Жоғарғы соттың нәсілдік квоталарға қатысты шешімі (1978)

Кіріспе

1978 жылы АҚШ Жоғарғы Сотының колледжге түсудегі нәсілдік квоталарды конституцияға қайшы деп жариялаған ісі – Калифорния Университетінің регенттері Баккеге қарсы, 438 АҚШ 265 (1978) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды. Бұл істе азшылықтарға артықшылық беру ақ нәсілділердің білім алу мүмкіндіктерін Конституцияны бұзбай кемсіте ала ма деген мәселе қаралды. Ол оң әрекетті қолдап, колледжге қабылдау саясатында нәсілдің бірнеше факторлардың бірі болуына жол берді. Алайда, сот нақты нәсілдік квоталарды, мысалы, Калифорния университетінің Дэвис қаласындағы медицина мектебінің азшылықтан шыққан студенттерге 100 орынның 16-сын бөліп қоюын рұқсат етілмейтін деп шешті. Жоғарғы Сот мектептердегі сегрегацияны «Браун білім беру кеңесіне қарсы» шешімімен заңсыз деп танып, мектеп округтеріне интеграцияны қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдауды бұйырғанмен, университеттер бастаған ерікті оң әрекет бағдарламаларының заңдылығы мәселесі шешілмеген күйде қалды. Бастамашылар мұндай бағдарламаларды бұрынғы кемсітушіліктің орнын толтыру үшін қажет деп есептеді, ал қарсыластары оларды заңсыз және АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің тең қорғау ережесін бұзушылық деп санайды. Бұл мәселені шешу үшін Жоғарғы Сот қараған бұрынғы іс, «ДеФунис пен Одегард» (1974) ісі процедуралық негіздермен қабылданбады. Аллан П. Бакке (/'//b//ɑ://k//i/), инженер және бұрынғы теңізші офицері, медициналық мектепке түсуге өтініш берді, бірақ жасының кесірінен қабылданбады. Бакке өтініш берген кезде 30-ға жуық жаста болды, ал кем дегенде екі мекеме оны тым ескі деп санады. Калифорния университеті екі рет қабылдамағаннан кейін, ол мектептің оң әрекет бағдарламасының конституциялық заңдылығын даулап, штаттық сотқа шағым түсірді. Калифорнияның Жоғарғы соты ақ нәсілді үміткерлердің құқықтарын бұзады деп бағдарламаны тоқтатты және Баккеге оқуға қабылдауды бұйырды. АҚШ Жоғарғы Соты бұл істі көпшілік назарында қарады. Іс бойынша шешім өте күрделі болды. Тоғыз судья барлығы алты пікір білдірді. Соттың шешімін судья Льюис Ф. Пауэлл кіші жазды, төрт судьядан тұратын екі топ Пауэллдің пікірінің әртүрлі бөліктерімен келісті. Сабақтағы әртүрлілікті мемлекеттік мүдде деп таныған Пауэлл Конституция мен 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VI тарауына сәйкес оң әрекетке рұқсат етіледі деген пікірде болды. Дегенмен, UC Davis бағдарламасы көптеген судьялар үшін шектен шықты, ол тоқтатылды және Бакке қабылданды. Бакке ісінің практикалық салдары оң әрекет бағдарламаларының көпшілігі өзгеріссіз жалғасты. 2003 жылы Бакке ісі көпшілік пікір ме, міндетті прецедент пе деген сұрақтар қарастырылды, сол кезде сот «Grutter v. Bollinger» ісінде Пауэллдің позициясын қолдады. Алайда, 2023 жылы Жоғарғы Сот бұл ұстанымды өзгертіп, студенттерді қабылдаудағы оң әрекет он төртінші түзетудегі тең қорғау ережесін бұзады деп шешті («Students for Fair Admissions v. Harvard» және «Students for Fair Admissions v. University of North Carolina» істері).

1978 U. S. Supreme Court case declaring racial quotas in college admissions unconstitutional

Regents of the University of California v. Bakke, 438 U. S. 265 (1978), was a landmark decision by the Supreme Court of the United States that involved a dispute of whether preferential treatment for minorities could reduce educational opportunities for whites without violating the Constitution. It upheld affirmative action, allowing race to be one of several factors in college admission policy. However, the court ruled that specific racial quotas, such as the 16 out of 100 seats set aside for minority students by the University of California, Davis, School of Medicine, were impermissible. Although the Supreme Court had outlawed segregation in schools by the Brown v. Board of Education decision and had ordered school districts to take steps to assure integration, the question of the legality of voluntary affirmative action programs initiated by universities remained unresolved. Proponents deemed such programs necessary to make up for past discrimination, while opponents believed they were illegal and a violation of the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment to the U. S. Constitution. An earlier case that the Supreme Court had taken in an attempt to address the issue, DeFunis v. Odegaard (1974), was dismissed on procedural grounds. Allan P. Bakke (/'//b//ɑ://k//i/), an engineer and former Marine officer, sought admission to medical school but was rejected for admission partly because of his age — Bakke was in his early 30s while applying, which at least two institutions considered too old. After twice being rejected by the University of California, Davis, he brought suit in state court challenging the constitutionality of the school's affirmative action program. The California Supreme Court struck down the program as violative of the rights of white applicants and ordered Bakke admitted. The U. S. Supreme Court accepted the case amid wide public attention. The ruling on the case was highly fractured. The nine justices issued a total of six opinions. The judgment of the court was written by Justice Lewis F. Powell Jr.; two different blocs of four justices joined various parts of Powell's opinion. Finding diversity in the classroom to be a compelling state interest, Powell opined that affirmative action in general was allowed under the Constitution and the Title VI of the Civil Rights Act of 1964. Nevertheless, UC Davis's program went too far for a majority of justices; it was struck down and Bakke was admitted. The practical effect of Bakke was that most affirmative action programs continued without change. Questions about whether the Bakke case was merely a plurality opinion or binding precedent were addressed in 2003 when the court upheld Powell's position in the majority opinion of Grutter v. Bollinger. However, in 2023, the Supreme Court reversed that position, finding that affirmative action in student admissions impermissibly violated the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment in Students for Fair Admissions v. Harvard and Students for Fair Admissions v. University of North Carolina.

