Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық дипломат
American diplomat
Кларенс Дуглас Диллон (21 тамыз 1909 – 10 қаңтар 2003) – американдық дипломат және саясаткер, АҚШ-тың Франциядағы елшісі (1953–1957) және 57-ші Қаржы министрі (1961–1965) қызметтерін атқарған. Ол сондай-ақ Куба зымырандық дағдарысы кезінде Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің (ExComm) атқару комитетінің мүшесі болды. Қаржы министрі қызметін атқарған кезіндегі консервативті экономикалық саясаты АҚШ долларын қорғауға бағытталған еді.
Clarence Douglas Dillon (born Clarence Douglass Dillon; August 21, 1909January 10, 2003) was an American diplomat and politician, who served as U. S. Ambassador to France (1953–1957) and as the 57th Secretary of the Treasury (1961–1965). He was also a member of the Executive Committee of the National Security Council (ExComm) during the Cuban Missile Crisis. His conservative economic policies while Secretary of the Treasury were designed to protect the U. S. dollar.
Ерте өмір
Диллон 1909 жылғы 21 тамызда Швейцарияның Женева қаласында американдық ата-анасы – Энн МакЭлдин (туған тегі Дуглас) және қаржыгер Кларенс Диллонның ұлы болып дүниеге келді. Диллон аристократтық ортада өскенімен, оның әкесінің әкесі Самуэль Лаповски Польшадан келген кедей еврей эмигрант болған. Оқуын аяқтаған жылы Дилон футболдан университеттік құрама командасына қатысып, құрмет грамотасын алды.
Dillon was born on August 21, 1909, in Geneva, Switzerland, the son of American parents, Anne McEldin (née Douglass) and financier Clarence Dillon. Although Dillon grew up as a patrician, his paternal grandfather, Samuel Lapowski, was a poor Jewish emigrant from Poland. Dillon earned a varsity letter for football his senior year.
Мансап
1938 жылы ол әкесі Кларенс Диллонның атымен аталатын Dillon, Read & Co. фирмасының вице-президенті және директоры болды. Екінші дүниежүзілік соғыста Гуам, Сайпан және Филиппин аралдарында қызметтен кейін, ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінен лейтенант-коммандер званиесімен, Легионның құрметі және Әуе медалімен марапатталып отставкаға шықты. 1946 жылы ол Dillon, Read фирмасының төрағасы болды және 1952 жылға қарай фирманың инвестицияларын екі есеге арттырды. TIME журналының хабарлауынша, егер Ричард Никсон 1960 жылғы президент сайлауында жеңіске жеткен болса, Диллон Мемлекеттік хатшы болып тағайындалатын болған.
In 1938, he became Vice President and Director of Dillon, Read & Co., a firm that bore his father's name (Clarence Dillon). After his World War II service on Guam, on Saipan, and in the Philippines, he left the United States Navy as Lieutenant Commander decorated with the Legion of Merit and Air Medal. In 1946 he became chairman of Dillon, Read; by 1952 he had doubled the firm's investments. TIME reported that if Richard Nixon had won the presidential election of 1960 that Dillon was to be chosen as Secretary of State.
Қаржы министрі
1961 жылы Джон Ф. Кеннеди республикалық Диллонды Қазынашылық министрі етіп тағайындады. Диллон 1965 жылға дейін президент Линдон Б. Джонсон басқаруымен Қазынашылық министрі қызметін атқарды. Ричард Дин Бернс пен Джозеф М. Сиракузаның айтуынша, Диллонның экономикалық саясат тобын басқарғаны әкімшіліктің жалпы бағытына айтарлықтай консервативті әсер етті. Ол президентті елдің басты экономикалық мәселесі төлем балансының тапшылығы екендігіне көндірді, бұл ішкі мәселелерге қатысты салмақты көзқарас қабылдануына және радикалды либералдық шешімдерден бас тартуға әкелді. Президент Кеннедидің Диллонды Қазынашылық министрі етіп таңдауы төлем балансының тапшылығы және одан туындаған "алтынның ағылуы" туралы