Mechanical hackamore

Кіріспе

басқа да бітіссіз жылқы бас киімдері Механикалық хакамор - бұл жылқының бітіссіз бас киімінің бір түрі, онда еліктер мұрын белдігі мен жиектің арасында орналасқан сабақтармен байланысады. Басқа атаулар "хакамор біті", "мұрын тізе" және "неміс хакамор". Кейбір үлгілері "Блэрдің үлгісі" және "У. С. Битсіз Пельхам" деп аталады.

Дизайн

Механикалық хакамордың мұрындысы, әдетте, былғарыдан жасалады, кейде қосымша жайлылық үшін жүнмен жабылған. Алайда, мұрынды белбеу өте қатал болуы мүмкін; кейбіреулері резеңкемен қапталған кабельден, қатты металдан немесе тіпті велосипед шынжырынан (әдетте пластикпен қапталған болса да) жасалады. Кербендік шынжыр әдетте тегіс байланысты шынжыр болып табылады, бірақ ол салыстырмалы түрде жұмсақ тегіс былғары белбеуден бастап ауыр шынжыр немесе тіпті қатты металл арқалықтары бар өте қатаң дизайндарға дейін болуы мүмкін. Мұрын мен жамбас тізбегі темір сілтемемен байланысты, оның ішінде ұзын білік те бар, ол тізбекті қатаңдату кезінде мұрынға, жақ сүйегіне және ұңғыға қысым жасайды. Механикалық хакамордың хакамормен ешқандай байланысы жоқ, тек екеуі де жылқының аузында емес, бір түрдегі мұрынша арқылы жылқыны басқаратын бас киім болып табылады. Механикалық хакаморда бұрыштар мен рычагтар бар, сондықтан ол хакамор емес. Механикалық хакамор тротуарға ұқсас жұмыс істейді. 1940 жылдары қосымша патенттік өтініштер берілді, ал 1950 жылдардан бастап әртүрлі механикалық хакамор дизайндары үшін патенттік өтініштердің елеулі өсуі болды. Механикалық хакамордың сипаттамалары сол онжылдықта жылқылар туралы жалпы қызығушылықты кітаптарда пайда болды. Олар сондай-ақ кездейсоқ салт аттылар, әсіресе соқпақпен саяхаттау үшін қолданылады және әсіресе суық ауа райында саяхаттауға және лагерьге тұруға тиіс аңшылар арасында танымал, онда мұздаған біт жылқының тілін зақымдай алады. Механикалық хакаморлар біт немесе босалдың күрделілігіне ие емес, тікелей егумен атты оңай айналдыра алмайды және негізінен олардың тоқтату күші үшін қолданылады. Мұндай құрылғыларға отырғызылған жылқылар жиі бастарын шайқап отырады. Қасық неғұрлым ұзын болса, соғұрлым ауыр әсер етеді. Сол сияқты, мұрынның жұқа белбеуі де ауыр әсер етеді. Механикалық хакаморды біртұтас тежегіштен жұмсақ деп ойлау дұрыс емес, ол олай емес. Құрылғы дөрекі жүргізушінің қолында, тротуарлық бітке ұқсас, қорлық жасауға мүмкіндік береді. Толығымен былғарыдан жасалған механикалық хакаморлар қысқа таякпен салыстырмалы түрде жұмсақ болуы мүмкін, ал жақ сүйегінің астында немесе мұрынның үстінде ұзын таяк пен шынжыр немесе металл қосылуы бұл құрылғыны жануарларды қорлаумен шектесетін өте ауыр жабдыққа айналдырады, осылайша құрылғыны кейбір ат спорты шеңберлерінде өте даулы етеді. Егер оны тым төмен қойып отырса, жылқының мұрын кеміршегіне аса қатты қысым жасап, тіпті сындыруы мүмкін. Атты ұзақ тұяқты механикалық хакамормен пайдалану кезінде, оны теріс пайдалану арқылы жылқының жақ сүйегін сындырып алу қаупі бар. Мысалы, 20 фунт. 8 дюймдік ұзындықтағы бұрыштарының арқасында ат мұрнының көпірінен 160 фунт күш жұмсалады.

A mechanical hackamore has a partial noseband, usually of leather, sometimes covered with fleece for extra comfort. However, the noseband can also be very harsh; some are made of rubber covered cable, stiff metal, or even bicycle chain (though usually covered in plastic). The curb chain is usually a flat linked chain, though it may be made of anything from a relatively mild flat leather strap to very severe designs with heavy chain or even solid metal bars. The noseband and curb chain are connected by a metal link that also includes the long shank that applies pressure to the nose, chin groove and poll when the reins are tightened. The mechanical hackamore is unrelated to a hackamore except to the extent that both are headgear that control a horse with some form of noseband rather than a bit in the horse's mouth. Because the mechanical hackamore uses shanks and leverage, it is not a hackamore. A mechanical hackamore works similarly to a curb bit. The shanks and curb chain serve to increase pressure on the nose, jaw, and poll Early patent applications were filed in 1940 for a "Hackamore bit" and a "leverage hackamore bridle". Additional patent applications were filed during the 1940s, and a significant increase in patent applications for various mechanical hackamore designs occurred from the 1950s forward. Descriptions of the mechanical hackamore appeared in general interest books on horses during that decade. They are also used by casual riders, especially for trail riding, and are particularly popular with hunters who must ride and camp in freezing weather where a frozen bit can injure the horse's tongue. Mechanical hackamores lack the sophistication of bits or a bosal, cannot turn a horse easily with direct reining, and are primarily used for their considerable stopping power. Horses ridden in these devices quite often develop a bad habit of head tossing. The longer the shanks, the more severe the action. Similarly, a thinner noseband is also more severe. It is incorrect to assume that a mechanical hackamore is milder than a bitted bridle, it is not. The device has potential for abuse at the hands of a rough rider, similar to that of a curb bit. While mechanical hackamores made entirely of leather with short shanks can be relatively mild, the addition of a longer shank and chain or metal under the jaw or over the nose can make this device a very severe piece of equipment that borders on animal abuse, thus making the device quite controversial in some equestrian circles. If adjusted too low, it can also put excessive pressure on the horse's nose cartilage, possibly even breaking it, and low placement may also obstruct the horse's breathing. In cases of a severe mechanical hackamore with long shanks, abusive use has been claimed to risk breaking the horse's jaw. For example, a 20 lb. pull on the reins of a mechanical hackamore with 8 inch shanks will result in 160 pounds of force applied across the bridge of the horse's nose.