Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кез келген тарапты негіссіз жағымсыз қарым-қатынасқа немесе кінәлауға бөліп көрсету амалы.
Practice of singling out any party for unmerited negative treatment or blame
Кінәлаудың ешкісін таңдау – бұл адамды немесе топты негіссіз кінәлау және одан туындайтын жағымсыз қарым-қатынас жасау. Кінәлау ешкісін таңдау жеке адамдардың жеке адамдарға қарсы (мысалы, "оның ісі емес, менікі!"), жеке адамдардың топтарға қарсы (мысалы, "Мен барлық бойы ұзын адамдардың кесірінен ештеңе көре алмадым"), топтардың жеке адамдарға қарсы (мысалы, "Біздің команданың жеңіске жете алмауының себебі ол болды") және топтардың топтарға қарсы жасауы мүмкін. Кінәлау ешкісі ересек адам, бала, туыс, қызметкер, әріптес, этникалық, саяси немесе діни топ немесе мемлекет болуы мүмкін. "Жалған кінәлі", анықталған науқас немесе "құрбан" – бұл кінәлау ешкісінің түрлері. Кінәлау ешкісін таңдаудың бастауы Киелі кітаптағы Леуіліктер кітабының 16-тарауында сипатталған, күнәні өтеу үшін ешкіні құрбандыққа шалу рәсімінен басталады, онда ешкінің (немесе есектің) басына қоғамның барлық күнәлары салынып, ол далаға жіберіледі.
Scapegoating is the practice of singling out a person or group for unmerited blame and consequent negative treatment. Scapegoating may be conducted by individuals against individuals (e. g. "he did it, not me! "), individuals against groups (e. g., "I couldn't see anything because of all the tall people"), groups against individuals (e. g., "He was the reason our team didn't win"), and groups against groups. A scapegoat may be an adult, child, sibling, employee, peer, ethnic, political or religious group, or country. A whipping boy, identified patient, or "fall guy" are forms of scapegoat. Scapegoating has its origins in the scapegoat ritual of atonement described in chapter 16 of the Biblical Book of Leviticus, in which a goat (or ass) is released into the wilderness bearing all the sins of the community, which have been placed on the goat's head by a priest.
Оның архетипі
Юнгиандық талдаушы Сильвия Бринтон Перера оның көлеңке және кінә мифологиясын қарастырады. Адамдар оны архетиптік деңгейде бастан кешіреді. Қоғамды өткен зұлымдықтарынан тазартатын және оны қасиетті әлеммен қайта байланыстыратын ежелгі әлеуметтік процестің бір бөлігі ретінде, күнә тартушы екі ешкіні және яһудилікке дейінгі, құдай Азазелді қамтитын Киелі кітаптағы рәсімде пайда болды. Бірақ, қазіргі күнә тартушылық комплексінде "энергиялық өріс түбегейлі бұзылып", либидо "саннан бөлініп кеткен". Азазелдің рөлі күнә тартушылық құрбанын айыптаушыға айналды. Мысалы, жоғары стандартты моральдық кодексті бұзғаны үшін айыптау, агрессивті күнә тартушылар арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Өзі де көп жарақат алған күнә тартушылар садистік, супер-эго айыптаушылар болуы мүмкін, олардың сыртқы бейнесі нашарлаған, өз көлеңкелерін ішке тығып, оларды құрбанға проекциялайды. Күнә тартушылық құрбаны өзін лайықсыз сезініп, санасынан шегініп, көлеңке мен трансперсоналдық кінәнің салмағымен жүреп, өзін-өзі түсінудің ауыртпалығынан жасырынып өмір сүруі мүмкін. Терапия құрбанның қорғаныш дағдыларын дамытуға көмектеседі, ішкі тұтастықты іздеуде жетекшілік етеді және құрбанның өз даусын табуына қолдау көрсетеді.
