Ливерпульдегі Мерси өзеніндегі жол жүргішілер қызметі

Кіріспе

Ливерпуль, Ұлыбританиядағы жолаушылар кеме қызметі

Мерси паромдары – Солтүстік-Батыс Англиядағы Мерси өзенінде, шығыста Ливерпуль мен батыста Уайрал түбегіндегі Биркенхед және Уоллзи арасында жүзеді. Бұл бағытта паромдар кем дегенде 12 ғасырдан бері пайдаланылып келеді және жергілікті тұрғындар мен туристер үшін әлі де танымал. Қазіргі флотта екі кеме бар. Үшінші паром, Royal Daffodil 2012 жылға дейін қызмет етті. Қазіргі паромдар 1960 жылдары пайдалануға берілді және бастапқыда Маунтвуд және Вудчерч деп аталды. Екі паром да толықтай жаңартылып, Мерсидің Royal Iris және Snowdrop деп қайта аталды. Паромдар өзен арқылы жүргізілетін рейстер, чартерлік круиздер және Манчестер кеме каналы круиздеріне қатысады. Қызметті "Mersey Ferries" таңбасымен Merseytravel компаниясы жүзеге асырады.

Ортағасырлық паромдар

1150 жылы Бёркенхедте бенедиктиндік монастырь құрылды. Монахтар өзен арқылы жолаушыларды қайықпен тасымалдау үшін шағын төлем алатын. Сол кезде Мерси өзені солтүстіктегі құмды далалар мен батпақтармен салыстырмалы түрде кең болды, олар оңтүстікке қарай Эйнсдейл жағажайына және құмтас жартастар мен жағалауға дейін созылды. Паромға тоқтауға қолайлы жалғыз орын – қазіргі Мерсисайд полициясы бас штабының орнындағы «Pool» болды. Ауа райының нашарлауы салдарынан көліктің тоқтауы жиі болып, жолаушылар күндер бойы монастырьда паналауға мәжбүр болды. 1317 жылы корольдік лицензия шығарылып, Приорияға Вудсайдте өзеннен өтетін адамдарға арналған тұрақтар салуға рұқсат берілді. 1323 жылы король Эдуард II Ливерпульге келді, ал корольдік тізімдерде ол жергілікті паромшылармен Инсеге дейін өзенмен жүзіп келгені көрсетілген. 1330 жылы оның ұлы Эдуард III Приория мен оның мұрагерлеріне мәңгілік жарғы берді: «адамдар, жылқылар және тауарларды тасымалдау құқығы, сондай-ақ қолайлы баж алуға рұқсат». Ол кезде Бёркенхедте шағын ауыл, ал Ливерпульде одан сәл ірі ауыл болған. Честердегі сот актілері 14 және 15 ғасырларда Мерси паромдарындағы қылмыстық әрекеттерді тіркеді. 1355 жылы Симон де Бехтонның ұлы Ричард паромда өлтірілді; қылмыскерлер қашып, Шотуикке сиынды. 1365 жылы Бромбороу мен Истхемнен лицензиясыз жұмыс істеген төрт паромның бар екені жазылған. 1414 жылы Уильям де Стэнли, Джон Талботтың қызметшісі, кейін Шрусбери графы, Бёркенхед пен Ливерпуль арасындағы паромда болған кезде шамамен 200 адам оған шабуыл жасап, 5 фунт стерлинг (қазіргі құны 2800 фунттан астам) бағаланған торы атын, 3 шиллинг 4 пенни (қазіргі құны 95 фунттан астам) бағаланған садақ пен 14 жебе және 10 фунт стерлинг (қазіргі құны 5700 фунттан астам) бағаланған баржасын ұрлады. Ұрыларға айыппұл салынды. 1357 жылы Эдвард, Қара ханзада, Истхемнен паромға лицензияны Пул отбасына берді. Лицензия содан кейін Честердегі Сент-Вербург аббаттығына берілді және ол «Әйүп паромдары» деп аталды. Мерси өзенінің жоғары ағысында, Инсе мен Ранкорнда да ертедегі паромдар болған.

In about 1150, the Benedictine Priory at Birkenhead was established. The monks used to charge a small fare to row passengers across the river. At this time, the Mersey was considerably wider with sand dunes and marshes to the north leading up to Ainsdale beach and sandstone cliffs and shorelines to the south near Otterspool. The only suitable landing point for the ferry was in the Pool, near the site of the present Merseyside Police headquarters. Weather often stopped crossings and passengers were delayed for days, taking shelter at the priory. In 1317, a royal licence was issued, granting permission to the Priory to build lodging houses for men crossing the river at Woodside. King Edward II visited Liverpool in 1323, and the royal accounts show that he used local ferrymen to sail up the river to Ince. In 1330, his son Edward III granted a charter to the Priory and its successors for ever: "the right of ferry there for men, horses and goods, with leave to charge reasonable tolls". At the time, there was only a small hamlet at Birkenhead, and a slightly larger village at Liverpool. The Chester Indictments record criminal activities on the Mersey ferries in the 14th and early 15th centuries. In 1355, Richard, son of Simon de Becheton, was murdered on the ferry; the murderers escaped and took refuge at Shotwick. In 1365, it was recorded that there were four ferryboats operating without a licence, from Bromborough and Eastham. In 1414, William de Stanley, the servant of John Talbot, later Earl of Shrewsbury, was on the ferry between Birkenhead and Liverpool when about 200 men assaulted him, and stole his bay horse valued at £5 (current value over £2,800), a bow and 14 arrows valued at 3s 4d (current value over £95) and a barge valued at £10 (current value over £5,700). The thieves were fined. A licence was issued in 1357 to the Poole family by Edward, the Black Prince, for a ferry from Eastham. The licence then passed to the Abbey of St Werburgh, in Chester, and became known as Job's Ferry. Early ferries also existed across the Mersey further upstream, at Ince and at Runcorn.

