Өндірістік дизайн: жаппай өндіріс үшін физикалық өнімдерді жобалау процесі. Түрлері, командалық жұмыс, мамандықтар мен өндіріс ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жобалау процесі
Process of design
Өнеркәсіптік жобалау – жаппай өндіріс арқылы жасалатын физикалық өнімдерге қолданылатын жобалау процесі. Бұл – өнімнің пішіні мен ерекшеліктерін анықтау және белгілеудің шығармашылық процесі, ол өнімнің өндірілу немесе жасалу алдында жүзеге асырылады. Өнеркәсіптік өндіріс – бұл алдын ала белгіленген, стандартталған және қайталама, көбінесе автоматтандырылған көшіру амалдарынан тұрады, ал қолөнер жобалау – өнімнің пішінін өнімнің авторы жеке анықтайтын және оның жасалуымен бірге жүретін процесс немесе тәсіл. Барлық өндірілген өнімдер жобалау процесінің нәтижесі болып табылады, бірақ осы процестің мәні әртүрлі болуы мүмкін. Оны жеке адам немесе команда жүргізе алады, ал мұндай командаға әртүрлі саладағы мамандар кіруі мүмкін (мысалы, дизайнерлер, инженерлер, бизнес сарапшылары және т.б.). Ол интуитивті шығармашылыққа немесе салмақты ғылыми шешімдерге баса назар аударуы мүмкін, көбінесе екеуінің үйлесімін қолданады. Оған материалдар, өндіріс процестері, бизнес стратегиясы, сондай-ақ әлеуметтік, коммерциялық немесе эстетикалық көзқарастар сияқты әртүрлі факторлар әсер етуі мүмкін. Өнеркәсіптік жобалау, қолданбалы өнер ретінде, көбінесе эстетика мен пайдаланушыға бағытталған мәселелердің үйлесіміне назар аударады, сонымен қатар пішін, функция, физикалық эргономика, маркетинг, брендті дамыту, тұрақтылық және сату мәселелеріне шешімдер ұсынады.
Industrial design is a process of design applied to physical products that are to be manufactured by mass production. It is the creative act of determining and defining a product's form and features, which takes place in advance of the manufacture or production of the product. Industrial manufacture consists of pre determined, standardized and repeated, often automated, acts of replication, while craft based design is a process or approach in which the form of the product is determined personally by the product's creator largely concurrent with the act of its production. All manufactured products are the result of a design process, but the nature of this process can vary. It can be conducted by an individual or a team, and such a team could include people with varied expertise (e. g. designers, engineers, business experts, etc.). It can emphasize intuitive creativity or calculated scientific decision making, and often emphasizes a mix of both. It can be influenced by factors as varied as materials, production processes, business strategy, and prevailing social, commercial, or aesthetic attitudes. Industrial design, as an applied art, most often focuses on a combination of aesthetics and user focused considerations, but also often provides solutions for problems of form, function, physical ergonomics, marketing, brand development, sustainability, and sales.
Алдын ала өнімдер
Индустрияландыру сатысы басталар алдында бірнеше мың жылдар бойы дизайн, техникалық білім және өндіріс көбінесе жеке қолөнер шеберлерінің қолында болды. Олар өнімнің пішінін өздерінің қолдарымен атқаратын жұмыстарының шеберлігіне, тапсырыс берушілердің талаптарына, тәжірибелері арқылы жинаған білімдеріне және оқыту немесе шәкірттік арқылы алған білімдеріне сәйкес анықтайтын. Өнеркәсіптік дизайнның негізінде жатқан еңбек бөлінісі индустриялық дәуірге дейінгі заманда да кездесетін. Орта ғасырлардағы сауданың дамуы Флоренция, Венеция, Нюрнберг және Брюгге сияқты қалаларда ірі шеберханалардың ашылуына алып келді. Бұл шеберханаларда арнайы шеберлер тобы ортақ пішіндегі бұйымдарды, ортақ оқыту мен техникалық дағдыларын пайдаланып, үлгілерді қайта-қайта көшіру арқылы жасады. 