Заңның жағдайы

Браунның білім беру кеңесіне қарсы іс-қимылы (1954) бойынша АҚШ Жоғарғы Соты мемлекеттік мектептердегі нәсілдік сегрегацияны конституцияға қайшы деп тапты. Келесі он бес жылда сот нәсілдік және азаматтық бостандықтарға қатысты маңызды шешімдер шығарды, бірақ Оңтүстік штаттарындағы мектептердің десегрегациясын қадағалауды көбінесе төменгі соттарға қалдырды. Басқа да прогрессивті заңнамалардың бірі ретінде Конгресс 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қабылдады, оның VI тарауы федералды қаржыландыру алатын кез келген бағдарламада немесе іс-әрекетте нәсілдік дискриминацияға тыйым салады. 1968 жылға қарай мемлекеттік мектептерді біріктіру ісі жетістікке жетті. Сол жылы Жоғарғы Сот мектептердің десегрегациясы мәселесіне қайта оралды – Грин v. Округтік мектептер кеңесі ісінде, тек нәсілдік дискриминациялық тәжірибелерді жою жеткіліксіз екенін шешті; штаттық үкіметтер мектептерді десегрегациялау үшін белсенді жұмыс істеуге міндетті болды. Гриндегі мектеп кеңесі балаларға кез келген мектепке баруға рұқсат берді, бірақ басқа нәсілді балаларға баруды таңдағандардың саны аз болды. 1970 жылы Суанн v. Шарлотта-Мекленбург білім беру кеңесі ісінде Жоғарғы Сот мектеп жүйесін десегрегациялау үшін студенттерді автобуспен тасымалдау туралы бұйрықты бекітті. Мемлекеттік университеттер сот шешімімен біріктірілгенімен, таңдамалы колледждер мен аспирантуралар, сондай-ақ олардан туындайтын мамандықтар көбінесе ақ нәсілді болып қалды. Көптеген афроамерикалықтар нашар деңгейдегі мектептерге оқуға түсіп, қабылдау процесінде бәсекелесуге дайын болмады. Бұл 1960-шы жылдардың соңындағы көптеген белсенділерге қанағаттандырмады, олар афроамерикалықтардың дискриминация мен кедейлік тарихын ескере отырып, азшылықтарға кейбір артықшылықтар берілуі керек деп наразылық білдірді. Бұл кеңінен қабылданған либералды ұстанымға айналды, және көптеген мемлекеттік және жеке университеттер оң іс-қимыл бағдарламаларын бастады. Олардың арасында 1968 жылы құрылған және алғашқы сыныбында тек ақ нәсілді студенттер болған Калифорния университетінің Дэвис медицина мектебі (UC Davis немесе "университет") болды. Бұл мектептің профессорлық-оқытушылар құрамын алаңдатты, сондықтан олар "әділетсіз әлеуметтік дискриминацияның құрбандарын өтеу үшін" арнайы қабылдау бағдарламасын бастады. Өтініш нысанында студенттің өзін мүңкісіз санағысы келетіні туралы сұрақ қойылды, және егер солай болса, бұл үміткерлерді арнайы комиссия тексерді, оның мүшелерінің жартысынан астамы азшылық топтарынан шыққан. Бастапқыда кіретін сынып 50 студенттен тұрды, ал азшылықтарға сегіз орын бөлінді; сынып саны 1971 жылы екі есеге ұлғайғанда, арнайы комиссия ұсынған үміткерлерге 16 орын берілді. Бағдарлама формальды түрде ақ нәсілді студенттерге де ашық болғанымен, осы нәсілден ешкім қабылданбады, бұл бағдарлама арқылы үміткерлерге нақты орын берілетінін ескере отырып, ерекше жағдай болды. Жоғары білім берудегі оң іс-қимылдың конституциялық тұрғыдан қаралуы туралы Жоғарғы Сот алғаш рет қараған іс – DeFunis v. Odegaard (1974). Марко ДеФунис, ақ нәсілді адам, Вашингтон университетінің құқық мектебіне екі рет қабылданбады. Құқық мектебі оң іс-қимыл бағдарламасын қолдады, және қабылдау кеңсесінің қызметкерлері ДеФуниске кейбір азшылық үміткерлеріне қарағанда жоғары баға берді. Вашингтон штатының сот процесінде ДеФунисті қабылдау туралы бұйрық берілді, ол іс қаралып жатқан кезде құқық мектебінде оқыды. Вашингтонның Жоғарғы соты сот шешімін өзгертті, бірақ бұл шешім күшімен тоқтатылды, және ДеФунис мектепте оқуын жалғастырды. АҚШ Жоғарғы Соты істі қайта қарауға келісті, және іс бойынша материалдар жиналып, сотта талқыланды, бірақ ол кезде ДеФунис бітіруге бірнеше ай қалған еді. Құқық мектебі өз мәлімдемелерінде, тіпті жеңсе де, оны жұмыстан шығармаса екенін айтты. Іс қарастыру мәселесі бойынша қосымша материалдардан кейін, Жоғарғы Сот ДеФунис оқуын аяқтағандықтан, шешім қабылдауға ешқандай дау немесе іс қалмады деп шешіп, істі 5–4 дауыспен қараудан бас тартты. Соттанушы Уильям Бреннан, азшылықтың басқа үш мүшесі қосылған пікірде, сотты "мәселеден қашып кетуге" айыптады, және бұл мәселелер "сөзсіз федералды соттарға және ақырында осы сотқа қайта оралуы керек" екенін мәлімдеді.

In Brown v. Board of Education (1954), the Supreme Court of the United States ruled segregation by race in public schools to be unconstitutional. In the following fifteen years, the court issued landmark rulings in cases involving race and civil liberties, but left supervision of the desegregation of Southern schools mostly to lower courts. Among other progressive legislation, Congress passed the Civil Rights Act of 1964, Title VI of which forbids racial discrimination in any program or activity receiving federal funding. By 1968, integration of public schools was well advanced. In that year, the Supreme Court revisited the issue of school desegregation in Green v. County School Board, ruling that it was not enough to eliminate racially discriminatory practices; state governments were under an obligation to actively work to desegregate schools. The school board in Green had allowed children to attend any school, but few chose to attend those dominated by another race. In 1970, in Swann v. Charlotte Mecklenburg Board of Education, the Supreme Court upheld an order for busing of students to desegregate a school system. Although public universities were integrated by court decree, selective colleges and graduate programs, and the professions which stemmed from them, remained almost all white. Many African Americans had attended inferior schools and were ill prepared to compete in the admissions process. This was unsatisfactory to many activists of the late 1960s, who protested that given the African American's history of discrimination and poverty, some preference should be given to minorities. This became a commonly held liberal position, and large numbers of public and private universities began affirmative action programs. Among these were the University of California, Davis School of Medicine (UC Davis or "the university"), which was founded in 1968 and had an all white inaugural class. The faculty was concerned by this, and the school began a special admissions program "to compensate victims of unjust societal discrimination". The application form contained a question asking if the student wished to be considered disadvantaged, and, if so, these candidates were screened by a special committee, on which more than half the members were from minority groups. Initially, the entering class was 50 students, and eight seats were put aside for minorities; when the class size doubled in 1971, there were 16 seats that were to be filled by candidates recommended by the special committee. While nominally open to whites, no one of that race was admitted under the program, which was unusual in that a specific number of seats were to be filled by candidates through this program. The first case taken by the Supreme Court on the subject of the constitutionality of affirmative action in higher education was DeFunis v. Odegaard (1974). Marco DeFunis, a white man, had twice been denied admission to the University of Washington School of Law. The law school maintained an affirmative action program, and DeFunis had been given a higher rating by admissions office staff than some admitted minority candidates. The Washington state trial court ordered DeFunis admitted, and he attended law school while the case was pending. The Washington Supreme Court reversed the trial court, but the order was stayed, and DeFunis remained in school. The U. S. Supreme Court granted review and the case was briefed and argued, but by then, DeFunis was within months of graduation. The law school stated in its briefs that, even if it won, it would not dismiss him. After further briefing on the question of mootness, the Supreme Court dismissed the case, 5–4, holding that as DeFunis had almost completed his studies, there was no longer a case or controversy to decide. Justice William Brennan, in an opinion joined by the other three members of the minority, accused the court of "sidestepping" the issues, which "must inevitably return to the federal courts and ultimately again to this court".

