Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз ақыны және дін қызметкері Понт де Тиар (Тьяр, Тиар) (шамамен 1521 – 23 қыркүйек 1605) – француз ақыны және дін қызметкері, "La Pléiade" тобының мүшесі.
French poet and priest
Pontus de Tyard (also Thyard, Thiard) (c. 1521 – 23 September 1605) was a French poet and priest, a member of "La Pléiade".
Өмір
Ол Бургундиядағы Бисси-сюр-Флейде дүниеге келді, ол жердің феодалы болған, бірақ оның нақты туған жылы белгісіз. Ол Антуан Герое мен Морис Скевпен дос болды. Оның алғашқы жарияланған еңбегі – 1549 жылғы «Erreurs amoureuses» (Махаббат қателіктері), кейінгі басылымдарда 1573 жылға дейін басқа өлеңдермен толықтырылды. Оның шығармалары Пьер де Ронсард пен Жоахим дю Беллдің еңбектерін көре алды. Ол француз тілінде сонеттер жазған алғашқылардың бірі болды (одан бұрын Клемент Маро мен Мельен де Сент-Желя болған). Ол француз поэзиясына провансальдық туынды – сестинаны енгізген деп есептеледі. Тияр өзінің «Солитер Премьер, Музалар прозасы және поэтикалық құмарлық» (1552) еңбегінде, негізінен 15-шы ғасырдың соңында неоплатондық автор Марсилио Фичиноның Платонның «Ион» және (әсіресе) «Федр» диалогтарының латын тіліндегі аудармалары мен түсіндірмелеріне сүйене отырып, құдайлық құмарлықтың толық теориясын жасау арқылы «Ла Плейаданың» поэтикалық және метафизикалық бағдарламасына үлес қосты. Тияр құдайлық шабытты басқа себептерден туындаған ақымақтықтан немесе «бұзылудан» ажыратты және құдайлық шабытты төрт түрге бөлді: (1) поэтикалық құмарлық, Музалардың сыйы; (2) Бахус арқылы діни құпияларды білу; (3) Аполлон арқылы болжау және жақсы көру; (4) Венера/Эрос шабыттандырған шабыт. Өмірінің соңғы жылдары математика мен философияны зерттеуге арнады. 1578 жылы Шалон-сюр-Сон епископы болды, ал 1587 жылы философиялық диссертацияларын жариялады. Ол Франция королі Генрих III-ті Гиз әулетінің талаптарына қарсы қызу қорғады. Осы көзқарасы оны қуғынға ұшыратты; ол Шалоннан қуылды және оның Бисси-сюр-Флейдегі шатосы тоналды. Дегенмен, ол «Плейаданың» барлық басқа мүшелерінен де аман қалды және Франсуа де Мальгербтің олардың ілімдеріне жасаған шабуылдарын көрді. Понт 1594 жылы епископтық лауазымынан бас тартып, Брагни шатосына көшіп, сол жерде қайтыс болды.
He was born at Bissy sur Fley in Burgundy, of which he was seigneur, but the exact year of his birth is uncertain. He became a friend of Antoine Héroet and Maurice Scève. His first published work, Erreurs amoureuses 1549, was augmented with other poems in successive editions till 1573. His work anticipated that of Pierre de Ronsard and Joachim du Bellay. He was one of the first to write sonnets in the French language (preceded by Clément Marot and Mellin de Saint Gelais). He is also said to have introduced the sestina, originally a Provençal invention, into French poetry. Tyard contributed to the poetic and metaphysical program of La Pléiade by elaborating, in his Solitaire Premier, ou Prose des Muses, et de la fureur poétique (1552), a full theory of divine fury, derived in large part from the Latin translations and commentaries by the neo platonic author Marsilio Ficino of Plato's dialogues Ion and (especially) Phaedrus at the end of the 15th century. Tyard distinguished divine inspiration from madness or "alienation" brought on by other causes, and subdivided divine inspiration into four kinds: (1) poetic fury, gift of the Muses; (2) knowledge of religious mysteries, through Bacchus; (3) prophecy and divination through Apollo; (4) inspiration brought on by Venus/Eros. In his later years he devoted himself to the study of mathematics and philosophy. He became bishop of Chalon sur Saône in 1578, and in 1587 published his Discours philosophiques. He was a zealous defender of King Henry III of France against the claims of the House of Guise. This attitude led to his persecution; he was driven from Chalon and his château at Bissy sur Fley was plundered. Nevertheless, he survived all the other members of the Pléiade and lived to see the onslaught made on their doctrines by François de Malherbe. Pontus resigned his bishopric in 1594, and retired to the Château de Bragny, where he died.