Мессершмитт: Германиялық ұшақ құрастырушы компанияның тарихы

Кіріспе

1938-1968 жылдар аралығында Германияның ұшақ өндірушісі, «Мессершмитт» фамилиясы және осы фамилияны тасушы адамдар.

Messerschmitt AG – 1938 жылдың шілде айының ортасынан бастап бас дизайнері Вилли Мессершмитттің құрметіне аталған, акционерлік қоғам түріндегі неміс ұшақ өндіруші корпорациясы. Компания ең алдымен Екінші дүниежүзілік соғыстағы Bf 109 және Me 262 истребительдерімен танымал болды. Соғыстан кейінгі кезеңде компания бірнеше рет біріктіріліп, 1989 жылы Deutsche Aerospace (DASA, қазір Airbus құрамында) сатып алғанға дейін Messerschmitt-тен Messerschmitt Bölkow Blohm деп атауын өзгертті.

Өмірбаян

1916 жылдың ақпан айында оңтүстік неміс инженерлік компаниясы MAN AG және бірнеше банктер табыссыз ұшақ құрастырушы Otto Flugzeugwerke компаниясын сатып алып, жаңа компания – Bayerische Flugzeugwerke AG (қысқаша B.F.W.) құрды. Компанияның жарғысы 19 және 20 ақпанда жасалып, 1916 жылдың 2 наурызында бекітілді. Компания туралы мәліметтер 1916 жылдың 7 наурызында Коммерциялық тіркелімге 1,000,000 RM негізгі капиталмен тіркелді. Капиталдың 36%-ын Берлиндегі Bank für Handel und Industrie, 30%-ын MAN AG, ал 34%-ын Берлиндегі Hermann Bachstein ұсынды. Басқару кеңесінің төрағасы болып бұрын Albatros Flugzeugwerke-де жұмыс істеген Петер Эбервейн тағайындалды. Соғысқа қажетті ұшақтарды дереу өндіру қажет болғандықтан, жаңа өнімдерді әзірлеуге уақыт болмады, сондықтан BFW Albatros Flugzeugwerke лицензиясы бойынша ұшақтарды өндірді. Құрылғаннан кейін бір ай ішінде компания Пруссия және Бавария әскери министрліктеріне ұшақтарды жеткізе алды. Бірақ бастапқыда сапа мәселелері туындады. Неміс ұшқыштары BFW-ден шыққан алғашқы ұшақтардағы ауыр ақауларға жиі шағымданатын. Осыған ұқсас жағдай Густав Отто басқарған бұрынғы компанияның ұшақтарында да болған еді. 1916 жылдың соңына дейін ұйымдастырушылық өзгерістер мен құрастыру желісін қатаң бақылауға алу арқылы ғана осы мәселелер шешілді. Содан кейін BFW айына 200-ден астам ұшақ шығара бастады, жұмысшылар саны 3000-ға жетіп, Бавариядағы ең ірі ұшақ құрастырушылардың біріне айналды. Соғыс аяқталғаннан кейін BFW қиын жағдайға түсті, себебі ұшақтарға әскери сұраныс азайды. Компания басшылығы нарықтағы позициясын сақтап қалу үшін жаңа өнімдер іздеуге мәжбүр болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ұшақтардың салмағын азайту үшін олар көбінесе ағаштан жасалғандықтан, BFW заманауи ағаш өңдеу зауытымен жабдықталды. Компанияда әлі де шамамен 200 ұшақ құрастыруға жететін 4,7 миллион рейхсмаркалық материалдық қорлар бар еді. Осы машиналар мен материалдар жиһаз және дайын ас үйлерді жасау үшін пайдаланылды. Сонымен қатар, 1921 жылдан бастап компания өзінің дизайны бойынша Flink және Helios аттарымен мотоциклдер өндірді. 1921 жылдың күзінде австриялық қаржыгер Камилло Кастильони BFW компаниясын сатып алуға қызығушылық танытты. Көптеген акционерлер оның ұсынысын қабылдады, бірақ MAN AG бастапқыда BFW-дегі үлесін сақтады, ал Кастильони барлық акцияларды сатып алуды қалады. Оған BMW компаниясының басқарушы директоры Франц Йозеф Попп қолдау көрсетті. Ол MAN компаниясының төрағасына жазған хатында BFW компаниясын "өлі фабрика" деп сипаттап, "айтуға тұрарлық зауыты жоқ, және оның басым бөлігі өндірістік қызмет үшін өте қолайсыз жағдайда орналасқан, бұзылған және жарамсыз ағаш сарайлардан тұрады" деді. Попп әлі де Кастильонимен тығыз байланыста болғандықтан, ол БМВ мен БФВ-ны біріктіру жоспарларын білген болуы мүмкін. 1922 жылдың көктемінде Кастильони мен Попп MAN компаниясын BFW-дегі акцияларын сатуға көндірді, соның нәтижесінде компания толығымен Кастильониге тиесілі болды. Содан кейін, сол жылдың мамыр айында итальяндық инвестор Knorr Bremse AG компаниясынан BMW-нің қозғалтқыштар бизнесін сатып алғаннан кейін, BFW авиакомпаниясы мен BMW қозғалтқыштар өндірушілерінің бірігуіне ешқандай кедергі болмады.

