Кіріспе

Музыка жанры

Пауэр-поп (кейде powerpop деп те жазылады) – рок музыкасының бір жанры және The Who, The Beatles, The Beach Boys және The Byrds сияқты топтардың ерте музыкасына негізделген поп-роктың бір түрі. Бұл жанрдағы дерлік барлық орындаушылар – ақ нәсілді ер адамдардан құралған рок-топтар, олар ән құрылымы, вокалдық аранжировкалар, аккордтық тізбектер, ырғақ үлгілері, аспаптар немесе 1960 жылдардың ортасындағы британдық жаңа толқын дәуіріндегі топтармен байланысты жалпы дыбыспен жұмыс істейді. Пауэр-поптың ерекше белгісі – оның көңілді дыбыстағы аранжировкалары "күңкею", "сағыну" немесе "көңілсіздік" сезімімен қолдау табады, бұл сезім The Beach Boys-дың "Wouldn't It Be Nice" (1966) және The Who-дың "Pictures of Lily" (1967) сияқты алғашқы туындыларға ұқсас. Мұндай эффект күтпеген гармониялық өзгерістермен немесе "кешқұрым", "ертеңгі түні", "сенбі күні" және т.б. сөздерді қолданатын өлеңдер арқылы қол жеткізілуі мүмкін. Пауэр-поптың ирониядан мүлдем құрғақ болуы және классикалық поп өнерін құрметтеуімен де ерекшеленеді. Музыкалық журналист Пол Лестердің пікірінше, 1960 жылдардың троптарын қайта құру оны алғашқы постмодернистік музыка жанрларының біріне айналдыруы мүмкін.

Қолданылу аясы мен мойындалуы

The Who тобының әншісі Пит Тауншенд 1967 жылғы мамыр айында "Pictures of Lily" әнін жарнамалаған сұхбатында осы терминді қолданды. Одан кейін басқа топтар да күшті поп музыкасының ағынында болғанмен, бұл термин 1970 жылдардың соңында жаңа толқын музыкасының өркендеуімен ғана танымал болды. "Bomp!" журналының редакторы Грег Шоу, power pop туралы жазған музыка сыншыларының ең белгілісі болды (кейін "powerpop" деп жазылды). Бұл осы онжылдықтың басындағы "панк-рок" терминінің пайда болуымен сабақтас болды. Осыған байланысты, Тео Катефорис, "Біз жаңа толқын емеспіз бе?" (2011) кітабының авторы, power pop жанрының "танылуы мен қалыптасуы" "ешқандай жағынан табиғи емес" екенін жазды. Жасыратындары жоқ, жанкүйерлер арасында power pop деп қандай музыканы санау керектігі туралы пікірталас қызу. Музыка журналисі Джон М. Борак өзінің 2007 жылғы "Shake Some Action – Power Pop-тың толық нұсқаулығы" кітабында бұл атау жиі түрлі топтар мен орындаушыларға "көңілсіздікпен" қолданылатынын айтты, тіпті Бритни Спирс, Green Day, Bay City Rollers және Def Leppard сияқтылармен де байланысты екенін атап өтті. Power pop музыкасын сыншылар жиі бағаламайды және оны көбінесе жасөспірімдерге арналған бетке ойнайтын музыка деп санайды. Бұл пікір 1980 жылдардың басында постпанк стилін насихаттау үшін осы терминді пайдаланған жазба компанияларының әрекеттерімен күшейді. Музыка сыншысы Кен Шарп power pop туралы былай деді: "Бұл рок-н-роллдағы Родни Дэнджерфилд сияқты. [ ] The Who, Beach Boys, The Beatles сияқты ең құрметті орындаушылардың тікелей жаңартылуы, бірақ оған ешқандай құрмет көрсетілмейді". The Posies тобының мүшесі Кен Стрингфелло: "Power pop-тың өзіндік эстетикасы бар – мақсатты түрде жеңіл болу. Мен салмақтырақ нәрсені қаладым" деді.

