Кіріспе

Жануарлардағы генетикалық жағдай Церебеллалық абиотрофия (CA), сонымен қатар церебеллалық кортикальдық абиотрофия (CCA) деп аталады, бұл жануарларда белгілі бір жылқы, ит және мысық тұқымдарына әсер ететін генетикалық неврологиялық ауру. Адамда да пайда болуы мүмкін. Бұл ауру мидың кішкентай миында орналасқан Пуркинье жасушалары деп аталатын нейрондардың өле бастауынан пайда болады. Бұл жасушалар тепе-теңдік пен үйлестіруге әсер етеді. Олар мида маңызды рөл атқарады. Пуркинье қабаты мидың түйіршікті және молекулалық қабық қабаттары арасында байланыс орнатуға мүмкіндік береді. Бір сөзбен айтқанда, Пуркинье жасушалары жоқ жануарлар кеңістік пен қашықтықты сезінбейді, теңгерім мен үйлестіруді қиындатады. Миы зақымдалған адамдарда тұрақсыз жүру, бұлшықеттерді дұрыс басқару, сөйлеу немесе жұту қиындықтары сияқты белгілер пайда болуы мүмкін. Абиотрофия - маңызды қоректік фактордың жоғалуы. Мишақша абиотрофиясының себебі белгісіз, бірақ ол ішкі метаболистік ақаудан туындаған деп есептеледі. Көп жағдайда Пуркинье нейрондары жануар туылғаннан кейін көп ұзамай өле бастайды және бұл жағдай жануардың алты айға толмаған кезінде байқалады, бірақ кейде симптомдардың пайда болуы біртіндеп жүреді және жануар иесі немесе күтушісі проблеманы байқамас бұрын әлдеқайда үлкен болады. Церебеллалық абиотрофияны геннен аулақ болу үшін селекциялық селекциядан басқа жолмен болдырмауға болмайды және оны емдеуге болмайды. Генетикалық тестілеу арқылы вирусты тасымалдаушыларды анықтауға болады. Иттер мен жылқылардан басқа, мишақша абиотрофиясының сиамдық және үйдегі қысқа түкті мысықтарда, ангус, полидті герафорд, шарлоа және голштейн фризия ірі қара малдарында, мерино және вилтшир қойларында және йоркшир шошқаларында да болған жағдайлары бар.

Терминология

Керри көк терьерлеріндегі жағдайды кейде прогрессивті нейрондық абиотрофия деп атайды. Иттердегі жағдайды сипаттауға арналған басқа терминдерге мишақшаның қабықша атрофиясы және туғаннан кейінгі мишақшаның қабықша дегенерациясы жатады. Жылқыларда церебеллалық абиотрофия бастапқыда церебеллалық гипоплазияның (CH) бір түрі деп саналған және ескі ғылыми әдебиетте осылай сипатталған. Алайда жылқыда пуркинье жасушаларының өлуі аналық құрсақта емес, жануар дүниеге келгеннен кейін басталатыны анықталды. Мишақша гипоплазиясы бұл жасушалардың мишақша дамуы кезінде қалыптаспауынан болатын жағдайдан ерекшеленеді. ХХ бірнеше түрлерде, соның ішінде мысықтарда, иттерде, сиырларда және қойларда табылған. Мишаңның дегенерациясына әкелетін басқа аурулар да бар, бірақ Пуркинье жасушаларының жоғалуы мишаңның абиотрофиясын диагностикалаудың айқын тәсілі болып табылады, ал клиникалық белгілердің комбинациясы жеткілікті түрде ерекше, сондықтан мишаңның абиотрофиясын басқа жағдайлардан, тіпті тірі жануардан да оңай ажыратуға болады.