терең алаңдаушылықты көрсетті. Уолл-стритте беделді, республикашылдармен байланысы тығыз және ақша-несие саясатын жақтаған Дилонды таңдап алу арқылы Кеннеди, болашақ Демократиялық әкімшіліктің ықтимал бос ақша-несие саясатынан қорқып отырған қаржы қауымдастығына сенімділік білдіруді мақсат етті. Теодор Соренсеннің сөзіне сәйкес, президенттің таңдауына ең басты себеп долларға деген әлемдік сенімді сақтау және долларды алтынға айырбастаудың алдын алу қажеттілігі болды. Кеннеди тағайындалған кезде Дилонның орташа консервативті экономикалық көзқарастарымен келісті және Диллон президенттігінің барлық кезеңінде президентке жақын қол жеткізе алды. Ол Кеннедимен әлеуметтік қарым-қатынас жасаған азанау саяси серіктестердің бірі болды. Кеннеди мен Диллонның төлем балансы мәселесін шешуге берген басымдық әкімшіліктің жалпы экономикалық саясатына маңызды әсер етіп, оны консервативтік бағытқа бұрды. Доллармен төлемдердегі жылдық тапшылықтың өсуі шетелдік банктер мен үкіметтердің қолында доллардың көп мөлшерде жиналуына әкелді. Доллардың құнына деген сенімнің үнемі төмендеуі шетелдік иелерді долларын, доллармен салыстырғанда тұрақты құнға ие американдық алтынға айырбастауға итермеледі. Бұл "алтынның ағылуы" қаржы қауымдастығында алаңдаушылық тудырды және Кеннеди мен Джонсон әкімшілігінің кезеңіндегі маңызды мәселе болып қала берді. Доллардың беделін тұрақтандыру және алтынның сыртқа ағылуын тоқтату үшін Кеннеди әкімшілігі инфляцияны арттыруға және долларға деген шетелдік сенімді әлсіретуге әкелуі мүмкін экономикалық шаралардан аулақ болды. Кеннедидің президенттігінің алғашқы жылдары Дилонның төлемдердің тапшылығын басымдыққа қоюы экономикаға қатысты агрессивті фискалдық және ақшалай шараларға немесе әлеуметтік бағдарламаларға жұмсалатын шығындарды арттыруға жол бермеді. Тарифтік саясатқа қатысты Дилон 1960-1962 жылдары Женевада өткен Тарифтер мен сауда туралы жалпы келісім (ГАТТ) аясында тарифтік келіссөздердің бесінші раундын ұсынды; ол "Диллон раунды" деп аталды және тарифтерді едәуір төмендетуге әкелді. Дилон 1962 жылғы Сауданы кеңейту туралы заңға сәйкес өзара тарифтерді төмендету үшін президенттік билікті қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ өнеркәсіптік өсімді ынталандыру үшін 7 пайыздық инвестициялық салық жеңілдігін орнатуға арналған 1962 жылғы Кірістер туралы заңды әзірлеуге қатысты. Ол корпоративтік инвестицияларға көмектесу үшін амортизациялық ережелерді қайта қарауды қадағалады. Диллон реформалар пакетін әзірлеуді қадағалады. Ол Конгресс алдында пайыздар мен дивидендтерден түсетін табысқа салықтарды ұстап қалу туралы ұсыныс жасады. Мақсаты – салық төлеуден жалтарғандықпен күресу болды. Сонымен қатар, ол ойын-сауық шығындарын шегерген шетелдік "салық бейіштері" корпорациялары мен бизнесмендер пайдаланған заңсыз жолдарды жабуды ұсынды. Конгресс 1962 жылдың жазында әкімшіліктің реформа бағдарламасының көп бөлігін қабылдамаса да, Дилон соңғы пакетке қол қойды, өйткені ол 7 пайыздық инвестициялық салық жеңілдігін қамтыды. Кеннеди Дилонның дипломатиялық қабілетін де пайдаланды. Ол 1961 жылдың тамыз айында прогресс үшін альянсты бастау үшін Уругвайдың Пунта-дель-Эсте қаласына жіберілген американдық делегацияның басшысы болды. Диллон АҚШ-ты Латын Америкасындағы өмір сүру жағдайларын жақсарту үшін келесі он жылда 20 миллиард доллар көлемінде төмен пайыздық несие беруге міндеттендірді. Ол "өсе түсетін үміттер революциясын" қолдады және оны "өсе түсетін қанағаттану революциясына" айналдыруды мақсат етті. Сонымен қатар, Диллон Ұлттық қауіпсіздік кеңесінде қызмет етті және 1962 жылдың қазан айындағы Куба зымыран дағдарысына қатысты қызу талқылауға белсенді қатысты.
