Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мин әулетінің 13-ші императоры (1567–1572)
13th emperor of the Ming dynasty (r. 1567–1572)
Лонгцин императоры (4 наурыз 1537 – 5 шілде 1572), сондай-ақ ғибадатханалық атымен Мин императоры Муцзонг (c=明穆宗), жеке аты Чжу Зайцзи, өнер аты Шунчжай (t=舜齋), Мин әулетінің 12-ші императоры; ол 1567 жылдан 1572 жылға дейін билік жүргізді. 1539 жылдан 1567 жылға дейін император болғанға дейін Ю патшасы (c=裕王) ретінде танымал болды. Ол әкесі Цзяцзин императорының орнын басады. "Лонгцин" – оның билік құрған дәуірінің атауы, "үлкен той" деген мағынаны білдіреді. Цзяцзин императоры қайтыс болғаннан кейін, жаңа Лонгцин императоры жылдар бойына дұрыс басқарылмағандықтан және жемқорлықтың салдарынан туған қырқыстарды мұра етті. Әкесінің ұзақ билік құрған кезінде туған хаостың ауқымын түсінген император мемлекеттік басқаруды жаңартпаққа тырысты. Бұрын қуылған талантты шенеуніктерді қайта қызметке орналастырды және Цзяцзиннің төңірегінде жүрген жемқор шенеуніктер мен даосизм дінінің қызметкерлерін жұмыстан босатты. Сонымен қатар, ол шетелдік саудаға қойылған тыйымды алып тастап, империяның экономикасын жақсартты және ішкі және жағалау шекараларындағы қауіпсіздікті күшейту үшін шекара әскерлерін қайта ұйымдастырды. Чжэцзян мен Фуцзянь теңіз порттары бұрынғы үкімет кезінде үнемі мазалаған жағалау қарақшыларынан қорғану үшін нығайтылды. Император сондай-ақ Ұлы Қытай қабырғасын бұзып, Пекинге жеткен Алтан ханның моңғол әскерін сәтті кері қайтарды. Біраз уақыттан кейін, жылқыны жібекке айырбастауды қайта бастауға мүмкіндік беретін бейбіт келісімге қол қойылды. Лонгцин императорының тұсында, көптеген бұрынғы Мин императорлары сияқты, сарай евнухтарына үлкен сенім артылды. Мэн Конг (c=孟沖) атты евнух, Ұлы хатшы Гао Гонгтың қолдауымен, императордың билігінің соңына қарай ішкі сарайды бақылауға алды. Ұсыныс жақсы болғанымен, Лонгцин императоры билік міндеттерін орындауды тез ұмытып, жеке құмарлықтарына берілді, бұл оның реформашыл кеңесшілерін қынжырды. Император сондай-ақ өзінің билігінің басында тыйым салған даосизм дінінің қызметкерлерін қайта жұмысқа алып, қайшылыққа толы шешімдер қабылдады.
The Longqing Emperor (; 4March 15375July 1572), also known by his temple name as the Emperor Muzong of Ming (c=明穆宗), personal name Zhu Zaiji , art name Shunzhai (t=舜齋), was the 12th emperor of the Ming dynasty; he reigned from 1567 to 1572. He was initially known as the Prince of Yu (c=裕王) from 1539 to 1567 before he became the emperor. He succeeded his father, the Jiajing Emperor. "Longqing", the era name of his reign, means "great celebration". After the death of the Jiajing Emperor, the new Longqing Emperor inherited a country in turmoil due to years of mismanagement and corruption. Recognizing the extent of the chaos caused during his father's lengthy reign, the emperor worked to restore order in the state administration. He reinstated talented officials who had been previously exiled and dismissed corrupt officials and Taoist priests who had surrounded Jiajing. Additionally, he lifted the ban on foreign trade, boosting the empire's economy, and reorganized the border troops to strengthen security on the inland and coastal borders. The seaports of Zhejiang and Fujian were fortified to defend against coastal pirates, who had been a constant nuisance during the previous government. The emperor also successfully repelled Altan Khan's Mongol army, which had breached the Great Wall and reached Beijing. A peace treaty was signed shortly after, allowing for the resumption of the exchange of horses for silk. During the reign of the Longqing Emperor, like many previous Ming emperors, there was a heavy reliance on court eunuchs. One particular eunuch, Meng Cong (c=孟沖), who was supported by Grand Secretary Gao Gong, gained control over the inner court towards the end of the emperor's reign. Despite a promising start, the Longqing Emperor quickly neglected his duties as a ruler and instead focused on personal pleasures, much to the disappointment of his reform minded advisors. The emperor also made contradictory decisions by re employing Taoist priests, whom he had previously banned at the beginning of his reign.
