Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фирмин Карон (фл. 1460 - 1475) - француз композиторы, ықтимал әнші, Ренессанс дәуірі. Ол композитор ретінде өте табысты болды және ықпалды болды, әсіресе, имитациялық контрапункттің дамуы бойынша, және оның көптеген композициялары сақталып қалды. Оның өмірі мен мансабы туралы білетіннің көпшілігі болжалды.
Firminus Caron (fl. 1460–1475) was a French composer, and likely a singer, of the Renaissance. He was highly successful as a composer and influential, especially on the development of imitative counterpoint, and numerous compositions of his survive. Most of what is known about his life and career is inferred.
Өмір
Музыкалық қолжазбалардың көпшілігінде оның есімі тек "Карон" деп жазылған. Бірақ оның замандасы, музыка теоретигі Йоханнес Тинкторис оны үш түрлі трактатта "Фирминус Карон" деп атайды, ал Ватиканның Сан-Пьетро B80 хор кітабында "Ф. Карон" оның Missa L'homme armé көшірмесінің үстінде жазылған. Сондықтан оны Филипп Карон және Жан Карон есімді адамдармен сәйкестендірудің бұрынғы әрекеттерін жоққа шығару керек. Сонымен қатар, 1422 жылы Амиен соборында "Фирминус Карон" primus musicus ретінде көрсетілгені дұрыс емес екені дәлелденді: оның Амиендегі қызметі 1459 жылдан 1475 жылға дейінгі (әкесінің қайтыс болғаны) көптеген құжаттармен расталған. 1473 жылғы құжат оны "мастер Фремин ле Карон" деп атайды, бұл оның университет магистрі дәрежесі бар екенін білдіреді, ал 1475 жылғы құжат оны "сэр Фремин ле Карон" деп атайды, бұл оның діни қызметкер болып тағайындалғанын білдіреді. Кейбір сол кездегі жазушылар, соның ішінде Тинкторис, Каронды мадақтады. Каронның музыкасының көп бөлігі итальян қолжазбаларында сақталған, бұл оның Солтүстік Еуропа композиторлары үшін ортақ орын болған Италияда біраз уақыт өткізген болуы мүмкін деген болжамға әкеледі: бірақ француз композиторларының көптеген композициялары итальян қолжазбаларына өз композиторларымен бірге кірмей жол жүрді, сондықтан бұл нақты емес. 1472 және 1473 жылдары Каронды Гилёум Дюфаймен бірге Лойсет Компер атаған, ал екі композитордың стильдік ұқсастықтары олардың бір-бірімен байланысын көрсетеді. Сонымен қатар, Каронның бір мессасы Камбрей қолжазбасында 1472 немесе 1473 жылы, Дюфайдың қайтыс болуына бір жыл қалғанда пайда болады. Карон 1470-ші жылдардың басында Камбреде болған болуы мүмкін және Дюфайды білген, бірақ бұл да нақты емес. Музыка теоретиктерінің жазбаларында Каронға сілтемелер 1556 жылы неміс Герман Финк жазбаларында пайда болады, бұл оның беделінің таралуы мен ұзақтығын көрсетеді. Иоганнес Тинкторис, оның жазбалары 15-ғасыр композиторлары мен музыка теориясы туралы бай дереккөз болып табылады, Каронның музыкасын мақтап, бірақ оның білімсіз екенін айтады.
