Классиканы ойнаған чилилік пианист: Клаудио Арраудың өмірі мен шығармашылығы
Claudio Arrau
Классикалық музыка: Чилилік пианист Клаудио Аррау – 20-ғасырдың ең ұлы музыканттарының бірі. Бах, Моцарт, Бетховен сияқты композиторлардың туындыларын орындаушы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чилилік пианист
Chilean pianist
Клаудио Аррау Леон (Claudio Arrau León; 6 ақпан 1903 – 9 маусым 1991) – барокко дәуірінен бастап 20 ғасыр композиторларының кең репертуарын, әсіресе Бах, Моцарт, Бетховен, Шуберт, Шопен, Шуман, Лист және Брамс туындыларын шебер орындағанымен танымал чилилік пианист. Ол 20 ғасырдың ең ұлы пианистерінің бірі деп есептеледі.
Claudio Arrau León (ˈklawðjo aˈraw; February 6, 1903June 9, 1991) was a Chilean pianist known for his interpretations of a vast repertoire spanning the baroque to 20th century composers, especially Bach, Mozart, Beethoven, Schubert, Chopin, Schumann, Liszt and Brahms. He is widely considered one of the greatest pianists of the twentieth century.
Өмір
Арау Чилидің Чилан қаласында Клаудио бір жасқа толғанда қайтыс болған офтальмолог Карлос Арау мен фортепиано мұғалімі Лукреция Леон Браво де Виллба отбасында дүниеге келді. Ол Чилидің оңтүстігіндегі ежелгі, беделді әулеттен шыққан. Оның атасы, испан инженері Лоренцо де Арау, Испания королі Карлос III тарапынан Чилиге жіберілген. Арраудың әжесінің анасы, Мария дель Кармен Дароч дель Солар арқылы, ол шотланд ақсүйек отбасы Гленорхидің Кемпбеллдерінің ұрпағы еді. Арау католик дінінде тәрбиеленді, бірақ жасөспірім шағында одан бас тартты. Арау бала кезінен дарынды еді, ол сөздерді оқығанға дейін музыка оқуға үйренді, бірақ көптеген виртуоз музыканттардан айырмашылығы, оның отбасында кәсіби музыкант болған ешкім жоқ еді. Оның анасы – әуесқой пианист, ол оны осы аспаппен таныстырды. 4 жасында ол Бетховеннің сонаталарын оқыды, ал бір жылдан кейін алғашқы концертін берді. 6 жасында Арау бірнеше конгрессмен мен президент Педро Монттың алдында өнер көрсетті, олар оның талантына қатты әсер етіп, оның болашақ білімі үшін жағдай жасады. 8 жасында Арау Чили үкіметінің он жылдық грантымен Германияға оқуға жіберілді, ол анасы мен әпкесі Лукрециямен бірге саяхаттады. Ол Берлиндегі Стерн консерваториясына қабылданды, онда ол Франц Листтің шәкірті болған Мартин Краузенің оқушысы атанды. 11 жасында Арау пианино үшін ең қиын туындылардың бірі саналатын Листтің «Трансценденттік этюдтерін», сондай-ақ Брамстың «Паганини вариацияларын» орындай алды. Араудың алғашқы жазбалары Aeolian Duo Art фортепиано роликтерінде жасалған. Краузе Арауды оқытқанның бесінші жылында қайтыс болды, бұл 15 жасар шәкіртті ұстазының қазасынан қатты қайғыға баптады; Арау осыдан кейін ресми білімін жалғастырмады. 1982 жылдың 17 тамызында PolyGram рекордтық компаниясы тарихтағы алғашқы классикалық музыка CD-ін шығарды, онда Клаудио Арау орындаған Шопеннің вальстері болды. Арау 1991 жылдың 9 маусымында, немересі Киптің тұңғыш шөбересі Кори дүниеге келгенге бір жыл қалғанда қайтыс болды. Оның мәйіті туған қаласы Чиланға жерленді.