Ерте өмір
Чжу Зайцзи 1537 жылғы 4 наурызда Цзяцзин императоры мен Ду есімді кәнизағынан дүниеге келді. Ол императордың үшінші ұлы болды; үлкен ұлы Чжу Зайцзи дүниеге келмей тұрып қайтыс болды, ал екінші ұлы Чжу Зайруи одан алты ай үлкен еді. Чжу Зайцзи дүниеге келгеннен кейін бір ай өткен соң императордың төртінші ұлы Чжу Зайчжэнь дүниеге келді. 1539 жылғы ақпанда Цзяцзин императоры Чжу Зайруиді тақ мұрагері етіп тағайындады. Сол күні Чжу Зайцзи Ю патшасы атағын алды, ал Чжу Зайчжэньнің төртінші ұлы Цзин патшасы атағын алды. 1549 жылы тақ мұрагері Чжу Зайруи қайтыс болды. Оның өлімі Цзяцзинге зор қайғы мен өкініш әкелді, себебі ол «екі айдаһар бір-біріне қарсы тұрмауы керек» деген даоси дін қызметкері Тао Чжунвэннің кеңесін тыңдамағанын сезінді. Бұл оның тағы бір мұрагерді тағайындаудан бас тартуының және Чжу Зайцзиді көруден жалтартуының себебі болуы мүмкін. Тағы бір болжам бойынша, император қайғылы күндері жыныстық қатынастан ауланбағандықтан Чжу Зайцзиге ашуланған (бұл болжам 1555 жылғы қазанда, анасы қайтыс болғаннан кейін 18 ай өткен соң Чжу Зайцзидің ұлы дүниеге келгенінен туындады). 1552 жылғы қыркүйекте Чжу Зайцзи мен оның кіші інісі білім алуын бірге бастады. Екі айдан кейін олардың әйелдері таңдалып, 1553 жылғы ақпанда үйленді. Содан кейін Чжу Зайцзи Тыйым салынған қаладан өзінің патшалық сарайына көшіп кетті. Он үш жыл бойы ол Тыйым салынған қаладан тыс өмір сүріп, император сарайынан тыс жағдайды бастан өткерді және елдің мәселелерін түсінуге мүмкіндік алды. Цзяцзин императоры үшінші және төртінші ұлдарына тең қарады, бұл сарайда жаңа мұрагер кім болады деген болжамдарға орын берді. Бұл болжамдар Цзяцзин императорының кіші Чжу Зайчжэньнің анасына деген құмарлығымен күшейді, ол онымен көп уақыт өткізді. Керісінше, 1554 жылғы ақпанда Чжу Зайцзидің анасы қайтыс болғанда, жерлеу рәсімдері екі рет қайта қарастырылды, себебі Цзяцзин императоры оның тек болашақ мұрагердің анасынан жоғары мәртебеде екенін көрсететін кез келген нұсқауға қарсы тұрды. 1560 жылғы наурызда Цзяцзин императоры Чжу Зайцзиді өзінің мұрагері етіп тағайындау туралы ұсыныс жазылған қағаз алды. Бұл императорды қатты ашуландырып, қағаздың авторын өлімге кесуге бұйырды. Алайда сол жылдың соңында ол шешімін өзгертті және Чжу Зайчжэньге Хубэй провинциясының Анлу қаласындағы резиденциясына баруға бұйырды. Бұл шешім Чжу Зайцзидің беделін нығайтты, бірақ ол императордың жанынан шеттетіліп, назарсыз қалды. Қайтыс болған Чжу Зайруиден айырмашылығы, император оны ұнатпады. Ол таққа отырғанда 29 жаста болғанына және конфуцийлік білім алғанына қарамастан, Чжу Зайцзи мемлекеттік істерде жеткілікті білімге ие болмады және империяны басқаруға толыққанды дайын емес еді.