Аллан Бакке

Аллан Пол Бакке (1940 жылы туған), ақ нәсілді ер адам, 1973 жылы он екі медициналық мектепке өтініш берді. Ол Флорида штатының Коралл Гейблс қаласындағы Коралл Гейблс орта мектебінде Ұлттық стипендия иегері болған. Бакке Миннесота университетінде бакалавриатқа оқуға түсті, оқу ақысын кейінге қалдырып, Әскери-теңіз резервтегі офицерлерді даярлау корпусына қосылды. Ол 1963 жылы Миннесота университетін 3,51 орташа баллмен бітірді. ROTC талаптарын орындау үшін ол теңіз жаяу әскеріне қосылды және төрт жыл қызмет етті, соның ішінде Вьетнамда жеті айлық кезекшілікте әуе шабуылына қарсы батареяның командирі болды. 1967 жылы капитан шеніне жеткеннен кейін, ол құрметті түрде запасқа шықты. Кейін Бакке NASA-да инженер болып жұмыс істеді. Ол медицинаға деген қызығушылығы Вьетнамда басталғанын және NASA-да күшейгенін айтты, себебі ол жерде ғарышқа ұшу және адам организмінің проблемаларын қарастыруға тура келді. Бірақ он екі медициналық мектеп оның өтінішін қабылдамады. Бакке 1972 жылы алғаш рет Оңтүстік Калифорния және Солтүстік-Батыс университеттеріне өтініш берген, бірақ екеуі де оны қабылдамады, оның жасын көрсетіп, Солтүстік-Батыс университеті олардың шегінен асып кеткенін жазды. 1973 жылы Бакке UC Дэвис университетіне кешігіп өтініш берді, себебі оның қарындасы ауырған. Бұл кешігу оның қабылдануына кедергі келтірген болуы мүмкін: оның арнайы бағдарламаға қатыспаған үміткерлер арасында да біліктілігі жоғары болғанмен, мектептің кезеңдік қабылдау процесі бойынша оның кандидатурасы қарастырылған кезде, орын аз қалды. Оның өтініші оның жасына қатысты алаңдаушылығын көрсетті, медицинаға деген қызығушылығының себебі ел үшін жасаған құрбандықтары екенін айтты. Бакке MCAT-тан алған жалпы ұпайы 72 болды; UC Davis-ке өтініш білдіргендердің орташа ұпайы 69, ал арнайы бағдарлама бойынша өтініш білдіргендердің орташа ұпайы 33 болды. 1973 жылдың наурыз айында Бакке UC Дэвис университетіне сұхбатқа шақырылды. Доктор Теодор Уэст онымен кездескенде Баккені "қабылдауға лайықты үміткер, оның ең басты қиындығы - ол қазір 33 жаста" деп сипаттады. Мотивациясы, оқу нәтижелері, болашаққа деген үміті, ақылға қонымды адамдардың қолдауы, жеке келбеті мен әдептілігі, жетілу қабілеті және сыныптағы теңгерімге үлес қосу мүмкіндігі тұрғысынан, Бакке мырзаны өте жақсы үміткер деп есептеу керек және оны осылай ұсынамын деді. Сондай-ақ, Сторрандт Баккеге оң шешім қабылдау мәселесіне қызығушылық танытқан екі адвокаттың есімдерін берді. Аллан Бакке 1974 жылы UC Davis медицина мектебіне тағы да өтініш берді. Лоури Баккеге нашар баға берді, бұл оның өтінішінің жалғыз жоғары балл алмаған бөлігі болды. Ол қайтадан қабылданбады, бірақ арнайы бағдарлама арқылы екі жылдың ішінде академиялық көрсеткіштері төмен болған аз ұлт өкілдері қабылданды. Бағдарлама бойынша ұсынылған барлық аз ұлт өкілдері қабылданбады, кейбіреулерін қабылдау комиссиясы қабылдамады. Алайда, бұл аз ұлт өкілдерінің саны он алтыға әсер етпеді. Осы кезеңде тек бір қара нәсілді және алты латиноамерикандық студент тұрақты қабылдау бағдарламасы бойынша қабылданды, бірақ көптеген азиялық студенттерге рұқсат берілді. 1976 жылы Los Angeles Times газетінде жарияланған мақалада медицина мектебінің деканы кейде университеттің "ерекше достарының" ұлдары мен қыздарының мүддесін қорғап, олардың қабылдану мүмкіндігін жақсарту үшін араласатындығы айтылды. Декан Ц. Джон Тьюпердің араласуынан (жылына шамамен бес рет) пайда көргендердің арасында тіпті өтінішін де бермеген ықпалды штаттық жиналыстың мүшесінің ұлы да болды. Арнайы таңдаулар 1976 жылы Калифорния университетінің президенті Дэвид С. Саксонның бұйрығымен тоқтатылды. Бакке адвокаты бұл таңдаулар Баккеге қабылдануына кедергі келтірді ме, жоқ па, оны анықтау мүмкін емес деп тапты, бірақ Ұлттық қалалық лига атынан оң іс-қимылды қолдап amicus curiae брифін берген адвокаттың айтуынша, деканаттың таңдау практикасы университетті сотта қабылдау практикасы туралы егжей-тегжейлі мәлімет беруге тартындырды, бұл оның ісіне кері әсер етті.

Allan Paul Bakke (born 1940), a white male, applied to twelve medical schools in 1973. He had been a National Merit Scholar at Coral Gables Senior High School in Coral Gables, Florida. Bakke attended the University of Minnesota for his undergraduate studies, deferring tuition costs by joining the Naval Reserve Officers Training Corps. He graduated from the University of Minnesota in 1963 with a 3.51 GPA. In order to fulfill his ROTC requirements, he joined the Marine Corps and served four years, including a seven month tour of duty in Vietnam as a commanding officer of an anti aircraft battery. In 1967, having achieved the rank of captain, he was granted an honorable discharge. Bakke then worked as an engineer at NASA. He stated that his interest in medicine started in Vietnam, and increased at NASA, as he had to consider the problems of space flight and the human body there. But twelve medical schools rejected his application for admission. Bakke had applied first to the University of Southern California and Northwestern University, in 1972, and both rejected him, making a point of his age, with Northwestern writing that it was above their limit. Bakke applied late to UC Davis in 1973 because his mother in law was ill. This delay may well have cost him admission: although his credentials were outstanding even among applicants not part of the special program, by the time that his candidacy was considered under the school's rolling admissions process, there were few seats left. His application reflected his anxiety about his age, referring to his years of sacrifice for his country as a cause of his interest in medicine. Bakke's MCAT score overall was 72; the average applicant to UC Davis scored a 69 and the average applicant under the special program a 33. In March 1973, Bakke was invited to UC Davis for an interview. Dr. Theodore West, who met with him, described Bakke as “a well qualified candidate for admission whose main hardship is the unavoidable fact that he is now 33. On the grounds of motivation, academic records, potential promise, endorsement by persons capable of reasonable judgments, personal appearance and decorum, maturity, and probable contribution to balance in the class, I believe Mr. Bakke must be considered as a very desirable applicant and I shall so recommend him.” About two months later in May 1973, Bakke received notice of his rejection. Storandt also gave Bakke the names of two lawyers interested in the issue of affirmative action. Allan Bakke applied to UC Davis medical school again in 1974. Lowrey gave Bakke a poor evaluation, the only part of his application on which he did not have a high score. He was rejected again, although minorities were admitted in both years with significantly lower academic scores through the special program. Not all minority applicants whose admission was recommended under the program gained entry—some were rejected by the admissions committee. This, however, did not affect the number of minority students to be admitted, sixteen. Only one black student and six Latinos were admitted under the regular admissions program in that time period, though significant numbers of Asian students were given entry. According to a 1976 Los Angeles Times article, the dean of the medical school sometimes intervened on behalf of daughters and sons of the university's "special friends" in order to improve their chances. Among those who benefitted by Dean C. John Tupper's interventions (about five per year) was the son of an influential state assemblyman, who had not even filed an application. The special picks were ended by order of University of California President David S. Saxon in 1976. Bakke's lawyer deemed it impossible to tell if these picks caused Bakke not to be admitted, but, according to an attorney who filed an amicus curiae brief on behalf of the National Urban League in support of affirmative action, the practice of dean's picks made the university reluctant to go into detail about its admission practices at trial, affecting its case negatively.