In February 1916, the south German engineering company MAN AG and several banks purchased the unprofitable aircraft builder Otto Flugzeugwerke, starting a new company, Bayerische Flugzeugwerke AG (abbreviated B. F. W.). The articles of association were drawn up on 19 and 20 February, and completed on 2 March 1916. Details of the company were recorded in the Commercial Register with an equity capital of RM 1,000,000 on 7 March 1916. 36% of the capital was provided by the Bank für Handel und Industrie, Berlin, 30% by MAN AG and 34% by Hermann Bachstein, Berlin. The first Chairman of the Board of Management was Peter Eberwein, who had previously been employed at Albatros Flugzeugwerke. Due to the need for immediate aircraft production for the ongoing war, there was no time for development work and BFW manufactured aircraft under licence from Albatros Flugzeugwerke. Within a month of being set up, the company was able to supply aircraft to the war ministries of Prussia and Bavaria. However, major quality problems were encountered at the start. The German air crews frequently complained about the serious defects that appeared in the first machines from BFW. The same thing had happened with the aircraft from the predecessor company run by Gustav Otto. It was only organizational changes and more intensive supervision of the assembly line that succeeded in resolving these problems by the end of 1916. BFW then started turning out over 200 aircraft a month, with their workforce growing to 3,000 and becoming one of the largest aircraft manufacturers in Bavaria. The end of the war hit BFW hard, since military demand for aircraft collapsed. The company's management were forced to look for new products with which to maintain their position in the market. Since World War I aircraft were largely built from wood to keep their weight down, BFW was equipped with the very latest joinery plant. The company still held stocks of materials sufficient for about 200 aircraft, and worth 4.7 million reichsmarks. The machinery and the materials were then used for the production of furniture and fitted kitchens. In addition, from 1921 onwards, the company manufactured motorcycles of its own design under the names of Flink and Helios. In the autumn of 1921, Austrian financier Camillo Castiglioni first announced his interest in purchasing BFW. While most of the shareholders accepted his offer, MAN AG initially held on to its shareholding in BFW, but Castiglioni wanted to acquire all the shares. He was supported in this by BMW's Managing Director Franz Josef Popp who, in a letter to the chairman of MAN, described BFW as a "dead factory, which possesses no plant worth mentioning, and consists very largely of dilapidated and unsuitable wooden sheds situated in a town that is extremely unfavorable for industrial activities and whose status continues to give little cause for enthusiasm". Apparently Popp was still in close contact with Castiglioni and was perhaps even privy to the latter's plans for merging BMW with BFW. It was probably in the spring of 1922 that Castiglioni and Popp persuaded MAN to give up its shares in BFW, so that now the company belonged exclusively to Castiglioni. Then, in May of the same year, when the Italian born investor was able to acquire BMW's engine business from Knorr Bremse AG, nothing more stood in the way of a merger between the aircraft company BFW and the engine builders BMW.