16 - 18 ғасырлар

Біркенхед монастырының монахтары 1536 жылы Генрих VIII әскерлері монастырды қиратқанға дейін паром қызметін жүргізді. Меншік тағы Корольдікке қайтарылды, ал 1544 жылы Ланкаширлық Ральф Ворсли паромдық құқықтарды және монастырь мүлкін 586 фунт стерлинг, 11 шиллинг және 6 пенниге (қазіргі шамамен £205,000) сатып алды. Бұл құқықтар кейін Молино отбасының иелігіне өтті. 1541 жылы Уильям Бромли Сеакомбедегі паромдарға лицензия алды, ал 1586 жылы Елизавета патшайым Саттондық Джон Пулге Транмирдегі құқықтарды берді. Вирралдағы Рок Хаусынан – яғни Рок-Ферриден – паром қызметтері алғаш рет 1709 жылы тіркелді. 1753 жылға қарай Мерсидің Чешир жағында Инс, Истхэм, Рок, Вудсайд және Сикомбеде кем дегенде бес паром үйі болды. Нью-Ферриден Ливерпульге жүзе салған қызмет алғаш рет 1774 жылы айтылды. Паром кемесіне қалай міну туралы көп пікір болды. 1817 жылдың 17 сәуірінде Транмирде пайдалануға берілген "Этна" бу паромы үшін кеңейту платформаларының идеясы ұсынылды. Бұл ұзын пандустар дөңгелектерге орнатылып, бу машинасының көмегімен су деңгейіне қарай кіріп-шығуға мүмкіндік берді. Вудсайдта қайықтардың тоқтауына жағдай жасау үшін жағажайда шағын пандус салынды, ал 1822 жылы "Royal Mail" паромы Ливерпуль мен Вудсайд арасында коммерциялық жұмысын бастады.

Корпорация жылдары

1886 жылы Мерси темір жолы салынғанға дейін паромдар өзеннен өтудің жалғыз жолы болды, сондықтан барлық бағыттар өте қарсылықты болды. Барлық паром бағыттары 19-ғасырдың ортасында муниципалдық меншікке өтетінге дейін жеке тұлғаларға тиесілі болды. Вудсайд паромы 1858 жылы Биркенхед комиссарларына, ал 1861 жылы Уоллси жергілікті кеңесі Сеакомбе, Эгремонт және Нью-Брайтон паром қызметтерін қабылдады. Вудсайдта Вудсайд қонақ үйі мен ескі пирс арасындағы жер қайта құрылды және 1861 жылы жүзбелі қону платформасы ашылды. Понтонды SS Great Eastern үшін жасалған тізбектермен тартылып, екі еселі көпірлер арқылы құрлыққа жалғастырылды. Екеуі де әрекетке қатысты, бұл туралы 1918 жылдың 24 сәуірінде Корольдік теңіз күштерінің вице-адмиралы сэр Роджер Кейс паромдардың басқарушысына жолдаған хабарламасында айтылған: "Сіздің екі мықты кемеңіздің Зибрюггеге көк жейделілер мен теңізшілерді жеткізгенін және Мольмен бір сағат бойы бірге болғанын және операцияның табысына үлкен үлес қосқанын білуіңізге сенемін. Дұшпанның оқтарынан келген зиян жөнделді". Осы еңбегі үшін король Георг V кемелерге өздерінің атында "Royal" сөзін қолдануға рұқсат берді. Бейбіт уақыттағы қызметтерін қайта бастамас бұрын, оларды кеңінен жөндеу қажет болды. Уоллси әрқашан Эгремонтты жабуға тырысты, бірақ паромды ашық ұстау үшін петиция жинаған жергілікті тұрғындардың күшті қарсылығына тап болды. Экономикалық себептермен, соғыс кезінде пирс соқтығысып зақымданғаннан кейін Эгремонтты жабуға мүмкіндік туды. Бұл жағдай 20 жыл бұрын Нью-Ферридің жабылуымен ұқсас болды. Нәтижесінде Эгремонт қызметі қайта ашылмады. 1941 жылы Мерси өзеніне түскен миналар паром қатынасын тоқтатты. Окстон мен Бебингтон кемелері АҚШ ұшақтарын өзеннің ортасынан түсіріп, Ливерпульдің қону платформасына жеткізу үшін крандармен жабдықталды. Уптон кемесі әскерге алынып, Ливерпуль шығанағындағы зениттік бекіністерге паром және жабдықтау кемесі ретінде пайдаланылды. 1950 жылы паромдар жылына шамамен 30 миллион жолаушы тасыды, оның ішінде Вудсайд паромдарымен 11 миллион, ал Сеакомбе паромдарымен 15 миллион адам тасылды, бірақ 1970 жылға қарай олардың жалпы саны 7 миллионға дейін азайды. 1956 жылы түнгі паромдар тоқтатылып, олардың орнына туннель арқылы автобустар жүргізілді.

