Кіріспе

Есептілік реформасы – жеке экономикалық бірліктер мен ұлттық экономикалар үшін қаржылық өлшемдерден асып түсетін есеп ережелерінің кеңеюі. Бұл реформаны қазіргі стандарттар мен тәжірибелердің заманауи кәсіпорынның, соның ішінде мемлекеттің қызметін, жетістіктерін және сәтсіздіктерін өлшеу мен есеп беру жөніндегі міндеттерге толыққанды жарамсыз екенін санайтындар қолдайды. Нақты пікірталас, мысалы, активтерді сатып алу сияқты мәмілелерді олардың бастапқы құнымен немесе қазіргі нарықтық құнымен көрсетуге қатысты түсініктерге байланысты. Алғашқы, дәстүрлі тәсіл сенімділігімен тартымды, бірақ инфляция және басқа факторларға байланысты өзектілігін жылдам жоғалта алады; екінші, көбірек таралған тәсіл өзектілігімен тартымды, бірақ субъективті өлшемдерді қолдану қажеттілігіне байланысты сенімділігі төмен. Халықаралық есеп стандарттары кеңесі сияқты есеп стандарттарын қалыптастырушылар өзектілікті және сенімділікті теңгертуге тырысады.

Бизнес

Кәсіби басқару шеңберіндегі шектеулі реформалар қызмет бойынша есептеу, экономикалық қосылған құн және тәуекел өлшемдеріне алып келді. Қазіргі бухгалтерлік есеп практикасы тым күрделі болғаны үшін де сынға ұшырады. АҚШ Бағалы қағаздар және биржалар комиссиясының төрағалары 1980-жылдардан бері осы лоббилік әрекеттердің мағыналы реформаларды қолдануды мүмкін етпейтініне тұрақты түрде шағымданып келеді, тіпті бухгалтерлік дау-дамағалдардан кейін де, мысалы, 2002 жылы Артур Андерсеннің құлауына себеп болған жағдай сияқты.

Ұлттық экономика

Есепке алу реформасының кез келген жан-жақты жоспары – маңызды кәсіби және ғылыми ізденіс. Әдетте, ол өндірістің негізгі факторларының әрқайсысының рөлін қарастыруды, капиталдың қанша түрі бар екенін және олардың әрқайсысы өндіріс процесінің әрбір факторын қалай қолдайтынын талдауды талап етеді. Мысалы, Біріккен Ұлттар Ұйымының ұлттық шоттар стандартына, Халықаралық Есептесу Банкінің ережелеріне немесе ірі қор биржаларында тіркелу талаптарына әсер ететін жан-жақты схема, кез келген өзгерісті аз реформаларды жақтаған сыншыларға қарсы қорғауы керек. Мэрилин Уоринг, БҰҰ шот жүйесін әйелдердің әлеуметтік және экономикалық үлесін жүйелі түрде төмен бағалағаны үшін қатты сынға алған, сондай-ақ бүгінгі қолданылып жатқан стандарттарды түсіну үшін кітаптармен толы бір бөлмені оқуға тура келгенін айтты. Экологиялық экономиканың сын тұжырымы бойынша, әл-ауқатты өлшеудің көптеген құралдары дамыған елдердің 1980 және 1990 жылдары "экономикалық емес өсім" күйінде болғанын көрсетті, бұл негізінен өлшеудің жетіспеушілігіне байланысты, олардың көпшілігі немесе барлығы жалпы ұлттық өнімді немесе басқа да тар көрсеткіштерді ақша ұсынымын (және басқа да экономикалық) шешімдер қабылдау құралы ретінде пайдалану салдарынан туындаған. Роберт Костанца, Пол Хоукен, Амори Ловинс және табиғи капиталды бағалаудың тұрақты жаһандық жүйесін жақтаған басқалар бұл саладағы кемшіліктердің аса ауыр екенін атап өтті: мұндай "өсім" үшін жойылуға, биологиялық әртүрліліктің жоғалуына, климаттың өзгеруіне және зиянды ауа-райы құбылыстарына ынталандыру. Джон Макмертри мұны "капитализмнің қатерлі ісік сатысы" деп сипаттады. Олардың пікірінше, қазіргі стандарттар бойынша "экономикалық мағынасы бар" нәрсе экологиялық апатқа, әлеуметтік жанжалдарға және экономикалық хаосқа алып келеді.