Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы (1892–1973)
American writer (1892–1973)
Перл Комфорт Сиденстрикер Бак (26 маусым 1892 – 6 наурыз 1973) – американдық жазушы және романист. Ол ең танымал "Жақсы жер" романымен, ол 1931 және 1932 жылдары АҚШ-та ең көп сатылған роман болды және оған 1932 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1938 жылы Бак әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын "Қытайдағы шаруалар өмірін бай және шын эпикалық тұрғыдан сипаттағаны үшін" және миссионер ата-анасының екі естелік өмірбаянын "шедеврлері" деп танығаны үшін алғашқы американдық әйел ретінде жеңіп алды. Бак Батыс Вирджинияда дүниеге келді, бірақ 1892 жылдың қазан айында оның ата-анасы 4 айлық сәбиін Қытайға алып кетті. Миссионерлердің қызы және кейіннен өзі де миссионер болған Бак 1934 жылға дейін өмірінің көп бөлігін Чжэньцзян қаласында ата-анасымен, ал Нанкинде бірінші күйеуімен өткізді. Ол ата-анасымен бірге жазда Кулингте, Лу тауындағы виллада демалып, осы жыл сайынғы саяхат кезінде жазушы болуды шешті. Ол Линчбургтегі (Виргиния штаты) Рэндольф-Мейкон әйелдер колледжін бітіріп, Қытайға оралды. 1914 жылдан 1932 жылға дейін Джон Лоссинг Бакқа үйленгеннен кейін ол пресвитериандық миссионер болып қызмет етті, бірақ шетелдік миссиялардың қажеттігіне күмән келтірді. Оның көзқарастары фундаменталистер мен модернистер арасындағы тартыс кезінде дау тудырды, нәтижесінде ол отставкаға кетті. 1935 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін ол Ричард Уолшқа үйленді және жазумен айналысуын жалғастырды. Ол әйелдер құқықтары мен нәсілдік теңдіктің белсенді жақтаушысы болды, сондай-ақ Қытай және Азия мәдениеттері туралы көп жазды, әсіресе азиялық және аралас нәсілді балаларды асырап алу мәселесіндегі еңбегімен танылды.
Pearl Comfort Sydenstricker Buck (June 26, 1892 – March 6, 1973) was an American writer and novelist. She is best known for The Good Earth, the best selling novel in the United States in 1931 and 1932 and which won her the Pulitzer Prize in 1932. In 1938, Buck became the first American woman to win the Nobel Prize in Literature "for her rich and truly epic descriptions of peasant life in China" and for her "masterpieces", two memoir biographies of her missionary parents. Buck was born in West Virginia, but in October 1892, her parents took their 4 month old baby to China. As the daughter of missionaries and later as a missionary herself, Buck spent most of her life before 1934 in Zhenjiang, with her parents, and in Nanjing, with her first husband. She and her parents spent their summers in a villa in Kuling, Mount Lu, Jiujiang, and it was during this annual pilgrimage that the young girl decided to become a writer. She graduated from Randolph Macon Woman's College in Lynchburg, Virginia, then returned to China. From 1914 to 1932, after marrying John Lossing Buck, she served as a Presbyterian missionary, but she came to doubt the need for foreign missions. Her views became controversial during the Fundamentalist–Modernist controversy, leading to her resignation. After returning to the United States in 1935, she married the publisher Richard J. Walsh and continued writing prolifically. She became an activist and prominent advocate of the rights of women and racial equality, and wrote widely on Chinese and Asian cultures, becoming particularly well known for her efforts on behalf of Asian and mixed race adoption.
