Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румыниялық ханзада
Romanian prince
Сайлау
1843 жылдың 1 қаңтарында Валахияда Органикалық статутқа сәйкес өткізілген алғашқы (және жалғыз) сайлау өтті; оларды өкілдік жиналыс өткізді және Гиканың зұлымдықтары себеп болды. Көптеген кандидаттардың ішінде Бибеску мен оның аға ағасы Барбу Штирбей Ресей империясының ең танымал таңдаулары болды. Бибеску консервативті боярлар мен жас либералдардың қолдауымен хосуар болып сайланды. Оның бірінші іс-әрекеттерінің бірі - Гицаға қарсы сөз байласып отырған радикалдарға (оның ішінде Митике Филипеску мен Николае Бальческу) кешірім беру болды. Бибеску сайлаудан кейін үкіметті бірден өзгертпеді, өйткені ол негізінен Гицаның саяси қарсыластарынан құралған болатын. Алайда, оның Қоғамдық жиналыспен қарым-қатынасы бірнеше заңнамалық жобалар бойынша келіспеушіліктерге байланысты нашарлай бастады.
On 1 January 1843, the first (and only) elections carried out in accordance with the Organic Statute took place in Wallachia; these were carried out by a representative assembly, and had been prompted by Ghica's abuse. Of many candidates, Bibescu and his older brother, Barbu Ştirbei, were the most popular choices with Imperial Russia. Bibescu was elected hospodar, supported by both the conservative boyars and the younger liberals. One of his first gestures in office was to grant pardon to radicals who had conspired against Ghica (including Mitică Filipescu and Nicolae Bălcescu). Bibescu did not change the government immediately after the election, as it was made up mostly of Ghica's political adversaries. However, his relations with the Public Assembly started to deteriorate due to disagreements on several legislative projects.
Трандафилов ісі және Ассамблеяның таратылуы
1844 жылдың көктемінде Валахия үкіметі орыс инженері Александр Трандафиловтың сұранысын мақұлдады. Бұдан басқа, егер кен иесі 18 ай ішінде өз кен орындарынан өндіруді бастамаса, ресейлік компания 12 жылға кен орындарын басқаруды өз мойнына алады, бұл үшін ол кірістің 10%-ын иесіне, ал 10%-ын Валахия мемлекетіне төлейді. Бибеску келісімшартты мақұлдады, бірақ Қоғамдық жиналыс оған қарсы болды: депутаттар оны жергілікті саясаттағы қорғаушы биліктің араласуы ретінде көрді. Келісімшарт ақырында тоқтатылды, бірақ Ассамблеяның ұстанымы мен Ресей билігі арасында тұрып, 1844 жылы 4 наурызда Бибеску Ресей императоры Николай I-нің мақұлдауымен Қоғамдық Ассамблеяны таратты. Румын тілінің жаңғырумен үйлеспейтіндігі туралы пікіріне сүйене отырып, ол Сент-Сава колледжін француз тілі мектебі ретінде қайта құруды тапсырған кезде, оның романдықтармен айқын ажырым болды. Екі жарым жылдан кейін Бибеску қоғамдық жұмыстар мен мемлекеттік басқару туралы заңдарды қабылдады. 1844 жылдың жазында ол ірі қалалардағы мемлекеттік мекемелер мен жергілікті билікті тексеру үшін ел аралап ұзақ сапар шегеді.
In the spring of 1844, the Wallachian government approved the request of the Russian engineer Alexander Trandafiloff, to be allowed to administer the country's mines (which were subject to private ownership). Moreover, if any mine owner did not begin extracting from their mines within 18 months, the Russian company was to take over the administration of the mines for 12 years, by paying 10% of the income to the owner and 10% to the Wallachian state. Bibescu approved the contract, but the Public Assembly protested against it: the deputies saw it as an intervention of the protecting power in local politics. The contract was eventually cancelled, but, caught between the Assembly's position and the Russian authorities, on 4 March 1844, Bibescu dissolved the Public Assembly with the approval of Russian Emperor Nicholas I. A clear separation between him and Romantic nationalists occurred when he ordered the refoundation of the Saint Sava College as a French language school — based on his view that Romanian was incompatible with modernization. Two and a half years after that, Bibescu passed laws for public works and public administration. In the summer of 1844, he took a long trip through the country in order to inspect the public institutions and local authorities in the major cities.
