Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші Брайан Чарнли (1949 жылғы 20 қыркүйек - 1991 жылғы 19 шілде) - параноидальды шизофрениямен ауыратын британдық суретші. Ол 1991 жылдың шілдесінде өз-өзіне қол жұмсады.
British artist
Bryan Charnley (20 September 1949 – 19 July 1991) was a British artist who had paranoid schizophrenia, and explored its effects in his work. He committed suicide in July 1991.
Ерте өмір және гүл суреттері
Брайан Джон Чарнли 1949 жылы 20 қыркүйекте Стоктон-он-Тис қаласында дүниеге келген. Ол өзінің егіз інісімен бірге Лондонда, Числхерсте, Кентте, Кранфилдте, әкесінің аға оқытушы болып жұмыс істеген жерінде және ақырында Бромхемде Бедфордтың маңында өсті. 1968 жылдың жазында, 18 жасында, ол жүйке бұзылуынан зардап шекті, бірақ сол жылдың соңында Лестер өнер мектебінде оқи алды. 1969 жылы Чарнли Лондонның Холборн қаласындағы Орталық өнер және дизайн мектебінде орын алды, бірақ кейіннен жіті шизофрения деп диагноз қойылған басқа бір бұзылудан курсты аяқтай алмады. 1971 жылдан 1977 жылға дейін ол ауруханаға жатқызу мен емделу кезеңдері арасында, соның ішінде электроконвульсивті терапия (ЭКТ) кезінде ата-анасымен бірге үйде тұрды. 1978 жылы Бедфордқа көшіп келіп, сурет салуды бастады. Чарнлидің бұл кезеңдегі жұмысы Лондон өнер сахнасында сәнді болған концептуалды өнерге қарағанда, Америкада танымал болған фотореализмге қатты сүйенді. Ол көптеген үлкен масштабтағы гүл суреттерін шығарды. Алайда, Чарнлиді британдық суретші Бриджит Райлидің шығармалары да қызықтырды, ол оның шығармаларында "салқын тәртіпті" күшті эмоциялық зарядпен біріктірді.
Bryan John Charnley was born on 20 September 1949 in Stockton on Tees. With his twin brother he grew up in London, Chislehurst, in Kent, Cranfield, where his father worked as a Senior Lecturer, and finally in Bromham near Bedford. In the summer of 1968, aged 18, he had a nervous breakdown but was able to study at Leicester School of Art later that year. In 1969, Charnley gained a place at the Central School of Art and Design in Holborn, London, but was unable to complete the course due to another breakdown that was later diagnosed as acute schizophrenia. From 1971 until 1977 he lived at home with his parents between periods of hospitalisation and treatment including electroconvulsive therapy (ECT). In 1978 he moved to Bedford and began painting. Charnley's work during this period drew heavily on photo realism, then enjoying popularity in America, rather than the conceptual art that was fashionable in the London art scene, and he produced many large scale paintings of flowers. However, Charnley was also interested in the work of fellow British artist Bridget Riley, in whose work he saw a 'cool discipline' combined with a strong emotional charge.
Пэм Джонспен қарым-қатынасы
1982 жылы Чарнли өзінің және оның серіктесі Пэмнің қос портреті, "Чарнлидің фотореалистік алғашқы кезеңінің биік нүктесі" деп аталады. Композиция мен өңдеу Дэвид Хокнидің шығармашылығына Чарнлидің қызығушылығын көрсетеді. Бес жылдан кейін Пэм де психикалық ауырып, терезеден секіріп, өз-өзіне қол жұмсауға тырысты. Ол аман қалса да, омыртқасына қатты зақым келген. Чарнлидің жарақаттануы сол жылы "Терезенің қасынан кетіп бара жатқандар" атты суретте суреттеледі.
In 1982, Charnley painted a double portrait of himself and his partner Pam, in what has been called "the high point of Charnley's photorealistic early period". The composition and treatment demonstrates Charnley's interest in the work of David Hockney. Five years later, Pam, who also experienced mental illness, attempted suicide by jumping out of a window. Though she survived, her spine was badly damaged. Charnley's trauma is explored in his painting of the same year, Leaving by the Window.