Until the establishment of the Mersey Railway in 1886, the ferries were the only means of crossing the river, and so all of the routes were heavily used. All of the ferry routes were owned by private interests before coming under municipal ownership in the mid 19th century. The Woodside ferry was taken over by the Birkenhead Commissioners in 1858 and, in 1861, the Wallasey Local Board took over the ferry services at Seacombe, Egremont and New Brighton. At Woodside, land between the Woodside Hotel and the end of the old pier was reclaimed, and in 1861 the floating landing stage was opened. The pontoons were towed into position, moored by chains originally made for the SS Great Eastern, and linked to the mainland by two double bridges. They both saw action, which was described on 24 April 1918 by Vice–Admiral Sir Roger Keyes of the Royal Navy in a message to the ferries' manager:
"I am sure it will interest you to know that your two stout vessels carried Bluejackets and Marines to Zeebrugge, and remained alongside the Mole for an hour, greatly contributing to the success of the operation The damage caused by enemy gun fire has been repaired". Because of their work King George V allowed the vessels to use the word "Royal" in their name. They needed extensive refitting before they could resume peacetime activities. Wallasey were always trying to close Egremont, but faced stiff opposition from locals who got petitions to keep the ferry open. The chance came to close Egremont during the Second World War for economical reasons, after the pier was damaged in a collision. This was in similar circumstances to the demise of New Ferry twenty years earlier. As a result, the Egremont service never reopened. In 1941, mines which had drifted into the River Mersey stopped ferry crossings. The Oxton and Bebington vessels were fitted with cranes to enable them to unload United States aircraft from mid river and deliver them to the Liverpool landing stage. The Upton vessel was taken by the army and used as a ferry and supply vessel for the anti aircraft forts in Liverpool Bay. In 1950, the ferries carried almost 30 million passengers a year, including 11 million on the Woodside ferries and 15 million on Seacombe ferries, but by 1970 the total number fell to 7 million. Night boats across the river were withdrawn and replaced by buses through the tunnel in 1956.

MPTE-нің міндетін атқаруы

1968 жылғы Көлік заңының нәтижесінде Уоллси және Биркенхед корпорацияларының көлік функциялары 1969 жылдың 1 желтоқсанында Мерсисайд жолаушылар көлігі атқарушы органының (MPTE) бақылауына көшті, бұл кезде бұрынғы жылдардағы сәнінен көп нәрсе жоғалған еді.

Корольдік Ирис (1951)

Мүмкін ең танымал «Рояль» – 1951 жылғы кеме. Ол Уолл-Сей флотының дизельмен жұмыс істейтін алғашқы кемесі болды, төрт дизель генераторы екі Metrovick теңіз қозғалтқыш құрылғысына қосылған. Бұл кеме өзге барлық паромдардан ерекшеленді, өте тегіс сызықтарымен және декоративтік түтігімен көзге түсті. Ол Мерсидегі барлық паромдардың арасында ең көп сүйіктісі болды және Gerry & The Pacemakers, The Searchers, The Beatles және Elvis Costello сияқты топтардың өнер көрсеткен жүздеген кештерге арналған круиздерге қонақ шақырды. «Рояль Айрис» 1970 жылдары күрделі жөндеуден өтті, оның танымал балық пен картоп фри кафесі – «балық пен картоп фри қайығы» деген атқа ие болған – алынып, орнына стейк-бар орнатылды. «Рояль Айрис» 40 жылға жуық қызмет еткеннен кейін 1993 жылы, қызметтен алынғаннан екі жыл өткен соң, жүзбелі түнгі клуб ретінде пайдалану үшін сатылды. Кейін ол Лондонның Вулвич портына орналастырылды, бірақ уақыт өте келе жағдайы нашарлады. Оны Мерсисайдке қайтаруға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, себебі оны 1000 мильдік жағалау сапарына дайын етудің құны тым жоғары болды.

Лисоу, Эгремонт және Корольдік нарцисс II (1958)