Jungian analyst Sylvia Brinton Perera situates its mythology of shadow and guilt. Individuals experience it at the archetypal level. As an ancient social process to rid a community of its past evil deeds and reconnect it to the sacred realm, the scapegoat appeared in a biblical rite, which involved two goats and the pre Judaic, chthonic god Azazel. In the modern scapegoat complex, however, "the energy field has been radically broken apart" and the libido "split off from consciousness". Azazel's role is deformed into an accuser of the scapegoated victim. Blame for breaking a perfectionist moral code, for instance, might be measured out by aggressive scapegoaters. Themselves often wounded, the scapegoaters can be sadistic, superego accusers with brittle personas, who have driven their own shadows underground from where such are projected onto the victim. The scapegoated victim may then live in a hell of felt unworthiness, retreating from consciousness, burdened by shadow and transpersonal guilt, and hiding from the pain of self understanding. Therapy includes modeling self protective skills for the victim's battered ego, and guidance in the search for inner integrity, to find the victim's own voice.
Жобалау
Кездейсоқ ойлар мен сезімдердің адам санасынан тыс, екінші бір адамға көшірілуі мүмкін, ол өз мәселелерінің кінәлісіне айналады. Бұл тұжырым топтық проекцияға дейін кеңейтілуі мүмкін. Осы жағдайда таңдалған жеке тұлға немесе топ, топтың мәселелері үшін кінә тартатын болады. "Барлық елдердегі саяси қозғалыстар мұндай проекцияларға толы, сондай-ақ кішкентай топтар мен жеке адамдардың сыбырлаған сөздері де осыған жатады". Швейцариялық психиатр Карл Юнг шындығында, "кейбір адамдардың қате мінез-құлық танытуы керек, олар қалыпты адамдардың қызығушылығын тудыратын кінәлілерге айналады" деп есептеді.
Unwanted thoughts and feelings can be unconsciously projected onto another who becomes a scapegoat for one's own problems. This concept can be extended to projection by groups. In this case the chosen individual, or group, becomes the scapegoat for the group's problems. "Political agitation in all countries is full of such projections, just as much as the backyard gossip of little groups and individuals." Swiss psychiatrist Carl Jung considered indeed that "there must be some people who behave in the wrong way; they act as scapegoats and objects of interest for the normal ones".
Топтар арасындағы қақтығыстың күнәлі қозы теориясы
Топтар арасындағы қақтығыстың "күнәнің құрбаны" теориясы салыстырмалы экономикалық қиындық кезеңдері мен сыртқы топтарға деген көзқарастың нашарлауы және зорлық-зомбылықтың күшеюі арасындағы байланысты түсіндіреді. 1882-1930 жылдар аралығында АҚШ-тың оңтүстігінде қара нәсілділерге қарсы зорлық-зомбылық (расистік зорлық-зомбылық) бойынша жүргізілген зерттеулер, нашар экономикалық жағдай мен қара нәсілділерге қарсы зорлық-зомбылықтың (мысалы, дарға асу) арасындағы байланысты көрсетті. Мақта бағасының (сол кездегі аймақтың басты өнімі) және ақ нәсілділердің қара нәсілділерді дарға асу санының арасындағы байланыс -0,63-тен -0,72-ге дейін болды, бұл нашар экономикалық жағдай ақ нәсілділерді өздерінің наразылықтарын сыртқы топқа бағыттауға итермелегенін көрсетеді. Топтық "күнәнің құрбаны" жасау үшін топ мүшелері өздерінің проблемалары үшін кінәлауға бір нақты мақсатты таңдауы керек. Менеджментте "күнәнің құрбаны" болу – жоғары лауазымдағы басшылардың қателіктері үшін төменгі лауазымдағы қызметкерді кінәлау болып табылады. Мұның себебі көбінесе жоғары басшылықтың жауапкершіліктен қашуында.