16 ғасырдың басындағы бәсекелестік Италия мен Германияда үлгілер жинағының – декоративтік пішіндер мен мотивтерді бейнелейтін гравюралардың пайда болуына себеп болды. Бұл үлгілерді өнімдердің кең ауқымына қолдануға болады және олар жасалуы қолданылудан бұрын жүзеге асты. Қандайда бір нәрсені қалай жасау керектігін көрнеу үшін суреттерді пайдалануды алғаш рет итальяндық Ренессанс кезеңінде сәулетшілер мен кеме жасаушылар енгізді. 17 ғасырда Франция сияқты орталықтандырылған монархиялық мемлекеттердегі өнерді демеушіліктің өсуі үкіметтік ірі өндіріс орындарының құрылуына әкелді. Осының нәтижесінде 1667 жылы Людовик XIV Парижде ашқан Гобелендер мануфактурасы пайда болды. Мұнда жүздеген шеберлерден тұратын команда, оның ішінде арнайы суретшілер, безендірушілер және гравюрашылар, корольдің бас суретшісі Шарль Ле Брунның шығармашылық жетекшілігімен гобелендерден және жиһазға дейін, металл бұйымдарынан және кареталарға дейін әсем безендірілген өнімдер жасады. Бұл ірі патшалық демеушіліктің үлгісі 18 ғасырдың басындағы патшалық фарфор фабрикаларында қайталанды, мысалы, 1709 жылы Саксонияның Ұлы герцогы құрған Мейсен фарфор шеберханаларында. Бұл шеберханаларда әртүрлі көздерден алынған үлгілер, соның ішінде сарайдың алтын шеберлері, мүсіншілер және гравюрашылар, ыдыстар мен мүсіндер үшін үлгілер ретінде пайдаланылды. Алайда, көшірме жасау қолөнерге негіделген кезде, өнімнің пішіні мен көркемдік сапасы жеке шебердің қолында болды және өндіріс көлемі ұлғайған сайын төмендеуге бейім болды.
For several millennia before the onset of industrialization, design, technical expertise, and manufacturing was often done by individual crafts people, who determined the form of a product at the point of its creation, according to their own manual skill, the requirements of their clients, experience accumulated through their own experimentation, and knowledge passed on to them through training or apprenticeship. The division of labour that underlies the practice of industrial design did have precedents in the pre industrial era. The growth of trade in the medieval period led to the emergence of large workshops in cities such as Florence, Venice, Nuremberg, and Bruges, where groups of more specialized craftsmen made objects with common forms through the repetitive duplication of models which defined by their shared training and technique. Competitive pressures in the early 16th century led to the emergence in Italy and Germany of pattern books: collections of engravings illustrating decorative forms and motifs which could be applied to a wide range of products, and whose creation took place in advance of their application. The use of drawing to specify how something was to be constructed later was first developed by architects and shipwrights during the Italian Renaissance. In the 17th century, the growth of artistic patronage in centralized monarchical states such as France led to large government operated manufacturing operations epitomized by the Gobelins Manufactory, opened in Paris in 1667 by Louis XIV. Here teams of hundreds of craftsmen, including specialist artists, decorators and engravers, produced sumptuously decorated products ranging from tapestries and furniture to metalwork and coaches, all under the creative supervision of the King's leading artist Charles Le Brun. This pattern of large scale royal patronage was repeated in the court porcelain factories of the early 18th century, such as the Meissen porcelain workshops established in 1709 by the Grand Duke of Saxony, where patterns from a range of sources, including court goldsmiths, sculptors, and engravers, were used as models for the vessels and figurines for which it became famous. As long as reproduction remained craft based, however, the form and artistic quality of the product remained in the hands of the individual craftsman, and tended to decline as the scale of production increased.
