Кіріспе

Румыниялық ханзада

Сайлау

1843 жылдың 1 қаңтарында Валахияда Органикалық статутқа сәйкес өткізілген алғашқы (және жалғыз) сайлау өтті; оларды өкілдік жиналыс өткізді және Гиканың зұлымдықтары себеп болды. Көптеген кандидаттардың ішінде Бибеску мен оның аға ағасы Барбу Штирбей Ресей империясының ең танымал таңдаулары болды. Бибеску консервативті боярлар мен жас либералдардың қолдауымен хосуар болып сайланды. Оның бірінші іс-әрекеттерінің бірі - Гицаға қарсы сөз байласып отырған радикалдарға (оның ішінде Митике Филипеску мен Николае Бальческу) кешірім беру болды. Бибеску сайлаудан кейін үкіметті бірден өзгертпеді, өйткені ол негізінен Гицаның саяси қарсыластарынан құралған болатын. Алайда, оның Қоғамдық жиналыспен қарым-қатынасы бірнеше заңнамалық жобалар бойынша келіспеушіліктерге байланысты нашарлай бастады.

Трандафилов ісі және Ассамблеяның таратылуы

1844 жылдың көктемінде Валахия үкіметі орыс инженері Александр Трандафиловтың сұранысын мақұлдады. Бұдан басқа, егер кен иесі 18 ай ішінде өз кен орындарынан өндіруді бастамаса, ресейлік компания 12 жылға кен орындарын басқаруды өз мойнына алады, бұл үшін ол кірістің 10%-ын иесіне, ал 10%-ын Валахия мемлекетіне төлейді. Бибеску келісімшартты мақұлдады, бірақ Қоғамдық жиналыс оған қарсы болды: депутаттар оны жергілікті саясаттағы қорғаушы биліктің араласуы ретінде көрді. Келісімшарт ақырында тоқтатылды, бірақ Ассамблеяның ұстанымы мен Ресей билігі арасында тұрып, 1844 жылы 4 наурызда Бибеску Ресей императоры Николай I-нің мақұлдауымен Қоғамдық Ассамблеяны таратты. Румын тілінің жаңғырумен үйлеспейтіндігі туралы пікіріне сүйене отырып, ол Сент-Сава колледжін француз тілі мектебі ретінде қайта құруды тапсырған кезде, оның романдықтармен айқын ажырым болды. Екі жарым жылдан кейін Бибеску қоғамдық жұмыстар мен мемлекеттік басқару туралы заңдарды қабылдады. 1844 жылдың жазында ол ірі қалалардағы мемлекеттік мекемелер мен жергілікті билікті тексеру үшін ел аралап ұзақ сапар шегеді.

1848 жылғы революция қарсаңында

1846 жылдың желтоқсан айында Киселеф оған жаңа Қоғамдық жиналыс сайлауын шақыруды ұсынды. Сайлау нәтижесінде жаңа Ассамблея құрылды. Бұл заң шығарушы органмен Бибеску бірнеше маңызды заңдарды қабылдады, мысалы Шығыс православие дінбасыларына қатысты жаңа заң, хосубгарға шіркеудің бюджетін бекітуге мүмкіндік беретін заң және шіркеу мен мемлекеттік билікке жататын барлық цыган құлдарын босату туралы заң. Георге Бибеску Молдавиямен (Ресейдің бақылауындағы басқа Дунай княздігі) жақсы қарым-қатынас орнату үшін жұмыс істеді және 1847 жылдан бастап екі ел Молдавияның ханы Михаил Стурдзамен келісім жасағаннан кейін кедендік одақ құрды. Бұл оның Валахияның саудагерлері мен гильдияларын шетелдік бәсекелестікке қарсы алып тастау әрекеті болды (қараңыз Sudiți), ол алғаш рет шетелдік тауарларға салықты арттыру жобасында көрініс тапты. Бибеску сонымен қатар Ресей үкіметін Дунай княздіктерінің аумақтарынан тыс жерлерде әртүрлі православиелік ғибадат орталықтарына арналған монастырларға салық салуға рұқсат беруге сендірді (Фанариотикалық дәуірдің соңынан бастап қатаң болған меншік мәселесі шіркеу меншігі мемлекеттік араласудан қашып, Афон тауы сияқты жерлерге кірісті бағыттады; ол Александру Иоан Кузаның билігімен секуляризациялау арқылы шешілуі керек еді). 1848 жылдың жазында революция басталды. Бастапқыда Валахиялық радикалдар Бибескуді өз жақтарына тартуға тырысты. Содан кейін олар 1848 жылы 9 маусымда Ислаз жариялауын шығарды. 11 маусымда Георге Бибеску бұл жарлықты қабылдады; екі күннен кейін ол орнынан кетіп, елден кетіп, оны қыркүйекте Османдықтардың араласуына ұшыраған Уақытша үкімет басқарады. 1859 жылы Валахияның Молдавиямен одақтасуына қарсы шыққан консерваторлар Бибескуді таққа кандидат ретінде ұсынды. Ол Парижде қайтыс болды.

Жеке өмір

Георге Бибеску Бранкованеу отбасының соңғы мүшесі Зои Бранкованеумен үйленген, сондықтан барлық атақтар мен байлықты мұра етті. Бiбiску православие шіркеуiмен жанжалға түстi, өйткені ол Зоядан ажырағысы келді. Ақырында ол 1845 жылы ажырасуға қол жеткізді және сол жылдың қыркүйек айында Фоканиде Мария Вакарескуға үйленді. Бранковеану мұрасы Зоя мен Георге Бибескудің ұлы Грегоар Бибеско Бассарабаға (Анна де Ноаилдің әкесі) өтті.