Классикалық архитектурадағы фронтон және геологиялық құрылымдар
Pediment
Архитектурадағы фронтон: классикалық, неоклассикалық және барокко стилдеріндегі үшбұрышты элемент. Ғимараттарға сәндік және монументалдық көрініс береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Классикалық, неоклассикалық және барокко сәулет элементі – геологиялық құрылым.
Element in classical, neoclassical and baroque architecture
the geological formation
Педимент – классикалық сәулеттегі, көбінесе үшбұрышты пішінді қақпақ. Педименттер көлденең құрылымдағы карниздің (жасампазды тіреу) немесе бағаналармен сүйенген жағдайда, ентаблементтің үстіне орналастырылады. Ежелгі сәулетте грек ғибадатханасының портигінің жоғарғы бөлігін кең және төмен үшбұрышты фронтон (жақ бұрыштары 12,5° – 16°) құрады, бұл стиль рим ғибадатханаларында да жалғасты. Бірақ Ренессанс сәулетінен бұрын басқа типтегі ғимараттарда үлкен фронтондар сирек кездесетін. Симметриялық дизайн үшін ол орталық нүктені анықтайды және көбінесе кіреберістің сәнін асыру үшін қолданылады. Карниз педименттің үстіңгі және төменгі жағымен жалғасады; көтерілген жақтары жиі «ракинг карнизі» деп аталады. Тимпан – педименттің ішіндегі үшбұрышты кеңістік, ол көбінесе педимент мүсінімен безендіріледі, ол тұрған мүсін немесе рельефтік мүсін болуы мүмкін. Тимпанға жазу немесе қазіргі заманда сағат тақтасы орналастырылуы мүмкін. Негізгі түрлері – «сегменттік», «қисық» немесе «доғалы» фронтон, онда карниздің тікбұрышты үшбұрышы шеңбер сегментін құрайтын қисықпен алмастырылады, шыңында саңылауы бар «сынық» фронтон және негізі бойымен карнизде саңылауы бар «ашық» фронтон. Үшбұрышты және сегменттік фронтондар «сынық» және «ашық» пішіндерде болуы мүмкін. Педименттер б.з.д. 580 жылға дейін ежелгі грек сәулетінде, Корфудағы Артемида ғибадатханасында кездеседі, ол, мүмкін, алғашқылардың бірі болған. Педименттер қайта жаңғыру сәулетіне оралып, содан кейін барокко, неоклассикалық және сәндік сәулет сияқты кешірек стильдерде кеңінен қолданылды, олар сегменттік нұсқаны ұнатты.
Pediments are a form of gable in classical architecture, usually of a triangular shape. Pediments are placed above the horizontal structure of the cornice (an elaborated lintel), or entablature if supported by columns. In ancient architecture, a wide and low triangular pediment (the side angles 12.5° to 16°) typically formed the top element of the portico of a Greek temple, a style continued in Roman temples. But large pediments were rare on other types of building before Renaissance architecture. For symmetric designs, it provides a center point and is often used to add grandness to entrances. The cornice continues round the top of the pediment, as well as below it; the rising sides are often called the "raking cornice". The tympanum is the triangular area within the pediment, which is often decorated with a pedimental sculpture which may be freestanding or a relief sculpture. The tympanum may hold an inscription, or in modern times, a clock face. The main variant shapes are the "segmental", "curved", or "arch" pediment, where the straight line triangle of the cornice is replaced by a curve making a segment of a circle, the broken pediment where the cornice has a gap at the apex, and the open pediment, with a gap in the cornice along the base. Both triangular and segmental pediments can have "broken" and "open" forms. Pediments are found in ancient Greek architecture as early as 580 BC, in the archaic Temple of Artemis, Corfu, which was probably one of the first. Pediments return in Renaissance architecture and are then much used in later styles such as Baroque, Neoclassical, and Beaux Arts architecture, which favoured the segmental variant.