1848 жылғы революция қарсаңында
1846 жылдың желтоқсан айында Киселеф оған жаңа Қоғамдық жиналыс сайлауын шақыруды ұсынды. Сайлау нәтижесінде жаңа Ассамблея құрылды. Бұл заң шығарушы органмен Бибеску бірнеше маңызды заңдарды қабылдады, мысалы Шығыс православие дінбасыларына қатысты жаңа заң, хосубгарға шіркеудің бюджетін бекітуге мүмкіндік беретін заң және шіркеу мен мемлекеттік билікке жататын барлық цыган құлдарын босату туралы заң. Георге Бибеску Молдавиямен (Ресейдің бақылауындағы басқа Дунай княздігі) жақсы қарым-қатынас орнату үшін жұмыс істеді және 1847 жылдан бастап екі ел Молдавияның ханы Михаил Стурдзамен келісім жасағаннан кейін кедендік одақ құрды. Бұл оның Валахияның саудагерлері мен гильдияларын шетелдік бәсекелестікке қарсы алып тастау әрекеті болды (қараңыз Sudiți), ол алғаш рет шетелдік тауарларға салықты арттыру жобасында көрініс тапты. Бибеску сонымен қатар Ресей үкіметін Дунай княздіктерінің аумақтарынан тыс жерлерде әртүрлі православиелік ғибадат орталықтарына арналған монастырларға салық салуға рұқсат беруге сендірді (Фанариотикалық дәуірдің соңынан бастап қатаң болған меншік мәселесі шіркеу меншігі мемлекеттік араласудан қашып, Афон тауы сияқты жерлерге кірісті бағыттады; ол Александру Иоан Кузаның билігімен секуляризациялау арқылы шешілуі керек еді). 1848 жылдың жазында революция басталды. Бастапқыда Валахиялық радикалдар Бибескуді өз жақтарына тартуға тырысты. Содан кейін олар 1848 жылы 9 маусымда Ислаз жариялауын шығарды. 11 маусымда Георге Бибеску бұл жарлықты қабылдады; екі күннен кейін ол орнынан кетіп, елден кетіп, оны қыркүйекте Османдықтардың араласуына ұшыраған Уақытша үкімет басқарады. 1859 жылы Валахияның Молдавиямен одақтасуына қарсы шыққан консерваторлар Бибескуді таққа кандидат ретінде ұсынды. Ол Парижде қайтыс болды.
In December 1846, he was advised by Kiseleff to call for new Public Assembly elections. The elections brought a new Assembly dominated by politicians loyal to the hospodar. With this legislature, Bibescu passed several important laws, such as a new law on the Eastern Orthodox clergy, one that allowed the hospodar to approve the church budget, and a law freeing all the Gypsy slaves who belonged to the church and to the public authorities. Gheorghe Bibescu worked for better relations with Moldavia (the other Danubian Principality under Russian supervision), and, starting 1847, the two countries established a customs union, after an agreement with Mihail Sturdza, the Moldavian hospodar. This was the culmination of his attempt to remove Wallachia's traders and guilds from foreign competition (see Sudiți), first manifested in his project to increase taxes on foreign goods. Bibescu also convinced the Russian government to allow him to impose some taxes on those monasteries that had been dedicated to various Orthodox centers of worship outside the Danubian Principalities' territories (the ownership issue, stringent ever since the end of the Phanariote epoch, implied that church property eluded state intervention, channelling income towards places such as Mount Athos; it was to be settled through secularization under the rule of Alexandru Ioan Cuza). In the summer of 1848, the revolution broke out. Initially, Wallachian radicals had unsuccessfully attempted to attract Bibescu to their side. They then issued the Islaz Proclamation of 9 June 1848. On 11 June Gheorghe Bibescu accepted the proclamation; two days later he abdicated and left the country, leaving it to be ruled by a Provisoral Government which succumbed to Ottoman intervention in September. In 1859, Bibescu was presented as candidate to the throne by the conservatives who opposed Wallachia's union with Moldavia. He died in Paris.
Жеке өмір
Георге Бибеску Бранкованеу отбасының соңғы мүшесі Зои Бранкованеумен үйленген, сондықтан барлық атақтар мен байлықты мұра етті. Бiбiску православие шіркеуiмен жанжалға түстi, өйткені ол Зоядан ажырағысы келді. Ақырында ол 1845 жылы ажырасуға қол жеткізді және сол жылдың қыркүйек айында Фоканиде Мария Вакарескуға үйленді. Бранковеану мұрасы Зоя мен Георге Бибескудің ұлы Грегоар Бибеско Бассарабаға (Анна де Ноаилдің әкесі) өтті.
Gheorghe Bibescu was married to Zoe Brâncoveanu, the last of the Brâncoveanu family, therefore inheriting all the titles and wealth. The marriage was unsuccessful, as Zoe became mentally ill. Bibescu entered into a conflict with the Orthodox Church, as he wanted to divorce Zoe. He eventually managed to obtain the divorce in 1845 and in September of the same year, he married Maria Văcărescu, in Focşani. The Brâncoveanu patrimony passed on to Zoe and Gheorghe Bibescu's son, Grégoire Bibesco Bassaraba (the father of Anna de Noailles).