The scapegoat theory of intergroup conflict provides an explanation for the correlation between times of relative economic despair and increases in prejudice and violence toward outgroups. Studies of anti black violence (racist violence) in the southern United States between 1882 and 1930 show a correlation between poor economic conditions and outbreaks of violence (e. g. lynchings) against blacks. The correlation between the price of cotton (the principal product of the area at that time) and the number of lynchings of black men by whites ranged from −0.63 to −0.72, suggesting that a poor economy induced white people to take out their frustrations by attacking an outgroup. Scapegoating as a group necessitates that ingroup members settle on one specific target to blame for their problems. In management, scapegoating is a known practice in which a lower staff employee is blamed for the mistakes of senior executives. This is often due to lack of accountability in upper management.
Қылмысты өтеуші теке механизмі
Әдеби сыншы және философ Кеннет Берк өзінің "Тұрақтылық және өзгеріс" (1935) және "Мотивтер грамматикасы" (1945) кітаптарында "күнә тартушы" механизмін алғаш рет қолданды және сипаттады. Бұл еңбектер Эрнест Бекер және Рене Жирар сияқты кейбір философиялық антропологтарға әсер етті. Жирар бұл ұғымды адам мәдениетін түсіндіру ретінде одан әлдеқайда кеңінен дамытты. Жирардтың пікірінше, Құдай емес, адамзаттың өзі әртүрлі жазалаушы зорлыққа мұқтаж. Адамдар басқа біреудің иеленгені немесе қалағанына ие болуға ұмтылады (миметикалық құштарлық). Бұл құштарлықтың үшбұрышқа айналуына және құштарлық тасыған тараптар арасында қақтығысқа әкеледі. Бұл миметикалық жұқпа қоғамға қауіп төндіретін деңгейге жетеді. Осы сәтте күнә тартушы механизмі іске қосылады. Бұл жерде бір адам проблеманың себебі деп танылып, топ оны қуғынға түсіреді немесе өлтіреді. Осы адам – күнә тартушы. Адамдар өздерінің мәселелерінің себебін шешіп, күнә тартушыны жойғанын қанағат тұтқанда әлеуметтік тәртіп қайта орнатылады, және цикл қайта басталады. Күнә тарту – адамдар тобы үшін психологиялық жеңілдік береді. Жирардың сөзіне қарағанда, осы оқиға христиан дінінің орталық тұлғасы Назареттен шыққан Исаның баянында болған. Жирардың пікірінше, Исаны күнә тартушы етудің басқалардан айырмашылығы – Исаның қайта тірілуінде ол кінәсіз құрбандық екені көрінеді; осы арқылы адамзат өзінің зорлыққа бейімділігін біліп, цикл үзіледі. Осылайша Жирардың еңбегі Кристос Виктордың құн төлеу теориясын қайта құру ретінде маңызды болып табылады.
Literary critic and philosopher Kenneth Burke first coined and described the expression scapegoat mechanism in his books Permanence and Change (1935), and A Grammar of Motives (1945). These works influenced some philosophical anthropologists, such as Ernest Becker and René Girard. Girard developed the concept much more extensively as an interpretation of human culture. In Girard's view, it is humankind, not God, who has need for various forms of atoning violence. Humans are driven by desire for that which another has or wants (mimetic desire). This causes a triangulation of desire and results in conflict between the desiring parties. This mimetic contagion increases to a point where society is at risk; it is at this point that the scapegoat mechanism is triggered. This is the point where one person is singled out as the cause of the trouble and is expelled or killed by the group. This person is the scapegoat. Social order is restored as people are contented that they have solved the cause of their problems by removing the scapegoated individual, and the cycle begins again. Scapegoating serves as a psychological relief for a group of people. Girard contends that this is what happened in the narrative of Jesus of Nazareth, the central figure in Christianity. The difference between the scapegoating of Jesus and others, Girard believes, is that in the resurrection of Jesus from the dead, he is shown to be an innocent victim; humanity is thus made aware of its violent tendencies and the cycle is broken. Thus Girard's work is significant as a reconstruction of the Christus Victor atonement theory.