Түрлі түрлері
Оның бір түрі – "сегменттік" немесе "доғалы" фронтон, онда кәрніздің әдеттегі тік бұрышты еңістері шеңбер сегментінің түріндегі, көлденең доға сияқты бір нұсқамен ауыстырылады. Дәстүрлі және сегменттік фронтондардың "жарылған" және "ашық" түрлері бар. Жарылған фронтонда қабырғалық кәрніз жоғарғы нүктесінде ашық қалдырылады. Ашық фронтон негізінен ашық болады, карниздегі кеңістіктің бір бөлігі немесе барлығы фронтон астындағы кеңістік үшін бос қалдырылады. Бұл формалардың барлығы эллинистік сәулетте, әсіресе Александрия мен Таяу Шығыста қолданылған. Бірінші ғасырдағы Иорданияның Петра қаласындағы тасқа қазылған "Қазына" немесе Аль-Хазнех – бұл өте көрнекті мысал, онда тек фронтон ғана емес, бүкіл антаблемент "жарылған" және жартасқа еніп кеткен. Мұндай кең саңылауы бар жарылған фронтондар көбінесе "жартылай фронтон" деп аталады. Олар маньеризм архитектурасында қабылданды және Томас Чиппендейлдің жиһаз дизайнында қолданылды. Тағы бір түрі – құмайдың мойны сияқты фронтон, екі S пішіндес профильді, әдетте спиральдар, бұл көбінесе ғимараттарға қарағанда жиһаздарда кездеседі. Бұл стиль 1760 жылдардан бастап американдық есіктерде кең таралды. Көбінесе ортасында, спиральдардың арасында ваза сияқты әшекей болады. Есіктердің, терезелердің, нишалардың және галереялардың үстінде үшбұрышты емес фронтон түрлерін жиі кездестіруге болады.
A variant is the "segmental" or "arch" pediment, where the normal angular slopes of the cornice are replaced by one in the form of a segment of a circle, in the manner of a depressed arch. Both traditional and segmental pediments have "broken" and "open" forms. In the broken pediment the raking cornice is left open at the apex. The open pediment is open along the base, with a gap in the cornice for part or all of the space under the pediment. All these forms were used in Hellenistic architecture, especially in Alexandria and the Middle East. The so called "Treasury" or Al Khazneh, a 1st century rock cut tomb in Petra, Jordan, is a famously extreme example, with not merely the pediment, but the whole entablature, very "broken" and retreating into the cliff face. Broken pediments where the gap is extremely wide in this way are often called "half pediments". They were adopted in Mannerist architecture, and applied to furniture designed by Thomas Chippendale. Another variant is the swan's neck pediment, a broken pediment with two S shaped profiles resembling a swan's neck, typically volutes; this is mostly found in furniture rather than buildings. It was popular in American doorways from the 1760's onwards. Very often there is a vase like ornament in the middle, between the volutes. Non triangular variations of pediments are often found over doors, windows, niches, and porches.