Өнеркәсіптік үлгілердің пайда болуы
Өнеркәсіптік дизайнның пайда болуы, әсіресе, 18 ғасырдың ортасында Ұлыбританияда өнеркәсіптік революция басталған индустрияландыру мен механикаландырудың өсуімен тікелей байланысты. Өнеркәсіптік өндірістің дамуы заттар жасалу жолын өзгертті, қалалану тұтыну үлгілерін өзгертіп, империялардың өсуі талғамдарды кеңейтіп, нарықтарды әртараптандырды, ал кең орта таптың қалыптасуы үлкен және әртүрлі халық үшін сәнді стильдерге сұраныс тудырды. "Өнеркәсіптік дизайн" терминін алғаш рет 1919 жылы өнеркәсіптік дизайнер Жозеф Клод Синель қолданды делінеді (дегенмен ол өзі сұхбаттарында мұны жоққа шығарған), бірақ бұл сала 1919 жылдан кем дегенде он жыл бұрын пайда болған. Кристофер Дрессер алғашқы тәуелсіз өнеркәсіптік дизайнерлердің бірі саналады. Өнеркәсіптік дизайнның бастауы тұтыну тауарларын индустрияландыруда жатыр. Мысалы, 1907 жылы құрылған және Баухаустың алдашысы болған Deutscher Werkbund, Германияны Ұлыбритания мен АҚШ-пен бәсекелесуге қабілетті ету үшін дәстүрлі қолөнер мен өнеркәсіптік жаппай өндіріс әдістерін біріктіруге бағытталған мемлекеттік жоба болды. Терминнің ең алғашқы жарияланған қолданылуы 1840 жылдың 15 қыркүйегінде жарық көрген The Art Union журналында болуы мүмкін. Дис сауда кеңесіне жасаған "Шетелдік дизайн мектептері туралы" баяндамасында, Мистер Дайс Франция, Пруссия және Баварияға жасаған ресми сапарында сол елдердегі дизайн мектептерінің жағдайын зерттеді, бұл туралы мәліметтер оқырмандарымыздың естелігінде болуы керек. Оның осы тақырыптағы баяндамасы бірнеше ай бұрын, мырза Хьюмнің ұсынысы бойынша басылып шығуға бұйрық берілді, және қазір біз осы баяндаманың мазмұнын оқырмандарымыздың назарына ұсынбақшымыз. Лиондағы Санкт-Петер мектебі 1750 жылы жібек өндірісі үшін эскиздер дайындаумен айналысатын суретшілерді оқыту үшін құрылған. Ол Париж мектебінен гөрі табыстырақ болды, революция кезінде таратылып, Наполеон қайта қалпына келтірді және жаңаша құрылды, содан кейін Көркем өнер академиясына айналдырылды, онда жібек өндірісі үшін дизайнды зерттеу тек қосымша сала ретінде қарастырылды. Мектепке түскен студенттердің барлығы суретші мамандығына дайындалғандай бастайды және олар сурет салу және бояу жаттығуларын аяқтағанша, өздерін көркем өнерге немесе өнеркәсіптік дизайнға арнауға қатысты шешім қабылдамайды. Осы себепті, және өнеркәсіптік мақсаттағы суретшілердің жақсы жалақы алып, жоғары бағаланатыны (білімді маман ретінде) Францияда көптеген адамдар екі саламен де айналысады. Жак Эжен Арменгоның "Практикалық суретшінің өнеркәсіптік дизайн кітабы" 1853 жылы жарық көрді. (Аудармада) кітаптың кіріспесінде, ол "механикалық, инженерлік және сәулеттік сурет салудың толық курсын" ұсынуды мақсат ететіні түсіндіріледі. Арменгоның пікірінше, осы типтегі техникалық сурет салуды зерттеу өнеркәсіптік дизайн саласына жатады. Бұл еңбек Франция, Ұлыбритания және АҚШ-та сурет салу білімінің кеңейе түсуіне жол ашты. Роберт Леппер 1934 жылы Карнеги технология институтында АҚШ-тың алғашқы өнеркәсіптік дизайн бағдарламаларының бірін құруға көмектесті.
