Луиза Райнер: Голливудтың көзі жасымен суалған жұлдызы
Luise Rainer
Луиза Райнер (1910-2014) – неміс актері, Голливуд жұлдызы. Австриядағы театр сахнасында өнер көрді, Max Reinhardt-тің шәкірті болды. МGM келісімшартымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс туылған актриса (1910–2014) британдық суретші-акварелист
German born actress (1910–2014)
the British watercolour artist
Луиз Райнер (12 қаңтар 1910 – 30 желтоқсан 2014) – неміс туылған киноактриса. Райнер актерлік мансабын 16 жасында Германияда, Австрияның жетекші режиссері Макс Рейнхардтың жетекшілігімен бастады. Бірнеше жылдың ішінде ол Рейнхардтың Вена театры ансамблінің танымал Берлин сахналық актрисасына айналды. Оның актерлік шеберлігі сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. Австрия мен Германияда сахнада және кинода жылдар бойы жұмыс істегеннен кейін, оны Metro Goldwyn Mayer компаниясының талант іздеушілері тауып, 1935 жылы Голливудта үш жылдық келісімшартқа қол қойды. Көптеген кинорежиссерлер оның сол кездегі MGM компаниясының басты әйел жұлдызы Грета Гарбоға ұқсайтынын болжады. Оның алғашқы американдық рөлі 1935 жылы «Escapade» фильмінде болды. Келесі жылы оған «Ұлы Зигфелд» музыкалық фильмінде қосалқы рөл берілді, онда ол шектеулі көріністерге қарамастан, эмоцияға толы ойынымен көрермендерді қатты әсер етті және «Ең үздік әйел актриса» сыйлығына ие болды. Кейіннен ол фильмдегі драматикалық телефондық сахнасы үшін «Венаның көз жасы» деп аталды. Келесі рөлі үшін продюсер Ирвинг Тальберг студияның келіспеушілігіне қарамастан, Перл Бактың Қытайдағы ауыр өмір туралы романы негізінде түсірілген «Жақсы жер» (1937) фильмінде кедей, қарапайым қытай шаруа әйелінің рөлін ойнай алатынына сенімді болды. Бұл рөл оның бұрынғы көңілді кейіптерінен мүлдем өзгеше болды, нәтижесінде ол тағы да «Ең үздік әйел актриса» сыйлығын жеңіп алды. Райнер, Джоди Фостер және Хилари Суонк – 30 жасқа дейін екі рет «Оскар» сыйлығын жеңіп алған жалғыз актрисалар. Алайда, ол кейіннен екі рет қатарынан «Оскар» жеңуден артық жаман нәрсе болмағанын айтты, себебі содан кейін көрермендердің үміті тым жоғары болып, оны орындау мүмкін болмайды. Бұған оның 37 жасында, өте құрмет тұтқан продюсері Ирвинг Тальбергтің күтпеген өлімі де себеп болды. Кейбір кинотарихшылар оны «Голливуд мифологиясындағы «Оскар» құрбаны болған ең ауыр жағдай» деп санайды.
Luise Rainer ('/r//aɪ//n//ər/ RYnər, ; 12 January 1910 – 30 December 2014) was a German born film actress. Rainer started her acting career in Germany at age 16, under the tutelage of Austria's leading stage director, Max Reinhardt. Within a few years, she had become a distinguished Berlin stage actress with Reinhardt's Vienna theater ensemble. Critics highly praised the quality of her acting. After years of acting on stage and in films in Austria and Germany, she was discovered by Metro Goldwyn Mayer talent scouts, who signed her to a three year contract in Hollywood in 1935. A number of filmmakers predicted she might become another Greta Garbo, MGM's leading female star at the time. Her first American film role was in Escapade in 1935. The following year she was given a supporting part in the musical biography The Great Ziegfeld, where, despite limited appearances, her emotion filled performance so impressed audiences that she was awarded the Academy Award for Best Actress. She was later dubbed the "Viennese teardrop" for her dramatic telephone scene in the film. For her next role, producer Irving Thalberg was convinced, despite the studio's disagreement, that she would also be able to play the part of a poor, plain Chinese farm wife in The Good Earth (1937), based on Pearl Buck's novel about hardship in China. The subdued character role was such a dramatic contrast to her previous vivacious character that she again won the Academy Award for Best Actress. Rainer, Jodie Foster and Hilary Swank are the only actresses ever to win two Oscars before the age of 30. However, she later stated nothing worse could have happened to her than winning two consecutive Oscars, as audience expectations from then on would be too high to fulfill. along with the unexpected death at age 37 of her producer, Irving Thalberg, whom she greatly admired. Some film historians consider her the "most extreme case of an Oscar victim in Hollywood mythology".