Төменгі соттың тарихы

1974 жылғы 20 маусымда UC Davis-тен екінші рет қабылданбағаннан кейін Бакке Калифорния штатының Юло округі Жоғарғы сотында университеттің басқару кеңесіне шағымданып сотқа берді. Ол, азшылықтарға арналған арнайы қабылдау бағдарламалары АҚШ және Калифорния штаттарының конституцияларын, сондай-ақ 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VI-тармағын бұзады деген негізде, оны қабылдау туралы сот бұйрығы шығаруды сұрады. UC Davis-тің адвокаты судья Ф. Лесли Манкерден арнайы бағдарламаның конституциялық және заңды екенін анықтауын өтінді, сондай-ақ Бакке азшылықтарға арналған орындар болмаған жағдайда да қабылданбаған болар еді деп мәлімдеді. 1974 жылғы 20 қарашада судья Манкер бағдарламаны конституцияға қайшы деп таныды және VI-тармақтың бұзылуын анықтады, "ешқандай нәсілдік немесе этникалық топқа басқа нәсілге берілмеген артықшылықтар мен иммунитеттер берілмеуі керек". Манкер медициналық мектепке нәсілді фактор ретінде қарастырмауды және Бакке өтінімін нәсілдік принциптерден алыс жүйе бойынша қайта қарауды бұйырды. Көтерілген маңызды мәселелерге байланысты, 1975 жылғы 26 маусымда Калифорния Жоғарғы соты апелляцияны өзіне беруге бұйырды, алдын ала апелляциялық сотты өткіріп жіберіп. 1976 жылғы 19 наурызда бұл іс штаттың Жоғарғы сотында қарастырылды. Әртүрлі ұйымдардан тоғыз amicus curiae брифі ұсынылды, олардың көпшілігі университеттің позициясын қолдады. Моск: "Ешбір үміткер оның нәсіліне байланысты, нәсіліне қарамастан қолданылатын стандарттар бойынша өлшенгенде, одан кем білікті басқа үміткердің пайдасына қабылданбауы керек" деп жазды. Әділет судьясы Мэтью О. Тобринер келіспеді, штат ақ және азшылық студенттерін қабылдау үшін медициналық мектептердің санын арттыру туралы Москтың ұсынысының шығынға байланысты нақты емес екенін айтты: "Мұндай қиялға толы болжамдарға негізделіп, азшылықтардың медициналық мамандыққа қатысуын теріске шығару – қатыгез алдау". Сот университетке қабылдау процесінде нәсілді пайдануға тыйым салды және Бакке нәсілдік бейтарап бағдарлама бойынша қабылданбағандығын дәлелдеуді бұйырды. Университет қайта қарау туралы өтінішхатында мұны істей алмайтынын мойындағаннан кейін, сот 1976 жылғы 28 қазанда шешімін өзгертіп, Баккеге қабылдауды бұйырды және өтінішхатты қабылдамады.

On June 20, 1974, following his second rejection from UC Davis, Bakke brought suit against the university's governing board in the Superior Court of California, Yolo County. He sought an order admitting him on the ground that the special admission programs for minorities violated the U. S. and California constitutions, and Title VI of the Civil Rights Act of 1964. UC Davis's counsel filed a request that the judge, F. Leslie Manker, find that the special program was constitutional and legal, and argued that Bakke would not have been admitted even if there had been no seats set aside for minorities. On November 20, 1974, Judge Manker found the program unconstitutional and in violation of Title VI, "no race or ethnic group should ever be granted privileges or immunities not given to every other race." Manker ordered the medical school to disregard race as a factor, and to reconsider Bakke's application under a race free system. Because of the important issues presented, the Supreme Court of California on June 26, 1975, ordered the appeal transferred to it, bypassing the intermediate appeals court. On March 19, 1976, the case was argued before the state supreme court. Nine amicus curiae briefs were filed by various organizations, the majority in support of the university's position. Mosk wrote that "no applicant may be rejected because of his race, in favor of another who is less qualified, as measured by standards applied without regard to race". Justice Matthew O. Tobriner dissented, stating that Mosk's suggestion that the state open more medical schools to accommodate both white and minority was unrealistic due to cost: "It is a cruel hoax to deny minorities participation in the medical profession on the basis of such fanciful speculation." The court barred the university from using race in the admissions process and ordered it to provide evidence that Bakke would not have been admitted under a race neutral program. When the university conceded its inability to do so in a petition for rehearing, the court on October 28, 1976, amended its ruling to order Bakke's admission and denied the petition.

Сертификаттық және amicus curiae хаттар

Университет АҚШ Жоғарғы сотынан Баккеге оқуға қабылдауды талап ететін бұйрықты күштен тоқтатуды, ал одан кейін қайта қарау туралы өтініш беруді сұрады. АҚШ Жоғарғы сотының судьясы Уильям Ренквист, Тоғызыншы округтің (Калифорния Тоғызыншы округтің құрамында) апелляциялық судьясы ретінде, 1976 жылдың қараша айында сотқа бұл шараны күштен тоқтатуға бұйрық берді. Университет 1976 жылдың желтоқсан айында кассациялық шағым беру туралы өтініш берді. Тараптар өздерінің пікірлерін заңмен белгіленген мерзімде ұсынды. Университеттің заңгерлер тобының жетекшісі бұрынғы АҚШ Бас прокуроры және Уотергейт ісі бойынша арнайы прокурор Арчибальд Кокс болды, ол Жоғарғы сотта көптеген істер бойынша сөйлескен. Кокс пікірлемелердің көп бөлігін өзі жазды және онда «Бұл даудың нәтижесі болашақ ұрпақтар үшін қара нәсілділердің, чиканолардың және басқа да маргиналданған азшылықтардың жоғары білімге және мамандықтарға қол жеткізу мүмкіндігін анықтайды» деді. Университет сондай-ақ Бакке біліктілігі жетпегендіктен қабылданбағанын мәлімдеді. Рейнольд Колвин, Бакке атынан, клиентінің Конституцияның 14-шы түзетуіне сәйкес, заң алдында теңдік құқығының бұзылғанын айтты. 58 amicus curiae пікірлемелері ұсынылды, бұл Жоғарғы сот үшін 1989 жылы абортқа қатысты Webster v. Reproductive Health Services ісінде жаңа рекорд орнатылғанға дейін сақталды. Болашақ судья Рут Бадер Гинзбург ACLU ұсынған, регенттердің пайдасына шешімді өзгертуді қолдайтын пікірлемеге қол қойды; 1974 жылғы істе, даулы мәселелерге байланысты тоқтатылған Марко деФунис, Баккеге қолдау білдіретін «Жас американдықтардың еркіндігі үшін» пікірлемесін жазды. Басқа да amicus curiae пікірлемелерімен қатар, АҚШ Бас прокурор арқылы пікірлеме ұсынды, Жоғарғы сот ережелеріне сәйкес, соттың рұқсатысыз мұндай құқығы бар. Президент Джимми Картердің басқаруына өткен кезде, пікірлемелердің алғашқы нұсқалары оң шараларды қолдады және бағдарламаны тоқтатуды, ал Баккені қабылдауды ұсынды. Бұл ұстаным демократтардың оң шараларға қатысты әртүрлі көзқарастарын көрсетті. Азшылық өкілдері мен партияның басқа мүшелері наразылық білдірді, ал 1977 жылдың шілдесінің соңында Картер үкіметтің пікірлемесі оң шараларды толық қолдайтынын мәлімдеді. Бұл құжат 1977 жылдың 3 қазанында (ауызша жарысқа тоғыз күн қалғанда) ұсынылды, онда үкімет өткендегі кемсітушіліктерді жоюға бағытталған бағдарламаларды қолдайтынын, бірақ қатаң квоталарға қарсы екенін айтты. Іс талқыланған кезде, тағы бір ақ студент, Рита Клэнси, Бакке сияқты негіздермен UC Davis медициналық мектебіне қабылдану үшін сотқа жүгінді. 1977 жылдың қыркүйегінде ол Бакке ісінің нәтижесі күткенше қабылдануға бұйрық берілді. Бакке ісі бойынша шешім қабылданғаннан кейін университет оны шығару әрекетін тоқтатты, өйткені ол медициналық мектептің бірінші курсын сәтті аяқтағандықтан, оның қалуы керек деп мәлімдеді.

