Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1673 жылғы ағылшын жазалау заңдарының сериясы
1673 series of English penal laws
Сынақ актілері – Англия Парламенті қабылдаған, Жаңару дәуірінде пайда болған жазалау заңдарының сериясы. Олар мемлекеттік қызметке үміткерлерге діни талап қойып, католиктерге және конформист емес протестанттарға түрлі азаматтық шектеулер салды. Негізгі принцип бойынша, мемлекеттік қызметке тек Англия шіркеуінің қағидаларын қабылдаған адамдар ғана лайық болды. Католик немесе конформист болған жағдайда, діннен бас тартқандарға қатысты қатаң жазалар осы принциптің куәсі болды. Теориялық тұрғыдан алғанда, Англикандық дінге бағынбағандардың барлығын қамтуға бағытталғанмен, іс жүзінде конформист емес протестанттар Парламентте көптеген қолдаушыларға ие болды және олар көбінесе өтемақы актілері арқылы осы заңдардың бір бөлігінен босатылды. Атап айтқанда, 1727 жылғы өтемақы актісі конформистерді 1673 жылғы Сынақ актісінде және 1661 жылғы Корпорация актісінде белгіленген, Англикандық шіркеуде қасиетті дұға жасау қажеттілігінен босатты. Оксбридж университетінде ерекше жағдай болды, онда конформисттер мен католиктер 1871 жылға дейін Оксфордқа түсе алмай немесе Кембриджді бітіре алмайтын. Ұқсас заңдар Шотландияда Пресвитериан шіркеуіне және Ирландияда да енгізілді, онда Ирландияның Англикан шіркеуінің азшылығы англо-ирланд азшылығына жер, заң және саясатты бақылауға мүмкіндік беру үшін жазалау заңдарын қабылдады, бұл протестанттық үстемдіктің бір бөлігі болды.
The Test Acts were a series of penal laws originating in Restoration England, passed by the Parliament of England, that served as a religious test for public office and imposed various civil disabilities on Catholics and nonconformist Protestants. The underlying principle was that only people taking communion in the established Church of England were eligible for public employment, and the severe penalties pronounced against recusants, whether Catholic or nonconformist, were affirmations of this principle. Although theoretically encompassing all who refuse to comply with Anglicanism in a dragnet approach, in practice the nonconformist Protestants had many defenders in Parliament and were often exempted from some of these laws through the regular passage of Acts of Indemnity: in particular, the Indemnity Act 1727 relieved Nonconformists from the requirements in the Test Act 1673 and the Corporation Act 1661 that public office holders must have taken the sacrament of the Lord's Supper in an Anglican church. An exception was at Oxbridge, where nonconformists and Catholics could not matriculate (Oxford) or graduate (Cambridge) until 1871. Similar laws were introduced in Scotland with respect to the Presbyterian Church of Scotland and also in Ireland, where the minority Anglican Church of Ireland had penal laws set up in its favour to allow the Anglo Irish minority to maintain control of land, law and politics as part of the Protestant Ascendancy.