Классикалық
Фронтон классикалық грек ғибадатханаларында, этрусктік, римдік, ренессанс, барокко, рококо, неоклассикалық және боззарт сәулетінде кездеседі. Грек ғибадатханалары, әдетте тіктөртбұрышты жоспармен, әдетте әр екі шетінде фронтон болған, бірақ римдік ғибадатханалар және кейінгі қайта жаңғыруларда көбінесе тек біреуі болды, екі жағдайда да негізгі қасбеттің толық ені бойынша. Типикалық римдік ғибадатхананың артқы жағы әдетте бағанасыз бос қабырғадан тұратын, бірақ көбінесе үстінде толық фронтон болды. Бұл фронтонды бастапқы ғибадатхана қасбетінің ансамблінен ажыратты, содан кейін фронтонның бағаналардың үстінде болуы міндетті емес деп есептелді. Грек үлгісінің ең танымал мысалы – Парфенон, екі тимпаны мүсіндік топтармен толтырылған. Ежелгі Римде, Ренессанс дәуірінде және кейінгі сәулеттік қайта жаңғыруларда кішкентай фронтондар терезелердің, есіктердің және эдикулалардың үстіндегі құрылымдық емес элемент болып табылады, жаңбырдан қорғайды және әсемдеу ретінде қызмет етеді. V ғасырдан бастап фронтондар қабірлерде, ал кейіннен саркофагтар сияқты сәулеттік емес объектілерде де кездесе бастады. Эллинистік кезеңде фронтондар ғимараттардың кең ауқымында қолданылды және әсіресе Грекиядан тыс жерлерде еркін өңделді. "Барокко" деп сипатталатын стильде сынған және ашық фронтондар қолданылады. Қазір Берлиндегі Пергамон мұражайында қайта құрылған Милет қаласының 2-ғасырлық Үлкен сауда қақпасы ортасында шегінген фронтонға ие, ол сынған және ашық көрінеді, осындай ерекшелік қазіргі Иорданиядағы Петрадағы Аль-Хазнех ("Қазына") қабірінде де байқалады. Ливиядағы Лептис Магнадағы Септимий Север аркасының төрт жағындағы сынған фронтондар өте кішкентай элементтер, тік бұрышта созылып, бірақ төмендегі бағаналардың ентаблатурасынан тысқары шықпайды. Әр фронтонның екі беті бар, екеуі де оюлы, біреуі ескерткіштің қабырғасына параллель, ал екіншісі оған тік бұрышпен орналасқан. Римдегі Август аркасы (б.з.д. 27 ж.), ерте империялық ескерткіш, сол кезде провинциялық римдік сәулетшілер классикалық терминологияны толық меңгермегенін көрсетеді; фронтонның негізі бағаналардың капителіне жақын бітеді, бірақ одан аспайды. Мұнда ғибадатхананың бүкіл қасбеті қатты қабырғаға бекітілген декоративтік элемент, бірақ грек трабеатты сәулетінің қағидаларын сақтамауы алаңдатады. Дәстүрлі римдік фронтондар классикалық грек фронтондарына қарағанда сәл тік болып келеді, мүмкін, олар қатты жаңбырға ұшырайтын черепицамен жабылған шатырларды аяқтағандықтан.
The pediment is found in classical Greek temples, Etruscan, Roman, Renaissance, Baroque, Rococo, Neoclassical, and Beaux Arts architecture. Greek temples, normally rectangular in plan, generally had a pediment at each end, but Roman temples, and subsequent revivals, often had only one, in both cases across the whole width of the main front or facade. The rear of the typical Roman temple was a blank wall, usually without columns, but often a full pediment above. This effectively divorced the pediment from the columns beneath it in the original temple front ensemble, and thereafter it was no longer considered necessary for a pediment to be above columns. The most famous example of the Greek scheme is the Parthenon, with two tympanums filled with large groups of sculpted figures. In ancient Rome, the Renaissance, and later architectural revivals, small pediments are a non structural element over windows, doors, and aediculae, protecting windows and openings from rain, as well as being decorative. From the 5th century pediments also might appear on tombs and later non architectural objects such as sarcophagi. In the Hellenistic period pediments became used for a wider range of buildings, and treated much more freely, especially outside Greece itself. Broken and open pediments are used in a way that is often described as "baroque". The large 2nd century Market Gate of Miletus, now reconstructed in the Pergamon Museum in Berlin, has a pediment that retreats in the centre, so appears both broken and open, a feature also seen at the Al Khazneh (so called "Treasury") tomb at Petra in modern Jordan. The broken pediments on each of the four sides of the Arch of Septimius Severus at Leptis Magna in Libya are very small elements, raking at an extremely steep angle, but not extending beyond the entablature for the columns below. There are two faces to each pediment, both carved, with one lying parallel to the wall of the monument, and the other at right angles to that. The Arch of Augustus in Rimini, Italy (27 BC), an early imperial monument, suggests that at this stage provincial Roman architects were not well practiced in the classical vocabulary; the base of the pediment ends close to, but not over, the capitals of the columns. Here the whole temple front is decoration applied to a very solid wall, but the lack of respect for the conventions of Greek trabeated architecture remains rather disconcerting. Conventional Roman pediments have a slightly steeper pitch than classical Greek ones, perhaps because they ended tiled roofs that received heavier rainfall.