The university requested that the U. S. Supreme Court stay the order requiring Bakke's admission pending its filing of a petition asking for a review. U. S. Supreme Court Justice William Rehnquist, as circuit justice for the Ninth Circuit (California is within the Ninth Circuit) granted the stay for the court in November 1976. The university filed a petition for a writ of certiorari in December 1976. The parties duly filed their briefs. The university's legal team was now headed by former U. S. Solicitor General and Watergate special prosecutor Archibald Cox, who had argued many cases before the Supreme Court. Cox wrote much of the brief, and contended in it that "the outcome of this controversy will decide for future generations whether blacks, Chicanos, and other insular minorities are to have meaningful access to higher education and real opportunities to enter the learned professions". The university also took the position that Bakke had been rejected because he was unqualified. Reynold Colvin, for Bakke, argued that his client's rights under the Fourteenth Amendment to equal protection of the laws had been violated by the special admission program. Fifty eight amicus curiae briefs were filed, establishing a record for the Supreme Court that would stand until broken in the 1989 abortion case Webster v. Reproductive Health Services. Future justice Ruth Bader Ginsburg signed the ACLU's brief supporting reversal in favor of the Regents; Marco deFunis, the petitioner in the 1974 case dismissed for mootness, wrote the brief for Young Americans for Freedom supporting affirmation in favor of Bakke. In addition to the various other amici curiae, the United States filed a brief through the Solicitor General, as it may without leave of court under the Supreme Court's rules. When consideration of Bakke began in the new administration of President Jimmy Carter, early drafts of the brief both supported affirmative action and indicated that the program should be struck down and Bakke admitted. This stance reflected the mixed support of affirmative action at that time by the Democrats. Minorities and others in that party complained, and, in late July 1977, Carter announced that the government's brief would firmly support affirmative action. That document, filed October 3, 1977 (nine days before the oral argument), stated that the government supported programs tailored to make up for past discrimination, but opposed rigid set asides. While the case was awaiting argument, another white student, Rita Clancy, sued for admission to UC Davis Medical School on the same grounds as Bakke had. In September 1977, she was ordered admitted pending the outcome of the Bakke case. After Bakke was decided, the university dropped efforts to oust her, stating that, as she had successfully completed one year of medical school, she should remain.

Дәлел және талқылау

1977 жылдың 12 қазанында Бакке ісі бойынша ауызша жарыссөз өтті. Бұл іске қоғамның қызығушылығы зор болды; сот отырысына қатысуға ниет білдіргендер кешқұрымнан бастап тізімге тұра бастады. Сот сессиясы екі сағатқа созылды, онда Кокс университет үшін, Колвин Бакке үшін, ал Бас прокурор Уэйд Х. Маккри – АҚШ үшін сөйледі. Колвин Конституцияны емес, фактілерді дәлелдегені үшін судья Льюис Франклин Пауэлл тарапынан ескертілді. Кокс дау кезінде қызықты сәттердің бірін жасады, ол кезде судья Гарри А. Блэкмун бөлінген орындарды спорттық стипендиялармен салыстыруға бола ма деп ойлады. Кокс келісуге дайын болды, бірақ ол Гарвард түлегі екенін және спорттық жетістіктерге қатысты: «Біздің мақсатымыз екенін білмеймін, бірақ біз онша жақсы емеспіз», – деді. Талқылау судьялардың жазбаша меморандумдар арқылы бір-біріне әсер етуімен басталды. 1977 жылдың 15 қазанында судьялар арасында өткен кеңесте олар тараптардан VI-тармақтың қолданылуы туралы қосымша мәліметтерді сұрауға шешім қабылдады. Университет үшін қосымша шағым 16 қарашада ұсынылды, онда VI-тармақ – он төртінші түзетудің тең қорғау ережесінің заңдық түрі екені және Бакке сияқты жеке тұлғаларға оның негізінде талап ашуға мүмкіндік бермейтіні айтылды. Колвин ұсынған Бакке шағымында Бакке жеке іс қозғау құқығына ие екені, ал оның қорғаушысы университет дискриминациялық мекемелерге арналған VI-тармақ бойынша қарастырылатын шараны – яғни федералдық қаржыландыруды жоғалтуды қаламайтынын, сондай-ақ медициналық институтқа қабылдануды қалайтынын мәлімдеді. Қараша айында судья Блэкман Майо клиникасында қуық безіне операция жасату үшін қатыспады. 22 қарашада судья Льюис Пауэлл университеттің аз ұлтты қабылдау бағдарламасын қатаң тексеру стандарты бойынша талдаған меморандум ұсынды, бұл стандарт үкімет кейбір азаматтарды нәсіл сияқты күдікті санаған жағдайда жиі қолданылады. Ол бағдарламаның стандартқа сай келмейтінін және оны күштен тоқтату қажеттігін мәлімдеді. Пауэллдің меморандумында белгілі бір жағдайларда оң шараларға рұқсат етуге болатыны айтылды; бұл көзқарас оның соңғы шешімінің көп бөлігін құрады. 9 желтоқсанда Блэкмун әлі де қатыспаған кеңесте судьялар істі қарады. Төрт судья (Бас судья Уоррен Э. Бергер және судьялар Поттер Стюарт, Ренквист және Джон Пол Стивенс) Калифорния Жоғарғы сотының шешімін қолдауға ниет білдірді. Үш судья (Бреннан, Уайт және Тюргуд Маршалл) бағдарламаны сақтап қалуды қалады. Пауэлл өз пікірін білдірді, содан кейін Бреннан бағдарламаны қолдауға жеті судьядан тұратын көпшілікті құруға үміттене отырып, немесе кем дегенде оң шаралардың жалпы принципін қолдауға үміттене отырып, Пауэллге оның стандартын қолдану төменгі сот шешімінің ішінара расталып, ішінара күшін жойатындығын ұсынды. Пауэлл келісті. 1978 жылдың басында Блэкмун оралғаннан кейін Бакке ісіндегі өз ұстанымын жариялауға асықпады. 1 мамырда ол әріптестеріне Бреннан блогына қосылатынын көрсететін меморандум таратты. Бұл Пауэлл дауысы көпшілік пікірді анықтайтынын білдірді. Келесі сегіз аптада Пауэлл әр топтың оған қосылуға дайын болуын қамтамасыз ету үшін өз пікірін жетілдірді. Басқа судьялар өздерінің көзқарастарын баяндайтын шешімдерді дайындауға кірісті.

Oral argument in Bakke took place on October 12, 1977. There was intense public interest in the case; prospective attendees began to line up the afternoon before. The court session took two hours, with Cox arguing for the university, Colvin for Bakke, and Solicitor General Wade H. McCree for the United States. Colvin was admonished by Justice Lewis Franklin Powell for arguing the facts, rather than the Constitution. Cox provided one of the few moments of levity during the argument when Justice Harry A. Blackmun wondered whether the set aside seats could be compared to athletic scholarships. Cox was willing to agree but noted that he was a Harvard graduate, and as for sporting success, "I don't know whether it's our aim, but we don't do very well." Deliberation began with the justices lobbying each other through written memorandum. At a conference held among justices on October 15, 1977, they decided to request further briefing from the parties on the applicability of Title VI. The supplemental brief for the university was filed on November 16, and argued that Title VI was a statutory version of the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment and did not allow private plaintiffs, such as Bakke, to pursue a claim under it. Bakke's brief, submitted by Colvin, claimed that Bakke did have a private right of action and that his client did not want the university to suffer the remedy prescribed under Title VI for discriminatory institutions, that is the loss of federal funding, and that he wanted to be admitted to the medical school. In November, Justice Blackmun absented himself to have prostate surgery at the Mayo Clinic. On November 22, Justice Lewis Powell submitted a memo that analyzed the university's minority admissions program under the strict scrutiny standard which is often applied when the government treats some citizens differently based on a suspect classification such as race. He concluded that the program did not meet the standard and must be struck down. Powell's memorandum stated that affirmative action was permissible under some circumstances; this view eventually formed much of his final opinion. On December 9, at a conference, with Blackmun still absent, the justices considered the case. Four justices (Chief Justice Warren E. Burger, and Justices Potter Stewart, Rehnquist, and John Paul Stevens) favored affirming the California Supreme Court's decision. Three justices (Brennan, White, and Thurgood Marshall) wanted to uphold the program. Powell stated his views, after which Brennan, hoping to cobble together a five justice majority to support the program, or at least to support the general principle of affirmative action, suggested to Powell that applying Powell's standard meant that the lower court decision would be affirmed in part and reversed in part. Powell agreed. When Blackmun returned in early 1978. he was slow to make his position on Bakke known. On May 1, he circulated a memorandum to his colleagues indicating that he would join Brennan's bloc in support of affirmative action and the university's program. This meant that Powell's vote would decide the majority opinion. Over the following eight weeks, Powell fine tuned his opinion to secure the willingness of each group to join part of it. The other justices began work on opinions that would set forth their views.