Zhu Zaiji was born on 4 March 1537, to the Jiajing Emperor and a concubine surnamed Du. He was the emperor's third son; the eldest son had died in infancy before Zhu Zaiji's birth, and his second son, Zhu Zairui, was six months older than him. A month after Zhu Zaiji's birth, the emperor's fourth son, Zhu Zaizhen, was born. In February 1539, the Jiaqing Emperor created Zhu Zairui the crown prince. On the same day, Zhu Zaiji was granted the title of Prince of Yu, and the fourth son of Zhu Zaizhen was given the title of Prince of Jing. In 1549, Crown Prince Zhu Zairui died. His death caused Jiajing to feel immense sorrow and regret, as he believed he had not listened to the supposed advice of his Taoist priest Tao Zhongwen, who had warned him that "two dragons should not face each other". This may have been the reason why he refused to create another crown prince, and also avoided seeing Zhu Zaiji. Another version suggests that the emperor held a grudge against Zhu Zaiji for not observing sexual abstinence during the mourning period (this version was fueled by the fact that Zhu Zaiji had a son in October 1555, only 18 months after his mother's death). In September 1552, Zhu Zaiji and his younger brother began receiving education together. Two months later, their wives were chosen and they were married in February 1553. After that, Zhu Zaiji moved from the Forbidden City to his princely palace. For thirteen years, he lived outside the Forbidden City, gaining experience of conditions beyond the Imperial Palace and developing an understanding of the country's issues. The Jiajing Emperor ensured that he and the officials treated the third and fourth sons equally, sparking speculation at court about who would be the new successor. This speculation was further fueled by the Jiajing Emperor's fondness for the mother of the younger Zhu Zaizhen, with whom he spent a lot of time. In contrast, when Zhu Zaiji's mother died in February 1554, the funeral arrangements had to be revised twice, as the Jiajing Emperor suppressed any insinuation that she held a higher status than just the mother of the presumptive successor. In March 1560, the Jiaqing Emperor received a memorandum suggesting that Zhu Zaiji be appointed as his successor. In response, the emperor was outraged and ordered the execution of the writer. However, later that year, he changed his mind and ordered Zhu Zaizhen to go to his seat in Anlu, Huguang Province. This decision strengthened Zhu Zaiji's position, although he continued to be excluded from the emperor's entourage and neglected. Unlike the deceased Zhu Zairui, the emperor did not like him. Despite being 29 years old at the time of his accession to the throne and having a Confucian education, Zhu Zaiji lacked deep knowledge in statesmanship and was not adequately prepared to govern an empire.