Орта ғасырлар
Каролинг және романдық сәулетте фронтондар көбінесе теңқабырлы үшбұрыш түрінде болды, ал оларды шеңгерген кәрніздің маңызы аз болды; олар көбінесе әшекейлері бар қарапайым еңкейген қабырғалар еді. Готикалық сәулетте, әсіресе есіктер мен терезелердің үстінде, жоғарыдағы бұрышы өте тік фронтондар қолданылды, бірақ кәрніздің көтеріңкі жақтары күрделі болса да, көлденең төменгі бөлігі көбінесе айқын болмады. Көбінесе оның астында сүйір арка болады, ал төменгі бөлігі мүлдем болмайды. Мұндай жағдайларда "фронтон" термині қолданылмайды, олар көбінесе "канопи" деп аталады. Ренессанс дәуірінен бастап кейбір фронтондар тік шатырларға сәйкес келмей, дербес тұратын болды, кейде артқы шатырдың бағытына қарама-қарсы еңкейді.
In Carolingian and Romanesque architecture pediments tended towards the equilateral triangle, and the enclosing cornice has little emphasis; they are often merely gable ends with some ornament. In Gothic architecture pediments with a much more acute angle at the top were used, especially over doorways and windows, but while the rising sides of the cornice is elaborate, the horizontal bottom element was typically not very distinct. Often there is a pointed arch underneath, and no bottom element at all. "Pediment" is typically not used for these; they are often called a "canopy". From the Renaissance onwards, some pediments no longer fitted the steeply pitched roofs and became freestanding, sometimes sloping in the opposite direction to the roof behind.
Қайта өрлеу, барокко және рококо
Италиялық қайта өрлеу дәуірінің сәулетінде классикалық стильдегі төмен үшбұрышты фронтондар қайтып келгенде, олар бастапқыда көбінесе бағаналармен тірелген еркін тұрған портиктерден гөрі, өзара байланысқан элементтері бар салыстырмалы түрде жалпақ қасбеттердің үстінде қолданылды. Леон Баттиста Альберти оларды осылай өз шіркеулерінде пайдаланды: Tempio Malatestiano (1450-ші жылдар, аяқталмаған), Santa Maria Novella (1470-ші жылға дейін), Сан-Себастьяно Мантуяда (1470-ші жылдары аяқталмаған), Сант-Андреа, Мантуя (1472 ж. басталған) және Пьенца соборы (шамамен 1460 ж.), онда дизайннің авторы оның өзі болған. Мұнда карниз шығып, кейін кері шегінеді, бұл бас әріптері жоқ пилястрлардың жоғарғы бөлігін құрайды, бұл өте классикалық емес ерекшелік, ол жиі қолданылатын. Альберти осы ғимараттардың көпшілігінде классикалық үлгіге сәйкес фасадтың бүкіл енін немесе кем дегенде сыртқа шығатын бөлігін алып отырды. Santa Maria Novella және Sant'Agostino, Рим (1483, Джакомо ди Пиетрасанта, мүмкін Альбертидің жобасы) өте кең таралған схеманың алғашқы мысалдары болды, онда қасбеттің жоғарғы жағындағы фронтон әлдеқайда тар