Шешім

Жоғарғы соттың Бәкке ісі бойынша шешімі 1978 жылдың 28 маусымында жарияланды. Төрт судья алты пікір жазды, бірақ олардың ешқайсысы да соттың көпшілігінің толық қолдауын алмады. Көпшіліктің пікірін судья Пауэлл жариялады. Төрт судья (Бургер, Стюарт, Рехнквист және Стивенс) оған қосылып, азшылықтарды қабылдау бағдарламасын жоюға және Баккені қабылдауға дауыс берді. Қалған төрт судья (Бреннан, Уайт, Маршалл және Блэкмун) шешімнің осы бөлігіне қарсылық білдірді, бірақ Пауэллмен бірге кейбір жағдайларда белеңді іс-қимылға рұқсат беруге келісті, бірақ оны аралық тексеру стандартына сәйкес талдау қажет екенін айтты. Олар сондай-ақ Пауэллмен бірге Калифорния Жоғарғы сотының университетке қабылдау кезінде нәсілді қарастыруға тыйым салған шешімінің бір бөлігін күштен шығаруға дауыс берді.

Пауэллдің пікірі

Сотталушы Пауэлл өзінің әртүрліліктің маңыздылығын негілдеген дәлелдерінің үлкен бөлігін Бірінші түзетуге негіздеді, кейінгі ғалымдар бұл мәселені ерекше атап өтті. Іс бойынша фактілерді баяндағаннан кейін, сотталушы Пауэлл Баккеге VI-тарау бойынша жеке іс қозғау құқығы бар-жоқ екенін шешудің қажеті жоқ деп талқылады және осы тұрғыдан қарағанда қажет емес деп шешті. Одан әрі, ол VI-тараудың қолданылу аумағын қарастырып, оның Конституцияда тыйым салынған нәсілдік жіктелулерді ғана қамтитынын айтты. Бағдарламаның өзіне келсек, Пауэлл оның университеттің мәлімдегеніндей, жай ғана мақсат емес, сонымен қатар нәсілдік талап екенін анықтады. Егер UC Davis он алты минималды талаптарға жауап беретін азшылық студентін таба алса, ақ студенттерге бірінші курсқа тек 84 орын ғана болар еді, ал азшылықтар 100 орындық топтың кез келген орнына үміткер бола алатын еді. Пауэлл Тең қорғау туралы ереженің негізіндегі сот практикасының тарихын зерттеп, оның барлық адамдарды, жай ғана афроамерикандықтарды немесе азшылықтарды ғана емес, қорғауға бағытталғанын қорытты. Үкімет түрлі нәсілдегі адамдарға әртүрлі қарауына тек маңызды мемлекеттік мүдде болған жағдайда ғана рұқсат етіледі. Пауэлл университеттің өзінің түсіндірулерінде мектептегі сегрегация істеріндегідей, нәсілді ескеретін шешімдерге сілтеме жасағанын, бірақ Калифорния университетінің Дэвис медицина мектебінде нәсілдік кемсітушілік тарихы болмағандықтан оларды орынсыз деп тапқанын атап өтті. Ол, егер адам үкімет тарапынан ұсынылған мүмкіндіктерден немесе жеңілдіктерден толығымен шеттетілсе және басқа нәсілдегі немесе шығу тегіндегі адамдар олардан пайдаланса, онда бұл күдікті жіктеме болып табылатынын атап көрсетті. Мұндай кемсітушілік тек маңызды мемлекеттік мүддеге байланысты қажет болған жағдайда ғана ақталады. Университеттің азшылық дәрігерлердің санын арттыруда үкіметтің маңызды мүддесі бар деген және арнайы қабылдау бағдарламасы Калифорнияның жетіспейтін аймақтарына дәрігерлерді тартуға көмектеседі деген аргументін Пауэлл тым жалпы деп есептеді, өйткені бұл мақсатқа ақ үміткерлерді де қабылдау арқылы қол жеткізуге болар еді, егер олар азшылықтардағы қауымдастарында тәжірибе жасауға ниет білдірсе. Дегенмен, Пауэлл үкіметтің расалық тұрғыдан әртүрлі студенттер тобына мүдделі екенін айтты. Бас судья Бергер мен оның жақтастары қолдаған пікірдің бір бөлігінде Пауэлл бағдарламаның азшылықтар үшін белгілі бір орындарды бөліп қоюы Баккеге қатысты кемсітушілікке алып келгенін, себебі нәсілді қабылдаудың бірнеше факторының бірі ретінде қарастыратын, шектеулі бағдарламалар осы мақсатқа қол жеткізе алатынын анықтады. Пауэлл Гарвард университетінің қабылдау бағдарламасын (қосымшада келтірілген) конституциялық талаптарға сай келетініне сенген мысал ретінде келтірді, себебі бұл мекеме азшылықтар үшін қатаң квоталар белгілемеді, бірақ оларды белсенді түрде іздеп, оларды расалық және мәдени жағынан әртүрлі студенттердің маңызды бөлігі ретінде қосуға тырысты. Ақ студент төмен академиялық көрсеткіштері бар азшылыққа ұтылуы мүмкін болса да, ақ және азшылық студенттер спортпен немесе музыкалық аспаптармен ойнау сияқты объективті емес факторлардан пайда көре алады. Осыған байланысты, нәсілді бірнеше факторлардың бірі ретінде пайдалану конституциялық бұзушылық емес. Пауэлл университеттің Баккеге арнайы қабылдау бағдарламасы болмағанда да қабылдамайтынын мойындағандықтан, Калифорнияның Жоғарғы сотының Баккені қабылдау туралы шешімінің бөлігі дұрыс деп танылды және күшінде қалды. Дегенмен, штаттың расаны бірнеше факторлардың бірі ретінде қарастыруға құқығы бар еді және Калифорния сотының осыған қарама-қайшы шешімі жоққа шығарылды.