Arrau was born in Chillán, Chile to Carlos Arrau, an ophthalmologist who died when Claudio was only a year old, and Lucrecia León Bravo de Villalba, a piano teacher. He belonged to an old, prominent family of Southern Chile. His ancestor Lorenzo de Arrau, a Spanish engineer, was sent to Chile by King Carlos III of Spain. Through his great grandmother, María del Carmen Daroch del Solar, Arrau was a descendant of the Campbells of Glenorchy, a Scottish noble family. Arrau was raised as a Catholic, but gave it up in his late teens. Arrau was a child prodigy and he could read music before he could read words, but unlike many virtuosos, there had never been a professional musician in his family. His mother was an amateur pianist and introduced him to the instrument. At the age of 4 he was reading Beethoven sonatas, and he gave his first concert a year later. When Arrau was 6 he auditioned in front of several congressmen and President Pedro Montt, who was so impressed that he began arrangements for Arrau's future education. At age 8, Arrau was sent on a ten year long grant from the Chilean government to study in Germany, travelling with his mother and sister Lucrecia. He was admitted to the Stern Conservatory of Berlin where he eventually became a pupil of Martin Krause, who had studied under Franz Liszt. At the age of 11 Arrau could play Liszt's Transcendental Etudes, one of the most difficult works for piano, as well as Brahms's Paganini Variations. Arrau's first recordings were made on Aeolian Duo Art player piano music rolls. Krause died in his fifth year of teaching Arrau, leaving the 15 year old student devastated by the loss of his mentor; Arrau did not continue formal study after that point. On August 17, 1982, the first CD of classical music in history was released by the PolyGram record company; its content consisted of waltzes by Chopin performed by Claudio Arrau. Arrau died on June 9, 1991, one year before his first great granddaughter Kori was born to grandson Kip. His remains were interred in his native city of Chillán, Chile.
Музыканың тоны мен тәсілдері
Аррау – зиялы және терең ойлы интерпретатор болған. Ол саяхаттарында көп оқыды және ана тілі испан тілінен өзге ағылшын, итальян, неміс және француз тілдерін үйренді. Жиырма жасынан кейін ол Юнгтің психологиясымен танысты. Арраудың музыкаға деген көзқарасы өте қатал болды. Ол нотаға адалдықты, сонымен қатар қиялды қолдануды қанағаттандырды. Орта жасынан бастап көбінесе баяу және салмақты темптерде ойнағанымен, мансабының басында ол керемет виртуоз ретінде танымал болды, және осы кезеңде жасаған жазбалары, мысалы Балакиревтің "Исламей" және Листтің "Паганини" этюдтері осы танымалдылығын растады. Дегенмен, тіпті мансабының соңында да ол студиялық жазбаларға қарағанда тікелей концерттерде көбінесе шектеусіз ойнайтын. Аррау – ерекше қайраткерлік танытқан адам болды; тіпті өмірінің соңына таяу тұрғанда да ол өте ауқымды және қиын концерттерді ұйымдастырды, олардың ішінде Бетховеннің «Император» концерті және Брамстың 1-ші фортепиано концерті де бар.
Arrau was an intellectual and a deeply reflective interpreter. He read widely while travelling, and he learned English, Italian, German, and French in addition to his native Spanish. He became familiar with Jung's psychology in his twenties. Arrau's attitude toward music was very serious. He preached fidelity to the score, but also the use of imagination. Although he often played with slower and more deliberate tempi from his middle age onward, he had a reputation as a fabulous virtuoso earlier in his career, a reputation supported by recordings he made at this time, such as Balakirev's Islamey and Liszt's Paganini études. However, even late in his career, he often tended to play with less restraint in live concerts than in studio recordings. Arrau was a man of remarkable fortitude; even towards the end of his life he invariably programmed very large, demanding concerts, including works such as Beethoven's Emperor Concerto and Brahms' Piano Concerto No. 1.