Leasowe және Egremont кемелері Филипп пен Сон компаниясы Дартмут қаласында, Девон округінде салып, 1951 жылдың соңында және 1952 жылдың басында пайдалануға берілді. Екі кеме де Уоллси корпорациясының тапсырысы бойынша салынған. Олар Ливерпульдегі теңіз сәулетшілері Грэм мен Вулноудың дәстүрлі жобасы бойынша жасалды, бірақ Кросслидің көп жылдамдықты қозғалтқыштары сияқты заманауи жабдықтармен жарақталған, бұл әмбебап басқару мүмкіндігін қамтамасыз етті. Оларда тек бір ғана түсірілетін пандус болды, ал алдыңғы залдары кеменің бүкіл еніне дейін созылған. Бұл, әсіресе қыжыр тірлік кезінде, біршама қиындық тудырды, сондықтан жоғары деңгейдегі терминал пандустарымен пайдалану үшін жаяу жүргіншілер палубасына қосымша пандус орнатылды. Алдыңғы залдарында бар мен би алаңы да қарастырылған, бұл кемелерді круиздік сапарларға пайдалануға мүмкіндік берді. Екі кеме де негізінен Сикомб – Ливерпуль бағытында жұмыс істеді, жазғы маусымда Нью-Брайтонға қосымша рейс жасады. Эгремонт Леасуудан сыртқы түрімен ерекшеленді, оның түтінінің айналасына кенептен жасалған шатыр орнатылған. Леасуу мен Эгремонттың ертедегі суреттерінде дөңгелек үйі мен бүйірлік бөлімшелердің үстінде палуба компастары бейнеленген, олар 1950 жылдардың соңында алынып тасталған сияқты. Көпірде көптеген заманауи құрылғылар болды: Чадберн синхростеп телеграфтары мен руль бұрышын көрсететін индикаторлар, гидравликалық рульді телемотор және автоматты сыбызғы басқару жүйесі руль үйінде де, навигациялық бөлімшелерде де орналасқан. Сондай-ақ, ішкі байланыс жүйесі мен кемеден жағалауға радио байланыс жүйесі де болды. Осы кемелерде қолданылған ұқсас навигациялық жабдықтар мен палубалық құралдар Мерсисайд теңіз мұражайындағы Эдмунд Гарднер пилоттық қайығында сақталған. Leasowe және Egremont кемелері экипаж арасында танымал болды, өйткені оларда бұрынғы бу кемелерімен салыстырғанда экипажға арналған жағдай жақсары болды, онда төменгі палубаның көп бөлігі қазандықтар мен механизмдермен толып тұрды. Кемелер пайдалануға берілген кезде олардың барлығы Уоллси корпорациясының ақ және қара түтікшелік бояуымен боялған. Royal Daffodil II кемесі Джеймс Ламонт пен Компани компаниясы Гринок қаласында салып, 1958 жылы пайдалануға берілді. Ол Дартмуттан салынған кемелерге қарағанда үлкен болды, өйткені үш палубадан тұрды және паромдық және круиздік қызметтің екі рөлін атқаруға арналған. Оның атына "II" деген қосымша салынған, себебі 1939 жылдан 1967 жылға дейін болған Темза сағасының круиздік кемесі де осылай аталған. Royal Daffodil II кемесінің жалпы тіркелген тоннажы 609 тоннаны құрады. Оның қозғалтқыштарының көлемі қателік болды, өйткені олар жеткілікті қуаттылыққа ие болмады және жиі күшті ағыстарда қиналды. Қозғалтқыш телеграфтарынан басқа, оның бүйірлік бөлімшелерінде рульдер де болды, бұл қажет болған жағдайда кемені олардан басқаруға мүмкіндік берді. 1967 жылдың қыркүйегінде қалың тұман кезінде кеме құмға отырып қалды, ал 1968 жылдың қаңтарында соқтығысу оқиғасына ұшырады. Кемеге басына су кіргеннен кейін, Сикомб маңындағы жағалауға тіреліп қалды. 1970 жылдары флотты қайта құру жұмыстары жүргізілді, артық кемелер сатылымға шығарылды. 1974 жылы Leasowe грек иелігіне сатылып, Naias II деп қайта аталды. 1980 жылы ол тағы сатылып, Cavo Doro деп аталды. Ол 2000 жылдардың басына дейін пайдалануда болды. Royal Daffodil II де грек иелеріне сатылып, 1977 жылы Ioulis Keas II деп қайта аталды. Ол 1980 жылы ролл-он/ролл-оф паромға айналдырылды, бірақ оның алдыңғы бөлігі көбінесе бастапқы күйінде сақталды. 1992 жылы ол Agia Kyriaki деп аталды. Екі жылдан кейін кеме тағы да Dolphin I деп аталды және Солтүстік Кипр Түрік Республикасында тіркелді. Паром 2007 жылдың 7 қарашасында Аполлос Андреас мүйісінің жағалауынан 32 шақырым (32 км) қашықтықтағы қатты теңізде батып кетті. Батудың себебі негізгі қозғалтқыш пен рульдік механизмнің істен шығуы болды, нәтижесінде кеменің капитаны мен серігі қаза тапты. Эгремонт кемесі 1975 жылы сатылымға шығарылған кезде Морпет докқа қойылды, содан кейін су ағып кірді. Оның машина бөлімі суға батып, қозғалтқыштарын бүлдіріп, жұмыс істемейтін қалды. Одан барлық механизмдері алынып тасталды және өзінің туған жерінен алыс емес, Девон округіндегі Салкомбедегі Island Cruising Club клубының жүзетін кеңсесі ретінде пайдаланылды. 2016 жылы кеме Глостерширдің Шарпнесс қаласындағы корпусына күрделі жөндеу жұмыстары жүргізілді, содан кейін тағы да қойылды. 2019 жылдың сәуір айына қарай, кеме енді ICC-де пайдаланылмайды және сатуға ұсынылған.