Қайта құру

Bayerische Flugzeugwerke (BFW/Bavarian Aircraft Works) 1926 жылы Аугсбургте, Баварияда, Udet Flugzeugbau GmbH акционерлік қоғамға айналған кезде қайта құрылды. Алғашқы кезеңде BMW AG компаниясының бұл компанияда үлесі болды және оның өкілі болып Йозеф Попп тағайындалды, ол қадағалау кеңесінде орын алды. Вилли Мессершмитт 1927 жылы компанияға бас дизайнер және инженер ретінде қосылды және жобалау тобын құрды. Алғашқы жобалардың бірі – Мессершмитт М20 – дизайнер мен компания үшін катастрофаға ұшырауға жақын болды. Көптеген прототиптер апатқа ұшырады, олардың бірі Ханс Хакмактың өмірін қиды, ол Эрхард Милхтің жақын досы, Deutsche Luft Hansa және Германияның азаматтық авиация органдарының басшысы болды. Мильх Мессершмиттен жауап алмағанына ренжіді, бұл оған өмір бойы жек көру сезімін тудырды. Мильх ақырында Мессершмиттпен барлық келісімшарттарды бұзды және 1931 жылы BFW компаниясын банкротқа мәжбүр етті. Алайда Мессершмиттің Юго Юнкерспен болған достығы оның және BFW мансабының тоқырауына жол бермеді, ол 1933 жылы қайта жандандырылды. Мильх 1938 жылға дейін Мессершмиттің BFW компаниясын иеленуіне кедергі келтірді, сондықтан ерте Мессершмитт жобалары "Bf" деп белгіленді. Мессершмитт "жеңіл конструкция" деп аталатын концепцияны ұсынды, онда әдетте бөлек болатын жүк көтергіш бөлшектер бір ғана күшейтілген қоршауға біріктірілді, осылайша салмақты үнемдеп, өнімділікті арттырды. Бұл концепцияның алғашқы сынағы Bf 108 Taifun спорттық ұшағында жүзеге асты, ол жақын арада түрлі рекордтарды орнатты. Осы нәтижелерге сүйене отырып, компания Luftwaffe-ның 1935 жылғы истребитель конкурсына жоба ұсынуға шақырылды және Bf 109 ұшағымен жеңіске жетті, ол осы құрылымдық әдістерге негізделген. Осы сәттен бастап Мессершмитт нацистік партияның сүйіктісіне айналды, оның дизайнымен қатар саяси қабілеттері мен Германияның оңтүстігіндегі зауытының орналасқан жері де маңызды болды, ол солтүстік жағалаудағы авиациялық фирмалардың "шоғырлануынан" алыс болды. BFW 1938 жылдың 11 шілдесінде "Messerschmitt AG" болып қайта құрылды, Вилли Мессершмитт төраға және басқарушы директор болып тағайындалды. BFW компаниясының атын өзгерту нәтижесінде компанияның RLM белгісінің префиксі "Bf" -дан "Me" -ға өзгерді, барлық жаңа жобалар үшін, RLM сатып алу күнінен кейін қабылдаған. Bf 109 және 110 сияқты қолданыстағы типтер ресми құжаттарда бұрынғы белгілеуін сақтады, бірақ кейде жаңа белгілер де қолданылды, көбінесе Leipzig қаласындағы Erla Maschinenwerk сияқты қосалқы мердігерлер тарапынан. Іс жүзінде барлық BFW/Messerschmitt ұшақтары, Bf 108 төрт орындық туристік монопланынан бастап, Bf 163 жеңіл бақылау ұшағына дейін (Fieseler Fi 156 жобасымен сәтсіз бәсекелескен үкіметтік келісімшартты ұтып алған) "Bf" префиксімен, ал барлық кейінгі типтер "Me" префиксімен белгіленді.