The emergence of industrial design is specifically linked to the growth of industrialization and mechanization that began with the industrial revolution in Great Britain in the mid 18th century. The rise of industrial manufacture changed the way objects were made, urbanization changed patterns of consumption, the growth of empires broadened tastes and diversified markets, and the emergence of a wider middle class created demand for fashionable styles from a much larger and more heterogeneous population. The first use of the term "industrial design" is often attributed to the industrial designer Joseph Claude Sinel in 1919 (although he himself denied this in interviews), but the discipline predates 1919 by at least a decade. Christopher Dresser is considered among the first independent industrial designers. Industrial design's origins lie in the industrialization of consumer products. For instance, the Deutscher Werkbund, founded in 1907 and a precursor to the Bauhaus, was a state sponsored effort to integrate traditional crafts and industrial mass production techniques, to put Germany on a competitive footing with Great Britain and the United States. The earliest published use of the term may have been in The Art Union, 15 September 1840. Dyce's Report to the Board of Trade, on Foreign Schools of Design for Manufactures. Mr. Dyce's official visit to France, Prussia, and Bavaria, for the purpose of examining the state of schools of design in those countries, will be fresh in the recollection of our readers. His report on this subject was ordered to be printed some few months since, on the motion of Mr. Hume; and it is the sum and substance of this Report that we are now about to lay before our own especial portion of the reading public. The school of St. Peter, at Lyons, was founded about 1750, for the instruction of draftsmen employed in preparing patterns for the silk manufacture. It has been much more successful than the Paris school; and having been disorganized by the revolution, was restored by Napoleon and differently constituted, being then erected into an Academy of Fine Art: to which the study of design for silk manufacture was merely attached as a subordinate branch. It appears that all the students who entered the school commence as if they were intended for artists in the higher sense of the word and are not expected to decide as to whether they will devote themselves to the Fine Arts or to Industrial Design, until they have completed their exercises in drawing and painting of the figure from the antique and from the living model. It is for this reason, and from the fact that artists for industrial purposes are both well paid and highly considered (as being well instructed men), that so many individuals in France engage themselves in both pursuits. The Practical Draughtsman's Book of Industrial Design by Jacques Eugène Armengaud was printed in 1853. The subtitle of the (translated) work explains, that it wants to offer a "complete course of mechanical, engineering, and architectural drawing." The study of those types of technical drawing, according to Armengaud, belongs to the field of industrial design. This work paved the way for a big expansion in the field of drawing education in France, the United Kingdom, and the United States. Robert Lepper helped to establish one of the USA's first industrial design degree programs in 1934 at Carnegie Institute of Technology.
Білім
Өнім дизайны мен өнеркәсіптік дизайн пайдаланушы интерфейсі дизайны, ақпарат дизайны және өзара әрекеттесу дизайны салаларында біртінде үйлеседі. Өнеркәсіптік дизайнның әртүрлі мектептері осы аспектілердің біріне маманданған, таза өнер колледждері мен дизайн мектептерінен (өнім стилі), инженерлік және дизайнның біріктірілген бағдарламаларына, көрме дизайны және интерьер дизайны сияқты туыс пәндерге, эстетикалық дизайнды пайдалану және эргономика мәселелеріне толығымен бағындырған мектептерге дейін, функционалистік мектеп деп аталады. Өнеркәсіптік дизайн мен инженерлік дизайн арасындағы белгілі бір функционалдық аймақтарды есептемегенде, бұл біріншісі қолданбалы өнер саналады. АҚШ-та инженерлік білім беру бағдарламалары Инженерлік және технология аккредиттеу кеңесімен (ABET) аккредиттелуді қажет етеді, ал өнеркәсіптік дизайн бағдарламалары Ұлттық өнер және дизайн мектептері қауымдастығы (NASAD) аккредиттеуін қажет етеді. Әрине, инженерлік білім беру математика және физика ғылымдарында терең білімді талап етеді, бұл өнеркәсіптік дизайн білімі үшін әдетте қажет емес.
Product design and industrial design overlap in the fields of user interface design, information design, and interaction design. Various schools of industrial design specialize in one of these aspects, ranging from pure art colleges and design schools (product styling), to mixed programs of engineering and design, to related disciplines such as exhibit design and interior design, to schools that almost completely subordinated aesthetic design to concerns of usage and ergonomics, the so called functionalist school. Except for certain functional areas of overlap between industrial design and engineering design, the former is considered an applied art Educational programs in the U. S. for engineering require accreditation by the Accreditation Board for Engineering and Technology (ABET) in contrast to programs for industrial design which are accredited by the National Association of Schools of Art and Design (NASAD). Of course, engineering education requires heavy training in mathematics and physical sciences, which is not typically required in industrial design education.
Мекемелер
Көптеген өнеркәсіптік дизайнерлер кәсіптік білім беру мекемесінде немесе университетете дизайнға немесе осымен байланысты бағдарламаны аяқтайды. Тиісті бағдарламаларға графикалық дизайн, интерьер дизайны, өнеркәсіптік дизайн, сәулеттік технология және жобалау кіреді. Өнеркәсіптік дизайн бойынша дипломдар мен академиялық дәрежелер бүкіл әлемдегі кәсіптік білім беру мекемелерінде және университеттерде ұсынылады. Дипломдар мен дәрежелерді алуға екі жылдан төрт жылға дейін оқу қажет. Оқудың нәтижесінде өнеркәсіптік дизайн бакалавры (B.I.D.), ғылым бакалавры (B.Sc.) немесе көркем өнер бакалавры (B.F.A.) мамандығы бойынша білім алуға болады. Содан кейін бакалавриат бағдарламасын дизайн магистрі, көркем өнер магистрі және басқа да магистрлік дәрежелерге – өнер магистрі немесе ғылым магистріне дейін кеңейтуге болады.