The Leasowe and Egremont were built by Philip and Son in Dartmouth, Devon and entered service in late 1951 and early 1952 respectively. Named after suburbs of Wallasey, both vessels were commissioned by Wallasey Corporation. They were of a traditional design by naval architects Graham and Woolnough, who are based in Liverpool, but boasted modern equipment including Crossley multi speed engines for versatile control. They only had one single boarding gangway and their forward saloons extended to the whole width of the ship. This proved somewhat problematic especially at busy periods, so an additional gangway space was added on the promenade deck for use with the high level terminal gangways. The forward saloons also had facility for a bar area and dance floor, which meant the vessels could be used for cruising. The two vessels were primarily used on the Seacombe – Liverpool service, augmenting the New Brighton run during the summer seasons. Egremont differed externally to Leasowe in that she had a canvas awning fitted around her funnel. Early photographs of Leasowe and Egremont show them to have deckhead compasses above the wheelhouse and side boxes, which appear to have been removed in the late 1950s. Upon the bridge there were numerous modern devices. Chadburn synchrostep telegraphs and rudder angle indicators, hydraulic steering telemotor and an automatic whistle control could be found in both the wheelhouse and the navigation boxes. There was also an internal communication system and a ship to shore radio system. Similar types of navigation equipment and deck fittings used on these vessels are extant on the pilot boat Edmund Gardner at Merseyside Maritime Museum. The Leasowe and Egremont were popular ferries with their crews as they had much improved crew accommodation compared to the earlier steamers, where much of the lower deck space was taken up with boilers and machinery. When the ferries entered service they all had Wallasey white and black funnel liveries. The Royal Daffodil II was constructed by James Lamont & Co at Greenock and entered service in 1958. She was larger than the Dartmouth pair as she had three decks and was designed for the dual role of ferry and cruise service. The Roman 'II' was added to her name because of a Thames estuary cruise ship also called which existed from 1939 until 1967. The gross register tonnage of Royal Daffodil II was 609. A gross error was the size of her engines, developing a piece she was underpowered and often struggled in strong tides. Aside from the engine order telegraphs, she also had helms in the side boxes meaning that the ship could be steered from them if required. The vessel ran aground on a sandbank in thick fog in September 1967 and was involved in a collision in January 1968. Taking on water from a hole near her bow, she was beached near Seacombe. During the 1970s the fleet was rationalised, with surplus vessels being put up for sale. Leasowe was sold into Greek ownership in 1974 and renamed Naias II. By 1980 she had been sold on and was renamed Cavo Doro. She remained in service until the early 2000s and is reported to have since been scrapped. Royal Daffodil II was also sold to Greek owners and renamed Ioulis Keas II in 1977. It was converted into a roll on/roll off ferry in 1980, but still retained its forward section largely in its original condition. It was renamed Agia Kyriaki in 1992. Two years later the vessel was renamed again as Dolphin I and registered in the Turkish Republic of Northern Cyprus. The ferry sank in heavy seas on 7 November 2007, 20 mile (32 km) off the coast of Cape Apostolos Andreas. The cause of the sinking was main engine and steering gear failure, and she claimed the lives of both her captain and mate. The Egremont was laid up in Morpeth Dock whilst on sale offer in 1975 and sprang a leak. Her engine room was flooded, ruining her engines and rendering her inoperable. She was stripped of her machinery and used as a floating headquarters for the Island Cruising Club in Salcombe, Devon, not far from her original birthplace. In 2016, the vessel underwent extensive repairs to her hull in Sharpness, Gloucestershire, before being again laid up. As of April 2019, the vessel is no longer in use by the ICC and has been offered for sale.