Bayerische Flugzeugwerke (BFW/Bavarian Aircraft Works) was reformed in 1926, in Augsburg, Bavaria, when Udet Flugzeugbau GmbH was changed into a joint stock company. In the early stages, BMW AG held a stake in this company and was represented by Josef Popp, who held a place on the Supervisory Board. Willy Messerschmitt joined the company in 1927 as chief designer and engineer and formed a design team. One of the first designs, the Messerschmitt M20, was a near catastrophe for the designer and the company. Many of the prototypes crashed, one of them killing Hans Hackmack, a close friend of Erhard Milch, the head of Deutsche Luft Hansa and the German civil aviation authorities. Milch was upset by the lack of response from Messerschmitt and this led to a lifelong hatred towards him. Milch eventually cancelled all contracts with Messerschmitt and forced BFW into bankruptcy in 1931. However, Messerschmitt's friendship with Hugo Junkers prevented a stagnation of the careers of him and BFW, which was started again in 1933. Milch still prevented Messerschmitt's takeover of the BFW until 1938, hence the designation "Bf" of early Messerschmitt designs. Messerschmitt promoted a concept he called "light weight construction" in which many typically separate load bearing parts were merged into a single reinforced firewall, thereby saving weight and improving performance. The first true test of the concept was in the Bf 108 Taifun sports aircraft, which would soon be setting all sorts of records. Based on this performance the company was invited to submit a design for the Luftwaffe's 1935 fighter contest, winning it with the Bf 109, based on the same construction methods. From this point on Messerschmitt became a favorite of the Nazi party, as much for his designs as his political abilities and the factory location in southern Germany away from the "clumping" of aviation firms on the northern coast. BFW was reconstituted as "Messerschmitt AG" on 11 July 1938, with Willy Messerschmitt as chairman and managing director. The renaming of BFW resulted in the company's RLM designation prefix changing from "Bf" to "Me" for all newer designs that were accepted by the RLM after the acquisition date. Existing types, such as the Bf 109 and 110, retained their earlier designation in official documents, although sometimes the newer designations were used as well, most often by subcontractors, such as Erla Maschinenwerk of Leipzig. In practice, all BFW/Messerschmitt aircraft from the Bf 108 four seat touring monoplane, to the Bf 163 light observation aircraft (which competed unsuccessfully for the government contract won by the rival Fieseler Fi 156 design) were prefixed "Bf", all later types with "Me".