Justice Powell based a significant portion of his diversity rationale in the decision on the First Amendment, which has been significantly emphasized by later scholars. Justice Powell, after setting forth the facts of the case, discussed and found it unnecessary to decide whether Bakke had a private right of action under Title VI, assuming that was so for purposes of the case. He then discussed the scope of Title VI, opining that it barred only those racial classifications forbidden by the Constitution. Turning to the program itself, Powell determined that it was not simply a goal, as the university had contended, but a racial qualification—assuming that UC Davis could find sixteen minimally qualified minority students, there were only 84 seats in the freshman class open to white students, whereas minorities could compete for any spot in the 100 member class. He traced the history of the jurisprudence under the Equal Protection Clause, and concluded that it protected all, not merely African Americans or only minorities. Only if it served a compelling interest could the government treat members of different races differently. Powell noted that the university, in its briefs, had cited decisions where there had been race conscious remedies, such as in the school desegregation cases, but found them inapposite as there was no history of racial discrimination at the University of California Davis Medical School to remedy. He cited precedent that when an individual was entirely foreclosed from opportunities or benefits provided by the government and enjoyed by those of a different background or race, this was a suspect classification. Such discrimination was only justifiable when necessary to a compelling governmental interest. He rejected assertions by the university that government had a compelling interest in boosting the number of minority doctors, and deemed too nebulous the argument that the special admissions program would help bring doctors to underserved parts of California—after all, that purpose would also be served by admitting white applicants interested in practicing in minority communities. Nevertheless, Powell opined that government had a compelling interest in a racially diverse student body. In a part of the opinion concurred in by Chief Justice Burger and his allies, Powell found that the program, with its set aside of a specific number of seats for minorities, did discriminate against Bakke, as less restrictive programs, such as making race one of several factors in admission, would serve the same purpose. Powell offered the example (set out in an appendix) of the admissions program at Harvard University as one he believed would pass constitutional muster—that institution did not set rigid quotas for minorities, but actively recruited them and sought to include them as more than a token part of a racially and culturally diverse student body. Although a white student might still lose out to a minority with lesser academic qualifications, both white and minority students might gain from non objective factors such as the ability to play sports or a musical instrument. Accordingly, there was no constitutional violation in using race as one of several factors. Powell opined that, because the university had admitted that it could not prove that Bakke would not have been admitted even had there been no special admissions program, the portion of the California Supreme Court's decision ordering Bakke's admission was proper, and was upheld. Nevertheless, the state was entitled to consider race as one of several factors, and the portion of the California court's judgment that had ordered the contrary was overruled.

Басқа пікірлер

Бреннан төрт судьяның – Маршалл, Уайт, Блэкмэн және өзінің – бірлескен мәлімдемесін жасады. Бреннан Жоғарғы Соттың залдарында өз пікірін ауызша жеткізе отырып, «Бакке» ісі бойынша қабылданған шешімнің «басты мағынасы» соттың көпшілігінің оң шараларды қолдауын білдіргенін айтты. Ортақ пікірде осы төрт судья: «Мемлекеттік органдар кез келген нәсілдік топты кемсіту немесе оларға құлықсыздық көрсету үшін емес, өткендегі нәсілдік дискриминация салдарынан азшылықтарға тиген зиянды жою мақсатында әрекет еткенде, нәсілді ескере алады» деп жазды. Олар кез келген қабылдау бағдарламасы, егер ол бұрынғы нәсілдік дискриминацияны жоюға бағытталған болса, конституциялық болады деп санайды, оған нәсіл үшін қосымша ұпайлар беру немесе олар үшін белгілі бір орындарды бөлу кіретін еді. Уайт VI-тарау бойынша жеке шағымдану құқығының жоқтығын білдірді. Тюргуд Маршалл да жеке жазып, афроамерикандықтарға қарсы дискриминация тарихын кеңінен баяндап, «Американың өткеніне шынайы көз жеткізген адам, осы өткеннің салдарына ем табу мүмкін емес деп ойлай алмаймын» деген қорытындыға келді. Блэкмэн «түс санасы» идеясын қолдап, «расизмнен арылу үшін біз алдымен нәсілді ескеруіміз керек. Басқа жол жоқ. Кейбір адамдарға тең қарау үшін, оларға әр түрлі қарау керек. Біз «Тең қорғау туралы» заңға нәсілдік басымдыққа жол бере алмаймыз» деді. Сот судьясы Стивенс, Бергер, Стюарт және Ренквистпен бірге, сот шешімімен ішінара келісіп, ішінара келіспей, Конституция бойынша нәсілдік артықшылыққа рұқсат беру қажеттігін анықтаудың қажеті жоқ деп тапты. Университет Баккеге қатысты дискриминация жасады, VI-тарауды бұзды және оны қабылдауға құқылы болды деген тар қорытынды жеткілікті болды. «Осылайша, нәсілді қабылдау шешімінде фактор ретінде пайдалануға бола ма, жоқ па деген мәселе осы істе қарастырылмайды және осы мәселені талқылау орынсыз» деді Стивенс. Оның сөзіне сәйкес, «VI-тараудағы тыйымның мағынасы айқын: нәсіл мемлекеттік қаржыландырылатын бағдарламадан кез келген адамды шеттетуге негіз бола алмайды». Ол: «Мен сот шешімімен келісемін, өйткені ол Калифорния Жоғарғы Сотының шешімін растайды. Егер ол басқаша болса, мен оған құрметпен қарсымын» деп қорытындылады.

Brennan delivered the joint statement of four justices: Marshall, White, Blackmun and himself. In verbally introducing their opinion in the Supreme Court courtroom, Brennan stated that the "central meaning" of the Bakke decision was that there was a majority of the court in favor of the continuation of affirmative action. In the joint opinion, those four justices wrote, "government may take race into account when it acts not to demean or insult any racial group, but to remedy disadvantages cast on minorities by past racial prejudice". They suggested that any admissions program with the intention of remedying past race discrimination would be constitutional, whether that involved adding bonus points for race, or setting aside a specific number of places for them. White issued an opinion expressing his view that there was not a private right of action under Title VI. Thurgood Marshall also wrote separately, recounting at length the history of discrimination against African Americans, and concluding, "I do not believe that anyone can truly look into America's past and still find that a remedy for the effects of that past is impermissible." Blackmun subscribed to the idea of color consciousness, declaring that, "in order to get beyond racism, we must first take account of race. There is no other way. And in order to treat some persons equally, we must treat them differently. We cannot—we dare not—let the Equal Protection Clause perpetuate racial superiority." Justice Stevens, joined by Burger, Stewart and Rehnquist, concurring in part and dissenting in part in the judgment, found it unnecessary to determine whether a racial preference was ever allowed under the Constitution. A narrow finding that the university had discriminated against Bakke, violating Title VI, was sufficient, and the court was correct to admit him. "It is therefore perfectly clear that the question whether race can ever be used as a factor in an admissions decision is not an issue in this case, and that discussion of that issue is inappropriate." According to Stevens, "[t]he meaning of the Title VI ban on exclusion is crystal clear: Race cannot be the basis of excluding anyone from a federally funded program". He concluded, "I concur in the Court's judgment insofar as it affirms the judgment of the Supreme Court of California. To the extent that it purports to do anything else, I respectfully dissent."

Реакция

Газеттер Бакке туралы әртүрлі аспектілерді баса көрсетті, көбінесе олардың саяси идеологиясын көрсете отырып. Консервативті «Чикаго Сан Таймс» газеті Бакке-нің қабылдануын бас мақаласында жариялады, бірақ соттың кейбір жағдайларда бекітілген шараларды қабылдауға рұқсат бергенін атап өтті. Либералды «Вашингтон пост» газетінің бас мақаласы «Бекітілген бекітілген шаралар» деген үлкен әріптермен басталды, содан кейін сот Бакке-ні қабылдап, квоталарды шектегенін атап өтті. «Уолл-стрит журналы» Бакке-ні «Барлығы жеңген шешім» деп атады. Оксфорд университетінің құқық профессоры Рональд Дворкиннің айтуынша, сот шешімі «баспасөз және көпшілік тарапынан үлкен жеңілдікпен қабылданды, бұл ұлттық пікірталасқа қатысушылардың әрқайсысына ең қажетті нәрсені берген сот саясатының бір әрекеті ретінде». Бас прокурор Гриффин Белл президент Джимми Картермен сөйлескеннен кейін «менің жалпы пікірімше, бекітілген шаралар күшейтілді» және федералды үкіметтегі осындай бағдарламалар жоспарланғандай жалғасады деді. Гарвард құқық мектебінің профессоры Лоренс Триб 1979 жылы былай деп жазды: «Сот осылайша американдық колледждер мен университеттердің көпшілігі қолданатын бекітілген шаралар жоспарын қолдады және тек ерекше механикалық – кейбіреулер ерекше ашық, ал басқалары ерекше саяси емес деп айта алады – UC Davis медицина мектебінің тәсілін ғана қабылдамады». Сол жылы Роберт М. О’Нил Калифорния құқығы журналында жазғандай, қабылдау комиссияларына тек қатаң квоталар ғана тыйым салынды және тіпті «өтініштерді қарау процесінде немесе азшылықтардың өкілдігіндегі салыстырмалы түрде жұмсақ өзгерістер соттың құрамын өзгертуі мүмкін». Құқық профессоры және болашақ судья Роберт Борк «Уолл-стрит журналында» бекітілген шараларды қолдаған судьялар «кері дискриминацияның қатал нәсілшілдері» екенін жазды. Аллан Бакке іс қаралып жатқан кезде аз ғана сұхбат берді және шешім шыққан күні әдеттегідей Пало-Альто қаласындағы жұмысына барды. Бакке ісінің салдарымен айналысуға тиіс көптеген адвокаттар мен университет қызметкерлері шешім көп өзгеріс әкермейді деп күмәнданды. Университеттердегі бекітілген шаралар бағдарламаларының көпшілігі, UC Davis медицина мектебінен айырмашылығы, азшылықтарды қабылдау үшін қатаң сандық квоталарды қолданбады және оларды жалғастыруға болады. Бернард Шварцтың Бакке туралы есебінде айтылғандай, Жоғарғы соттың шешімі «қабылдау комиссияларына нәсілдік артықшылықтар беретін бағдарламаларды жүргізуге рұқсат береді, егер олар Дэвистегі он алты орындық «квота» сияқты ашық түрде жасалмаса».