Most musical manuscripts give his name only as "Caron." But his contemporary, the music theorist Johannes Tinctoris names him in three different treatises as "Firminus Caron" and the Vatican choirbook San Pietro B80 has "F. Caron" written above its copy of his Missa L'homme armé. Attempts in the past to identify him with people named Philippe Caron and Jean Caron are therefore to be discarded. Furthermore, a reference to "Firminus Caron" as primus musicus at Amiens cathedral in 1422 has now been shown to be misdated: his activity in Amiens is attested by numerous documents dating from 1459 to 1475 (when his father died). A document of 1473 names him "maistre Fremin le Caron," implying that he had a university master's degree, and that of 1475 names him "sire Fremin le Caron," meaning that he had been ordained a priest. Some writers of the time, including Tinctoris, praised Caron. Most of Caron's music survives in Italian manuscripts, leading to the hypothesis that he may have spent some time in Italy, a common destination for composers from northern Europe: however many compositions by French composers made their way to Italian manuscripts without being carried there by their composers, so this is not certain. In 1472 and 1473, Caron is mentioned by Loyset Compère alongside Guillaume Dufay, and stylistic similarities between the two composers suggests a relation. In addition, one of Caron's masses appears in a Cambrai manuscript dated to 1472 or 1473, the year before Dufay's death there. Caron may have been in Cambrai in the early 1470s and known Dufay, but even that is not certain. References to Caron in writings by music theorists appear as late as 1556, in the writings of German Hermann Finck, indicating the spread and duration of his reputation. Johannes Tinctoris, whose writings are a rich source on 15th century composers and music theory, extravagantly praises Caron's music, but also mentions that he was poorly educated.
Музыка және әсер
Каронның мұрасында діни және дінсіз музыка, соның ішінде бес месса және көптеген дінсіз әндер қалды. Танымал "Л'homme armé" күйіне негізделген ең алғашқы мессалардың бірі Каронның, ол 1460-шы жылдардың басындағы Ватикан қолжазбасында бірнеше басқа композиторлардың "L'homme armé" мессаларымен бірге сақталған. Каронның күйінде күй Дориандық режимге ауыстырылады және айтарлықтай кеңейтіледі; жоғарғы дауыстар жиі екі бөлімді еліктеуге арналған. Оның дүниежүзілік әндерінің көбі француз тілінде және үш дауысқа жазылған, ал көбі итальян қолжазбаларынан сақталған. Көбіне рондеулер, көбіне қос метрлік. Оның бір әндері, Helas que pourra devenir, ерекше танымал болды және XV ғасырдың үшінші ширегіндегі қолжазбаларда ең көп таралған екінші ән болды (Хайн ван Гизегемнің De tous biens plaine бірінші болды). Бұл әннің өте жақын еліктеуін қолдану сол кездегі әндердің арасында ерекше болды және бұл үрдісті бастаған сияқты. Дэвид Фэллоус, Нью-Гроувте жазған, бұл аспаптық фантазия ретінде пайда болған болуы мүмкін деген болжам жасайды.
Caron left both sacred and secular music, including five masses and numerous secular songs. One of the earliest masses based on the famous tune L'homme armé is by Caron, and survives in an early 1460s Vatican manuscript along with L'homme armé masses by several other composers. In Caron's setting the tune is transposed to Dorian mode and elaborated considerably; the upper voices often sing in two part imitation. Most of his secular songs were in French, and for three voices, and most survive from Italian manuscripts. Most are rondeaux, and most are in duple meter. One of his songs, Helas que pourra devenir, was extraordinarily famous, and was the second most widely distributed song in manuscript sources of the third quarter of the 15th century (De tous biens plaine, by Hayne van Ghizeghem, was the first). It is unusual among songs of the time in using very close imitation, and it seems to have initiated a trend. David Fallows, writing in the New Grove, hypothesises that it may have originated as an instrumental fantasy.
Анықтамалар және қосымша оқу
Дэвид Фэллоус: "Фирминус Карон", Grove Music Online, баспа. L. Macy (2006 жылдың 2-4 шілдесінде қол жетімді), (абонентпен қол жетімді) Густав Риз, Ренессанстағы музыка. Нью-Йорк, У. У. Нортон және компаниясы, 1954.
David Fallows: "Firminus Caron", Grove Music Online, ed. L. Macy (Accessed July 2–4, 2006), (subscription access)
Gustave Reese, Music in the Renaissance. New York, W. W. Norton & Co., 1954.