Корпорация туралы заң 1661
1609 жылғы Қанды қайта қалпына келтіру және натурализациялау туралы заң (7 Jas. 1. c. 2) бойынша, натурализацияланған немесе қандық байланысы қайта жаңартылғандардың барлығы Раббының кешкі асы құрметіне ие болуға тиіс болды. Алайда, Англия шіркеуінде қатысу шын мәнінде мемлекеттік лауазымды иеленудің шарты ретінде белгіленгені Карл II билігі тұсында ғана болды. Бұл талапты алғаш рет 1661 жылғы Корпорациялық заң енгізді, онда корпорация мүшелерінің барлығы, жоғары ант беруден өзге, сайлаудан кейін бір жыл ішінде Англия шіркеуінің рәсімдеріне сәйкес Раббының кешкі асын қабылдауы тиіс еді. (25 Cha. 2. c. 2) (оның толық атауы – «Католик діннен бас тартқандардың тудыруы мүмкін қауіптерді болдырмау туралы заң»). Бұл заң, кез келген лауазымға – азаматтық, әскери немесе діни – тағайындалған барлық адамдарға жоғарылыққа және адалдыққа ант беруді, трансбұтануға қарсы мәлімдемеге қол қоюды, сондай-ақ лауазымға кіргеннен кейін үш ай ішінде құрметті тағамды қабылдауды міндеттеді. Парламенттегі «Елдік партия» (вигтердің алғашқысы) осы заңды қабылдауға ынталандырған басты себеп – Карл II кезіндегі діни көзқарастары әртүрлі болған, ықпалды «Кабал» министрлігін тарату болды. Католик Лорд Клиффорд өзінің нанымына қайшы келетін бұл антты қабылдай алмады, сондықтан үкіметтегі лауазымынан бас тарды, ал 1674 жылға қарай «Кабал» министрлігі толығымен күйреп қалды. Шетелдік мемлекеттер мен олардың өкілдері де бұл мәселе бойынша әртүрлі тараптарды қолдауға мүдделі болды, өйткені «Кабал» министрлігінің басшылары (Арлингтон мен Клиффорд) үшінші ағылшын-голландия соғысында католик Франциямен протестант голландтарға қарсы одақтас болды; «Кабал» министрлігінің құлауынан кейін голландтарды қолдайтын Бірінші Данби министрлігі билікке келді. Бұған қоса, 1673 жылы тақ мұрагері Йорк герцогы Джеймстің католицизмге өткені жұртқа белгілі болды.
The Naturalisation and Restoration of Blood Act 1609 (7 Jas. 1. c. 2) provided that all such as were naturalized or restored in blood should receive the sacrament of the Lord's Supper. It was not, however, until the reign of Charles II that actually receiving communion in the Church of England was made a precondition for holding public office. The earliest imposition of this test was by the Corporation Act 1661 requiring that, besides taking the Oath of Supremacy, all members of corporations were, within one year after election, to receive the sacrament of the Lord's Supper according to the rites of the Church of England. (25 Cha. 2. c. 2) (the long title of which is "An act for preventing dangers which may happen from popish recusants"). This act enforced upon all persons filling any office, civil, military or religious, the obligation of taking the oaths of supremacy and allegiance and subscribing to a declaration against transubstantiation and also of receiving the sacrament within three months after admittance to office. One of the immediate reasons that the "Country Party" (proto Whigs) in Parliament pushed for this was to break up the Cabal ministry — members of the Court Party of powerful statement under Charles II, who had divergent religious interests — the Catholic Lord Clifford could not accept this oath which ran contrary to his beliefs, so resigned his position in government and the Cabal ministry completely unravelled by 1674. Foreign nations and their agents also had a vested interest in lobbying either way on the issue, as the leaders of the Cabal ministry (Arlington and Clifford) were allied with Catholic France against the Protestant Dutch in the Third Anglo Dutch War; after the fall of the Cabal ministry, the pro Dutch First Danby ministry came to power. In addition to this, 1673 was also the year that it became public knowledge that James, Duke of York, heir to the throne, had converted to Catholicism.
1678 жылғы сынақ туралы заң
Бастапқыда, заң пэрлерге қолданылмады, бірақ 1678 жылы тағы бір заңмен (30 Cha. 2. St. 2) заңның қолданылу аясы кеңейтілді, ол барлық пэрлер мен Лордтар палатасының мүшелері транссубстанциацияға, әулиелерге дұға етуге және Мессаның құрбандық мәніне қарсы жариялау жасауы тиіс екенін талап етті.
Initially, the Act did not extend to peers, but in 1678 the Act was extended by a further Act (30 Cha. 2. St. 2) which required that all peers and members of the House of Commons should make a declaration against transubstantiation, invocation of saints, and the sacrificial nature of the Mass.