Маунтвуд, Вудчерч және Оверчерч

Қазіргі Мерси паромдарының паркі екі кемеден тұрады, олар Ливерпульдік кеме жасаушылар Грэм мен Вулноудың ұқсас жобасына негізделген. 2012 жылға дейін үшінші паром, Royal Daffodil, де қызметте болды. Бастапқыда олар Биркенхедтің соғыстан кейінгі кеңейтілген тұрғын үйлер аймақтарының атауымен – Маунтвуд, Вудчерч және Оверчерч деп аталды. Олар Биркенхед корпорациясымен пайдалануға берілді. Маунтвуд пен Вудчерч Дартмут қаласындағы Филипп пен ұлы компаниясында салынды. Маунтвуд 1959 жылдың 31 шілдесінде, ал Вудчерч сол жылдың 28 қазанында суға түсірілді. Олар Уоллси паркінің Leasowe және Egremont кемелерінің жобаларына ұқсас болды, бірақ салмағы 464 тоннаға дейін, ал бұрынғы кемелердің салмағы 311 тоннаны құрады. Олар Wallasey ескі жұбынан ірілеу, шамамен 19 фут (6 м) ұзындығырақ, 1,83 м енірек және 0,30 м-ден астам биік болды. Екі кеме де 1991 жылға дейін сыртқы түрінде дерлік бірдей болды, сонда Маунтвудтағы артқы түтік аузын қорғайтын қоршау төртбұрыштыдан дөңгелекке өзгертілді. Wallasey егіздерімен салыстырғанда Маунтвуд пен Вудчерч жоғары деңгейде дамыған. Олар Биркенхед корпорациясы мен Бірлескен туннель комитетінен қаржылай көмек алды. Оларға арнайы сегіз цилиндрлі Crossley қозғалтқыштары берілді, олар тісті беріліс және автоматты ауа тежегіштерімен жабдықталған. Chadburns компаниясы жаңа үлгідегі телеграфтарды жобалады, олар қозғалтқыштарды жылдам кері бұру үшін тежеу мүмкіндігіне ие болды. Телеграфтар "Synchrostep" деп аталатын брендтің бөлігі болды және бастапқыда жылтыр латунь жиегі бар алюминийден жасалған, боялмаған. Оверчерч телеграфтың бірдей "басына" ие болды, бірақ олар қанаттар мен негізгі басқару орнына арнайы құрылғыларда орнатылды, сондай-ақ оларға аспаптар да орнатылды. Олар 1960 жылы пайдалануға беріліп, паром жолаушыларының сүйіктісіне айналды. Олар жеңіл, заманауи және теңіздік навигациялық жабдықтардың соңғы жетістіктерімен жабдықталған. Оларға қызыл жолақпен сығудан жоғары орналасқан қызыл жолақпен қызғылт-қара түсті түтік берілді. Қызметінің алғашқы жылдары екі паром да бортын қорғау үшін арқанмен бекітілген қоршауларды тасыды. Көпірде сондай-ақ машина бөліміне дейін жезден жасалған сөйлейтін түтік орнатылған. Көпір экипажы арасындағы әзіл – инженерді сөйлейтін түтік арқылы шақырып, содан кейін оған су құйып, осылайша қарсы жағындағы инженерді суға батыру еді. Маунтвуд "Ferry Cross The Mersey" фильмінде пайда болды, бұл мюзикл және кейіннен Gerry & The Pacemakers әні, Биркенхедтен Ливерпульге қатынайтын. Оның жақын туысы Оверчерч та бірнеше кадрларда көрінді. Маунтвуд алғашқы жылдары сенімді емес кеме болды. Ол өзенді кезіп өте алмай, тіреуіш тастауға мәжбүр болды. Жолаушыларын Вудчерч құтқарып алды. Ол сондай-ақ, қозғалтқыштардың дұрыс жұмыс істемеуіне байланысты, Бидстонмен соқтығысты. 1962 жылы Маунтвуд пен Вудчерчке жаңа паром қосылды – Оверчерч. Ол Биркенхед кеме жасау шебіндегі Cammell Laird and Co. компаниясында салынды, барлық дәнекерленген конструкциядан жасалған және Маунтвуд пен Вудчерч сияқты рульдік үй мен навигациялық қораптар емес, толығымен жабық көпірге ие болды. Толығымен жабық көпірдің болуы оның үстінде бір ғана компас болуын білдірді, ал екі бауырлас кемеде үш компас болды – бірі негізгі рульдік үйде, екеуі соқпақ/навигациялық қораптарда. Оверчерчтің көптеген аспаптары арнайы құрылғыларда орнатылған, сондықтан паромда Маунтвуд пен Вудчерчтің ықшам және бұзылған көпірлеріне қарағанда кең көпір болды. Оверчерч көпірдің артында бірден биік түтік және кішкентай палубаға ие болды, нәтижесінде алдыңғы жағы ауыр көрінді. Оверчерч өзінің жақын бауырлары сияқты навигациялық жабдықтармен жабдықталған. Ол бірнеше тонна салмағы жөнінен және бірнеше сантиметр ұзындығы жөнінен сәл өзгеше болды. Оверчерчте де Дартмут егіздерінен айырмашылығы, серуендеу палубасына тек бір кіру сатысы болды. Қызметінің алғашқы жылында Оверчерч принцесса Александранды жаңа Cammell Laird құрғақ докын ашуға жеткізді. Үш паром 1981 жылға дейін дерлік үнемі жұмыс істеді, содан кейін шығындарды қысқарту шаралары Вудчерчтің үш жылға жуық уақытқа тоқтатылуына әкелді.

