Кіріспе
Корольдік әскери-теңіз флотының HMS Inflexible - Виктория дәуіріндегі темірпен қапталған, негізгі қару-жарағын орталыққа орналастырылған мұнараларда тасымалдайтын шайқас кемесі. Кеме 1870 жылдары Корольдік флот үшін Жерорта теңізіндегі итальяндық Регия Маринаның күшейіп келе жатқан қатеріне қарсы тұру үшін салынған. Италия әскери-теңіз флоты екі жауынгерлік кемені - итальяндық "Дюилио" және итальяндық "Энрико Дандоло" кемелерін құрастыруды бастады. Бұл қару-жарақтар Британдық Жерорта теңізінің кез келген кемесінен жоғары болды, ал "Inflexible" кемесі оларға қарсы жасақталды. "Inflexible" кемесі бұрынғы британдық әскери кемелеріне қарағанда үлкен қару-жараққа ие болды және Корольдік әскери-теңіз флотының кемелеріне орнатылған ең қалың броньға ие болды. Оның конструкциясы егер оның броньсыз бөліктері қатты зақымдалып, суға түсіп кетсе, кеменің броньды ортаңғы бөлігінің суға ұшырауы оны үстіне және тік ұстап тұруға мүмкіндік береді. Кеме су деңгейінен төменгі көлденең броньды палубаға су деңгейінің бойындағы броньды жақтарына емес, оның жүзу қабілетін қорғауға байланысты алғашқы ірі соғыс кемесі болды.
HMS Inflexible was a Victorian ironclad battleship carrying her main armament in centrally placed turrets. The ship was constructed in the 1870s for the Royal Navy to oppose the perceived growing threat from the Italian Regia Marina in the Mediterranean. The Italian Navy had started constructing a pair of battleships, Italian ironclad Duilio and Italian ironclad Enrico Dandolo, equipped with four Armstrong 17.7 inch (450 mm) guns weighing 100 tons each. These were superior to the armament of any ship in the British Mediterranean Squadron, and Inflexible was designed as a counter to them. Inflexible mounted larger guns than those of any previous British warship and had the thickest armour ever to be fitted to a Royal Navy ship. Controversially, she was designed so that if her un armoured ends should be seriously damaged in action and become water logged, the buoyancy of the armoured centre section of the ship would keep her afloat and upright. The ship was the first major warship to depend in part for the protection of her buoyancy on a horizontal armoured deck below the water line rather than armoured sides along the waterline.
Дизайн
Кеменің ортасында кеңдігі 23 метр, ұзындығы 34 метр болатын, қатты қоршалған цитадель орналасқан. Бұл қамалға негізгі қару-жарақ, қазандықтар мен қозғалтқыштар орналастырылды. Аяқтары брондалмаған, бірақ брондалған палуба су деңгейінен 68 фут төмен, су асты секциясына зақым келтіруді шектеуге және оларды жүзуге мүмкіндік береді. Қарулы палубаның үстінде көмiр бункерлер орналасқан, олардың айналасында 4 фут (1 метр) қашықтықтағы тығынға толы бөлмелер орналасқан. Кемеде жоғарғы палубадағы бункерлерге қол жеткізу мүмкін емес және мүмкін су басуы мүмкін болған кезде, ұрыс кезінде пайдалану үшін палубаның астында 400 тонна көмір бункері болды. Қарулы палубаның үстіндегі құрылыста суға берік бөліктер көп болды. Сондай-ақ, экипаждың орналасуы үшін жеңіл суперструктура және ауа райының нашар кезінде фриборт болды, бірақ кез-келген ірі ұрыста қатты зақымдалады деп күтілді. Барнаби кеменің кеңдігін азайту үшін қазіргі жобалардан кең және оның мақсатты көлемін азайту үшін мүмкіндігінше қысқа болуын қалады. Кемені ұзындығына қарағанда кеңірек жасау оның жылдамдығын азайтатыны белгілі болды, сондықтан дизайнды аяқтау үшін Уильям Фруде бастаған модельдердегі су резервуарларын сынаудың инновациялық әдісі қолданылды. Бұл "Дюйлодан" он фут кең, ал жиырма бір фут қысқа, бұл металл бірінші сыныпты соғыс кемесінің ұзындығы мен енінің ең кіші қатынасы. Конструкция жобасына келісілгеннен кейін Уильям Уайт егжей-тегжейлі сәулет дизайнын жасады және ол 1874 жылы 24 ақпанда Портсмут кемежайында салынды.