Екінші дүниежүзілік соғыс

Соғыс кезінде «Мессершмитт» ірі конструкциялық жеткізушіге айналды, олардың Bf 109 және Bf 110 ұшақтары соғыстың бірінші жартысында күштің басым бөлігін құрады. «Мессершмитт» тағы бірнеше жобаға тапсырыс берді, соның ішінде алып Me 321 Gigant көліктік планері және оның алты қозғалтқышты Me 323 ұшағы да болды. Алайда, соғыстың екінші жартысында «Мессершмитт» дерлік толығымен реактивтік ұшақтарға көшті, әлемдегі алғашқы қолданысқа енгізілген реактивтік истребитель – Me 262 Schwalbe («Қарлығаш») ұшағын жасады. Олар сондай-ақ DFS жасаған Me 163 Komet ұшағын да өндірді, ол қызметке түскен алғашқы ракеталық ұшақ болды. «Мессершмитт» екінші дүниежүзілік соғыстың екінші жартысында осы ұшақтарға қажетті көптеген бөлшектерді жасау үшін құл еңбегіне көп сүйенді; бұл бөлшектер Sankt Georgen an der Gusen (Австрия) қаласындағы үлкен туннельдер жүйесінде құрастырылды. Құлдық еңбекті қатыгездікке ұшыраған KZ Gusen I және Gusen II лагерьлерінің тұтқындары, сондай-ақ жақын орналасқан Маутхаузен концлагерінің тұтқындары ұсынды, олардың барлығы Сент-Горген карьерлерінің жанында орналасқан. KZ Gusen-де осы ұшақтарды өндіру кезінде Испания, Италия, Польша, Словения, Франция, Ресей, венгр еврейлері және тағы жиырма ұлттың өкілдерінен 40 000 тұтқын қаза болды. «Мессершмитт» шенеуніктері тұтқындардың жұмысын бақылау үшін концлагерьде казармалар ұстады. «Мессершмитт» және оның бас директоры Вилли Мессершмитт 1920 жылдары Мис ван дер Рохе мен Лилли Райх жобалаған Брнодағы әйгілі Вилла Тугендхатты да пайдаланды; соғыс кезінде «Мессершмитт» ұшақ зауыдының кеңсесі мен гестапо мүлікті басып алды. «Мессершмитт» нашар конструкцияланған ұшақтарды да жасады; 110-ға жалғастыру ретінде жасалған Me 210, компанияның күштеп таратылуына әкеп соққан аэродинамикалық апатқа ұшырады. Конструкциялық мәселелер ақырында Me 410 Hornisse ұшағында шешілді, бірақ 262-ге назар аударғанға дейін одан аз ғана саны салынды. Соғыстың соңында Junkers Ju 390 және 1943 жылдың ақпан айында құрылысы басталмаған Heinkel He 277 ұшақтарымен бәсекелесіп, «Мессершмитт» ауыр «Америка бомбалаушысы» конструкциясы бойынша жұмыс істеді, ол Me 264 деп аталды. Оның үш прототипі салынды, ал біріншісі 1942 жылдың желтоқсанында ұшты, бірақ ол жауынгерлік қимылдарға қатысуға үлкермеді.

During the war Messerschmitt became a major design supplier, their Bf 109 and Bf 110 forming the vast majority of fighter strength for the first half of the war. Several other designs were also ordered, including the enormous Me 321 Gigant transport glider, and its six engined follow on, the Me 323. However, for the second half of the war, Messerschmitt turned almost entirely to jet powered designs, producing the world's first operational jet fighter, the Me 262 Schwalbe ("Swallow"). They also produced the DFS designed Me 163 Komet, the first rocket powered design to enter service. Messerschmitt relied heavily on slave labour to produce much of the parts needed for these aircraft during the second half of World War II; these parts were assembled in an enormous tunnel system in Sankt Georgen an der Gusen, Austria. Slave labour was provided by inmates of the brutal KZ Gusen I and Gusen II camps, and by inmates from nearby Mauthausen concentration camp, all located near the St. Gorgen quarries. 40,000 inmates from Spain, Italy, Poland, Slovenia, France, Russia, Hungarian Jews and twenty other nationalities were murdered during the production of these aircraft at KZ Gusen. Messerschmitt officials maintained barracks at the concentration camp to oversee the work being done by the inmates. Messerschmitt, and its executive Willy Messerschmitt also occupied the famed Villa Tugendhat in Brno, Czech Republic, designed by Mies van der Rohe and Lilly Reich in the 1920s; the Messerschmitt aircraft factory office and the Gestapo occupied the property during the war. Messerschmitt had its share of poor designs as well; the Me 210, designed as a follow on to the 110, was an aerodynamic disaster that almost led to the forced dissolution of the company. The design problems were eventually addressed in the Me 410 Hornisse, but only small numbers were built before all attention turned to the 262. Later in the war, in competition with the Junkers Ju 390 and the unbuilt, February 1943 initiated Heinkel He 277, Messerschmitt also worked on a heavy Amerika Bomber design, the Me 264, which flew in prototype form — with three prototype airframes built, the first of which flew in December 1942 — but was too late to see combat.