Most industrial designers complete a design or related program at a vocational school or university. Relevant programs include graphic design, interior design, industrial design, architectural technology, and drafting. Diplomas and degrees in industrial design are offered at vocational schools and universities worldwide. Diplomas and degrees take two to four years of study. The study results in a Bachelor of Industrial Design (B. I. D.), Bachelor of Science (B. Sc) or Bachelor of Fine Arts (B. F. A.). Afterwards, the bachelor programme can be extended to postgraduate degrees such as Master of Design, Master of Fine Arts and others to a Master of Arts or Master of Science.
Жобалау процесі
Дизайн процесі «жаратқыштық» деп есептелсе де, көптеген талдау процестері де жүзеге асырылады. Шындығында, көптеген өнеркәсіптік дизайнерлер өздерінің шығармашылық процесінде әртүрлі дизайн әдістемелерін қолданады. Көбінесе қолданылатын процестерге пайдаланушы зерттеулері, эскиздер жасау, салыстырмалы өнімдерді зерттеу, модельдеу, прототиптеу және сынау жатады. Бұл процестерді ең дұрысы өнеркәсіптік дизайнерлер және/немесе команданың басқа мүшелері анықтайды. Өнеркәсіптік дизайнерлер көбінесе 3D бағдарламалық құралдарды, компьютерлік көмекпен өнеркәсіптік дизайнды және CAD бағдарламаларын идеядан өндіріске көшу үшін пайдаланады. Олар сондай-ақ 3D-басып шығару арқылы немесе қағаз, балса ағашы, түрлі көбіктер немесе саз сияқты басқа материалдарды қолдана отырып, прототиптерді немесе кішірейтілген эскиздік модельдерді жасай алады. Содан кейін олар ішкі кемшіліктерді тексеру үшін өнеркәсіптік КТ сканерлеуді пайдаланып, CAD моделін құрады. Осыдан кейін өндіріс процесін өнімді жақсарту үшін өзгертуге болады. Өнеркәсіптік дизайнерлер анықтайтын өнімнің сипаттамаларына нысанның жалпы пішіні, бөлшектердің бір-біріне қатысты орналасуы, түстер, текстура, форма және өнімді пайдалануға қатысты мәселелер кіруі мүмкін. Бұдан өзге, олар өндіріс процесіне, материалдарды таңдауға және өнімді сату орнында тұтынушыға қалай ұсынуға қатысты мәселелерді де нақтылай алады. Өнімді әзірлеу процесіне өнеркәсіптік дизайнерлерді тарту пайдалану ыңғайлылығын арттыру, өндіріс шығындарын төмендету және көбірек қызығушылық тудыратын өнімдерді жасау арқылы қосымша құнға әкелуі мүмкін. Өнеркәсіптік дизайн техникалық идеяларға, өнімдерге және процестерге де назар аударуы мүмкін. Эстетика, пайдалану және эргономикадан басқа, ол инженерлік шешімдерді, тиімділікті, нарықтағы орналасуды және психология, құштарлық сияқты басқа да мәселелерді, сондай-ақ пайдаланушының эмоционалдық байланысын қамти алады. Өнеркәсіптік дизайнның негізін құрайтын осы құндылықтар мен олармен байланысты аспектілер әртүрлі ойлау мектептерінде және тәжірибелі дизайнерлер арасында өзгеше болуы мүмкін.