Стилистік дамуы
Шарнли кем дегенде 1982 жылдан бері сурет арқылы өзінің ішкі өмірін зерттеді, әсіресе шизофрения тәжірибесін қарастырды. 1988 жылы Чарнли "өзін ішкі сапарда тапқанын" айтты, онда пейзаж мен тақырып ішкі көрініске кірді ". Алайда, 1987 жылдан бастап ол өзінің психикалық күйін жеткізу үшін күрделі символизмді қолдана отырып, Зигмунд Фрейдтің түс туралы теорияларына көбірек сүйенді. 1984 жылы оның төрт суреті Бейтлемен Корольдік ауруханасының тұрақты коллекциясына сатып алынды. Осы кезеңде Чарнли Бетлемен жинағында сақталған басқа суретшілердің, атап айтқанда Уильям Курелек пен Луи Уэйннің жұмыстарын зерттеді, олардың жұмысы "мұнда науқастың суретші ретінде күткенінен әлдеқайда асып түсетін күш бар сияқты. Бұл жерде мен өнердің барлық эзотерикалық және концептуалды болмыстарынан арылғанын көрдім". Чарнлидің осы кезеңдегі өрнектелген символистік жұмыстарына Фермаға (1987), Grey Self Portrait (1986) және Brooch Schizophrene (1987) кіреді, олар содан бері Бетлеемнің ақыл-ойы музейіне ие болды. Чарнли 1989 жылы Лондонның Ковент-Гардендегі Драйден-стрит галереясында жеке көрме өткізді және 1990 жылы Корольдік өнер колледжіндегі "Visions" көрмесінде екі картинасын көрсетті, оларды Эйден Шинглер ұйымдастырды. Алайда ол әлі де өнерімен өмір сүру үшін күресті.
Charnley had been exploring his inner life through painting since at least 1982, particularly addressing the experience of schizophrenia. Writing in 1988, Charnley said he had "found [himself] on an interior journey in which landscape and subject were subsumed to inner vision". However, from 1987 onwards, he increasingly drew on Sigmund Freud's theories about dreams, using elaborate symbolism to convey his mental state. In 1984 four of his paintings were purchased by the Bethlem Royal Hospital for their permanent collection. During this period, Charnley also studied the work of other artists held in the Bethlem collection, notably William Kurelek and Louis Wain, whose work "seemed to me to have a power to move far beyond that expected of the patient as an artist. Here I saw art stripped of all esoteric and conceptual pretensions". Charnley's elaborately symbolist work from this period includes To the Farm (1987), Grey Self Portrait (1986), and Brooch Schizophrene (1987), paintings that have also since been acquired by Bethlem Museum of the Mind. Charnley had a solo exhibition at the Dryden Street Gallery, Covent Garden in London 1989, and exhibited two paintings at the Visions exhibition at the Royal College of Art in 1990, curated by Aiden Shingler. However, he still struggled to make a living from his art.
Соңғы еңбектері мен өлімі
Чарнли өнер нарығында табысқа жетпегеніне ренжіді, ал алған танымалдығы ауруының күнделікті проблемалары мен оған қарсы тұру үшін тағайындалған ауыр дәрі-дәрмектермен теңестірілді. Бұл факторлар 1991 жылдың басында оның дәрі-дәрмектерін азайту кезінде өзінің тәжірибесін баяндаған автопортреттер сериясын салуға ықпал етті. Журналист және SANE-тің бас директоры Марджори Уоллес Чарнлиді өзінің жетістіктерін күнделікті жазуға шақырды. Чарнли күнделікті портреттердің ажырамас бөлігіне айналдырды, ол өзінің суреттерін түсіндіру үшін және өзінің экзистенциалдық жағдайын сипаттау үшін мәтінді қолданды. "Автопортрет" сериясы он жеті суреттен тұрады. Соңғы сурет оң жақ төменгі бұрыштағы датаның болуына байланысты толық емес пе деген пікірталас бар. Марджори Уоллестің Чарнлидің автопортреттері туралы мақаласы 1991 жылдың желтоқсан айында Telegraph Magazine журналында жарияланды. Бетлемендік ақыл-ой мұражайының коллекциясында сақталған Луи Уэйннің "Калейдоскоп мысықтары" оған ішінара әсер еткен болуы мүмкін, олар (қате) Уэйннің психикалық бұзылысының дамуын картаға түсіреді деп ойланады. 1991 жылдың шілдесінде ол өз-өзіне қол жұмсады.
Charnley was frustrated by his apparent lack of success in the art market, and what recognition he received was outweighed by the day to day problems of his illness and the heavy medication he was prescribed to counter it. These factors contributed to his decision early in 1991 to paint a series of self portraits chronicling his experience as he reduced his medication. The journalist and CEO of SANE, Marjorie Wallace, encouraged Charnley to keep a diary of his progress. Charnley made the diary an integral part of the portraits using the text to explain the imagery he was using and to describe his existential state. The Self Portrait Series consists of seventeen paintings. There is debate as to whether the last painting is incomplete due to the presence of a date in the lower right corner. Marjorie Wallace's article on Charnley's Self Portraits was published in the Telegraph Magazine in December 1991. He may have been partially influenced by Louis Wain's Kaleidoscope Cats, held in the collection of Bethlem Museum of the Mind, which are (incorrectly) thought to chart the progress of Wain's mental disorder. In July 1991, he committed suicide.