In 1961, John F. Kennedy, appointed Republican Dillon Treasury Secretary. Dillon remained Treasury Secretary under President Lyndon B. Johnson until 1965. According to Richard Dean Burns and Joseph M. Siracusa, Dillon's leadership of the economic policy team, exerted significant conservative influence on the overall direction of the administration. He effectively convinced the president that the nation's main economic challenge was the balance of payments deficit, leading to the adoption of a moderate approach and the dismissal of more radical liberal solutions to domestic issues. President Kennedy's choice of Dillon as Secretary of the Treasury reflected a deep concern about the balance of payments deficit and the resulting "gold drain." By choosing Dillon, a Wall Street figure with strong Republican connections and a reputation for advocating sound monetary policies, Kennedy aimed to reassure the financial community, which was apprehensive about the potential loose monetary policies of the incoming Democratic administration. According to Theodore Sorensen, the president's choice was primarily influenced by the need to maintain global confidence in the dollar and prevent a massive conversion of dollars into gold. Kennedy shared Dillon's moderately conservative economic perspectives at the time of his appointment, and Dillon enjoyed close access to the president throughout his presidency. He was one of the few political associates who socialized with Kennedy as well. The emphasis placed by Kennedy and Dillon on addressing the balance of payments issue had a substantial impact on the administration's overall economic policy, steering it toward conservatism. The growing annual deficits in dollar payments had led to a significant accumulation of dollars in the hands of foreign banks and governments. The recurring loss of confidence in the value of the dollar prompted foreign holders to exchange their dollars for American gold, which had a fixed value relative to the dollar. This "gold drain" raised concerns within the financial community and remained a prominent issue during both the Kennedy and Johnson administrations. In an effort to stabilize the status of the dollar and halt the outflow of gold, the Kennedy administration avoided economic measures that could potentially increase inflation and undermine foreign confidence in the dollar. During the initial years of Kennedy's presidency, Dillon's success in prioritizing the payments deficit prevented more aggressive fiscal and monetary interventions in the economy or increased spending on social programs. On tariff policy, Dillon proposed the fifth round of tariff negotiations under the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT), conducted in Geneva 1960–1962; it came to be called the "Dillon Round" and led to substantial tariff reduction. Dillon was important in securing presidential power for reciprocal tariff reductions under the Trade Expansion Act of 1962. He also played a role in crafting the Revenue Act of 1962, which established a 7 percent investment credit to spur industrial growth. He supervised revision of depreciation rules to benefit corporate investment. Dillon supervised the development of a reform package. He made a case before Congress to withhold taxes on interest and dividend income. The goal was to combat widespread tax evasion. Additionally, he advocated for the closure of loopholes utilized by foreign "tax haven" corporations and businessmen who deducted entertainment expenses. Although Congress rejected most of the administration's reform program during the summer of 1962, Dillon nevertheless endorsed the final package because it included a 7 percent investment tax credit. Kennedy also made use of Dillon's diplomatic skills. He was made the leader of the American delegation dispatched to Punta del Este, Uruguay, in August 1961 to commence the Alliance for Progress. Dillon committed the U. S. to provide $20 billion in low interest loans over the next decade to enhance the living conditions in Latin America. He endorsed the "revolution of rising expectations" and aimed to convert it into a "revolution of rising satisfactions." Additionally, Dillon served on the National Security Council and actively participated in the intense discussions surrounding the Cuban Missile Crisis in October 1962.
Ұрпақтар
Қызы Джоанның алғашқы некесі арқылы ол Джоан Диллон Мозлидің (т. 1954), ал Люксембург принці Чарльзға екінші рет тұрмысқа шыққандықтан, принцесса Шарлоттаның (т. 1967) және принц Роберттің (т. 1968) әкесі болды. 1977 жылы принц Чарльз қайтыс болғаннан кейін, Джоан 1978 жылы 8-ші Муши герцогы Филиппке үйленді, бірақ одан басқа балалары болмады.
Through his daughter Joan's first marriage, he was a grandfather of Joan Dillon Moseley (b. 1954), and through her second marriage to Prince Charles of Luxembourg, he was a grandfather to Princess Charlotte (b. 1967) and Prince Robert (b. 1968) followed. After Prince Charles' death in 1977, Joan married Philippe, 8th duc de Mouchy in 1978, without further issue.
Көркем шығармаларда
Брендан Дюбоистің "Қайта тірілу күні" (1999) романында Кубалық зымыран дағдарысы толыққанды ядролық соғысқа ұласып, Вашингтон қаласы қиратылады. Президент Джон Ф. Кеннеди және вице-президент Линдон Джонсон, Сенат пен Конгрестің көп бөлігі, сондай-ақ Кеннеди әкімшілігінің көптеген мүшелері қаза табады. Қаржы министрі Диллон соғыстан аман қалып, АҚШ-тың 36-шы президенті болады.
In the Brendan DuBois novel Resurrection Day (1999), the Cuban Missile Crisis erupts into a full scale nuclear war and Washington, D. C., is destroyed. President John F. Kennedy is killed, as is Vice President Lyndon Johnson, most of the Senate and Congress, and most members of the Kennedy administration. Dillon, the Secretary of the Treasury, is eventually found to have survived the war and becomes the 36th President of the United States.