Although the process of design may be considered 'creative,' many analytical processes also take place. In fact, many industrial designers often use various design methodologies in their creative process. Some of the processes that are commonly used are user research, sketching, comparative product research, model making, prototyping and testing. These processes are best defined by the industrial designers and/or other team members. Industrial designers often utilize 3D software, computer aided industrial design and CAD programs to move from concept to production. They may also build a prototype or scaled down sketch models through a 3D printing process or using other materials such as paper, balsa wood, various foams, or clay for modeling. They may then use industrial CT scanning to test for interior defects and generate a CAD model. From this the manufacturing process may be modified to improve the product. Product characteristics specified by industrial designers may include the overall form of the object, the location of details with respect to one another, colors, texture, form, and aspects concerning the use of the product. Additionally, they may specify aspects concerning the production process, choice of materials and the way the product is presented to the consumer at the point of sale. The inclusion of industrial designers in a product development process may lead to added value by improving usability, lowering production costs, and developing more appealing products. Industrial design may also focus on technical concepts, products, and processes. In addition to aesthetics, usability, and ergonomics, it can also encompass engineering, usefulness, market placement, and other concerns—such as psychology, desire, and the emotional attachment of the user. These values and accompanying aspects that form the basis of industrial design can vary—between different schools of thought, and among practicing designers.
Өнеркәсіптік үлгілер құқықтары
Өнеркәсіптік дизайн құқығы – бұл тек пайдалы болмайтын объектілердің көрінетін дизайнын эксклюзивті ететін зияткерлік меншік құқығы. Дизайнға патент алу да осы санатқа жатады. Өнеркәсіптік дизайн – эстетикалық құндылығы бар үш өлшемді нысанда пішін, конфигурация немесе өрнек, түс құрамын, немесе өрнек пен түстің үйлесімін жасау болып табылады. Өнеркәсіптік дизайн – өнім, өнеркәсіптік тауар немесе қолөнер туындыларын жасау үшін қолданылатын екі немесе үш өлшемді өрнек болуы мүмкін. Гаага келісімі – Өнеркәсіптік дизайнды халықаралық тіркеу туралы, WIPO басқаратын шарт бойынша, халықаралық тіркеу рәсімі бар. Өтініш беруші бірыңғай халықаралық тіркеуді WIPO-ға немесе шартқа қатысушы елдің ұлттық кеңсесіне тапса алады. Дизайн шартқа мүше елдердің қалауынша қорғалады.
Industrial design rights are intellectual property rights that make exclusive the visual design of objects that are not purely utilitarian. A design patent would also be considered under this category. An industrial design consists of the creation of a shape, configuration or composition of pattern or color, or combination of pattern and color in three dimensional form containing aesthetic value. An industrial design can be a two or three dimensional pattern used to produce a product, industrial commodity or handicraft. Under the Hague Agreement Concerning the International Deposit of Industrial Designs, a WIPO administered treaty, a procedure for an international registration exists. An applicant can file for a single international deposit with WIPO or with the national office in a country party to the treaty. The design will then be protected in as many member countries of the treaty as desired.
Өнеркәсіптік жобаның үлгілері
Бірқатар өнеркәсіптік дизайнерлер мәдениетке және күнделікті өмірге елеулі әсер етті, олардың еңбектерін әлеуметтік ғылымдар тарихшылары зерттейді. Архитектор ретінде танымал Альвар Аалто көптеген тұрмыстық заттарды – орындықтарды, төбешіктерді, шамдарды, шайға арналған арбаны және вазаларды жасаған. Реймонд Лоуи – Royal Dutch Shell корпоративтік логотипін, BP-нің бастапқы логотипін (2000 жылға дейін қолданыста болды), PRR S1 бу локомотивін, Studebaker Starlight (кейінірек оқшау мұрынды нұсқасын қоса алғанда), сондай-ақ Schick электрлік қырғыштарын, Electrolux тоңазытқыштарын, қысқа толқынды радиоларды, Le Creuset француз пештерін және көптеген басқа заттардың ішінде заманауи жиһаздың толық жиынтығын жасаған өнімді американдық дизайнер. Ричард Тиг мансабының көп бөлігін American Motors Corporation компаниясында өткізіп, бір-бірімен алмастырылатын кузов панельдерін пайдалану тұжырымын ұсынды, осылайша