Оттавио Фарнезе: Парма және Пьяченца герцогінің өмірі мен билігі

Кіріспе

Италиялық герцог (1524–1586)

Оттавио Фарнезе (9 қазан 1524 – 18 қыркүйек 1586) 1547 жылдан өмірінің соңына дейін Парма және Пьяченца герцогы, ал 1545 жылдан 1547 жылға дейін және 1553 жылдан өмірінің соңына дейін Кастро герцогы болды.

Өмірбаян

Валентанода туған Оттавио Парма және Пьяченца герцогы Пьер Луиджи Фарнезедің (Папа Павел III-нің үлкен ұлы) әйелі Геролама Орсиниден туған екінші ұлы болды. Оттавионың ағасы кардинал Рануччо Фарнезе болды. 1538 жылдың 4 қарашасында Оттавио Священная Рим империясының императоры Карл V-нің заңды емес қызы Маргарет Австрияға үйленді. Оттавио 14 жаста, ал әйелі Маргарет, жақында Алессандро де’ Медичидің қайтысынан кейін жесір қалған, 15 жаста еді. Бастапқыда ол жас күйеу жігітін ұнатпады, бірақ 1541 жылы Алжирге жасаған жорықтан жараланған күйі оралғанда, оның наразылығы сүйіспеншілікке айналды. Оттавио 1540 жылы Камериноның иесі болды, бірақ 1545 жылы әкесі Парма герцогы болған соң, ол бұл феодты тастады. 1547 жылы Парма ақсүйектері Пьерлуиджи Фарнезені өлтіргеннен кейін императордың әскері Пьяченцаны басып алды. Папа Павел III Пьяченцаны қайтаруға тырысты; ол Оттавионың Парма тағына талап ету құқығын ескермеді, орнына папалық легатын тағайындады, оған Камериноны алмастырып берді, содан кейін Пьяченцаны императордан талап етті – Фарнезе үшін емес, Шіркеу үшін. Оттавио Парманы күшпен басып алуға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталып, Ферранте Гонзагамен келіссөздер жүргізді. Оның немересі жасаған бұл бүлік Папаның 1549 жылдың 10 қарашасындағы қазасын жеделдеткен деп есептеледі. Папа сайланғаннан кейін Оттавио Парма губернаторынан қаладан бас тартуын сұрады, бірақ сәттілікке жете алмады; алайда, Джованни Мария Чиоччи дель Монте папа болып Юлий III ретінде сайланғанда, 1551 жылы оған герцогтік берілді. Бұл Оттавионың император Карл V-пен араздасуын тоқтатпады, өйткені Гонзага Пьяченцадан бас тартудан бас тартты және тіпті Парманы басып алумен қорқытты, сондықтан Оттавио Францияның қолдауына жүгінуге мәжбүр болды. Юлий III, сол кездегі Трент соборының мәселесіне байланысты Карл V-пен жақсы қарым-қатынаста болуға ниеттенген, Фарнезеге Парманы қайтадан папалық билікке тапсыруды бұйырды, ал ол бас тартқандықтан оған айыптаулар мен ескертулер жіберді, Римдегі феодалық иеліктерінен айырды, ал Карл Ломбардиядағыларын да алып қойды. Парманы қорғау үшін француз әскері келді, Парма соғысы басталды, Гонзага бірден қаланы қоршауға алды. Бірақ герцог қайын атасымен келісімге келіп, Пьяченцаны және басқа да феодалық иеліктерін қайтарып алды. Өмірінің қалған бөлігін ол үйінде тыныш өткізді, оның әділдігі мен даналығы халқының құрметіне ие болды. 1586 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жалғыз заңды ұлы Алессандро оның орнын басты.

Born in Valentano, Ottavio was the second son of Pier Luigi Farnese, Duke of Parma and Piacenza (eldest son of Pope Paul III) by his wife Gerolama Orsini. Ottavio's brother was Cardinal Ranuccio Farnese. On 4 November 1538 Ottavio married Margaret of Austria, the illegitimate daughter of Charles V, Holy Roman Emperor. Ottavio was 14 years old, while Margaret, recently widowed by the death of Alessandro de' Medici, was 15. At first she disliked her youthful bridegroom, but when he returned wounded from an expedition to Algiers in 1541 her aversion was turned to affection. Ottavio had become lord of Camerino in 1540, but he gave up that fief when his father became duke of Parma in 1545. After the Parmesan nobility assassinated Pierluigi Farnese in 1547, troops of the Emperor occupied Piacenza. Pope Paul III attempted to regain Piacenza; he set aside Ottavio's claims to the succession of Parma, where he appointed a papal legate, giving him back Camerino in exchange, and then claimed Piacenza from the emperor — not for the Farnese, but for the Church. Ottavio attempted to seize Parma by force, and having failed, entered into negotiations with Ferrante Gonzaga. This rebellion on the part of his grandson is believed to have hastened the Pope's death on 10 November 1549. During the interregnum that followed, Ottavio again tried to induce the governor of Parma to give up the city to him, but met with no better success; however, on the election of Giovanni Maria Ciocchi del Monte to the papacy as Julius III, the duchy was conferred on him in 1551. This did not end Ottavio's quarrel with the Emperor Charles V, for Gonzaga refused to give up Piacenza and even threatened to occupy Parma, so that Ottavio was driven into the arms of France. Julius III, who was anxious to be on good terms with Charles V on account of the Council of Trent which was then sitting, ordered Farnese to hand Parma over to the papal authorities once more, and on his refusal hurled censures and admonitions at his head, and deprived him of his Roman fiefs, while Charles did the same with regard to those in Lombardy. A French army came to protect Parma, the War of Parma broke out, and Gonzaga at once laid siege to the city. But the duke came to an arrangement with his father in law, by which he regained Piacenza and his other fiefs. The rest of his life was spent quietly at home, where the moderation and wisdom of his rule won for him the affection of his people. At his death in 1586 his only legitimate son Alessandro succeeded him.