Клиникалық белгілері

Мишақша абиотрофиясының белгілері атаксия немесе теңгерімсіздік, аяқпен жүрудің ыңғайсыз қалпы, бас діріл (қайырымдылық діріл) (иттерде дене дірілдері де кездеседі), гиперреактивтілік, қауіп рефлексі жоқ, қатты немесе жоғары қадам басу, қозғалыс кезінде (немесе өте жас жануарларда емшекті емшектеуге тырысқанда) бас қатқан немесе шайқалып тұрған, аяқтардың қайда екеніне көз жеткізбеу (кейде тұрып немесе аяқпен жүруге тырысу), тереңдікті нашар қабылдау және кеңістікті және қашықтықты анықтаудың жалпы мүмкін еместігі. Симптомдар топтастырылған кезде ерекшеленеді және басқа аурулармен оңай еліктелмейді, бірақ нейрологиялық зақымдану мен инфекцияның кейбір түрлерін алып тастау керек. Диагнозды зертханалық жағдайда тек миды өлтіргеннен кейін тексеру арқылы Purkinje жасушаларының жоғалғанын анықтау мүмкін. Аурудың көпшілігі ақыл-ойы қалыпты, ал аз зардап шеккен жануарлар, теория бойынша, қалыпты өмір сүре алады. Алайда, зардап шеккен жануарлар өте қауіпті, сондықтан мидың абиотрофиясы пайда болған көптеген жануарлар, әсіресе жылқылар, гуманистік себептермен евтаназияға ұшырайды. Жылқылар көтерілу және заттардан өтуде қиындықтар көруі мүмкін, қоршауға ұшырауы мүмкін, оңай құлайды, тіпті толық өсуге жетуіне жол берілсе де, жалпы алғанда, мінуге қауіпсіз емес деп саналады. Иттерге баспалдақпен көтерілу сияқты міндеттерде өмір бойы көмек қажет болуы мүмкін. Бұйралы жылқы, Миниматуралы жылқы, Готландтық пони, бір Эрискей пони және, мүмкін, Олденбург. Көптеген тоқтылар туылғаннан кейін қалыпты болып көрінеді, симптомдары орташа есеппен төрт айлық жасында байқалады, бірақ ауру алғаш рет туылғаннан кейін көп ұзамай байқалған және бір жастан асқан жылқыларда алғаш рет белгілері байқалған жағдайлар болған. ДНҚ-мен тексерілген тұқымдардың кейбір тасымалдаушы желілері бар, бірақ бүгінгі күнге дейін зардап шеккен жануарлар жоқ, олар арасында Уэльстік пони мен Тракеннер бар. Алайда арабтардың тұқым шаруашылығының әсерінен шыққан басқа тұқымдар, мысалы, таза тұқым және американдық атқыштарда бұл мутация жоқ сияқты. Сынақ ең ықтимал мутацияларды анықтау үшін жетілдірілді және UCD әзірлеген бұрынғы жанама маркерлік сынаққа негізделген бұрынғы үлгілерді қайта сынау жаңа нұсқаға қатысты ескі сынақтың 97% дәлдік деңгейін көрсетті, жалған теріс нәтиже жоқ. 2011 жылы TOE1 генінде себепші мутация анықталды. Мишақша абиотрофиясы мен ДНК тестісі бойынша зерттеулерді UC Davis ветеринариялық медицина мектебінің ветеринариялық генетика зертханасы жүргізді. Бұл мәселе бойынша жұмыс істеп жатқан ғалымдар арасында докторлар Сесилия Пенедо мен Лия Браулт. Д-р Энн Т. Боулинг мидың абиотрофиясы бойынша генетика зерттеулеріне ертеректе елеулі үлес қосты.

Иттер

Церебеллалық абиотрофия австралиялық Келпи, Гордон Сеттер, Бордер Колли, Лабрадор Ретривер, Эйрдейл Терьер, ағылшынша Пойнтер, шотландтық терьер, Керри Блю Терьер, миниатюралы шнауцер, Лаготто Ромагноло және басқа ит тұқымдарында байқалды. Аурудың басталу уақыты әртүрлі болады. Кейбір тұқымдарда, мысалы, бигль, грубый колли және миниатюралы пудельде, Пуркинье жасушалары туылғаннан кейін немесе туылмай тұрып өле бастайды, ал жас бөбектер симптомдармен туады немесе үш-төрт апталық жасқа дейін симптомдарды дамытады. Бұл ауруға бейім тұқымдардың көбісі, мысалы, Керри көк терьері, борджер колли, австралиялық келпи және лабрадор ретривері, алты мен он алты апталық аралығында ауру белгілерін көрсетеді. Иттерде мишақша абиотрофиясы әдетте аутосомалық рецессивті ген болып табылады, бірақ бірнеше тұқымдарда, мысалы, ағылшынша Pointer, ген жынысқа байланысты.

Жылқыларда мидың абиотрофиясы

"Генетикалық аурулар". Араб жылқысы қауымдастығы "Мұғдайлық абиотрофия", фактілер парағы, UC Davis ветеринариялық генетика зертханасы. Гудвин Кампильо, Лиза. "Мұғжизаның абиотрофиясы". " 'F. О. - Айтшы . А. Л., 2011 жылдың 6 қарашасында қол жеткізілген. Джонсон, Роберт С. "Тест араб селекционерлеріне тұқым қуалайтын жүйке ауруларын сканерлеуге мүмкіндік береді" The Horse онлайн-басылымы, 23 қыркүйек 2008, No12746 мақала. 2008 жылдың 23 қыркүйегінде Penedo, M. Cecilia T. және Leah Brault. "Ат миының абиотрофиясына (АМ) жауапты генді анықтау бойынша жетістіктер". Генетика, зерттеулер шолуы, 2006, Жылқы денсаулығы орталығы, Калифорния университеті, Дэвис. 2011 жылдың 6 қарашасында қол жетімді болды. Араб жылқысындағы церебеллалық кортикальдық абиотрофияның тегіс талдау. (Төртінші жыл семинарлық жұмыс). Итака, Нью-Йорк: Корнелл университетінің ветеринариялық медицина колледжі, 1994. ОҚҚ. "Араб жылқыларының генетикалық бұзылуы: Қазіргі зерттеу жобалары". Дүниежүзілік Араб жылқылары қауымдастығы, онлайн 23 қазан 2007

Иттердегі мидың абиотрофиясы

Генетика, селекциялық стратегиялар, ауруларды бақылау және әртүрлілік туралы жалпы ақпарат. Көбінесе иттерге арналған мақалалар, бірақ басқа түрлерге қатысты