Билік етуінің басталуы
Цзяцзин императоры 1567 жылдың 23 қаңтарында қайтыс болды, ал он екі күннен кейін Чжу Зайцзи жаңа император аталды. Лонгцин императорының билігі Цзяцзин императорының реформалар мен саяси өзгерістерді жүзеге асыруды мақсат тұтқан «өлместен бұйрықтарын» іске асырудан басталды. Жоғарғы бас хатшы Сюй Цзе, Чжан Цзючжэнмен бірлесіп, Цзяцзин императорының «соңғы жарлығын» және Лонгцин императорының билігінің алғашқы жарлықтарын жазды, оларды Лонгцин өзі бекітті. Бұл жарлықтар «жаманды жою» және «жаңаны енгізу» мақсатымен Цзяцзин императорының танымал емес саясатын күштен шығарып, көптен күткен реформаларды енгізді. Бұрынғы дәуірде зор ықпалға ие болған даосизм дінінің басшылары тұтқынға алынып, олардың рәсімдеріне тыйым салынды. Сондай-ақ, олардың рәсімдері үшін қажетті заттарды жинау туралы бұйрықтар да тоқтатылды. Цзяцзин императоры салған және даосизмнің өлмес жерлерінің үлгісімен жасалған Батыс саябақтағы аймақ бұзылды. Цзяцзин императорының саясатына қарсы шыққан шенеуніктер кешіріліп, түрмеден босатылды. Тірі қалғандары лауазымдарына қайта орналастырылды, ал қайтыс болғандарына арнаулы құрмет көрсетілді. Бұл реформалар көбінесе жақсы қабылдады. Ұзақ мерзімді перспективада Лонгцин императорының билігінің басындағы ең маңызды оқиға – Чжан Цзючжэннің бас хатшы болып тағайындалуы болды. Чжан 1563 жылдан бері императордың ұстазы болған, император оны ерекше қабілеттері бар адам деп санады. Лонгцин императорының билігі кезінде Чжанның билігі мен ықпалы артты, император қайтыс болғаннан кейін ол тез арада аға бас хатшы лауазымына көтерілді. Ол он жыл бойы Мин үкіметіндегі ең ықпалды саясаткер болды және Мин әулетінің соңғы кезеңіндегі ең қабілетті басшы деп есептелді. Келесі жылдары реформалар жалғасты, Лонгцин императоры Гао Гонг, Чэнь Ицин және Чжан Цзючжэн сияқты тәжірибелі мемлекет қайраткерлері ұсынған өзгерістерді мақұлдады. Үкімет шенеуніктері, соның ішінде ханшалық үйлерден шыққандар да тексерілді. Қабілетті шенеуніктер жоғарылатылып, тиімсіздер қызметтен алынды. Табиғи апаттардан зардап шеккендерге салынатын салықтар төмендетілді, жерді зерттеу және салық есептері жаңартылды. Императорлық үйдің кейбір шығындарына шектеу қойылды. Алайда, Лонгцин императорының билігінің басындағы аға бас хатшы Сюй Цзе, Цзяцзин императорының «соңғы жарлығын» жазғанда бас хатшылар Гао Гонг пен Гуо Пумен ынтымақтастықтан бас тартты. Оның орнына, ол сол кезде Ханлин академиясының директоры болған Чжан Цзючжэнды шақырды. Бұл оның хатшылықтағы әріптестерімен келіспеушілікке әкелді. Бір замандас бақылаушы мұны өкінішпен атап өтті, мұндай қабілетті адамдар империяның игілігі үшін бірлесіп жұмыс істей алмағанын және оның орнына өлім-жітімге душар жауларға айналғанын айтты. 1567 жылдың жазында Гао Гонг бас хатшылықтан босатылды, ал келесі жылы Сюй Цзе босатылды. 1570-ші жылдардың басында Гао Гонг билікке оралғанда, ол және оның ізбасарлары Сюй мен оның ұлдарына кек қайтаруға тырысты.