Ерте өмір және білім
Бастапқыда Комфорт деп аталған Перл Сиденстрикер Батыс Вирджиния штатының Хиллсборо қаласында, голландия және неміс тегінен шыққан Каролина Мод (Стултинг) (1857–1921) және Абессалом Сиденстрикер отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы, Оңтүстік пресвитериан миссионерлері, 1880 жылдың 8 шілдесінде үйленгеннен кейін көп ұзамай Қытайға сапар шекті, бірақ Перлдің тууы үшін Америка Құрама Штаттарына оралды. Перл бес айлық болғанда отбасы Қытайға келді, алдымен Хуайань қаласында, содан кейін 1896 жылы ірі қала Нанкинге жақын орналасқан Чжэньцзянға (қытай пошталық транскрипциясында Чиньцзян деп белгіленген) көшіп барды. Жазда ол отбасымен Кулингке демалуға барушы еді. Оның әкесі 1897 жылы Кулингте тас үй салып, 1931 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Осы жылдық жазғы сапар кезінде жас қыз жазушы болуды шешті. Перл өз естеліктерінде "бірнеше әлемде" өмір сүргенін еске алды, бірі – "ата-анасының кішкентай, ақ, таза пресвитериандық әлемі", екіншісі – "үлкен, мейірімді, тым таза емес қытай әлемі", және олардың арасында ешқандай байланыс болмады. Боксерлік көтеріліс (1899–1901) отбасына үлкен әсер етті; олардың қытай достары оларды тастап кетті, ал батыстық қонақтардың саны азайды. Оның әкесі, ешбір қытай адам оған зиян келтірмейтініне сенгендіктен, қалған отбасы қауіпсіздік үшін Шанхайға кеткен кезде қалып қойды. Бірнеше жылдан кейін Бак Мисс Джуэлл мектебіне қабылданып, басқа оқушылардың нәсілшіл көзқарастарына наразы болды, олардың көпшілігі қытай тілінде сөйлей алмады. Оның екі ата-анасы да қытай халқының өздеріне тең екенін жақсы білді (олар "жалған дінге табынушы" деген сөзді қолдануға тыйым салды) және ол екі тілді ортада өсті: анасы ағылшын тілінде, қытай дослары жергілікті диалектте, ал классикалық қытай тілінде Кунг есімді қытай ғалымы сабақ берді. Ол сонымен қатар көп оқыды, әсіресе, әкесінің қарсылығына қарамастан, Чарльз Диккенстің романдарын, кейіннен өмірінің соңына дейін жылына бір рет қайта оқығанын айтты. 1911 жылы Бак Қытайдан Вирджиния штатының Линчбург қаласындағы Рэндольф-Мейкон әйелдер колледжіне оқуға кетті, 1914 жылы Фи Бета Каппа құрметті дипломмен бітіріп, Каппа Дельта қауымдастығының мүшесі болды.
Originally named Comfort, Pearl Sydenstricker was born in Hillsboro, West Virginia, to Caroline Maude (Stulting) (1857–1921) and Absalom Sydenstricker, of Dutch and German descent respectively. Her parents, Southern Presbyterian missionaries, travelled to China soon after their marriage on July 8, 1880, but returned to the United States for Pearl's birth. When Pearl was five months old, the family arrived in China, living first in Huai'an and then in 1896 moving to Zhenjiang (then often known as Chingkiang in the Chinese postal romanization system), near the major city of Nanjing. In summer, she and her family would spend time in Kuling. Her father built a stone villa in Kuling in 1897, and lived there until his death in 1931. It was during this annual summer pilgrimage in Kuling that the young girl decided to become a writer. Pearl recalled in her memoir that she lived in "several worlds", one a "small, white, clean Presbyterian world of my parents", and the other the "big, loving merry not too clean Chinese world", and there was no communication between them. The Boxer Uprising (1899–1901) greatly affected the family; their Chinese friends deserted them, and Western visitors decreased. Her father, convinced that no Chinese could wish him harm, stayed behind as the rest of the family went to Shanghai for safety. A few years later, Buck was enrolled in Miss Jewell's School there and was dismayed at the racist attitudes of the other students, few of whom could speak any Chinese. Both of her parents felt strongly that Chinese were their equals (they forbade the use of the word heathen), and she was raised in a bilingual environment: tutored in English by her mother, in the local dialect by her Chinese playmates, and in classical Chinese by a Chinese scholar named Mr. Kung. She also read voraciously, especially, in spite of her father's disapproval, the novels of Charles Dickens, which she later said she read through once a year for the rest of her life. In 1911, Buck left China to attend Randolph Macon Woman's College in Lynchburg, Virginia graduating Phi Beta Kappa in 1914 and a member of Kappa Delta Sorority.
