Дональд Дэви: Ағылшын ақыны және әдебиет сыншысы

Кіріспе

Ағылшын ақыны Дональд Альфред Дэви, FBA (17 шілде 1922 – 18 қыркүйек 1995) – ағылшын қозғалысының ақыны және әдеби сыншы. Оның өлеңдері көбінесе философиялық және абстрактілі болып келеді, бірақ жиі түрлі ландшафттарды көзге елестетеді.

Өмірбаян

Дэви Йоркширдегі Барнслиде баптист ата-анасының ұлы болып дүниеге келді. Ол білімін Барнсли Холгейт грамматикалық мектебінде бастады, содан кейін Кембридждегі Сент-Катарина колледжіне стипендия бойынша ағылшын тілін оқуға түсті, бұл процесте болашақ әріптесі Кингсли Амисті жеңді. Кембридждегі оқуы соғыс кезінде Арктикалық Ресейдегі Корольдік теңіз күштеріндегі қызметімен тоқталды, онда ол тілді өзі үйренді. Соғыстың соңғы жылында Девонда Дорин Джонға үйленді. 1946 жылы Кембриджге оралғаннан кейін B.A., M.A. және PhD дәрежелерін алды. 1954 жылдан 1957 жылға дейін Дублиннің Тринити колледжінде, ал 1959 жылдан 1964 жылға дейін Кембридждің Гонвилл және Каиус колледжінде қызмет етті. 1964 жылы Дэви жаңадан ашылған Эссекс университетінің ағылшын тілі кафедрасының алғашқы профессоры болды. 1968 жылға дейін онда ағылшын тілінен сабақ берді, содан кейін Стэнфорд университетіне көшті, онда Ивор Винтерстің орнын басты. 1978 жылы Вандербильт университетіне ауысты, онда 1988 жылы зейнетке шыққанға дейін оқыды. Ол поэзия техникасы туралы, мысалы, "Ағылшын тіліндегі дикцияның тазалығы" сияқты кітаптарында және "Сырғақтағы ырғақ туралы бірнеше ескертулер" сияқты мақалаларында жиі жазды. Дэвидің сындық еңбектері мен поэзиясы модернистік және модернизмге дейінгі техникаларға деген қызығушылығымен ерекшеленеді. Дэви "поэзиялық шақыру мен, бір жағынан, көрнекілік, эгоизм және еркіндік арасында міндетті байланыс жоқ" деп мәлімдеді. Ол "Under Briggflatts" еңбегінде британдық модернистер поэзиясы туралы көркем және жан-жақты жазады, ал "Томас Харди және британдық поэзия" кітабында модернизмге дейінгі өлең дәстүрін қорғайды. Дэвидің поэзиясының көп бөлігі дәстүршіл Филип Ларкиннің поэзиясына ұқсас, бірақ басқа туындыларына Езра Паундтың ықпалы зор. Ол 1980 жылғы "Oxford Book of Contemporary Verse" кітабында ұсынылған. 1960 жылдары Дэви Кембридж және Блэк-Маунтин ақындары арасында байланыс көпірі болды. Ирландиялық әдеби сыншы Денис Донохью Дэвидің поэзиясын "мастурбация мен бақытты үйленген махаббат арасындағы мәжбүрлі таңдау" деп сипаттады, онда драма жоқ. Дэви 1990 жылы ағылшын поэзиясы туралы Уортон лекциясын оқыды. 1995 жылдың қыркүйегінде ол Эксетердегі Корольдік Девон және Эксетер ауруханасында рактан қайтыс болды. Жазушы Кальвин Бедиент Дэвидің стилін "Eight Contemporary Poets" кітабында талқылайды. Ол Дэвидің нақты ойларын цитаталар арқылы оқырмандарға жеткізеді. Бедиенттің сөзіне сүйенсек, Дэви "әдепкі нәрседен поэзия жасау үшін, ақын өзінің дауысымен емес (бұл әдепсіздік болар еді), бірақ әлеуметтік дәстүрдің өкілі ретінде сөйлейтінін көрсетуі керек" деді. Осыдан Дэвидің дауысы өмір сүрген заманауи қозғалысқа қарағанда ерекше екені көрінеді. Оның туындылары көптеген әріптестерінің поэзиясы сияқты заманауи поэзияның белгісі емес, керісінше өткенге деген ностальгияны оятады. Дэвидің туындылары ерекше "ағылшынша" дыбысталады, себебі ол ағылшын тіліндегі фразаларды және дәстүрлі тілді қолданады. Әсіресе, оның туындылары оқырмандарға күрделі және тегіс өңделген кеш Август ақындарын еске салады. Ол Филип Ларкин мен Тед Хьюз сияқты Дэвидің өмірінде өмір сүрген ақындардың стилінде жазады. Сонымен қатар, Дэви сынға қорқа қоймайды. Ол өзінің ойларын және толғаныстарын білдіру үшін күшті және сенімді дауысты қолданады.

Davie was born in Barnsley, Yorkshire, a son of Baptist parents. He began his education at Barnsley Holgate Grammar School, and then attended St Catharine's College, Cambridge, to study English on a scholarship, beating his future Movement associate Kingsley Amis in the process. His studies there were interrupted by service during the war in the Royal Navy in Arctic Russia, where he taught himself the language. In the last year of the war, in Devon, he married Doreen John. He returned to Cambridge in 1946 and received his B. A., M. A. and PhD. He was a fellow of Trinity College Dublin from 1954 to 1957, and then a fellow of Gonville and Caius College, Cambridge from 1959 until 1964. In 1964 Davie was made the first Professor of English at the new University of Essex. He taught English there until 1968, when he moved to Stanford University, succeeding Yvor Winters. In 1978, he relocated to Vanderbilt University, where he taught until his retirement in 1988. He often wrote on the technique of poetry, both in books such as Purity of Diction in English Verse, and in smaller articles such as "Some Notes on Rhythm in Verse". Davie's criticism and poetry are both characterized by his interest in modernist and pre modernist techniques. Davie argued that "there is no necessary connection between the poetic vocation on the one hand, and on the other exhibitionism, egoism, and licence". He writes eloquently and sympathetically about British modernist poetry in Under Briggflatts, while in Thomas Hardy and British Poetry he defends a pre modernist verse tradition. Much of Davie's poetry has been compared to that of the traditionalist Philip Larkin, but other works are more influenced by Ezra Pound. He is featured in the Oxford Book of Contemporary Verse (1980). In the 1960s, Davie was a conduit between the Cambridge poets and the Black Mountain poets. Irish literary critic Denis Donoghue described Davie's poetry as "an enforced choice between masturbation and happily wedded love" bereft of drama. Davie delivered the 1990 Warton Lecture on English Poetry. He died of cancer at the Royal Devon and Exeter Hospital in Exeter in September 1995. Writer Calvin Bedient discusses Davie's style in his book Eight Contemporary Poets. He informs readers of Davie's specific thoughts by including quotes. According to Bedient, Davie said that "To make poetry out of moral commonplace, a poet has to make it clear that he speaks not in his own voice (that would be impertinent) but as the spokesman of a social tradition." It follows that Davie's voice is unique compared to the modern movement that was happening during his life. His work does not epitomize contemporary poetry like that of many of his counterparts, but rather it calls upon a certain nostalgia for the past. Davie's work is distinctly "English" sounding, as he uses English phrases and traditional language. In particular, his work often reminds readers of the late Augustan poets, whose work is sophisticated and polished. He writes in a similar style to Philip Larkin and Ted Hughes, who were both alive during Davie's lifetime. In addition, Davie writes without fear of criticism. He uses a strong and confident voice to assert his thoughts and musings.