The Jiajing Emperor died on 23 January 1567, and twelve days later, Zhu Zaiji became the new emperor. The reign of the Longqing Emperor began with the implementation of the Jiajing Emperor's "dying orders", which aimed to bring about reform and political change. Senior Grand Secretary Xu Jie, in collaboration with Zhang Juzheng, drafted the "final edict" of the Jiajing Emperor and the first edicts of the Longqing Emperor's reign, which were approved by Longqing himself. These edicts, with the goal of "removing the bad" and "introducing the new", revoked the unpopular policies of the Jiajing Emperor and introduced long awaited reforms. The Taoist priests who had held significant influence during the previous era were imprisoned and their rituals were banned. The orders to gather ingredients for their rituals were also cancelled. The area in West Park, which was built by the Jiajing Emperor and modeled after the Taoist Immortal Lands, was dismantled. Officials who had been punished for opposing the policies of the Jiaqing Emperor were pardoned and released from prison. Those who were still alive were reinstated to their positions, and those who had died were given posthumous honors. These reforms were generally well received. In the long term, the most noteworthy event during the early days of the Longqing Emperor's reign was the selection of Zhang Juzheng as Grand Secretary. Zhang had been the emperor's tutor since 1563, and the emperor saw him as a man with exceptional abilities. Throughout the Longqing Emperor's reign, Zhang's power and influence increased, and after the emperor's died, he swiftly rose to the position of Senior Grand Secretary. He became the most influential politician in the Ming government for a decade and was considered the most competent administrator of the late Ming dynasty. In the years that followed, the reforms persisted, with the Longqing Emperor approving changes proposed by experienced statesmen such as Gao Gong, Chen Yiqin, and Zhang Juzheng. An evaluation was conducted on the government officials, including those from the princely households. Competent officials were promoted, while inadequate ones were removed from their positions. Taxes for those affected by natural disasters were lowered, and land surveys and tax records were updated. Restrictions were placed on certain expenses for the imperial household. However, Xu Jie, Senior Grand Secretary at the beginning of the Longqing Emperor's reign, had already rejected the cooperation of Grand Secretaries Gao Gong and Guo Pu when writing the Jiajing Emperor's "final edict". Instead, he invited Zhang Juzheng, who was then the director of the Hanlin Academy. This caused a conflict with his colleagues in the secretariat. A contemporary commentator sadly remarked on this, noting that such capable men were unable to work together for the good of the empire and instead became mortal enemies. In the summer of 1567, Gao Gong was dismissed from the Grand Secretariat, followed by Xu Jie the following year. When Gao Gong returned to office in the early 1570s, he and his followers sought revenge against Xu and his sons.
Кейіпкер
Лонцин императоры туралы мәліметтер шашыраңқы және қайшылықты. Ресми тарих оның үнемділігі мен адалдығын мақтап көрсетсе де, бұл әдеттегі риторика ғана болып көрінеді. Ол әкесінен гөрі күшті де, амбициялы емес екені айтылады. Ол мейірімділігімен және жақсы мінезімен танымал болды, сондай-ақ оның билігінде жоғары лауазымды шенеуніктерге бұрынғы жылдармен салыстырғанда ауыр жазалар аз берілді. Дегенмен, ол әкесінің билікке құмарлығынан, қаһарынан және қатыгездігінен мүлдем айырылған. Сонымен қатар, ол әкесі Цзяцзин императоры сияқты даосизмге деген терең сеніміне ие болған жоқ. Лонцин императоры сөз кемістігінен зардап шекті, сондықтан ол тек евнухтармен ғана сөйлесетін. Көпшілік орында ол үнемі үндемейтін, тіпті ресми шараларда да оның үлкен хатшылары оның сөздерін жеткізіп отыратын. Оның интеллектуалдық қабілеті орташа деңгейде болды деп есептелді, бірақ ол өзін қадірлі санауға беделді болды. Өзі билік құрған жылдары реформалар мен саяси өзгерістерді жүзеге асырды, әсіресе Цзяцзиннің саясатына қатысты. Ол өкіметін нығайту үшін қабілетті саясаткерлермен одақтасып, Мин әулеті тарихында сирек кездесетін жағдайды жасады. Оның мемлекеттік істерге минималды араласуы жағымсыз әсер етпеді, өйткені оларды құзыретті министрлер мен бас хатшылар басқарды, бірақ бұл Бас хатшылық ішінде билік күресіне әкеп соқты. Осы күресте жеңіске жеткен адам мемлекеттік мәселелер бойынша соңғы шешімді қабылдау құқығына ие болады. Лонциннің жастық шағындағы ең жақын ұстаздарының бірі болған Гао Гонг, Бас хатшылықтың басшысы ретінде (сонымен қатар Кадрлар министрі лауазымын да атқарды) өзінен бұрынғылардан гөрі билікті тиімді нығайта алды. Таққа отырғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, ол мемлекеттік істерге қызығуын жоғалтты және уақытының көп бөлігін әйелдерімен бірге өткізетін әсем кештерге, ысырапқа берілуге және зәулім өмірге арнады. Ол жылдар бойына басылмаған қажеттіліктер мен қиындықтарды жою үшін ойын-сауық пен сән-салтанат іздеді деген әңгімелер бар. Алдымен алаңдаған шенеуніктер оның денсаулығының нашарлауына және физикалық және психикалық шаршауына байланысты наразылықтарын білдіре бастады.