болды, төменгі жағынан ені ауысатын ортаңғы аймақтың үстінде үшінші аймақты құрады. Sant'Agostino-дағы ортаңғы аймақтың екі жағында қолданылатын алып қисық немесе орама келесі екі ғасыр бойы өте кең таралған белгі болды. Готикалық сәулеттегідей, бұл көбінесе артқы шатырлардың пішінін көрсетеді, онда басты кеме жақтағы дәліздерден жоғары болды. Sant'Agostino-да толық ені бойынша төмен, қысылған фронтон да бар. Бұл тақырыпты келесі ғасырда Андреа Палладио дамытты. Венециядағы оның Сан-Джорджо-Маджоре (1566 ж. салынған) басты қасбеті "екі біріккен ғибадатхана маңына" ие, кеңірек және тар, жоғарырақ бірінің үстінен, тиісінше, наулыстар мен басты кеменің шатыр сызықтары бойынша. Палладионың бірнеше вилласы ел үйлерінің сәулетіне де фронтонды енгізді, ол ағылшын палладиандық сәулетінде өте кең таралды. Қалаларда Палладио ғибадатхананың маңдайшасын шіркеулерге арнады, бірақ барокко дәуірінде, әсіресе Италиядан тыс жерлерде бұл айырмашылық жойылды. Ренессанс дәуірінде терезелердің үстіндегі фронтондарды алғаш рет Флоренциядағы Палаццо Бартолини Салимбениде қолданған, оны 1523 жылы Баччо д'Агноло аяқтаған. Вазаридің айтуынша, бұл жаңалық бастапқыда күлкіге қалдырды, бірақ кейін құрметке ие болды және кеңінен қабылданып, тарады. Баччо сарайды шіркеуге айналдырғаны үшін айыпталды. Үш қабаттың әрқайсысындағы үш терезе (және есік) тұрақты және сегменттік фронтонды кезектестіре орналастырылған, фасадтың жоғарғы жағында фронтон жоқ, әдеттегідей үлкен карниз. Санкт-Петр базиликасында негізгі кіреберіс үстінде әдеттегі фронтон бар, бірақ күрделі қасбет одан екі жаққа және жоғарыға созылады, абсолютті түрде үлкен болса да, салыстырмалы түрде шағын әсер қалдырады. Кейінгі көптеген ғимараттар ғибадатхананың маңдайшасын әлдеқайда кең ғимараттың басты бөлігі ретінде пайдаланды. Санкт-Петр қасбетінде де көптеген шағын фронтон тәрізді терезелер мен эдикулярлы нишалар бар, олар сегменттік, сынған және ашық фронтондардың қоспасын қолданады. Көптеген фронтонды пайдаланудың түрлері барокколық сәулетте өте танымал болды, ал шіркеу қасбеттерінің орталық тік сызығы әртүрлі өлшемдер мен пішіндердегі бірнеше фронтон арқылы көтерілді, Римде Гесу шіркеуінде бес (Джакомо делла Порта, 1584) және Санти Винченцо е Анастасио а Тревиде алты (Мартино Лонги кіші, 1646), жоғарғы үш бір-біріне бүктеліп, бір базалық сызықты қолданады. Бұл қасбетті "қайталанатын фронтондардағы нағыз симфония, үзілген, ашық және аркалы фронтондардың бір-біріне үстірттелген массивін біріктіреді" деп сипаттады. Gesù - бұл иезуиттер орденінің үйінің шіркеуі, ол осы стильді жақтырады, ол алғаш рет Еуропаның көптеген қалаларында жаңа иезуиттердің басты шіркеуі ретінде көрінді.
