Кіріспе
996–1002 жылдар аралығында Киелі Рим императоры Отто III (980 жылдың маусым/шілде айы – 1002 жылдың 23 қаңтары) 996 жылдан 1002 жылы қайтыс болғанға дейін Киелі Рим императоры болды. Оттон әулетінің мүшесі, Отто III император Отто II мен оның әйелі Теофананың жалғыз ұлы болды. Отто III 983 жылы үш жасында, әкесінің Оңтүстік Италияда Византия империясы мен Сицилия әмірлігіне қарсы жорықта қайтыс болғаннан кейін Германия королі болып жарияланды. Германияның номиналды билеушісі болғанымен, Отто III-нің жас болуы оның түрлі регенттерінің империя билігін жүзеге асыруын қамтамасыз етті. Оның туысы Генрих II Бавария герцогы бастапқыда жас патшаның регенттігін талап етті және 984 жылы тақты өзіне алуға тырысты. Оның көтерілісі Германия аристократиясының қолдауын алмағандықтан, Генрих II таққа деген талаптарынан бас тартып, Отто III-нің анасы Теофананың 991 жылы қайтыс болғанға дейін регент ретінде қызмет етуіне мүмкіндік беруге мәжбүр болды. Отто III әлі бала болғандықтан, оның әжесі Италияның Аделаидасы 994 жылға дейін регенттік қызметін атқарды. 996 жылы Отто III Италия патшасы және Киелі Рим императоры атағын алу үшін Италияға аттанды, бұл атақ 983 жылы Отто II қайтыс болғаннан бері талап етілмеген еді. Отто III сондай-ақ Рим қаласына императорлық бақылауды қайта орнатуға тырысты, ол Кресенций II басшылығымен көтеріліс жасаған және оның арқылы папалық билікті бақылауға алуды көздеді. Император болып тағайындалған Отто III Римдегі көтерілісті басып, өзінің туысы Грегорий V-ті, алғашқы неміс текті папа ретінде тағайындады. Император оны кешіріп, қаладан кеткеннен кейін, Кресенций II тағы да көтеріліс ұйымдастырып, Грегорий V-ті орнынан түсіріп, Иоанн XVI-ны папа етіп тағайындады. 998 жылы Отто III қалаға оралып, Грегорий V-ті қайта орнатты және Кресенций II мен Иоанн XVI-ны өлім жазасына кесті. 999 жылы Грегорий V қайтыс болғаннан кейін Отто III Сильвестр II-ді жаңа папа етіп тағайындады. Отто III-нің өмір бойы жасаған іс-әрекеттері императордың католик шіркеуіне деген бақылауын одан әрі нығайтты. Отто III билік құрған сәттен бастап шығыс шекарасындағы славяндардан қарсылық көріп келді. 983 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін славяндар императорлық билікке қарсы көтеріліс жасап, империяны Эльба өзенінің шығысындағы аумақтарын тастауға мәжбүр етті. Отто III империяның жоғалған аумақтарын қайтарып алу үшін өзінің билігі кезінде белсенді күш жұмсады, бірақ тек шектеулі табысқа қол жеткізді. Шығыс аймақта Отто III империяның Польша, Богемия және Венгриямен қарым-қатынасын нығайтты. 1000 жылы Шығыс Еуропадағы істері арқылы ол Польшадағы миссионерлік жұмысты қолдап, Стефан I-ді Венгрияның бірінші христиан патшасы ретінде таққа отырғызу арқылы христиандықтың ықпалын кеңейте алды. 1001 жылы Римге оралғанда Отто Рим аристократиясының көтерілісіне тап болды, бұл оны қаладан қашуға мәжбүр етті. 1002 жылы қаланы қайтарып алу үшін аттанған кезде Отто кенеттен қызбаға шалдығып, 21 жасында Фалериядағы Патерно қасарасында қайтыс болды. Оның орнын алмастыратын мұрагері болмағандықтан, оның ерте өлімі империяны саяси дағдарысқа ұшыратты. Отто өзінің заманының бірнеше аңыздарымен және елеулі тұлғаларымен байланысты харизматикалық тұлға болды. Отто III және оның билігі туралы пікірлер әртүрлі. Өз заманында өте мықты, құлшынысты, иманды басшы ретінде танылған Оттоны XIX ғасырдың тарихшылары Германияға қатысты міндетін орындай алмаған, әурелі, тым идеалистік арманшыл ретінде сипаттаған. Қазіргі заманғы тарихшылар оны оң көзбен қарастырады, бірақ императордың кейбір жақтары құпия болып қала береді және оның Императорлық жаңарту (renovatio imperii Romanorum) бағдарламасының артындағы нақты ниеттері туралы пікірталастар жалғасуда.