Соғыстан кейінгі

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін он жыл бойы компанияға ұшақ шығаруға рұқсат берілмеді. Компания тапқан бір балама – үш дөңгелекті мотоцикл / көпіршік тәрізді автомобиль немесе кабиналы роллер (кабиналы скутер) KR175 / KR200, оны ұшқыш-инженер Фриц Фенд жасаған. Бұл автомобильдер шын мәнінде Фендтің Регенсбургтегі Мессершмитт зауытындағы жеке компаниясымен өндірілді, ал Вилли Мессершмитт олардың атын өз атына беруді шешкеннен басқа, көліктерге қатысы болған жоқ. KR200 өндірісі 1964 жылы тоқтатылды. Мессершмитт зауыты сонымен қатар, негізінен металл каркасқа негізделген "өздігінен құрастыру жиынтығы" ретінде жобаланған құрастырылған үйлерді де өндірді.

Әуе қатынасына қайта оралу

1968 жылғы 6 маусымда Messerschmitt AG шағын азаматтық құрылыс және азаматтық авиация фирмасы Bölkow-пен бірігіп, Messerschmitt Bölkow атанды. Келесі мамыр айында компания Hamburger Flugzeugbau (HFB) фирмасын сатып алды. Содан кейін компанияның атауы Messerschmitt Bölkow Blohm (MBB) деп өзгертілді. 1989 жылы MBB компаниясы DASA-ға қосылды. Кейін DASA "EADS Germany" ретінде жұмыс істеді, қазір ол Airbus болып табылады.