When classical style low triangular pediments returned in Italian Renaissance architecture, they were initially mostly used to top a relatively flat facade, with engaged elements rather than freestanding porticos supported by columns. Leon Battista Alberti used them in this way in his churches: the Tempio Malatestiano (1450s, incomplete), Santa Maria Novella (to 1470), San Sebastiano in Mantua (unfinished by the 1470s), Sant'Andrea, Mantua (begun 1472), and Pienza Cathedral c. 1460), where the design was probably his. Here the cornice comes out and then retreats back, forming the top of pilasters with no capitals, a very unclassical note, which was to become much used. In most of these Alberti followed classical precedent by having the pediment occupy the whole width of the facade, or at least that part that projects outwards. Santa Maria Novella and Sant'Agostino, Rome (1483, by Giacomo di Pietrasanta, perhaps designed by Alberti) were early examples of what was to become a very common scheme, where the pediment at the top of the facade was much less wide, forming a third zone above a middle zone that transitioned the width from that of the bottom. The giant curving volute or scroll used at the sides of the middle zone at Sant'Agostino was to be a very common feature over the next two centuries. As in Gothic architecture, this often reflected the shapes of the roofs behind, where the nave was higher than the side aisles. Sant'Agostino also has a low, squashed down pediment at the top of the full width section. This theme was developed by Andrea Palladio in the next century. The main facade of his San Giorgio Maggiore in Venice (begun 1566) has "two interpenetrating temple fronts", a wider one being overlaid with a narrower and higher one, respectively following the roof lines of the aisles and nave. Several of Palladio's villas also introduced the pediment to country house architecture, which was to be become extremely common in English Palladian architecture. In cities, Palladio reserved the temple front for churches, but in the Baroque, and especially outside Italy, this distinction was abandoned. The first use of pediments over windows in the Renaissance was on the Palazzo Bartolini Salimbeni in Florence, completed in 1523 by Baccio d'Agnolo. Vasari says the innovation caused ridicule initially, but later came to be admired and widely adopted. Baccio was accused of turning a palazzo into a church. Three windows on each of three storeys (and the door) alternate regular and segmental pediments; there is no pediment at the top of the facade, just a large cornice, as was usual. In St Peter's Basilica there is a conventional pediment over the main entrance, but the complicated facade stretches beyond it to both sides and above, and though large in absolute terms it makes a relatively small impression. Many later buildings used a temple front with pediment as a highlight of a much wider building. The St Peter's facade also has many small pedimented windows and aedicular niches, using a mixture of segmental, broken, and open pediments. Variations using multiple pediments became very popular in Baroque architecture, and the central vertical line of church facades often ascended through several pediments of different sizes and shapes, in Rome five at the Church of the Gesù (Giacomo della Porta 1584) and six at Santi Vincenzo e Anastasio a Trevi (Martino Longhi the Younger, 1646), the top three folding into each other, using the same base line. This facade has been described as "a veritable symphony in repetitious pedimentry, bringing together a superimposed array of broken pediments, open pediments and arched pediments". The Gesù is the home church of the Jesuit order, who favoured this style, which was first seen in many cities around Europe in a new main Jesuit church.
1750 жылдан арт-декоға дейін
Педименттер ағылшын ел үйлерінің негізгі қасбеттерінде және Солтүстік Еуропаның көптеген жерлерінде кеңінен таралды; олар бағаналы кіреберіске немесе негізінен жалпақ қасбеттің әшекейі ретінде орналастырылуы мүмкін. Англияда, егер тимпан ішінде мүсін болса, ол көбінесе гербпен шектелген. Неоклассикалық сәулет көбінесе бағаналы портикке орналастырылған дәстүрлі үшбұрышты педименттерді пайдаланып, "таза" классикалық үлгілерге оралды. Бюджетке қарай үлкен педимент мүсіндері қолданылды. 19 ғасыр стильдерінде еркін өңдеулер қайта оралды, ал үлкен сегменттік педименттер эклектикалық стильдерде, мысалы, Beaux-Arts сәулетінде ерекше танымал болды, көбінесе ішінде, үстінде және жанында орналасқан мүсіндермен толы болды. Бағаналы үлкен педименттер, көбінесе "ғибадатхана алды" деп аталатын, қор биржалары, резервтік банктер, соттар, заң шығарушы органдар және мұражайлар сияқты маңызды мемлекеттік ғимараттар үшін кеңінен қолданылды, онда беріктік, сенімділік және құрметтілік сезімін тудыру қажет болды.
Pediments became extremely common on the main facades of English country houses, and many across northern Europe; these might be placed over a porch with columns, or simply decorations to an essentially flat facade. In England, if there was any sculpture within the tympanum, it was often restricted to a coat of arms. Neoclassical architecture returned to "purer" classical models mostly using conventional triangular pediments, often over a portico with columns. Large schemes of pedimental sculpture were used where the budget allowed. In 19th century styles freer treatments returned, and large segmental pediments were especially popular in eclectic styles such as Beaux Arts architecture, often overwhelmed by sculpture within, above, and to the sides. Large pediments with columns, often called the "temple front", became widely used for important public buildings such as stock exchanges, reserve banks, law courts, legislatures, and museums, where an impression of solidity, reliability, and respectability was desired.
