форусрахсид бас сүйегі бүйірлік жүктеме кезінде салыстырмалы түрде жоғары стресс көрсетті, бірақ күш жоғары және төменге және "артқа тарту" симуляцияларында төмен стресс болды. Бас сүйегінің екі жағы мен ортасындағы салыстырмалы әлсіздікке байланысты, бұл зерттеушілер Andalgalornis-тің үлкен, күресіп жатқан олжаны бағындыру үшін қарнын пайдалануды қамтитын қауіпті мінез-құлықпен айналысуы мүмкін емес деп санайды. Оның орнына, олар оны өлтіруге және қауіпсіз түрде тұтынуға болатын кішігірім олжамен қоректендірді, мысалы, оны тұтас жұтып, немесе үлкен олжаны нысанаға алғанда, ол "жаулап алу және шегіну" стратегиясында, қарнымен бірнеше рет қайталанатын соққыларды қолданды. Қауіпке ұшыраған аңдарды, өткір тырнақтары болмаса да, аяқтарымен ұстап қалуға болады. 2012 жылы Тамбусси мен оның әріптестері мойын омыртқаларының морфологиясына негізделген Андалгалорнис мойынның иілу қабілеттерін талдап, мойынды үш бөлікке бөледі. Олар Andalgalornis мойын бұлшықеттері мен қаңқасы үлкен бас көтеріп жүруге бейімделген және төменге қарай ең жоғары соққыдан кейін көтерілуге көмектеседі деген қорытындыға келді. Зерттеушілер басқа да үлкен, үлкен баслы форусрахсидтер үшін де солай болады деп болжады. 2020 жылы Дегранждың форусрацидтік бас сүйегі морфологиясын зерттеуі топ ішінде серияға ұқсас ата-бабадан алынған екі негізгі морфотиптің бар екенін анықтады; "Псилоптер бас сүйегі типі", ол плезиоморфты (ата-бабалар типіне көбірек ұқсас) және "Террор құсы бас сүйегі типі", оған Андалгалорнис және басқа да ірі мүшелер кірді, ол көбірек маманданған, қатты және қатты бас сүйегі бар. Айырмашылықтарға қарамастан, зерттеулер екі типтің де құрбандықты ұқсас ұстағанын көрсетті, ал "Террор құсы" типінің қаттырақ бас сүйектері мен одан да үлкен тістеу күші үлкен құрбандықты ұстауға бейімделу болуы мүмкін еді.