Қытай
Бак Қытайға қайтып, миссионер болуды ойламаса да, әкесі анасының қатты ауырып жатқанын жазып бергенде, ол дереу пресвитериандық кеңеске өтініш жасады. 1914 жылы Бак Қытайға оралды. Ол 1917 жылы 13 мамырда ауыл шаруашылығы экономисі миссионер Джон Лоссинг Бакқа үйленді және олар Хуай өзенінің бойындағы шағын қала Сучжоуға (Жянсу провинциясындағы Сучжоумен шатастырмау керек) көшіп барды. Бұл – «Жақсы жер» және «Ұлдар» атты кітаптарында суреттелген аймақ. 1920 жылдан 1933 жылға дейін Бакс Нанкин университетінің кампусында Нанкин қаласында тұратын, онда екеуі де оқытушылық қызметтер атқарған. Ол осы жеке, шіркеу басқаратын университетте, сондай-ақ Гинлинг колледжінде және Ұлттық орталық университетте ағылшын әдебиетін оқытты. 1920 жылы Бакс отбасында Кэрол есімді қыз дүниеге келді. Кэролдың тууындағы асқынуларға байланысты Бак гистерэктомиядан өтуі керек болды, бұл оның биологиялық балалы бола алмауына әкелді. 1921 жылы Бактың анасы тропикалық аурудан көз жұмды, көп ұзамай оның әкесі көшіп келді. 1924 жылы олар Джон Бактың демалыс жылы үшін Қытайдан кетіп, қысқа уақытқа АҚШ-қа оралды, сол кезде Перл Бак Корнелл университетінде магистр дәрежесін алды. 1925 жылы Бакс отбасы Джанис есімді баланы асырап алды (кейін Уолш деген лақап аты пайда болды). Сол күзде олар Қытайға оралды. Бак АҚШ-та болған кезде Нью-Йорктегі Джон Дей баспасының редакторы Ричард Уолш оның «Шығыс жел: Батыс жел» романын қабылдады. Ол Уолшпен некеге тұрып, көптеген жылдар бойы кәсіби командалық жұмыс жасай бастаған қарым-қатынасты бастады. Нанкинге оралғанда Бак әр таңертең өзінің университет үйінің төбелігіне барып, бір жыл ішінде «Жақсы жер» атты қолжазбасын аяқтады. Ол 1931 жылы Қытайдағы су тасқынынан зардап шеккендерге қайырымдылық көмек көрсету науқанына қатысып, босқындардың жағдайын сипаттайтын қысқа әңгімелер сериясын жазды, олар АҚШ-тағы радиода хабарланды және кейіннен «Бірінші әйел және басқа да әңгімелер» жинағында жарияланды. Келесі жылы күйеуі отбасын Итакаға алып кеткенде, Бак Нью-Йорктегі Астор қонақ үйінде пресвитериан әйелдерінің түскі асында сөйлеуге шақыруды қабылдады. Оның баяндамасының тақырыбы «Шетелдік миссионерлер үшін қандай да бір негіз бар ма?» болды. Жауабын «жоқ» деп жеткізді. Ол өзінің американдық аудиториясына өзінің христиандық сенімін бөлісу үшін қытайлықтарды құптайтынын айтты, бірақ Қытайға Қытайды тым жиі білмейтін және оны бақылауға тырысатын менмен миссионерлер билеген институционалдық шіркеудің қажеті жоқ деп мәлімдеді. Бұл баяндама «Харперс» журналында жарияланған кезде, оның ашуы Бакты Пресвитериандық кеңестің құрамындағы қызметінен кетуге итермеледі. 1934 жылы Бак Қытайдан кетіп, қайта оралады деп сенді.
Although Buck had not intended to return to China, much less become a missionary, she quickly applied to the Presbyterian Board when her father wrote that her mother was seriously ill. In 1914, Buck returned to China. She married an agricultural economist missionary, John Lossing Buck, on May 13, 1917, and they moved to Suzhou, Anhui Province, a small town on the Huai River (not to be confused with the better known Suzhou in Jiangsu Province). This is the region she describes in her books The Good Earth and Sons. From 1920 to 1933, the Bucks made their home in Nanjing, on the campus of the University of Nanking, where they both had teaching positions. She taught English literature at this private, church run university, and also at Ginling College and at the National Central University. In 1920, the Bucks had a daughter, Carol, who was afflicted with phenylketonuria that left her severely developmentally disabled. Buck had to have a hysterectomy due to complications of Carol's birth, leaving her unable to have more biological children. In 1921, Buck's mother died of a tropical disease, sprue, and shortly afterward her father moved in. In 1924, they left China for John Buck's year of sabbatical and returned to the United States for a short time, during which Pearl Buck earned a master's degree from Cornell University. In 1925, the Bucks adopted a child named Janice (later surnamed Walsh). That autumn, they returned to China. While Buck was in the United States, Richard J. Walsh, editor at John Day publishers in New York, accepted her novel East Wind: West Wind. She and Walsh began a relationship that would result in marriage and many years of professional teamwork. Back