бірдей штамптарды қолдана отырып, түрлі көлік құралдарын жасауға мүмкіндік берді. Ол Pacer, Gremlin, Matador купе, Jeep Cherokee және Eagle Premier сияқты ерекше автомобиль дизайндарының авторы болды. Милуоки қаласының өкілі Брукс Стивенс ең белгілісі – Милуоки Роуд Skytop Lounge вагоны және Оскар Майер Wienermobile дизайндарымен танымал болды. Виктор Шрекенгост Мюррей және Sears, Roebuck and Company компаниялары үшін Мюррей велосипедтерін жасады. Инженер Рей Спиллермен бірлесіп, ол бүгінге дейін қолданылып келе жатқан, кабинасы қозғалтқыш үстінде орналасқан алғашқы жүк көлігін жобалады. Шрекенгост сондай-ақ Кливленд өнер институтының өнеркәсіптік дизайн мектебін құрды. Оскар Барнак – неміс оптикалық инженері, дәлдік механик, өнеркәсіптік дизайнер және 35 мм фотосуретінің әкесі. Ол 50 жыл бойы фотосуретке арналған таңбаға айналған Leica-ны жасады және механикалық және оптикалық дизайнның үлгісі болып табылады. Чарльз және Рей Иймс ең танымал – пионерлік жиһаз дизайндарымен, мысалы, Eames Lounge Chair Wood және Eames Lounge Chair. Басқа да ықпалды дизайнерлер Генри Дрейфус, Элиот Нойс, Джон Вассос және Рассел Райт болды. Дитер Рамс – неміс өнеркәсіптік дизайнері, тұтыну тауарларын өндіретін Braun компаниясымен және өнеркәсіптік дизайнның функционалистік мектебімен тығыз байланысты. Неміс индустриялық дизайнері Луиджи Колани Fiat, Alfa Romeo, Lancia, Volkswagen және BMW сияқты автомобиль өндірушілері үшін автомобильдерді жобалаған, сондай-ақ өнеркәсіптік дизайнына қатысты дәстүрлі емес көзқарасымен танымал болды. Ол тұрмыстық заттар, құрал-жабдықтар мен жиһаз, жүк көліктері, киім-кешек және тіпті тұтас бөлмелерді қоса алғанда, көптеген салалардағы қызметін кеңейтті. Колани жасаған "Пегасус" деп аталатын рояльды Schimmel фортепиано компаниясы өндіріп, сатады. Apple компаниясының көптеген соңғы өнімдерін сэр Джонатан Айв жасаған.
A number of industrial designers have made such a significant impact on culture and daily life that their work is documented by historians of social science. Alvar Aalto, renowned as an architect, also designed a significant number of household items, such as chairs, stools, lamps, a tea cart, and vases. Raymond Loewy was a prolific American designer who is responsible for the Royal Dutch Shell corporate logo, the original BP logo (in use until 2000), the PRR S1 steam locomotive, the Studebaker Starlight (including the later bulletnose), as well as Schick electric razors, Electrolux refrigerators, short wave radios, Le Creuset French ovens, and a complete line of modern furniture, among many other items. Richard Teague, who spent most of his career with the American Motors Corporation, originated the concept of using interchangeable body panels so as to create a wide array of different vehicles using the same stampings. He was responsible for such unique automotive designs as the Pacer, Gremlin, Matador coupe, Jeep Cherokee, and the complete interior of the Eagle Premier. Milwaukee's Brooks Stevens was best known for his Milwaukee Road Skytop Lounge car and Oscar Mayer Wienermobile designs, among others. Viktor Schreckengost designed bicycles manufactured by Murray bicycles for Murray and Sears, Roebuck and Company. With engineer Ray Spiller, he designed the first truck with a cab over engine configuration, a design in use to this day. Schreckengost also founded The Cleveland Institute of Art's school of industrial design. Oskar Barnack was a German optical engineer, precision mechanic, industrial designer, and the father of 35mm photography. He developed the Leica, which became the hallmark for photography for 50 years, and remains a high water mark for mechanical and optical design. Charles and Ray Eames were most famous for their pioneering furniture designs, such as the Eames Lounge Chair Wood and Eames Lounge Chair. Other influential designers included Henry Dreyfuss, Eliot Noyes, John Vassos, and Russel Wright. Dieter Rams is a German industrial designer closely associated with the consumer products company Braun and the Functionalist school of industrial design. German industrial designer Luigi Colani, who designed cars for automobile manufacturers including Fiat, Alfa Romeo, Lancia, Volkswagen, and BMW, was also known to the general public for his unconventional approach to industrial design. He had expanded in numerous areas ranging from mundane household items, instruments and furniture to trucks, uniforms and entire rooms. A grand piano created by Colani, the Pegasus, is manufactured and sold by the Schimmel piano company. Many of Apple's recent products were designed by Sir Jonathan Ive.