The current Mersey Ferries fleet comprises two vessels, based on a similar design by naval architects Graham and Woolnough of Liverpool. Until 2012 a third ferry, Royal Daffodil, was also in service. Originally named Mountwood, Woodchurch and Overchurch after overspill post war housing developments of Birkenhead, they were commissioned into service by Birkenhead Corporation. Mountwood and Woodchurch were built at Dartmouth by Philip and Son. The Mountwood was launched on the 31 July 1959 and the Woodchurch on the 28 October of the same year. They were loosely based on designs of the Leasowe and Egremont of the Wallasey fleet, although they both weighed considerably more at 464 tonnes, compared with 311 tonnes for the earlier vessels. They are also larger than the older Wallasey pair, being approximately 19 feet (6 m) longer, 1.83 m broader and over 0.30 m taller. Both vessels were externally identical in almost every way up until 1991 when the shroud protecting the aft funnel vent on the Mountwood was changed from square to rounded. Compared to the earlier Wallasey twins, the Mountwood and Woodchurch were highly advanced. They benefited from an injection of cash from both Birkenhead Corporation and the Joint Tunnel Committee. They were given special Crossley eight cylinder engines which were fitted with gears and automatic air brakes. New style telegraphs by Chadburns were designed which had a facility for braking the engines for rapid reversal, the telegraphs were part of a brand known as "Synchrostep" and were all originally unpainted brushed aluminium with shiny brass rimming. Overchurch had the same telegraph 'heads' however they were fitted into the wings and main control position in specially built units which also had instruments fitted to them. They entered service in 1960 and were a hit with ferry passengers. They were light, modern and boasted the latest in marine navigation equipment. They were given an orange and black funnel livery, with a red band just above the rubbing strake. In their early years of service both the ferries carried rope fenders to protect the strakes. On the bridge was also a brass talk tube that linked down to the engine room. A prank amongst bridge crews was to call an engineer on the talk tube then pour water down it, thus soaking the engineer at the other end. The Mountwood was used in the film "Ferry Cross The Mersey", a musical and subsequent Gerry & The Pacemakers song, crossing to Liverpool from Birkenhead. Her near sister Overchurch also appeared in the background of several shots. In her early years Mountwood was an unreliable ship. She had broken down whilst crossing the river and had to anchor. Her passengers were rescued by Woodchurch. She also collided with Bidston whilst berthing, due to an error in engine movements. In 1962, Mountwood and Woodchurch were joined by a new ferry, the Overchurch. Built at the Birkenhead shipyard of Cammell Laird and Co., Overchurch was of all welded construction and also had a bridge that was completely enclosed rather than a wheelhouse and navigation boxes like Mountwood and Woodchurch. The addition of a totally enclosed bridge meant that there only needed to be one binnacle upon it, whereas on the two sisters there were three, one inside the main wheelhouse and two in the docking/navigation boxes. The Overchurch also had much of its instrumentation fitted into specially built units, meaning the ferry had a spacious bridge, rather than the more compact and cluttered bridges of the Mountwood and Woodchurch. Overchurch had a high funnel immediately behind the bridge and also a small bridge deck, giving the appearance of a somewhat forward top heavy look, as a result. The Overchurch was fitted with the same navigation equipment as her near sisters. She differed slightly by being a few tonnes heavier and a few inches longer. The Overchurch also had only one access stairway to the promenade deck unlike the Dartmouth twins which had two. In her first year of service, the Overchurch conveyed Princess Alexandra to open the new Cammell Laird dry dock. The trio of ferries all remained in near constant operation up until 1981, when cost cutting measures saw Woodchurch withdrawn for almost three years.

Қайта құру және қайта атау

1998 жылы «Оверчерч» кемесі Манчестердегі Lengthline Ship Repairers компаниясында күрделі жөндеуден өтті, нәтижесінде барлық палубалар қайта жаңартылып, жаңа қозғалтқыштар мен навигациялық жабдықтар орнатылды. Ол қайта аталды және 1999 жылы қызметке қайта оралды. «Маунтвуд» және «Вудчерч» де жөндеуден өтіп, сәйкесінше 2002 және 2004 жылдары қайта аталды. Кемелерді бастапқы сәулетшілері Грэм және Вулноу қайта жобалады. Үш кеме де жөндеуден өткен соң, бұрын қолданылған рульдері мен компастары бар бинакльдар жаңартылған капитандық көпірлерге қайта орнатылды. Қазіргі екі паром 60 жылдан астам қызмет етеді, 2019 жыл «Мерси» мен «Сноудроп» Royal Iris кемелерінің іске қосылғанына 60 жыл толуымен аталып өтті. Паромдарды жөндеу олардың қызмет ету мерзімін шамамен отыз жылға ұзартты, және жүйелі түрде жүргізілетін қосымша жөндеулермен бұл көрсеткіш үнемі артып келеді. Кемелерге соңғы күрделі жөндеу кезінде орнатылған Wärtsilä қозғалтқыштары Манчестердегі Crossley Bros компаниясының бұрынғы қозғалтқыштарына қарағанда әлдеқайда экономикалық. Олар сонымен қатар экологиялық тазарақ және бастапқы қозғалтқыштарға қарағанда аз шығарынды бөліп шығарады. Паромдардың мачталарында енді әртүрлі биіктікте бірнеше қосымша навигациялық шамдар орнатылған. Жөндеуден бұрын оларда тек алға қаратылған ақ шам болған. Бұл паромдардың классына байланысты. «Сноудроп» және «Роял Айрис» екі-екіден Kockums Super Tyfon TA 100/165 типті тұман сигналдарымен жабдықталған. «Royal Daffodil» екі Kockums Super Tyfon TA 100/195 сигналдарын тасымалдайды. Бұл паромдар тұңғыш рет салынғанда орнатылған түпкілікті сигналдар. «Mersey» және «Snowdrop» Royal Iris екеуінің де дыбысы E нотасында, ал «Royal Daffodil» F-диез нотасында естіледі. Кемені тоқтату кезінде капитан рульдің бұрылуын және қозғалтқыштың жылдамдығын үйлестіреді. Паромдардың барлығында екі руль және екі винт орнатылған, бұл оларды өте маневрлі етеді. «Мерси» паромдары бұрын тұманды күйде де жұмыс істеген, алайда көріну қабілеті нашар болған жағдайда қызмет тоқтатылады.