in Nanking, Buck retreated every morning to the attic of her university house, and within the year, completed the manuscript for The Good Earth. She was involved in the charity relief campaign for the victims of the 1931 China floods, writing a series of short stories describing the plight of refugees, which were broadcast on the radio in the United States and later published in her collected volume The First Wife and Other Stories. When her husband took the family to Ithaca the next year, Buck accepted an invitation to address a luncheon of Presbyterian women at the Astor Hotel in New York City. Her talk was titled "Is There a Case for the Foreign Missionary?" and her answer was a barely qualified "no". She told her American audience that she welcomed Chinese to share her Christian faith, but argued that China did not need an institutional church dominated by missionaries who were too often ignorant of China and arrogant in their attempts to control it. When the talk was published in Harper's Magazine, the scandalized reaction led Buck to resign her position with the Presbyterian Board. In 1934, Buck left China, believing she would return,
Америка Құрама Штаттары
Бак 1935 жылғы 11 маусымда Невада штатының Рино қаласында күйеуінен ажырасып, сол күні Ричард Уолшқа үйленді. Ол Пёрлге кеңес беріп, қамқорлық көрсеткен, ал оның өмірбаяуын жазған адамның айтуынша, бұл «Пёрлдің үлкен еңбектерін іске асыруға көмектескен». Олар Джениспен бірге Пенсильвания штатының Бакс округіндегі Грин-Хиллс фермасына көшіп, оны бауырлап алған балалармен тез толтыра бастады. 1936 жылы екі ұл, ал 1937 жылы тағы бір ұл мен қыз дүниеге келді. 1972 жылы Ричард Никсонмен бірге Қытайға баруға рұқсат берілмегенде Бак «қапа болды». Академияда сөйлеген сөзінде Бак «Қытай романы» тақырыбын көтерді. Ол: «Мен туғаннан және тегімнен американдықпын», бірақ «әңгіме туралы алғашқы білімім, әңгіме қалай айту және жазу керектігі Қытайда келді» деді. Қытайдың классикалық романдарын, әсіресе «Үш патшалықтың романы», «Барлық адамдар – бауырлар» және «Қызыл мекеннің арманы» романдарын кеңінен талқылағаннан кейін, ол Қытайда «романшының міндеті өнер жасау емес, халықпен сөйлесу» деген қорытындыға келді. Оның жеке амбициясы, ол жалғастырды, «әдебиеттің сұлулығына немесе өнердің көркемдігіне» бағытталмаған. Қытайда романшының міндеті батыстық суретшінің міндетінен өзгеше болды: «Ол шаруаларға жерлері туралы, қарттарға бейбітшілік туралы, қарт әйелдерге балалары туралы, ал жас жігіттер мен қыздарға бір-бірі туралы айтуы керек». Ол, қытай романшысы сияқты, «Мен осы халық үшін жазуға үйрендім. Егер олар журналдарын миллиондаған адам оқыса, мен өз әңгімелерімді тек аз адамдар оқитын журналдарда емес, сонда жазғым келеді».
Buck divorced her husband in Reno, Nevada on June 11, 1935, and she married Richard Walsh that same day. He reportedly offered her advice and affection which, her biographer concludes, "helped make Pearl's prodigious activity possible". The couple moved with Janice to Green Hills Farm in Bucks County, Pennsylvania, which they quickly set about filling with adopted children. Two sons were brought home as infants in 1936 and followed by another son and daughter in 1937. Buck was "heartbroken" when she was prevented from visiting China with Richard Nixon in 1972. In her speech to the Academy, Buck took as her topic "The Chinese Novel." She explained, "I am an American by birth and by ancestry", but "my earliest knowledge of story, of how to tell and write stories, came to me in China." After an extensive discussion of classic Chinese novels, especially Romance of the Three Kingdoms, All Men Are Brothers, and Dream of the Red Chamber, she concluded that in China "the novelist did not have the task of creating art but of speaking to the people." Her own ambition, she continued, had not been trained toward "the beauty of letters or the grace of art." In China, the task of the novelist differed from the Western artist: "To farmers he must talk of their land, and to old men he must speak of peace, and to old women he must tell of their children, and to young men and women he must speak of each other." And like the Chinese novelist, she concluded, "I have been taught to want to write for these people. If they are reading their magazines by the million, then I want my stories there rather than in magazines read only by a few."