1960 жылдар: шығу тегі мен прекурсорлары

Пауэр-поп 1960-шы жылдардың соңында, жас музыка жанкүйерлері рок музыкасының пайда болған жаңылыстарына қарсы шыға бастады. Пит Тауншенд бұл терминді қолданғанда, "I Can't Explain" (1965) және "Substitute" (1966) сияқты әндердің басқа топтардың, мысалы, The Beatles-тің өзгеретін, тәжірибелік бағыттарына қарағанда қолжетімдірек екенін айтты. Дегенмен, бұл термин The Who-мен кеңінен байланыстырылмады, ал жанрдың стильдік элементтері танылатын формаға айналуына бірнеше жыл кетті. Роберт Хилберн жанрды "негізінен The Beatles және The Beach Boys-тың рок сипатын және таза Top 40 инстинкттерін соңғылардың "California Girls" сияқты жазбаларында үйлестіруінен" бастау алатынын айтты. Борак атап өтті: "Гараж-роктан пауэр-попқа тікелей сызық жүргізу де оңай". Тауншендтің өзі The Beach Boy Карл Уилсонның гитаралық шеберлігіне зор ықпал етті, ал The Who-ның "I Can't Explain" дебюттік синглі The Kinks-тің "You Really Got Me" (1964) әніне қарызды болды. Рой Шукер сол кездегі жетекші американдық пауэр-поп орындаушылары ретінде The Byrds, Tommy James and the Shondells және Paul Revere and the Raiders-ті атады. The Move туралы Лестер әннің студиялық жазбасын "компрессиядағы шеберлік" деп сипаттап, Рундгреннің "пауэр-попқа өмір бойына қол жеткізгенін [және] барлық нәрсені бастағанын" айтты. Екі онжылдық бойы жанр глэм-рок, паб-рок, панк, жаңа толқын, колледж-рок және нео-психеделия сияқты дамулармен қатар өмір сүрді. Cheap Trick тобының үздіксіз гастрольдік кестесі мен сахналық көріністерінің арқасында жанр тарихындағы ең табысты топқа айналды. Эндрю Эрлстің сөзіне сүйенсек, топтың "Жапониядағы таңғажайып қабылдануы (1979 жылғы "At Budokan" альбомында жазылған) және "Surrender" және "I Want You To Want Me" хиттері Trick пауэр-попты арена деңгейіне көтеріп, жанр ешқашан көрмеген және енді көрмейтін жетістікке жетті". Big Star R.E.M. және The Replacements сияқты кейінгі топтардың мүшелері арасында құлшынға ие болды, олар топтың жұмысына құрмет көрсетті. Big Star-дың ықпалымен көптеген топтар пауэр-попты альтернативті рок этикасымен үйлестірді. AllMusic Teenage Fanclub, Material Issue және The Posies-ті "сыни және культтік сүйіктілер" деп атады. Jellyfish және The Posies мүшелері 1960-шы жылдардағы суретшілерге 1980-шы жылдардағы музыканың әсері болғандықтан қызығушылық танытты. Сол кезде бұл қозғалыстың кең танылуы күмәнді болды. Hits журналының редакторы Карен Глаубер: "Бұл топтар 'ретро' немесе жеткілікті постмодернистік емес деп есептеледі, өйткені олар гранж емес және The Posies Сиэтлден келгендіктен және Mudhoney сияқты естілмейді" деді. Пауэр-поп "хип-орталықтардың назарына іліккенде", көптеген ескі топтар жаңа материалды жазу үшін қайта құрылды, ол тәуелсіз лейблдерде шығарылды. Чикаголық The Numero Group лейблі 1979-1982 жылдар аралығындағы назардан тыс қалған поп-тректерді қамтитын "Yellow Pills: Prefill" атты жинақ альбомын шығарды. AllMusic жазғандай, онжылдықтың қалған бөлігінде "мұндай тәуелсіз, қарапайым пауэр-поп топтарының тобы АҚШ-та шағын, бірақ адал жанкүйерлерге ие болды". Louder Than War Sam Lambeth-тің айтуынша, пауэр-поп "толқындап, ағып" кетті, бірақ сыншылардың мазағына айналды. Осыған қарамастан, ол Fountains of Wayne-дің 1990-шы жылдардың соңында "форматтың тағы бір жаңа дәуірін" шабыттандырғанын айтады, "олар 2003 жылғы магниттік "Welcome Interstate Managers" альбомымен жетілдірді".