Постмодерндік қайта түсіндірулер
Постмодернизм, модернизмді (Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қалыпты жағдай) сұраққа тартып, тарихи стильдердің элементтерін жаңа дизайнға енгізуді қолдады. Архитектор Роберт Вентуридің "Архитектурадағы күрделілік және қайшылық" (1966) атты модернизмді сынаған алғашқы еңбегі болды, онда ол сәулет дизайнында "өткеннің қайта жаңғыруын" ұсынды. Ол өз ғимараттарына 'қосу, қарама-қайшылық, келісім, бейімделу, ыңғайласу, супераджаценция, теңдестіру, көп ошақтылық, жапсарластыру немесе жақсы және жаман кеңістік' деп сипаттаған қасиеттерді енгізуге тырысты. Вентури "цитаталауды" ынталандырды, яғни өткеннің элементтерін жаңа дизайнға қайта пайдалануды білдіреді. Манифест пен өткен он жылдық ішінде жиналған сәулеттік эскиздердің жиынтығы ретінде, бұл кітап модернизммен бірге өскен, бірақ оның қатаңдығынан шектеу сезінген архитекторлар мен дизайнерлердің жаңа буынының көзқарасын бейнеледі. Көптеген постмодернист архитекторлар мен дизайнерлер классикалық безендірудегі фронтонды қарапайым түсіндіріп, өз туындыларының үстіне орналастырды. Басқа элементтер мен әшекейлер сияқты, бұрынғы заманнан алынған олар да көбінесе өте қарапайым болды. Әсіресе кеңсе архитектурасы тұрғысынан қарағанда, постмодернизм тек сыртқы әсемдік болды; негізгі құрылым әдетте модернистік ғимараттарға ұқсас, тіпті бірдей болды. 1984 жылы Филип Джонсон Нью-Йорктегі 550 Мэдисон авенюін (бұрын Sony Tower, Sony Plaza және AT&T Building деп аталған) жобалады, бұл постмодерн архитектурасының танымал туындысы, онда қалыпты көкжайдың үстіндегі сынған фронтон Томас Чиппендейл стиліндегі алып салмақты шкафты еске түсіреді. Лондондағы Марко Поло үйі (1989, қазір бұзылған) осыған ұқсас болды.
Postmodernism, a movement that questioned Modernism (the status quo after WW2), promoted the inclusion of elements of historic styles in new designs. An early text questioning Modernism was by architect Robert Venturi, Complexity and Contradiction in Architecture (1966), in which he recommended a revival of the 'presence of the past' in architectural design. He tried to include in his own buildings qualities that he described as 'inclusion, inconsistency, compromise, accommodation, adaptation, superadjacency, equivalence, multiple focus, juxtaposition, or good and bad space.' Venturi encouraged 'quotation', which means reusing elements of the past in new designs. Part manifesto, part architectural scrapbook accumulated over the previous decade, the book represented the vision for a new generation of architects and designers who had grown up with Modernism but who felt increasingly constrained by its perceived rigidities. Multiple Postmodern architects and designers put simplified reinterpretations of the pediment found in Classical decoration at the top of their creations. As with other elements and ornaments taken from styles of the pre Modern past, they were in most cases highly simplified. Especially when it comes to office architecture, Postmodernism was only skin deep; the underlying structure was usually very similar, if not identical, to that of Modernist buildings. In 1984 Philip Johnson designed what is now called 550 Madison Avenue in New York City (formerly known as the Sony Tower, Sony Plaza, and AT&T Building), a famous work of Post Modern architecture, where a broken pediment at the top of a typical skyscraper wittily evokes a Thomas Chippendale style tallboy at a massive scale. Marco Polo House in London (1989, now demolished) was similar.