The information available about the Longqing Emperor is vague and contradictory. While official history praises his thrift and humanity, it seems that this is simply the usual rhetoric. It is noted that he was not naturally strong or ambitious, in contrast to his father. He was known for being friendly and kind, and during his reign, there were fewer severe punishments for high officials compared to previous years. However, he lacked his father's drive for power, as well as his temper and cruelty. Additionally, he did not possess the same strength of faith in Taoism as his father, the Jiajing Emperor. The Longqing Emperor also suffered from a speech defect, which caused him to only speak to his eunuchs. In public, he was always silent and even during formal events, his grand secretaries would deliver his lines for him. He was perceived to have average intelligence at best, but he was determined to be taken seriously. He implemented reforms and policy changes during his reign, particularly in relation to Jiajing. He was successful in strengthening his government by aligning himself with capable politicians, a rarity during the Ming dynasty. While his minimal involvement in state affairs did not have a negative impact, as competent ministers and grand secretaries were responsible for handling them, it did lead to a power struggle within the Grand Secretariat. The winner of this struggle would have the authority to make final decisions on state matters. Gao Gong, who had been one of Longqing's closest mentors during his youth, was able to consolidate power as the head of the Grand Secretariat (and also held the title of Minister of Personnel) more than any of his predecessors. Within months of ascending to the throne, he became disinterested in matters of state and instead devoted much of his time to extravagant parties with his consorts, indulging in opulence and living extravagantly. It is rumored that he sought entertainment and luxury as a means of compensating for years of neglect and deprivation. Concerned officials began to voice their objections, citing his declining health and exhaustion, both physically and mentally.
Сауда
Лонгцин дәуірінде үкімет бұрынғы Цзяцзин режимімен салыстырғанда саудаға көбірек ашық көзқарас ұстанды. 1567 жылы Фуцзяньның бас үйлестірушісі Хайдзин саясатын жоюды ұсынды, бұл үкімет пен император тарапынан мақұлданды. Осының нәтижесінде теңіздік инспекциялық кеңселер қайта құрылды және сыртқы сауда, негізінен Фуцзянь провинциясындағы Юэгангта (Ай порты) заңдастырылды. Дегенмен, Жапониямен саудаға тыйым салынды. Заңдық шектеулердің жеңілдетілуі сауданың күрт өсуіне алып келді. Оңтүстік-шығыс жағалаумен қатар, жаңа келісім саясатының аясында солтүстік шекаралар да ашылды, бұл моңғолдармен сауда жасауға жағдай жасады.
During the Longqing era, the government adopted a more open approach to trade compared to the previous Jiajing regime. In 1567, the grand coordinator of Fujian proposed to abolish the Haijin policy, which was approved by the government and the emperor. This led to the restoration of maritime inspection offices and the legalization of foreign trade, primarily in Yuegang (Moon Port) in Fujian. However, trade with Japan remained prohibited. The relaxation of legal restrictions resulted in a significant increase in trade. In addition to the southeast coast, the northern borders were also opened as part of a new reconciliation policy, allowing for trade with the Mongols.