Кейінгі өмірі мен мансабы
Еуропада Райнер медицина оқыды және ол кино актрисасы ретінде емес, «басқа студент ретінде» қабылдануды ұнатқанын айтты. Ол сахнаға оралып, 1939 жылғы 1 мамырда Манчестердегі Палас театрында Жак Девалдың «Күйеуді көр» пьесасында Франсуаза рөлінде алғаш рет өнер көрсетті; ол 23 мамырда Лондонның Шафтсбери театрында дебютінде де сол рөлді ойнады. Америкаға оралған соң, ол Джордж Бернард Шоудың «Сен-Жоан» пьесінде 1940 жылғы 10 наурызда Вашингтондағы Беласко театрында, неміс эмигрант режиссер Эрвин Пискатордың қоюымен ойнады. 1942 жылғы мамырда ол Нью-Йорк сахнасында алғаш рет Музыкалық қорап театрында Дж. М. Барридің «Асқыр қызға сүйіспеншілік» пьесінде Мисс Тинг рөлінде өнер көрсетті. Федерико Феллини оны 1960 жылы «Оскар» сыйлығын алған «La Dolce Vita» фильмінде Долорес рөліне шақырды, тіпті ол Римге сапар шекті, бірақ түсірілімге дейін жобадан бас тартты, бұл оның қаламаған секс-сценаға қарсылығына немесе өзінің диалогын бақылауға талап етуіне байланысты болды. Актер сэр Ян МакКеллен оның қонақтарының бірі болды. Сол айда ол Ұлттық кинотеатрда Британдық кино институтының оған арналған құрмет кешінде болды, онда ол «Жақсы жер» және «Ұлы вальс» фильмдері көрсетілімінен бұрын Ричард Стирлингпен сұхбаттасты. Ол сондай-ақ Ұлттық театр сахнасында сэр Кристофер Фрейлингпен сұхбаттасты. 2010 жылдың сәуірінде ол Голливудқа оралып, «Жақсы жер» фильмін TCM фестивалінде көрсетті, оған жүргізуші Роберт Осборнмен сұхбат қосылды. Райнердің Голливуд Даңқы аллеясындағы 6300 Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызы бар. 2011 жылдың 5 қыркүйегінде 101 жастағы Райнер Берлиндегі «Жұлдыздар бульварында» жұлдызды қабылдауға барды. Оның жұлдызы 2011 жылы тағайындалған 21 жұлдыздың бірі болды және 2010 жылы тағайындалған 20 жұлдызға қосылды. Жұлдыз ерекше жағдай ретінде берілді және дау тудырды. 2010 жылы «Жұлдыздар бульвары» ашылғанда Райнер Германияның жалғыз «Оскар» сыйлығын алған актрисасы болғанына қарамастан ұмытылды. 2011 жылы ол бастапқыда жюри (Сента Бергер, Геро Гандерт, Уве Камманн, Дитер Косслик және Ханс Хельмут Принцлер) тарапынан қабылданбады, бірақ үміткер ретінде ұсынылған болатын. 2010 жылдың қазан айында музыкалық продюсер Пол Бейлей бастаған ұзақ науқан болды, ол Райнердің бульварда жоқ екенін байқады. Бейлей Германияда үгіт жүргізіп, актриса мен оның шығармаларын тану үшін науқанды қолдауға баспасөз бен саясаткерлерге үгіттеді. Бұл науқанға Яһудилердің Орталық кеңесі де қолдау көрсетті. 2011 жылдың тамызында «Жұлдыздар бульвары» ақыры мойын бұғып, Бейлей бастаған Facebook, электрондық пошта және хаттар науқаны Райнерге қосымша жұлдыз беру туралы шешім қабылдауда маңызды рөл атқарды.