Newspapers stressed different aspects of Bakke, often reflecting their political ideology. The conservative Chicago Sun Times bannered Bakke's admission in its headline, while noting that the court had permitted affirmative action under some circumstances. The Washington Post, a liberal newspaper, began its headline in larger than normal type, "Affirmative Action Upheld" before going on to note that the court had admitted Bakke and curbed quotas. The Wall Street Journal, in a headline, deemed Bakke "The Decision Everybody Won". According to Oxford University Chair of Jurisprudence Ronald Dworkin, the court's decision "was received by the press and much of the public with great relief, as an act of judicial statesmanship that gave to each party in the national debate what it seemed to want most". Attorney General Griffin Bell, after speaking with President Jimmy Carter, stated, "my general view is that affirmative action has been enhanced", and that such programs in the federal government would continue as planned. Harvard Law School Professor Laurence Tribe wrote in 1979, "the Court thus upheld the kind of affirmative action plan used by most American colleges and universities, and disallowed only the unusually mechanical—some would say unusually candid, others would say unusually impolitic—approach taken by the Medical School" of UC Davis. Robert M. O'Neil wrote in the California Law Review the same year that only rigid quotas were foreclosed to admissions officers and even "relatively subtle changes in the process by which applications were reviewed, or in the resulting minority representation, could well produce a different alignment [of justices]". Law professor and future judge Robert Bork wrote in the pages of The Wall Street Journal that the justices who had voted to uphold affirmative action were "hard core racists of reverse discrimination". Allan Bakke had given few interviews during the pendency of the case, and, on the day it was decided, went to work as usual in Palo Alto. Most of the lawyers and university personnel who would have to deal with the aftermath of Bakke doubted the decision would change very much. The large majority of affirmative action programs at universities, unlike that of the UC Davis medical school, did not use rigid numerical quotas for minority admissions and could continue. According to Bernard Schwartz in his account of Bakke, the Supreme Court's decision "permits admission officers to operate programs which grant racial preferences—provided that they do not do so as blatantly as was done under the sixteen seat 'quota' provided at Davis".

Салдары

Аллан Бакке, "Американың ең танымал бірінші курс студенті", 1978 жылдың 25 қыркүйегінде UC Davis медицина мектебіне қабылданды. Университет оның сот шығындарын төлеуден бас тартқан соң, Бакке сотқа жүгінді және 1980 жылдың 15 қаңтарында 183 089 доллар өндіріп алды. 1996 жылы Калифорния тұрғындары бастама арқылы мемлекеттік білім беру ұйымдарының қабылдау саясатында нәсілді фактор ретінде пайдалануға тыйым салды. Университет регенттер кеңесінің төрағасы Уорд Коннерли қабылдау кезінде нәсілді фактор ретінде қарастыруды тоқтатуға дауыс берді. Студенттік құрамның әртүрлілігін қамтамасыз ету үшін регенттер Калифорнияның жоғары мектептеріндегі үздік 4% студентке Калифорния университетінің жүйесіне кепілді қабылдау мүмкіндігін ұсынды, бұл шараның аз қамтылған қалалық студенттерге көмектесетіні күтілді. 1978 жылы Дворкин ескерткендей: "Пауэллдің пікірінде түбірлі кемшіліктер бар, егер сот тұжырымды ұстанымға келсе, жұртшылық күткеннен әлдеқайда көп жұмыс істеу қажет". 2013 жылы "Фишер против Техас университеті" ісі бойынша сот шешімі оң іс-қимыл бағдарламаларын бағалау стандарттарына өзгерістер енгізді, бірақ университеттерге қабылдау кезінде нәсілді ескеруге рұқсат берді, ал тікелей квоталарға тыйым салды. 2023 жылы Сот "Әділ қабылдау үшін студенттер" против Гарвард және "Әділ қабылдау үшін студенттер" против Солтүстік Каролина университеті" ісінде бұрынғы шешімін кері қайтарып, колледжге қабылдауда нәсілді қарастырудың Конституцияның XIV түзетуін бұзатынын мәлімдеді. Медициналық мектепке Бакке орнына оң іс-қимыл бағдарламасы бойынша қабылданған қара нәсілді дәрігер Патрик Чавис қабылдануы Тед Кеннеди, New York Times және The Nation сияқты көптеген белгілі тұлғалар тарапынан жоғары бағаланды. Шын мәнінде дәрігер болған Чавистің кәсіби біліксіздігі мен салдарына немқұрайлылығы кеңінен таралды. Ол келтірген зиян, тудырған ауыру мен қайғы, жасаған қателіктерінің видеожазбалары, оған қарсы көптеген сот талаптары және нәтижеде медициналық лицензиясынан айырылуы бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды. Чавис оң іс-қимылдың жақтастары да, қарсыластары да өздерінің сенімдерін растау үшін нақты мысал ретінде келтірді.

Allan Bakke, "America's best known freshman", enrolled at the UC Davis medical school on September 25, 1978. When the university declined to pay his legal fees, Bakke went to court, and on January 15, 1980, was awarded $183,089. In 1996, Californians by initiative banned the state's use of race as a factor to consider in public schools' admission policies. The university's Board of Regents, led by Ward Connerly, voted to end race as a factor in admissions. The regents, to secure a diverse student body, implemented policies such as allowing the top 4% of students in California high schools guaranteed admission to the University of California System—which, it was felt, would aid minority inner city students. Dworkin warned in 1978 that "Powell's opinion suffers from fundamental weaknesses, and if the Court is to arrive at a coherent position, far more judicial work remains to be done than a relieved public yet realizes". The court's decision in the 2013 case of Fisher v. University of Texas made alterations to the standards by which courts must judge affirmative action programs, but continued to permit race to be taken into consideration in university admissions, while forbidding outright quotas. In 2023, the Court, in Students for Fair Admissions v. Harvard and Students for Fair Admissions v. University of North Carolina, reversed its former position, holding that considering race in college admissions violated the Fourteenth Amendment. The admission to medical school of Patrick Chavis, one of the black doctors admitted under the medical school's affirmative action program instead of Bakke, was widely praised by many notable parties, including Ted Kennedy, the New York Times, and the Nation. As an actual medical doctor, Chavis's many actions of incompetence and negligence were broad and widespread. The large number of patients that he harmed, the amount of pain and suffering that he caused, the video recordings of his many major mistakes, the huge number of malpractice lawsuits against him, and the eventual loss of his medical license, were all reported by the media. Chavis was widely cited by both the supporters, and the opponents, of affirmative action, as a real world example of why they held their respective beliefs.