Кіріспе

Британдық суретші Брайан Чарнли (1949 жылғы 20 қыркүйек - 1991 жылғы 19 шілде) - параноидальды шизофрениямен ауыратын британдық суретші. Ол 1991 жылдың шілдесінде өз-өзіне қол жұмсады.

Ерте өмір және гүл суреттері

Брайан Джон Чарнли 1949 жылы 20 қыркүйекте Стоктон-он-Тис қаласында дүниеге келген. Ол өзінің егіз інісімен бірге Лондонда, Числхерсте, Кентте, Кранфилдте, әкесінің аға оқытушы болып жұмыс істеген жерінде және ақырында Бромхемде Бедфордтың маңында өсті. 1968 жылдың жазында, 18 жасында, ол жүйке бұзылуынан зардап шекті, бірақ сол жылдың соңында Лестер өнер мектебінде оқи алды. 1969 жылы Чарнли Лондонның Холборн қаласындағы Орталық өнер және дизайн мектебінде орын алды, бірақ кейіннен жіті шизофрения деп диагноз қойылған басқа бір бұзылудан курсты аяқтай алмады. 1971 жылдан 1977 жылға дейін ол ауруханаға жатқызу мен емделу кезеңдері арасында, соның ішінде электроконвульсивті терапия (ЭКТ) кезінде ата-анасымен бірге үйде тұрды. 1978 жылы Бедфордқа көшіп келіп, сурет салуды бастады. Чарнлидің бұл кезеңдегі жұмысы Лондон өнер сахнасында сәнді болған концептуалды өнерге қарағанда, Америкада танымал болған фотореализмге қатты сүйенді. Ол көптеген үлкен масштабтағы гүл суреттерін шығарды. Алайда, Чарнлиді британдық суретші Бриджит Райлидің шығармалары да қызықтырды, ол оның шығармаларында "салқын тәртіпті" күшті эмоциялық зарядпен біріктірді.

Пэм Джонспен қарым-қатынасы

1982 жылы Чарнли өзінің және оның серіктесі Пэмнің қос портреті, "Чарнлидің фотореалистік алғашқы кезеңінің биік нүктесі" деп аталады. Композиция мен өңдеу Дэвид Хокнидің шығармашылығына Чарнлидің қызығушылығын көрсетеді. Бес жылдан кейін Пэм де психикалық ауырып, терезеден секіріп, өз-өзіне қол жұмсауға тырысты. Ол аман қалса да, омыртқасына қатты зақым келген. Чарнлидің жарақаттануы сол жылы "Терезенің қасынан кетіп бара жатқандар" атты суретте суреттеледі.

Стилистік дамуы

Шарнли кем дегенде 1982 жылдан бері сурет арқылы өзінің ішкі өмірін зерттеді, әсіресе шизофрения тәжірибесін қарастырды. 1988 жылы Чарнли "өзін ішкі сапарда тапқанын" айтты, онда пейзаж мен тақырып ішкі көрініске кірді ". Алайда, 1987 жылдан бастап ол өзінің психикалық күйін жеткізу үшін күрделі символизмді қолдана отырып, Зигмунд Фрейдтің түс туралы теорияларына көбірек сүйенді. 1984 жылы оның төрт суреті Бейтлемен Корольдік ауруханасының тұрақты коллекциясына сатып алынды. Осы кезеңде Чарнли Бетлемен жинағында сақталған басқа суретшілердің, атап айтқанда Уильям Курелек пен Луи Уэйннің жұмыстарын зерттеді, олардың жұмысы "мұнда науқастың суретші ретінде күткенінен әлдеқайда асып түсетін күш бар сияқты. Бұл жерде мен өнердің барлық эзотерикалық және концептуалды болмыстарынан арылғанын көрдім". Чарнлидің осы кезеңдегі өрнектелген символистік жұмыстарына Фермаға (1987), Grey Self Portrait (1986) және Brooch Schizophrene (1987) кіреді, олар содан бері Бетлеемнің ақыл-ойы музейіне ие болды. Чарнли 1989 жылы Лондонның Ковент-Гардендегі Драйден-стрит галереясында жеке көрме өткізді және 1990 жылы Корольдік өнер колледжіндегі "Visions" көрмесінде екі картинасын көрсетті, оларды Эйден Шинглер ұйымдастырды. Алайда ол әлі де өнерімен өмір сүру үшін күресті.

Соңғы еңбектері мен өлімі

Чарнли өнер нарығында табысқа жетпегеніне ренжіді, ал алған танымалдығы ауруының күнделікті проблемалары мен оған қарсы тұру үшін тағайындалған ауыр дәрі-дәрмектермен теңестірілді. Бұл факторлар 1991 жылдың басында оның дәрі-дәрмектерін азайту кезінде өзінің тәжірибесін баяндаған автопортреттер сериясын салуға ықпал етті. Журналист және SANE-тің бас директоры Марджори Уоллес Чарнлиді өзінің жетістіктерін күнделікті жазуға шақырды. Чарнли күнделікті портреттердің ажырамас бөлігіне айналдырды, ол өзінің суреттерін түсіндіру үшін және өзінің экзистенциалдық жағдайын сипаттау үшін мәтінді қолданды. "Автопортрет" сериясы он жеті суреттен тұрады. Соңғы сурет оң жақ төменгі бұрыштағы датаның болуына байланысты толық емес пе деген пікірталас бар. Марджори Уоллестің Чарнлидің автопортреттері туралы мақаласы 1991 жылдың желтоқсан айында Telegraph Magazine журналында жарияланды. Бетлемендік ақыл-ой мұражайының коллекциясында сақталған Луи Уэйннің "Калейдоскоп мысықтары" оған ішінара әсер еткен болуы мүмкін, олар (қате) Уэйннің психикалық бұзылысының дамуын картаға түсіреді деп ойланады. 1991 жылдың шілдесінде ол өз-өзіне қол жұмсады.