Гуманитарлық көмек
Бак өзінің замандастары көз жұмып, елемеген көптеген мәселелерге бел буды. Оның өмірлік тәжірибесі мен саяси көзқарастарының көп бөлігі романдарында, әңгімелерінде, көркем әдебиеттерінде, балаларға арналған әңгімелерінде және ата-анасының «Күрескен Періште» (Абессалом туралы) және «Шеттегі» (Кэрри туралы) атты өмірбаяндарында сипатталған. Ол әр түрлі тақырыптар бойынша жазды, соның ішінде әйелдер құқықтары, Азия мәдениеттері, көші-қон, бала асырап алу, миссионерлік қызмет, соғыс, атом бомбасы («Таңертеңге бұйрық беру») және зорлық-зомбылық. Бак американдық қоғамды расизм, жыныстық дискриминация және Азия соғысының балаларының тағдыры сияқты мәселелерге назар аудару арқылы сынға алды, бұл сол кезде сәнге енген немесе саяси жағынан қауіпсіз деп есептелмеген. Бак әйел, ана, автор, редактор, халықаралық өкіл және саяси белсенді мамандықтарын үйлестірді. Бак азаматтық құқықтар, әйелдер құқықтары және мүгедектер құқықтарын қорғаушы ретінде кеңінен танылды. 1949 жылы, қазіргі бала асырап алу қызметтері Азиялық және аралас нәсілді балаларды асырап алуға жарамсыз деп тапқаннан кейін, Бак Азиядан шыққан АҚШ-та туған аралас нәсілді балаларға арналған алғашқы тұрақты асырау үйін құрды, оны «Құшақ ашық үй» деп атады. Асырау үйі Пенсильваниядағы 16 бөлмелі ферма үйінде, Бактың үйіне, Грин Хилл фермасына жақын орналасқан. Бак балалардың диетасын жоспарлаудан бастап киімдерін сатып алуға дейін барлық іске белсенді қатысты. Үйдің директорлар кеңесіне либреттошы Оскар Хаммерштейн II және оның екінші әйелі, интерьер дизайнері Дороти, композитор Ричард Роджерс, тұқымдық компанияның магнаты Дэвид Бурпи және оның әйелі Лоис, сондай-ақ автор Джеймс А. Миченер кірді. Алайда, асырауға жіберілген балалардың саны артып келе жатқанда, олардың барлығына орын жетпейтіні және асырап алушылар үйіне мұқтаждық бар екені анық болды. «Құшақ ашық үй» алғашқы халықаралық, нәсілдер аралық асырап алу агенттігіне айналды, ал Бак американдықтарға аралас нәсілді балаларды асырап алуды белсенді түрде насихаттауды бастады. Мұндай балалардың төмен және қалаусыз екендігі туралы қалыптасқан қоғамдық пікірді жеңу үшін Бак сұхбаттарында және баяндамаларында нәсілдер аралық ортадан шыққан «гибридтік» балалар басқа балаларға қарағанда генетикалық жағынан жоғары екенін мәлімдеді. Ол күйеуі Ричардпен бірге шетелден екі аралас нәсілді қызды асырап алды: 1951 жылы афрогерман қызын және 1957 жылы афрожапон қызын, барлығы сегіз баласы болды. Бак «Азия елдеріндегі балалардың кедейлігі мен кемсітуіне қарсы күресу» үшін Перл С. Бак қорының (1999 жылы аты Перл С. Бак Интернешнл деп өзгертілді) құрды. 1964 жылы ол Оңтүстік Кореяда «Мүмкіндік орталығы» мен «Жетімдер үйін» ашты, ал кейіннен Таиландта, Филиппинде және Вьетнамда кеңселер ашылды. «Мүмкіндік үйін» құрған кезде Бак былай деді: «Мақсаты – балалардың туғандықтарына байланысты білім беру, әлеуметтік, экономикалық және азаматтық құқықтарынан айырылып, әділетсіздіктер мен ынқылабтарға ұшырауына назар аудару және оларды жою». 1960 жылы денсаулығы нашарлап, бірнеше рет инсульт алғаннан кейін, Бактың күйеуі Ричард Уолш қайтыс болды. Ол 1966 жылы қайтыс болған Уильям Эрнест Хокингпен жылы қарым-қатынасты жаңартты. Содан кейін Бак көптеген бұрынғы достарынан алыстап, басқалармен дауласты. 1962 жылы Бак Израиль үкіметінен екінші дүниежүзілік соғыста бес миллион еврейдің өліміне кінәлі нацистік соғыс қылмыскері Адольф Эйхманға мейірімділік көрсетуді сұрады, өйткені ол және басқалар Эйхманға өлім жазасын орындауды, әсіресе соғыс аяқталғаннан кейін, кек алу әрекеті деп санайды. 1962 жылдың 17 желтоқсанында Кеннедидің Ақ үйіне жасаған сапары кезінде Бак Кеннеди әкімшілігін Тайваньның 10 жылдан 25 жылға дейінгі мерзімге де-факто тәуелсіздігін қолдау арқылы Қытай Халық Республикасының Тайваньпен қарым-қатынасын шешуға көмектесуге шақырды, содан кейін келісім бойынша референдум өткізуге болады. Бактың туған мемлекетімен байланысы берік болды. «Анамның үйі» атты эсседе, Бак және басқалар туған жері мұражайына қаражат жинауға көмектесу үшін жазған кішкентай кітапта, ол анасы алыс жерде өмір сүрген кезде бағалаған үйге құрмет көрсетті: «Мен үшін бұл менің өзімнің жүрегім деп білетін елде өмір сүретін жүрек болды, бірақ мен туған үйге қайтып келгенше маған жат болды». 1960 жылдардың соңында Бак Батыс Вирджиниядағы Хиллсборо қаласындағы отбасылық фермасын сақтау үшін ақша жинау үшін Батыс Вирджинияға саяхат жасады. Бүгінде Перл С. Бактың туған жері тарихи үй-музей және мәдени орталық болып табылады. Ол үй «оған барғысы келетіндердің бәріне тиесілі болады» және «жаңа ойлар мен армандар мен өмір салтының қақпасы» болады деп үміттенеді. АҚШ Президенті Джордж Г.У. Буш 1998 жылдың қазан айында Перл С. Бак үйіне сапар жасады. Ол Бактың жазулары арқылы қытай халқына деген құрмет сезімін алғанын, миллиондаған американдықтар сияқты, айтты.