Сыншылар
The New York Times газетінде Моцарт, Шуман, Равель және Дебюсси шығармаларын талдаған Олин Даунс Клаудио Арауды «өте ерекше дағдыға, қиялына және мінсіз талғамға ие пианист» деп сипаттады. Сэр Колин Дэвис: «Оның үні таң қалдырады, және ол толығымен өзіне тән – басқа ешкімде дәл осындай жоқ. Листке деген құлшынысы ерекше. Ол осы музыканы әлемдегі ешкім жасай алмайтын деңгейде көтеріңкі етеді». Германияның жетекші музыка сыншысы Карл Шуман 1986 жылғы 2 маусымда Süddeutsche Zeitung газетінде былай деді: «Біздің заманымыздың ең музыкалық және терең ойлы фортепиано виртуозы – Клаудио Арау емес пе?». Джозеф Хоровицтің сөзіне сүйенсек: «Оның 1940 жылдарға дейінгі алғашқы жазбалары ең өзгеше, ал Нью-Йорктегі алғашқы сын-пікірлерде айтылған жарқыраған дыбыстық жетілдірулермен өтеген. Оның келесі он жылдық жазбалары одан да мәнерлі, кеңістік берілгенде, ол жылдамдыққа қарағанда, әуелі ойланып ойнайтын. ( ) Содан кейін, шамамен 1960 жылдары жазбаларда басқа өзгеріс байқалады. Жаңадан пайда болған жасырын сезім тек баяу темп пен кеңірек рубатоларды ғана емес, сонымен қатар Араудың дыбысының асыл архитектурасына адамның осалдығын тұрақты түрде қосады. ( ) Бұл өзгеріс қалай болды? ( ) Төмен деңгейдегі психологияға жүгінуден қашқанда, Аррау «өмірімдегі ең үлкен соққы» деп еске алатын оқиғаны да атағым келеді: 1959 жылы анасының қазасы. Мүмкін, қайғы жаңа эмоционалды жолдарды ашты. Мүмкін, ықпалды тұлғаның жоғалуы оны өнерінде көбірек сезімталдықпен өрнектеуге еркіндік берді немесе батылдық сыйлады». Джон фон Райн 1991 жылы Чикаго Трибюн газетінде былай деп жазды: «Ол ең жарқын пианисттердің қатарына жатпады, кейбір пианисттердей виртуоздық көрсетуден мұқият аулақ болды; бірақ оның виртуоздық шеберлігіне күмән болған ешқашан жоқ. Ол бай дыбысқа ие болды, әрбір аккордты тамаша салмақтап, саусақтарының қимылы мүсіндей келісті, әрбір фразаның пішіні терең ойластырылған. Кейде мырза Араудың баяу темпке бейімділігі мен ішкі мәлілерге назар аударуы оның орындауын спонтандылықтан және қарқындылықтан айырып, тым қатал көрінуі мүмкін. Дегенмен, өзінің ең жақсы күнінде ол Моцарт, Брамс, Шуман, Лист, Шопен және әсіресе Бетховеннің ең терең түсінігі бар интерпретаторларының бірі болды, оның шығармалары репертуарында ұлы әріптесі, пианист Рудольф Серкинмен салыстыратын орынға ие болды.
Olin Downes, reviewing a recital of Mozart, Schumann, Ravel and Debussy works in The New York Times, described Claudio Arrau as "a pianist of most exceptional equipment, imagination and unfailing taste." Sir Colin Davis said: "His sound is amazing, and it is entirely his own no one else has it exactly that way. His devotion to Liszt is extraordinary. He ennobles that music in a way no one else in the world can." Karl Schumann, Germany's leading music critic, said in the Süddeutsche Zeitung on June 2, 1986: "Is it not Claudio Arrau who is the most musical and deeply serious piano phenomenon of our time?". According to Joseph Horowitz: "His earliest recordings, extending into the forties, are his most mercurial, and are buffed with the glistening tonal refinements mentioned in his early New York reviews. His recorded performances of the following decade or so are more majestically placed; given room to maneuver, he is more likely to linger than to bolt. ( ) Then, sometimes around 1960, the recordings document a different change. An emerging undercurrent of raw feeling not only dictates yet slower tempos and grander rubatos, but adds to the dignified architecture of Arrau's sound a steady projection of human frailty. ( ) How did this change come about? ( ) At the risk of resorting to cut rate psychology, I am tempted to cite, as well, the event Arrau recalls as 'the greatest shock in my life": his mother's death in 1959. Perhaps mourning opened new emotional pathways. Perhaps the disappearance of a pervasive authority figure freed or emboldened him to make a more vulnerable statement in his art." John von Rhein wrote in 1991 in the Chicago Tribune: "He was among the least flamboyant of pianists, avoiding virtuosic display as rigorously as some pianists seek it out; yet there was never any doubt of his virtuoso technique. He commanded a rich sonority, each chord superbly weighted, the fingerwork a model of finely chiseled clarity, the shape of each phrase deeply considered. Sometimes Mr. Arrau's penchant for slow tempos and emphasis on inner detail could seem fussy, depriving his performances of spontaneity and momentum. At his considerable best, however, he was among the most deeply satisfying interpreters of Mozart, Brahms, Schumann, Liszt, Chopin and particularly Beethoven, whose works held a position in his repertoire comparable to that of his great colleague, pianist Rudolf Serkin.