Шотландия
Шотландияда Реформациядан кейін бірден діни сынақ енгізілді, ал 1567 жылғы заң бойынша кальвинизмді ұстанбаған ешкім мемлекеттік қызметке тағайындалмауы тиіс еді немесе нотариус болуға құқығы болмады. Шотландиялық сынақ заңы 1681 жылы қабылданды, бірақ 1690 жылы күшін жойды. Шотландияны ағылшын діни сынақтарынан босатуға жасалған келесі әрекеттер Шотландия Парламентімен қабылданбады. 1707 жылы Шотландиядағы кез келген университет, колледж немесе мектепте қызмет атқаратын адам Иманға қатысты жазбаны мойындап, оған қол қоюға міндетті болды. Барлық адамдар протестанттық дін мен пресвитериан шіркеу басшылығына қайшы келетін немесе оған сәйкес келмейтін кез келген ант немесе сынақтан босатылуға тиіс еді. Шотландияда қасиетті Евхаристияны қабылдау, Англия мен Ирландиядағыдай, сынақтың бөлігі болған жоқ. 1853 жылы университет қызметкерлерінің Иманға қатысты жазбаға қол қою қажеттілігі алынып тасталды. Аталған заңда университет кеңсесіне тағайындалған әрбір адам, қол қоюдың орнына, заңда көрсетілген нысанға сәйкес мәлімдемеге қол қоюға міндетті болды, онда Киелі кітаптың құдайлық билігіне немесе Иманға қатысты жазбаға қарсы пікірлерді оқытуға және Шотландия шіркеуінің немесе оның доктриналары мен құқықтарына зиян келтірмеуге уәде берді. Барлық сынақтар соңында 1889 жылғы заңмен жойылды. 1828 жылы Англия мен Уэльсте де. Транссубстанциацияға қарсы ант беруді және мәлімдеме жасауды талап ететін ережелер 1829 жылғы Рим-католиктерге көмек көрсету туралы заңмен жойылды. 1828 және 1829 жылдарғы заңдардың ирландиялық заңдарға қолданылуы белгісіз болғандықтан, 1867 жылғы Діни сынақтарды жою туралы заң (30 және 31 Викт. 62-тарау) 1829 жылғы жоюды нақтырақ қайталады. 1661, 1672 және 1678 жылдарғы заңдар тиісінше 1871 жылғы Уәделі анттар туралы заңмен, 1863 жылғы Кодекс заңын қайта қарау туралы заңмен және 1866 жылғы Парламенттік анттар туралы заңмен күшін жойды. Ежелгі университеттердің қызметкерлері үшін діни сынақтар Англияда 1871 жылғы Университеттер сынақтары туралы заңмен, Дублин университеті сынақтары туралы заңмен 1873 жылы және Университеттер (Шотландия) туралы заңмен 1889 жылы жойылды.
In Scotland, a religious test was imposed immediately after the Reformation, and by a 1567 law no one was to be appointed to a public office or to be a notary who did not profess Calvinism. The Scottish Test Act was passed in 1681 but rescinded in 1690. Later attempts to exclude Scotland from the English Test Acts were rejected by the Parliament of Scotland. In 1707, anyone bearing office in any university, college or school in Scotland was to profess and subscribe to the Confession of Faith. All persons were to be free of any oath or test contrary to or inconsistent with the Protestant religion and Presbyterian Church government. The reception of the Eucharist was never a part of the test in Scotland as it was in England and Ireland. The necessity for subscription to the Confession of Faith by persons holding a university office was removed in an act of 1853. The act provided that in place of subscription every person appointed to a university office was to subscribe a declaration according to the form in the act, promising not to teach any opinions opposed to the divine authority of Scripture or to the Confession of Faith, and to do nothing to the prejudice of the Church of Scotland or its doctrines and privileges. All tests were finally abolished by an act of 1889. and in 1828 in England and Wales. Provisions requiring the taking of oaths and declarations against transubstantiation were repealed by the Roman Catholic Relief Act 1829. The application of the 1828 and 1829 acts to Irish acts was uncertain and so the Test Abolition Act 1867 (30 & 31 Vict. c. 62) repeated the 1829 repeal more explicitly. The 1661, 1672 and 1678 acts were repealed by the Promissory Oaths Act 1871, Statute Law Revision Act 1863, and the Parliamentary Oaths Act 1866 respectively. Religious tests for officers of the ancient universities were repealed by the Universities Tests Act 1871 for England, the University of Dublin Tests Act 1873, and the Universities (Scotland) Act 1889.