Buck was committed to a range of issues that were largely ignored by her generation. Many of her life experiences and political views are described in her novels, short stories, fiction, children's stories, and the biographies of her parents entitled Fighting Angel (on Absalom) and The Exile (on Carrie). She wrote on diverse subjects, including women's rights, Asian cultures, immigration, adoption, missionary work, war, the atomic bomb (Command the Morning), and violence. Long before it was considered fashionable or politically safe to do so, Buck challenged the American public by raising consciousness on topics such as racism, sex discrimination and the plight of Asian war children. Buck combined the careers of wife, mother, author, editor, international spokesperson, and political activist. Buck became well known as an advocate for civil rights, women’s rights, and the disability rights. In 1949, after finding that existing adoption services considered Asian and mixed race children unadoptable, Buck founded the first permanent foster home for US born mixed race children of Asian descent, naming it The Welcome Home. The foster home was located in a 16 room farmhouse in Pennsylvania next door to Buck's own home, Green Hill Farm, and Buck was actively involved in everything from planning the children's diets to buying their clothing. Among the home's Board of Directors were librettist Oscar Hammerstein II and his second wife, interior designer Dorothy, composer Richard Rodgers, seed company tycoon David Burpee and his wife Lois and author James A. Michener. As more and more children were referred to the foster home, however, it quickly became apparent that it couldn't accommodate them all and adoptive homes were needed. Welcome Home was turned into the first international, interracial adoption agency, and Buck began actively promoting the adoption of mixed race children to the American public. In an effort to overcome the longstanding public view that such children were inferior and undesirable, Buck claimed in interviews and speeches that "hybrid" children of interracial backgrounds were actually genetically superior to other children in terms of intelligence and health. She and her husband Richard then adopted two mixed race daughters from overseas themselves: an Afro German girl in 1951 and an Afro Japanese girl in 1957, giving her eight children in total. Buck established the Pearl S. Buck Foundation (name changed to Pearl S. Buck International in 1999) to "address poverty and discrimination faced by children in Asian countries." In 1964, she opened the Opportunity Center and Orphanage in South Korea, and later offices were opened in Thailand, the Philippines, and Vietnam. When establishing Opportunity House, Buck said, "The purpose is to publicize and eliminate injustices and prejudices suffered by children, who, because of their birth, are not permitted to enjoy the educational, social, economic and civil privileges normally accorded to children. "In 1960, after a long decline in health that included a series of strokes, Buck's husband Richard Walsh died. She renewed a warm relationship with William Ernest Hocking, who died in 1966. Buck then withdrew from many of her old friends and quarreled with others. In 1962 Buck asked the Israeli Government for clemency for Adolf Eichmann, the Nazi war criminal who was complicit in the deaths of five million Jews during World War II, as she and others believed that carrying out capital punishment against Eichmann could be seen as an act of vengeance, especially since the war had ended. During a December 17, 1962 visit to the Kennedy White House, Buck urged the Kennedy administration to help resolve People's Republic of China Taiwan relations by supporting de facto independence of Taiwan for a 10 to 25 year period with an agreement that afterwards a plebiscite could be held based on a negotiated settlement. Buck’s ties with her native state remained strong. In the title essay of My Mother’s House, a small book written by Buck and others to help raise funds for the Birthplace Museum, she paid tribute to the house her mother had cherished while living far away: ‘‘For me it was a living heart in the country I knew was my own but which was strange to me until I returned to the house where I was born. In the late 1960s, Buck toured West Virginia to raise money to preserve her family farm in Hillsboro, West Virginia. Today the Pearl S. Buck Birthplace is a historic house museum and cultural center. She hoped the house would "belong to everyone who cares to go there," and serve as a "gateway to new thoughts and dreams and ways of life." U. S. President George H. W. Bush toured the Pearl S. Buck House in October 1998. He expressed that he, like millions of other Americans, had gained an appreciation for the Chinese people through Buck's writing.