Ұшақ

Модель атауы Алғашқы ұшу Ескермелер M17 1925 спорттық ұшақ M18 1926 жолаушылар тасымалы M19 1927 спорттық ұшақ M20 1928 жолаушылар тасымалы M21 1928 оқу-жаттығу бипланының прототипі M22 1928 орташа бомбалаушы бипланының прототипі M23 спорттық ұшақ M24 1929 жолаушылар тасымалы M25 салынбаған спорттық ұшақ M26 1930 жеңіл ұшақтың прототипі M27 1930 спорттық ұшақ M28 1931 почта тасымалының прототипі M29 1932 спорттық/жарыс ұшағы M31 1932 спорттық ұшақ M33 салынбаған өте жеңіл парасол қанатты бір орындық моноплан M35 1933 M23 негізінде жасалған спорттық ұшақ M36 1934 жолаушылар тасымалы Bf 108 Taifun (Тайфун) 1934 оқу-жаттығу және тасымалдау ұшағы Bf 109 1935 истребитель, бомбалаушыға қарсы ұшақ; кейінгі нұсқалары кейде субподрядшының дерек плиталарында қателікпен "Me 109" деп белгіленген Bf 110 1936 қос қозғалтқышты ауыр истребитель, түнгі истребитель Me 155 салынбаған жоғары биіктіктегі истребитель, Bf 109 негізінде жасалған; салынбады, жоба Blohm + Voss компаниясына Bv 155 ретінде берілді Bf 161 1938 барлау ұшағы; прототип Bf 162 Jaguar (Ягуар) 1937 Bf 110 негізінде жасалған жылдам бомбалаушы (schnellbomber) Bf 163 1938 STOL барлау ұшағы; прототипі Weserflug AG компаниясымен салынды, Fieseler Fi 156 Storch компаниясымен әскери келісім шарты жоғалды Me 163 Komet (Комета) реактивті истребитель Bf 165 1937 ұзақ қашықтыққа арналған бомбалаушы жобасы Me 208 Bf 108-дің жақсартылған және үлкейтілген нұсқасы Me 209 1938 әлемдік авиациялық жылдамдық рекордын жаңару үшін жасалған; истребительге айналдыруға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды Me 209 II 1943 истребитель; Bf 109-дың жаңартылған нұсқасы, ешқашан өндірілмеді Me 210 1939 қос қозғалтқышты ауыр истребитель; сонымен қатар барлау үшін де қолданылды Me 261 Adolfine (Адольфина) 1941 ұзақ қашықтыққа арналған рекордты жаңару үшін жасалған; үш дана салынды және барлау үшін қолданылды Me 262 Schwalbe (Қарға) 1942 қос қозғалтқышты истребитель және шабуыл ұшағы; алғашқы операциялық реактивтік истребитель Me 263 реактивтік истребитель, ешқашан ұшқан жоқ; Me 163-тің жетілдірілген нұсқасы Me 264 Amerika (Америка) 1942 стратегиялық бомбалаушы, Ju 390 және салынбаған He 277 ұшақтарымен бәсекелестікке түскен Amerika Bomber бағдарламасы бойынша жасалған Me 265 салынбаған шабуыл ұшағы, ұсынылған Me 309 1942 истребитель; Bf 109-ды алмастыруға арналған жетілдірілген, бірақ тиімсіз дизайн Me 310 1 құрастырылған, Me 210-ның жетілдірілген, қысыммен жабдықталған нұсқасы, ұсынылған Me 321 1941 үлкен тасымалдаушы жолоушық ұшағы Me 323 Gigant (Гигант) үлкен тасымалдаушы ұшақ; Me 321-дің қуаттандырылған нұсқасы Me 328 импульстік қозғалтқыштың күшімен жұмыс істейтін selbstopfer немесе паразиттік истребитель Me 329 салынбаған ауыр бомбалаушы-истребитель; қуатсыз жолоушық ұшағы ғана Me 334 құйрықсыз истребитель, Me 163-ке ұқсас (әзірлеу тоқтатылды) Me 362 3 турбореактивті жолаушылар ұшағы (әзірлеу тоқтатылды) Me 409 жоғары биіктіктегі истребитель жобасы; Bv 155-ке айналды Me 410 Hornisse (Шершень) 1943 қос қозғалтқышты ауыр истребитель және жылдам бомбалаушы; Me 210-ның жетілдірілген нұсқасы Me 509 салынбаған истребитель, Me 309 негізінде жасалған, қозғалтқышы P 39 Airacobra сияқты кабинаның артында орналасқан Me 510 қос қозғалтқышты бомбалаушы-истребитель (салынбады) Me 609 ауыр истребитель; Bf 109Z және Me 409 сияқты екі Me 309 фюзеляжын бір ұшақ корпусына біріктірді (әзірлеу тоқтатылды) P.08 01 1941 ұшпаған стратегиялық бомбалаушы жобасы P.1079 1939 ұшпаған ұзақ қашықтыққа арналған итергіш бомбалаушы дизайны P.1092 ұшпаған прототип P.1095 ұшпаған көп мақсатты ұшақ прототипі P.1099 ұшпаған көп мақсатты ұшақ прототипі, Me 262-нің жақсартылған нұсқасы P.1100 ұшпаған тактикалық бомбалаушы дизайны P.1101 ұшпаған прототип айырбастамалы қанатты реактивтік истребитель; кейін Bell X 5-ке шабыттандырды P.1102 ұшпаған айырбастамалы қанатты бомбалаушы/ауыр истребитель P.1103 ұшпаған реактивтік истребитель P.1104 ұшпаған реактивтік истребитель P.1106 ұшпаған P.1101-дің жақсартылған нұсқасы P.1107 ұшпаған реактивтік бомбалаушы дизайны P.1109 ұшпаған көлденең қанатты истребитель дизайны P.1110 ұшпаған жоғары биіктіктегі истребитель прототипі P.1111 ұшпаған истребитель/истребитель прототипі P.1112 ұшпаған прототип құйрықсыз реактивтік истребитель; кейін Vought F7U Cutlass-қа шабыттандырды