The Overchurch was given her major refit in 1998 at Lengthline Ship Repairers in Manchester, which resulted in a major rebuilding of all decks and fitting of new engines and navigation equipment. She was renamed and returned to service in 1999. Mountwood and Woodchurch were also refitted and renamed and , respectively in 2002 and 2004. The ferries were re designed by their original architects Graham and Woolnough. When all three vessels were refitted, the previously used helms and binnacles with compasses were placed back on the refurbished bridges. The current two ferries have been in service for over 60 years, with 2019 marking the 60th anniversary of the launching of Royal Iris of the Mersey and the Snowdrop. The refitting of the ferries has extended their working lives by approximately thirty years, and this is steadily increasing with additional repairs that are carried out on the boats on a regular basis. The Wärtsilä engines installed on the ferries during their last major refit are much more economical than the previous engines by Crossley Bros of Manchester. They are also much 'greener' and produce much less emissions than the original propulsion units. The ferries' masts now carry several other navigation lights on their main masts at various points. Prior to refit, they had only a forward facing white light. This is due to the classification of the ferries. The Snowdrop and Royal Iris each carry two Kockums Super Tyfon TA 100/165 type fog horns. Royal Daffodil carries two Kockums Super Tyfon TA 100/195 horns. These are the original horns fitted when the ferries were first built. Both Royal Iris of the Mersey and Snowdrop have an E flat tone, and Royal Daffodils is in F Sharp. When berthing the vessel, the captain uses a combination of rudder positions and engine movements. The ferries all have twin rudders and propellers, making them very manoeuvrable. The Mersey Ferries used to operate in fog, however, the service is usually suspended when visibility is very poor.

Ливерпуль 08

Кемелер 2008 жылы Ливерпульде өткен Еуропаның Мәдениет астанасы мерекесінде маңызды рөл атқарды. Кемелер рекордтық санда жолаушы тасыды, ал 18–21 шілдеде Tall Ships Мерси өзеніне қайта оралды. Tall Ships пен жақын орналасқан Royal Birkdale-дегі Гольф турнирінің үйлесімі демалыс күндері қалаға 1 миллионнан астам келуші әкелді, олардың көпшілігі әйгілі кемелерде саяхат жасады. 20 шілде күні түнде өзенде үш кеменің бірдей ерекше көрінісі байқалды: Snowdrop Вудсайдта, ал Royal Iris және Royal Daffodil Сеакомбеде тоқтады. Барлық үш кеме демалыс күндері жолаушыларға толы болды, Royal Daffodil кемесі 21 шілдеде кемелер шеруін және олардың келіп-кетуін тамашалау үшін арнайы круиз ұйымдастырды.

Болашақ

2012 жылдың тамызында Merseytravel компаниясы Мерси паромының жылдық шығыны 1 миллион фунт стерлингтен асып кеткенін хабарлағаннан кейін, шығындарды үнемдеу мақсатында тексеру жүргізілетінін жариялады. Осы тексеру нәтижесінде 2013 жылдың қаңтар айында «Royal Daffodil» паромы қызметтен алынды. Паромдардың болашағына тағы бір қауіп – қажеттілік туындағанда өзендегі ең ескі паромдарды ауыстыру құны. 2015 жылдың желтоқсанында Merseytravel паромдарға арналған 20 жылдық жоспарды жариялады, онда екі Wirral қондырғысының (мүмкін Вудсайд) бірінің жабылуы, Seacombe-ден Ливерпульге қана жүзе тасымалдау қызметтерін кешіктіріп бастау, сондай-ақ әлеуметтік шаралар мен музыкалық кештер өткізуге қолайлы бір немесе екі жаңа паром салу көзделген. Бұл мүмкіндік 1951 жылғы «Royal Iris» паромы алынғаннан бері болмаған. Mersey Ferries ұзақ мерзімді стратегиясы, қазіргі уақытта бекітілуге жатыр, 2020-2021 жылдары қызметке дайын жаңа паром болуы үшін кеме жасаушы-архитектор тағайындалатынын күтілуде. Паром күнделікті негізгі паром ретінде пайдаланылады, ал Snowdrop – қосалқы паром ретінде. 2018 жылдың қаңтар айында Ливерпуль қаласының мэрі Стив Ротерэм жаңа паромға жоспарлар жасалғанын хабарлады. Хабарламада кеме жасаушылардың бастапқы жобаларын дайындағаны және жобалар бойынша халықтың пікірін естіту өткізілетіні айтылды. 2019 жылдың тамызында екі жаңа, төмен көміртекті паром салу және 172 миллион фунт стерлингтік «Қалаларды өзгерту қоры» есебінен Seacombe паром терминалын жаңарту жоспарланған. 2022 жылдың қарашасында Cammell Laird және Нидерландтың Damen Group кеме жасаушыларымен бірлесіп бір жаңа паромға келісімшарт жасалды.