Соңғы жылдар
1960 жылдардың ортасында Бак Теодор Харристің ықпалына көбірек түсті, ол бұрынғы би оқытушысы болатын. Ол оның сенімді адамы, бірлескен авторы және қаржылық кеңесшісіне айналды. Көп ұзамай ол күнделікті өміріндегі барлық нәрсені оған сеніп, Welcome House және Pearl S. Buck Foundation басқаруын оған тапсырды. Қордың басшысы ретінде өмір бойы жалақы алатын Харрис, қорды тиімсіз басқарды деген айыптамаларға ұшырағанда Баққа үлкен дау туғызды. Ол қордың қаражатын достары мен өзінің жеке шығыстарына жұмсады және қызметкерлермен дұрыс қарым-қатынас жасамады. Бак Харристі қорғап, оның "өте зерек, жоғары сезімтал және шығармашыл" екенін айтты.
In the mid 1960s, Buck increasingly came under the influence of Theodore Harris, a former dance instructor, who became her confidant, co author, and financial advisor. She soon depended on him for all her daily routines, and placed him in control of Welcome House and the Pearl S. Buck Foundation. Harris, who was given a lifetime salary as head of the foundation, created a scandal for Buck when he was accused of mismanaging the foundation, diverting large amounts of the foundation's funds for his friends' and his own personal expenses, and treating staff poorly. Buck defended Harris, stating that he was "very brilliant, very high strung and artistic."
Өлім
Перл С. Бак 1973 жылы 6 наурызда Вермонт штатының Денби қаласында өкпе рагынан қайтыс болды. Ол Перкаси, Пенсильваниядағы Грин Хилл фермасында жерленді. Ол өзінің қабір тасын өзі жобалады. Оның есімі қабір тасына ағылшын тілінде жазылмаған. Оның орнына, қабір тасына қытай әріптері 賽珍珠 жазылған, бұл Pearl Sydenstricker есімін көрсетеді; атап айтқанда, Сай – оның тегінің бірінші буынының дыбысы (қытайларда тегі есімнен бұрын келеді), ал Жендзу – қытай тіліндегі «інжу» деген сөз. Бак үш қайшы өсиет қалдырды, нәтижесінде оның қаржы кеңесшісі Теодор Харрис, Перл Бак қоры және оның жеті асырап алынған баласы арасында оның мүлкі үшін үшжақты заңдық дау туды. Алты жылдық соттасудан кейін, Харрис пен Перл Бак қоры өз талаптарынан бас тартып (соңғысы Бактың балаларынан қаржылық өтемақы алғаннан кейін) дау оның балаларының пайдасына шешілді.
Pearl S. Buck died of lung cancer on March 6, 1973, in Danby, Vermont. She was interred on Green Hills Farm in Perkasie, Pennsylvania. She designed her own tombstone. Her name was not inscribed in English on her tombstone. Instead, the grave marker is inscribed with the Chinese characters 賽珍珠 representing the name Pearl Sydenstricker; specifically, Sai is the sound of the first syllable of her last name (Chinese last names come first), and Zhenzu is the Chinese word for pearl. Buck left behind three contradictory wills, resulting in a three way legal dispute over her estate between her financial advisor Theodore Harris, the nonprofit Pearl Buck Foundation, and her seven adopted children. After a six year battle, the dispute was settled in her children's favor after both Harris and the Pearl Buck Foundation dropped their claims (the latter in return for a financial settlement from Buck's children).