Model Name First flight Remarks M17 1925 sports aircraft M18 1926 passenger transport M19 1927 sports aircraft M20 1928 passenger transport M21 1928 prototype biplane trainer M22 1928 prototype biplane medium bomber M23 sports aircraft M24 1929 passenger transport M25 not built sports aircraft M26 1930 prototype light aircraft M27 1930 sports aircraft M28 1931 prototype mail plane M29 1932 sports/racing aircraft M31 1932 sports aircraft M33 not built ultra light parasol wing single seat monoplane M35 1933 sports aircraft developed from M23 M36 1934 passenger transport Bf 108 Taifun (Typhoon) 1934 trainer & transport Bf 109 1935 fighter, bomber interceptor; later versions sometimes mistakenly marked as "Me 109" on subcontractor's dataplates Bf 110 1936 twin engine heavy fighter, night fighter Me 155 not built high altitude fighter, developed from Bf 109; not built, project transferred to Blohm + Voss as the Bv 155 Bf 161 1938 reconnaissance aircraft; prototype Bf 162 Jaguar 1937 schnellbomber (fast bomber) based on Bf 110 Bf 163 1938 STOL reconnaissance aircraft; prototype built by Weserflug AG, lost military contract to Fieseler Fi 156 Storch Me 163 Komet (Comet) rocket powered interceptor Bf 165 1937 long range bomber project Me 208 improved and enlarged version of Bf 108 Me 209 1938 designed to break world air speed record; attempted fighter conversion failed Me 209 II 1943 fighter; update to Bf 109, never produced Me 210 1939 twin engine heavy fighter; also used for reconnaissance Me 261 Adolfine 1941 designed as long range record setter; three built and used for reconnaissance Me 262 Schwalbe (Swallow) 1942 twin engine fighter & attack aircraft; first operational jet powered fighter Me 263 never flown rocket powered interceptor; advanced development of Me 163 Me 264 Amerika (America) 1942 strategic bomber, developed under Amerika Bomber program in competition against Ju 390 and unbuilt He 277 Me 265 not built attack aircraft, proposed Me 309 1942 fighter; advanced but underperforming design meant to replace Bf 109 Me 310 1 built, pressurized Me 210 development, proposed Me 321 1941 large transport glider Me 323 Gigant (Giant) large transport aircraft; powered development of Me 321 Me 328 pulsejet powered selbstopfer or parasite fighter Me 329 not built heavy fighter bomber; unpowered glider only Me 334 tailless fighter, similar to Me 163 (development abandoned) Me 362 3 turbojet passenger aircraft (development abandoned) Me 409 High altitude fighter project; evolved into Bv 155 Me 410 Hornisse (Hornet) 1943 twin engine heavy fighter and fast bomber; development of Me 210 Me 509 not built fighter, based on Me 309, with engine located behind cockpit as in P 39 Airacobra Me 510 twin engine fighter bomber (not built) Me 609 heavy fighter; combined two Me 309 fuselages into one airframe, as with Bf 109Z and Me 409 (development abandoned) P.08 01 not flown 1941 flying wing strategic bomber project P.1079 not flown 1939 long range pusher bomber design P.1092 not flown prototype P.1095 not flown prototype multi role aircraft P.1099 not flown prototype multi role aircraft, intended improvement of Me 262 P.1100 not flown tactical bomber design P.1101 not flown prototype swing wing jet interceptor; later inspired Bell X 5 P.1102 not flown swing wing bomber/heavy fighter P.1103 not flown rocket powered interceptor P.1104 not flown rocket powered interceptor P.1106 not flown intended improvement of P.1101 P.1107 not flown jet bomber design P.1109 not flown oblique wing fighter design P.1110 not flown high altitude interceptor prototype P.1111 not flown fighter/interceptor prototype P.1112 not flown prototype tailless jet fighter; later inspired Vought F7U Cutlass