Дау
"Inflexible" кемесі 1876 жылы 27 сәуірде ұшырылған. Сол жылы бұрынғы әскери-теңіз құрылысының директоры Эдвард Рид итальяндық кемелерге барып, егер брондаусыз ұштары су астында қалса, олардың тұрақтылығына күмән келтірді. "Inflexible" кемесі де осыған ұқсас болғандықтан, ол бұл туралы Адмиралтействоға қатты алаңдаушылық білдірді. Бұл әрекетінің еш әсері болмағандықтан, ол өзінің айыптауларын 1877 жылы маусымда "Таймс" газетінде жариялады. Сол басылымның 18 маусымдағы редакторлық мақаласында "Бұл қоршалмаған ұштары, шын мәнінде, ол жүзіп жүрген тығындар, оларсыз жүзе алмайды, егер ол біреуін жоғалтса, ол құлап кетеді" деп жазылған. Бұдан әрі алмасулар жалғасты, шілдеде құрылыс тоқтатылды. 1877 жылы желтоқсанда жарияланған баяндамасында олар қару-жарақ атысының қоршалмаған, бірақ қатты бөлінген және ішінара тығыздалған ұштарын толығымен су басуы қиын болады деген қорытындыға келді. Алайда, егер бұл іске асырылса, онда кеме тұрақты болады, шамамен 35 градусқа тіреледі. Мұнаралар гидравликалық түрде айналдырылды, толық айналу үшін шамамен бір минут қажет болды. Иілгіш емес пулялар тұмсығымен зарядталатын, ал ұзындығы жағынан мұнараның ішінен зарядтауға болмайды. Осыған байланысты, екі мұнараның сыртына, броньды глацистің астына орнатылған гидравликалық қоралар арқылы жүк тиеді. Қаруларды қайта жүктеу үшін мұнараны бұратып, орақтарды ұшалармен қатар орналастырды, ал орақтар төмен түсіп, ұшалар оқ-дәрі зарядын және 1684 фунт снарядты оған итеріп жіберді. Қаруларды екі рет созу керек болды: алдымен, қарудың соңына бекітілген губка мен су ұшқышын қолдана отырып, қарудың ішінде қалған жанған материалдарды сөндіру үшін, содан кейін заряд, снаряд және ватта оның алдына жүк тиеу табасына қойылып, қаруға айдалды. Қаптаманың түбінде мыс дискі бар, ол бұрынғы үлгілерде қолданылатын мырыш шұңқырларына қарағанда, қаптаманы айналдыру үшін баррельге кесілген ойықтармен айналысады. Сынақтар көрсеткендей, 450 фунт қоңыр призмалық оқ-дәріден тұратын қалыпты толық заряд , , , жылдамдығын шығарады, ол 2,5 және 4 минут аралығында жүктілік кезінде балқытылған темірдің броньын өткізеді. Бұл қазіргі заманғы көзге қарағанда таңқаларлық емес, өйткені теңіз шайқастары тек бірнеше мың метр қашықтықта өтеді деп күтілді. Бумен жұмыс істеудің пайда болуы кемелердің бұдан былай жел бағыты бойынша маневрлеуіне шектеу қойылмайтынын білдірді және жау кемелеріне бағыттау мүмкін болады деген сенімге әкелді. Rams кейіннен кемшілікке айналды, өйткені бірнеше соғыс кемелері олармен кездейсоқ батып кетті, мысалы, 1875 жылы және 1893 жылы. Бұл ақсақалдың айтарлықтай күшін көрсеткенмен, сонымен қатар олармен жабдықталған көптеген кемелердің маневрлік сипаттамаларының жеткіліксіздігін көрсетті. Қақтығыстар кезінде зақымданудан аулақ болу үшін, қоянды алып тастауға болады, бірақ басқа кемелер әдетте өздерін алып жүретін болса да, Inflexible оны орнында қалдырған сияқты. Қарулы палубаның артында төмен қарай бұрылатын жалғауымен бекітілген қалың темірден жасалған қола.
by in 1875, and by in 1893. Whilst this showed the considerable potency of a ram, it also demonstrated the inadequate manoeuvring characteristics of many of the ships equipped with them. The ram was designed to be removable to avoid damage during accidental collisions, but although other ships customarily carried theirs detached, Inflexible seems to have kept hers in place. The ram was a solid iron forging supported by an extension of the armoured deck which turned downwards behind it.
Қызмет тарихы
Құрылыс аяқталғаннан кейін кеме Жерорта теңізі эскадрильясына жіберілді. Ол 1882 жылы 11 шілдеде Ураби көтерілісі кезінде Александрияны бомбалауға қатысып, 88 снаряд атып жіберді. Ол 1885 жылы Портсмутта қайта жабдықталды, сонда толық желкенді қондырғы алынып тасталды. Ол 1890 жылға дейін флоттың резервінде болды, бірақ 1887 жылғы шолу мен 1889 және 1890 жылдардағы маневрлерде қысқа қызмет көрсетті. 1890 - 1893 жылдары Жерорта теңіз флотына қайтадан тағайындалды, одан кейін 1897 жылға дейін Портсмут күзет кемесі болып қызмет етті. Ол содан кейін флоттық резервке, ал 1902 жылы сәуірде кемежайлық резервке ауыстырылды.
She was refitted in Portsmouth in 1885, when the full sailing rig was removed. She was in the Fleet Reserve until 1890, except for brief service in the 1887 review and the manoeuvres of 1889 and 1890. She was re commissioned for the Mediterranean Fleet from 1890 to 1893, serving thereafter as Portsmouth guard ship until 1897. From there she went to Fleet Reserve, and in April 1902 to Dockyard Reserve, until sold at Chatham in 1903 for scrap.