Мұра
Көптеген заманауи сыншылар Бактың "әдемі прозасын" мақтады, бірақ оның "стилі қайталауға және шатасуға бейім". Роберт Бенчли "Жақсы жер" романына пародия жазып, осы ерекшеліктерге назар аударды. Питер Конн Бакқа берілген мақтауларға қарамастан, оның әдебиетке қосқан үлесі Американың мәдени қақпашылары тарапынан көбінесе ұмытылған немесе әдейі назарсыз қалдырған деп санайды. Канг Ляо Бактың "Америкалықтардың санасында Қытай мен қытай халқын мифтен арылтудағы пионерлік рөл атқарғанын" айтады. Филис Бентли 1935 жылы жарияланған Бактың туындыларына шолу жасап, былай деді: "Бірақ оның таңдаған тақырыбының қызығушылығы, техникалық шеберлігінің тұрақты жоғары деңгейі және идеяларының жиі кездесетін жалпыламалығы үшін миссис Бакты көрнекті суретші деп санауға болады. Оның романдарын оқығанда Қытай туралы ғана емес, өмір туралы да білім мен даналық аласыз". Бұл туындылар Қытайға деген халықтың үлкен симпатиясын оятты және Жапонияның агрессиясына қатысты сыни көзқарасты қалыптастыруға көмектесті. Қытай-американдық жазушы Анчи Мин "Мәдени революция кезінде Қытайда өскенде оқуға тыйым салынған "Жақсы жерді" ересек болған соң алғаш рет оқығанда "жанып, жылағанын" айтты. Мин Бактың қытай шаруаларын "осындай махаббатпен, қамқорлықпен және адамгершілікпен" бейнелегенін және бұл оның "Қытайдың інжуі" (2010) романына, Бак туралы ойдан шығарылған өмірбаянға әсер еткенін мәлімдеді. 1973 жылы Бак Ұлттық Әйелдер Даңқы залына енгізілді. 1983 жылы АҚШ пошта қызметі Бакты құрметтеп, 5 центтік "Ұлы американдықтар" сериясынан пошта маркасын шығарды. 1999 жылы ол Ұлттық Әйелдер Тарихы Жобасының тарих айындағы құрметті тұлғасы болып тағайындалды. Нанкин университетіндегі Бактың бұрынғы тұрғын үйі қазір университет кампусының солтүстік бөлігіндегі батыс қабырғасының бойында орналасқан Перл С. Бак ескерткіш үйі, немесе қытай тілінде 賽珍珠紀念館. Перл Бактың қолжазбалары мен әдеби туындылары қазіргі уақытта Перл С. Бак Халықаралық орталығында және Батыс Вирджиния және аймақтық тарих орталығында сақтаулы.
Many contemporary reviewers praised Buck's "beautiful prose", even though her "style is apt to degenerate into over repetition and confusion". Robert Benchley wrote a parody of The Good Earth that emphasised these qualities. Peter Conn, in his biography of Buck, argues that despite the accolades awarded to her, Buck's contribution to literature has been mostly forgotten or deliberately ignored by America's cultural gatekeepers. Kang Liao argues that Buck played a "pioneering role in demythologizing China and the Chinese people in the American mind". Phyllis Bentley, in an overview of Buck's work published in 1935, was altogether impressed: "But we may say at least that for the interest of her chosen material, the sustained high level of her technical skill, and the frequent universality of her conceptions, Mrs. Buck is entitled to take rank as a considerable artist. To read her novels is to gain not merely knowledge of China but wisdom about life." These works aroused considerable popular sympathy for China, and helped foment a more critical view of Japan and its aggression. Chinese American author Anchee Min said she "broke down and sobbed" after reading The Good Earth for the first time as an adult, which she had been forbidden to read growing up in China during the Cultural Revolution. Min said Buck portrayed the Chinese peasants "with such love, affection and humanity" and it inspired Min's novel Pearl of China (2010), a fictional biography about Buck. In 1973, Buck was inducted into the National Women's Hall of Fame. Buck was honored in 1983 with a 5¢ Great Americans series postage stamp issued by the United States Postal Service In 1999 she was designated a Women's History Month Honoree by the National Women's History Project. Buck's former residence at Nanjing University is now the Pearl S. Buck Memorial House or in Mandarin 賽珍珠紀念館 along the West Wall of the university's north campus. Pearl Buck's papers and literary manuscripts are currently housed at Pearl S. Buck International and the West Virginia & Regional History Center.