Қаржылық саясат
(Бронза) монеталар, сондай-ақ мыс монеталар деп те аталады, 16 ғасырдың ортасында Гранд-канал бойында кеңінен қолданылды, бұл басқа аймақтарда тапшылық тудырып, саудаға кедергі келтірді. 1567 жылы Кіріс министрі Ге Шоули қала тұрғындарының күнделікті өміріндегі маңыздылығын ескере отырып, осы монеталардың өндірісін қайта бастауды ұсынды. Ол валюта бақылауын жоғалтудың бүкіл экономиканы жоғалтумен тең екенін, себебі күміс және одан пайда көретіндер басымдыққа ие болады деп сенді. Бірақ Құрылыс министрлігі монеталарды құюдың жоғары құнына, олардың нақты құнынан екі есе артық екеніне сілтеме жасай отырып, бұл ұсынысты қабылдамады. Министрдің қарсыластары қолданыстағы монеталар айналымдағы шектеулі аймақтар үшін жеткілікті екенін айтты. Кейін, 1569-1570 жылдары император Соғыс министрі Тан Лун мен Тергеуші цензор Цзинь Сюйянның монета астықтарын қайта ашуға көндірілді. Олар күміс тапшылығы кезінде ақша айналымын арттыру қажеттігін, себебі бұл күміс бағасын төмендетіп, тауарлардың құнын арттырады деп мәлімдеді. Сондай-ақ, байлардың күмісті жинап алып, тапшылық тудырмау үшін айырбас құралы қажет екеніне және төлемдер үшін күміс пайдалану шағын төлемшілерге тиімсіз екеніне сендірді. Алайда, олардың ұсынысына Гао Гонг қарсылық көрсетті, екі валютаның болуы мемлекеттің айырбас бағасын манипуляциялауына және халық арасында сенімсіздік тудыруына әкеледі деп мәлімдеді. Осыған қарамастан, монета астықтары Лонцин императорының қайтысына дейін қысқа ғана уақытқа ашық болды.
(Bronze) coins, also known as coppers, were primarily used along the Grand Canal in the mid 16th century, causing a shortage in other areas and hindering trade. In 1567, Minister of Revenue, Ge Shouli, suggested resuming production of these coins due to their importance in the daily lives of urban citizens. He believed that losing control over the currency would also mean losing control over the entire economy, as silver and those who profited from it would dominate. However, the Ministry of Works rejected the proposal, citing the high cost of casting the coins, which was twice their value. Opponents of the minister argued that the existing coins were sufficient for the limited regions where they were in circulation. Later, in the years 1569–1570, the emperor was convinced by Minister of War Tan Lun and Investigating Censor Jin Xueyan to reopen the mints. They argued that it was necessary to increase the money supply during a silver shortage, as this would lead to a decrease in the price of silver and an increase in the value of goods. They also believed that a medium of exchange was needed to prevent the wealthy from hoarding silver and causing a shortage, and that using silver for payments was disadvantageous for smaller payers. However, their proposal was met with opposition from Gao Gong, who argued that having two currencies would lead to the state manipulating their exchange rate and causing mistrust among the population. Despite this, the mints were only open for a short period of time, until the death of the Longqing Emperor.
