Бермудо I: Астурия патшасы және оның тақтан бас тартуы

Кіріспе

Бермудо I (сонымен қатар Вермудо немесе Верэмунд), Диакон немесе Монах аталған (750 – 797), 788 немесе 789 жылдан 791 жылы тақтан бас тарғанға дейін Астурия королі болды. Ол Фруэла Кантабрияның ұлы, Альфонсо I-нің сіңілі баласы және Аврелийдің інісі болды. Оның билігінің аяқталуы Астурия-араб қарым-қатынастарында жаңа кезеңді ашты. Бермудо 788 жылы табиғи себептерден қайтыс болған Маурегаттың орнына патшалық сарай шенеуніктері (дворяндары) тарапынан сайланды. Маурегат 783 жылы аймақтық қолдаумен төңкеріс жасап таққа отырған және Бермудоның мұрагерлігі оқиғасыз өткендіктен, Маурегат патшалық сарай дворяндарының құрамын өзгертіп, Бермудоны Маурегат сияқты Фруэла I-нің ұлы және мұрагері Альфонсо II-нің таққа отыруына жол бермеу үшін кандидат ретінде ұсынған болуы мүмкін. Альфонсо III-нің жылнамасының екі нұсқасы да Бермудоның таққа отырғанда диякон болғанын көрсетсе де, бұл факт оның сайлануы Альфонсоға қарсы тұру мақсатымен жасалған шешім екенін көрсетеді. Дегенмен, оның билігі ұзаққа созылмады. Ол араб-бербер шапқыншылығына қарсы Алава мен Галисияны қорғауға мәжбүр болды және 791 жылы Бурбия өзенінің шайқасында, шамасы Биерзода жеңілді. Христиандық дереккөздер оның қарсыластарының есімдерін атамаса да, бұл шайқас 790 жылдары Астурия патшалығына қарсы жүргізілген агрессивті науқандардың бірінші ірі шайқасымен байланысты. Бурбия шайқасындағы мұсылман қолбасшысы Ибн әл-Атирде Юсуф ибн Бухт деп көрсетілген, ал шайқас туралы мәліметтер әл-Маккариде де кездеседі. Бермудо жеңілгеннен кейін тақтан бас тартты, бірақ бұл ерікті түрде болды ма (Альфонсо III-нің жылнамасында айтылғандай, «себебі ол диякон еді [немесе олай екенін есінде сақтады]») әлде мәжбүрлеумен болды ма, белгісіз. Испанияда вестготтар тұсында әскери қабілетсіздігі дәлелденген корольдер көбінесе тақтан бас тартуға мәжбүр болған. Дегенмен, ол өз заманында жомарт және беделді адам ретінде танылды, Альбельданың жылнамасында «мәрмішіл және ізгі» деп сипатталған. Бермудоның орнын Альфонсо II басты, ол кейін Рамиро I атымен таққа отырған ұлын қалдырды. Ол тақтан бас тарғаннан кейін ұзақ өмір сүрді, мүмкін монах ретінде, және оның ізбасарымен жақсы қарым-қатынаста болды.

Bermudo I (also Vermudo or Veremund), called the Deacon or the Monk (c. 750 – 797), was the King of Asturias from 788 or 789 until his abdication in 791. He was a son of Fruela of Cantabria, a nephew of Alfonso I, and a brother of Aurelius. The nature of the end of his reign ushered in a new period in Asturian Arab relations. Bermudo was elected by the palatine officials (the nobility of the royal palace) to replace Mauregatus, who had died of natural causes in 788. Since Mauregatus had ascended the throne in a coup d'état with regional support in 783 and the succession of Bermudo proceeded without incident, it is probable that Mauregatus had procured a change in the ranks of the palatine nobility and that Bermudo was thus put forward as the candidate to, like Mauregatus, prevent the succession of Alfonso II, the son and heir of Fruela I. Though the Chronicle of Alfonso III in both its extant versions makes Bermudo out to be a deacon at his succession, this fact would only reinforce the notion that his election was a determined move to oppose Alfonso. In any case, he did not reign long. He was forced to defend against an Arab Berber invasion of Álava and Galicia and was defeated at the Battle of the Burbia River, probably the Bierzo, in 791. Though the closest Christian sources do not name his opponents, the battle can be linked with the first major engagement of a series of aggressive campaigns launched against the Asturian kingdom in the 790s. The Muslim commander at Burbia is named in Ibn al Athir as Yūsuf ibn Bukht and the battle is likewise recorded in al Maqqarī. Bermudo abdicated his throne after his defeat, though whether volitionally (as the Chronicle of Alfonso III states, "because he was [or remembered he was] a deacon") or under duress is unknown. Historically in Spain under the Visigoths, a king of proven military inadequacy was often forced to abdicate. Nevertheless, he was considered a generous and illustrious man in his time, "merciful and pious" in the words of the Chronicle of Albelda. Bermudo was succeeded by Alfonso II and he left behind a son, who later reigned as Ramiro I, by an anonymous wife. He reportedly lived for a long time after his abdication, perhaps as a monk, and on good terms with his successor.