While in Europe, Rainer studied medicine and explained she loved being accepted as "just another student", rather than as a screen actress. She returned to the stage and made her first appearance at the Palace Theatre, Manchester, on 1 May 1939 as Françoise in Jacques Deval's play Behold the Bride; she played the same part in her London debut at the Shaftesbury Theatre on 23 May. Returning to America, she played the lead in George Bernard Shaw's Saint Joan on 10 March 1940 at the Belasco Theatre in Washington, D. C. under the direction of German emigrant director Erwin Piscator. She made her first appearance on the New York stage at the Music Box Theatre in May 1942 as Miss Thing in J. M. Barrie's A Kiss for Cinderella. Federico Fellini enticed her to play the cameo role of Dolores in his 1960 Oscar winning classic La Dolce Vita, to the point of her travelling to the Rome location, but she quit the production prior to shooting, a fact that has been attributed either to her resistance to an unwanted sex scene or to her insistence on overseeing her own dialogue. Actor Sir Ian McKellen was one of her guests. During that month, she was present at the British Film Institute tribute to her at the National Film Theatre, where she was interviewed by Richard Stirling before screenings of The Good Earth and The Great Waltz. She also appeared onstage at the National Theatre, where she was interviewed by Sir Christopher Frayling. In April 2010, she returned to Hollywood to present a TCM festival screening of The Good Earth, accompanied by an interview with host Robert Osborne. Rainer has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6300 Hollywood Boulevard. On 5 September 2011, then 101 year old Rainer travelled to Berlin to receive a star on the Boulevard der Stars. Her star was among the 21 stars issued in 2011 and followed the 20 that were issued in 2010. The star was issued as an exception and was not without controversy. Rainer had been forgotten when the Boulevard der Stars opened in 2010, despite being Germany's only Academy Award winning actress. In 2011, she was initially rejected by the jury (Senta Berger, Gero Gandert, Uwe Kammann, Dieter Kosslick and Hans Helmut Prinzler) despite being nominated. A prolonged campaign started in October 2010, led by music executive Paul Baylay, who had noticed Rainer's omission on the Boulevard. Baylay campaigned in Germany, lobbying press and politicians to support the campaign to have the actress and her work recognised. The campaign was supported by the Central Council of Jews. In August 2011, the Boulevard der Stars finally relented, acknowledging the Facebook, email, and letter campaign led by Baylay had been key in their decision to awarding an extra star to Rainer.
Өлім
Рейнер 2014 жылғы 30 желтоқсанда Лондон қаласындағы үйінде 104 жасында пневмониядан қайтыс болды. Ол 105 жасқа толуына 13 күн жетпеді. Рейнер өмірінің соңғы жылдарын актриса Вивьен Ли бұрын тұрған 54 Eaton Square мекенжайындағы, Белгравия ауданындағы, Лондон қаласындағы пәтерде өткізді. Оның естелік заттары 2015 жылы аукционда сатылды. Аукцион нәтижесінде оның мұрагерлері 489 069 АҚШ долларына ие болды.
Rainer died at her London home on 30 December 2014 at the age of 104 from pneumonia. She was 13 days shy of her 105th birthday. Rainer spent her final years living in a flat formerly occupied by actress Vivien Leigh at 54 Eaton Square, Belgravia, London. Her memorabilia were auctioned in 2015. The auction netted US$489,069 for her heirs.
Актерлік стилі
Райнер ең белгілісі екі рет қатарынан «Оскар» сыйлығын жеңіп алғанымен, оны «тынысы жоқ, өмірден асқан актриса, шынымен оның жастық шағындағы Вена және неміс сахналарына көбірек сай» деп сынға түстіргендер де болды.
Rainer is best known for winning back to back Academy Awards, although she received criticism for being "an excessive actress, larger than life, probably more suited to the Viennese and German stage of her youth than anywhere else."
Теледидардағы рөлдері
Жыл Атауы Рөл жазбалары
1949Шевроле Теле ТеатрыЭпизод: "Трапеция"
1950–1953Люкс Видео ТеатрыКэролин / Миссис Пейдж2 эпизод
1950–1957BBC Sunday Night TheatreИнгра Арлберг / Нина2 эпизод
1951Шлиц Жұлдыздар ойын үйіКамердинер қызЭпизод: "Махаббат кешікті"
1951Фейт Болдуин Романс ТеатрыЭпизод: "Әйелдер кемеден тыс"
1954СұспенсЭпизод: "Азап"
1963Die kleinen FüchseБирди ХаббардТелефильм
1965Combat!Графиня Де РойЭпизод: "Ең жақсы сәт"
1984Махаббат кемесіЕгіз қарындастар Дороти Филдинг / Мэгги Коернер1 эпизод
1991БилеушіАннаТелефильм
Year Title Role Notes1949The Chevrolet Tele TheatreEpisode: "Trapeze"1950–1953Lux Video TheatreCaroline / Mrs. Page2 episodes1950–1957BBC Sunday Night TheatreIngra Arlberg / Nina2 episodes1951Schlitz Playhouse of StarsChambermaidEpisode: "Love Came Late"1951Faith Baldwin Romance TheatreEpisode: "Women Overboard"1954SuspenseEpisode: "Torment"1963Die kleinen FüchseBirdie HubbardTV movie1965Combat!Countess De RoyEpisode: "Finest Hour"1984The Love BoatTwin sisters Dorothy Fielding / Maggie Koerner1 episode1991A DancerAnnaTV movie