Әскери және сыртқы саясат
Сыртқы саясатта Ұзынқын дәуірі бейбіт кезең болды. Гуандуннан басқа, Цзяцзин дәуірінде қатты қиындық тудырған қарақшылардың шабуылдары басылды. 1569 жылдың күзінде өткен әскери шеру маңызды оқиғаға айналды. (Алдыңғы шеру 1429 жылы өткен, ал келесісі 1581 жылға дейін болған жоқ.) Шеру барысында қабілетсіз офицерлер қызметтен босатылып, бөлімдер қатаң жаттығудан өтті. Бұл жоғары шығынға қарамастан, әскерлердің де, көрермендердің де рухын көтеріп, жандандырды. Императордың орталықта тұрған жарқын көрінісін Чжан Цзючжэн мұқият жоспарлады, ол шекара қорғауын нығайтуға және әскерді қайта жандандыруға арналған. Шеру әскерлердің рухын көтеріп қана қоймай, монарх үшін сарай өмірінің монотондығынан да сергітетін демалыс болды. Шеруден кейін Алтан хан бастаған моңғол әскері Ұлы Қабырғаны бұзып, солтүстік шекара аймақтарын қиратты. Бұған дейін 1567/68 жылдары қыста шайқастар болған, сол кезде Мин әскерлері өз аумағын қорғап қана қоймай, моңғол далаларына бірнеше шабуылдар жасаған. Алайда 1570-ші жылдардың басында Мин әулетінің моңғолдарға қатысты ұзақ мерзімді саясаты өзгерді. Гао Гонг пен Чжан Цзючжэн шекара әскерлерін күшейтуден басқа, 1571 жылы Алтан ханмен келісім шарттарын талқылады. Келісімнің бір бөлігі ретінде Мин әулеті моңғолдардың жылқыларын және басқа да артық тауарларын қытай тауарларына айырбастайтын шекаралық сауда орындарын ашты. Алтан ханға Лонгцин императоры Шуньи ханзадасы ("Дұрысқа сай ханзада") атағы да берілді.
In foreign affairs, the Longqing era was a period of peace. Apart from Guangdong, the pirate raids, so devastating in the Jiajing era, subsided. The grand military parade held in the autumn of 1569 was a momentous occasion. (The previous parade had taken place in 1429 and the next one would not occur until 1581.) As part of the parade, incompetent officers were dismissed and the units underwent rigorous training. Despite the high cost, it greatly boosted the morale of both the soldiers and the onlookers. The vibrant spectacle, with the emperor at its center, was meticulously planned by Zhang Juzheng, who was dedicated to fortifying border defenses and revitalizing the military. Apart from uplifting the spirits of the troops, the parade also provided a refreshing break from the monotonous palace life for the monarch. Immediately after the parade, the Mongol army led by Altan Khan breached the Great Wall and ravaged the northern border regions. Prior to this, there had been fighting in the winter of 1567/68, during which Ming troops not only defended their territory but also made several forays into the Mongolian steppes. However, in the early 1570s, the Ming dynasty's long term policy towards the Mongols changed. Gao Gong and Zhang Juzheng, in addition to strengthening the border troops, pursued a policy of appeasement and negotiated peace with Altan Khan in 1571. As part of the agreement, the Ming dynasty opened border markets where the Mongols could trade their horses and other surplus goods for Chinese goods. Altan Khan was also granted the title of Prince of Shunyi ("The prince who conforms to righteousness") by the Longqing Emperor.
Өлім
1572 жылы 5 шілдеде император отыз бес жасында дүние салды. Өлімі алдында ол Гао Гонг, Чжан Цзжэн және Гао И (t=高儀) министрлеріне мемлекеттік істерді басқару және он жасар ұлы Ванли императорына адал кеңесшілер болу жауапкершілігін тапсырды. Лонгцин императоры Пекин қаласының жанындағы Мин мазарларының бірі – Жоолингте (c=昭陵) жерленді. Ол қайтыс болғаннан кейін Император Чжуан (t=莊帝) деген арнаулы есім және Музонг (c=穆宗) храмдық аты берілді.
The emperor died on 5 July 1572 at the age of thirty five. Prior to his death, he entrusted ministers Gao Gong, Zhang Juzheng, and Gao Yi (t=高儀) with the responsibility of managing state affairs and serving as loyal advisors to his ten year old son, the Wanli Emperor. The Longqing Emperor was buried in Zhaoling (c=昭陵), one of the Ming tombs located near Beijing. He was given the posthumous name Emperor Zhuang (t=莊帝) and the temple name Muzong (c=穆宗).