Otto III (June/July 980 – 23 January 1002) was the Holy Roman Emperor from 996 until his death in 1002. A member of the Ottonian dynasty, Otto III was the only son of the Emperor Otto II and his wife Theophanu. Otto III was crowned as King of Germany in 983 at the age of three, shortly after his father's death in Southern Italy while campaigning against the Byzantine Empire and the Emirate of Sicily. Though the nominal ruler of Germany, Otto III's minor status ensured his various regents held power over the Empire. His cousin Henry II, Duke of Bavaria, initially claimed regency over the young king and attempted to seize the throne for himself in 984. When his rebellion failed to gain the support of Germany's aristocracy, Henry II was forced to abandon his claims to the throne and to allow Otto III's mother Theophanu to serve as regent until her death in 991. Otto III was then still a child, so his grandmother, Adelaide of Italy, served as regent until 994. In 996, Otto III marched to Italy to claim the titles of King of Italy and Holy Roman Emperor, which had been left unclaimed since the death of Otto II in 983. Otto III also sought to reestablish Imperial control over the city of Rome, which had revolted under the leadership of Crescentius II, and through it the papacy. Crowned as emperor, Otto III put down the Roman rebellion and installed his cousin as Pope Gregory V, the first Pope of German descent. After the Emperor had pardoned him and left the city, Crescentius II again rebelled, deposing Gregory V and installing John XVI as Pope. Otto III returned to the city in 998, reinstalled Gregory V, and executed both Crescentius II and John XVI. When Gregory V died in 999, Otto III installed Sylvester II as the new pope. Otto III's actions throughout his life further strengthened imperial control over the Catholic Church. From the beginning of his reign, Otto III faced opposition from the Slavs along the eastern frontier. Following the death of his father in 983, the Slavs rebelled against imperial control, forcing the Empire to abandon its territories east of the Elbe river. Otto III fought to regain the Empire's lost territories throughout his reign with only limited success. While in the east, Otto III strengthened the Empire's relations with Poland, Bohemia, and Hungary. Through his affairs in Eastern Europe in 1000, he was able to extend the influence of Christianity by supporting mission work in Poland and through the crowning of Stephen I as the first Christian king of Hungary. Returning to Rome in 1001, Otto faced a rebellion by the Roman aristocracy, which forced him to flee the city. While marching to reclaim the city in 1002, Otto suffered a sudden fever and died in Castle Paterno in Faleria at the age of 21. With no clear heir to succeed him, his early death threw the Empire into political crisis. Otto was a charismatic figure associated with several legends and notable figures of his time. Opinions on Otto III and his reign vary considerably. Recognized in his own day as a brilliant, energetic, pious leader, Otto was portrayed by nineteenth century historians as a whimsical, overidealistic dreamer who failed in his duty towards Germany. Modern historians generally see him in a positive light, but several facets of the emperor remain enigmatic and debates on the true intentions behind his Imperial Renovation (renovatio imperii Romanorum) program continue.
Ерте өмір
Отто III 980 жылы маусым немесе шілде айларында Ахен мен Нимвеген қалаларының арасында, қазіргі Солтүстік Рейн-Вестфалия аймағында дүниеге келді. Император Отто II және Императрица Теофананың жалғыз ұлы Отто III, олардың төрт баласының ең кішісі болды. Отто III туғанға дейін, оның әкесі Францияда патша Лотарға қарсы әскери науқандар жүргізген еді. 982 жылдың 14 шілдесінде Отто II әскері Стило шайқасында Сицилия мұсылмандық әмірлігіне қарсы күйреуге ұшырады. Отто II бүкіл Италияны Киелі Рим империясының құрамына қосуды үміттене отырып, Оңтүстік Италияда әскери науқан жүргізді. Әкесі соғыстан зардап шекпестен аман қалды, бірақ көптеген маңызды императорлық шенеуніктер шайқаста қаза тапты. Жеңіліске ұшырағаннан кейін және империя ақсүйектерінің талабы бойынша Отто II 983 жылы Элем күні Верона қаласында Императорлық диетаның мәжілісін шақырды. Онда ол үш жасар Отто III-ті Германия мен Италияның патшасы етіп сайлауды ұсынды, осылайша Отто II-нің күмәнсіз мұрагеріне айналдырды. Бұл Германия билеушісінің Италия топырағында сайлануының алғашқы жағдайы болды. Мәжіліс аяқталғаннан кейін Отто III Германия патшаларының дәстүрлі түрде тәж кигізілетін орны – Ахенге бару үшін Альпі тауларын кезіп өтті. Ал Отто II мұсылмандарға қарсы әскери шараларды жүзеге асыру үшін қалды. Алайда, Италияның орталық бөлігінде жүрген кезде Отто II 983 жылдың 7 желтоқсанында күрт қайтыс болды және Римдегі Әулие Петр базиликасына жерленді. Отто III әкесінің қайтысынан үш апта өткен соң, 983 жылғы Рождество күні Майнц архиепископы Виллигис және Равенна архиепископы Иоанн X оны патша етіп тағайындады. Отто II-нің қайтысы туралы жаңалық Германияға ұлының тәж киюінен кейін көп ұзамай жетті. Оңтүстік Италиядағы шешілмеген мәселелер және империяның шығыс шекарасындағы славян көтерілісі империяның саяси жағдайын өте тұрақсыз етті. Тақта кәмілетке толмаған бала отырғандықтан, империя шатасуға ұшырады және Отто III-нің анасы Теофана жас ұлының регенті рөлін өз мойнына алды.
Генрих II регенттік кезеңі
Отон III-нің туысы Генрих II 976 жылы Отон II-нің бүлігі сәтсіз аяқталғаннан кейін Бавария герцогы лауазымынан алынып, Утрехт епископтығында тұтқынға алынған. Отон II қайтыс болғаннан соң Генрих босатылды. Отон III-нің ең жақын еркек туысы ретінде Генрих II өзінің кішкентай туысының регенттігін талап етті. Кельн архиепискобы Варин Генрих II-ге регенттікке кедересіз рұқсат берді. Тек Отон III-нің анасы Теофана, әжесі Италияның жесір императоршасы Аделаида және әпкесі Кведлинбург аббатиссасы Матильда ғана қарсылық білдірді. Алайда Аделаида мен Матильда Италияда болғандықтан, наразылықтарын білдіре алмады. Регент ретінде Генрих II өзінің кішкентай туысын қамқорлыққа алудан гөрі, тақты өзіне иеленуге бағытталған іс-әрекеттер жасады. Герберт Ауриллақтың айтуынша, Генрих II Византия стиліндегі бірлескен билік орнатты. 984 жылдың соңында Генрих II Отон әлеміндегі басқа да маңызды тұлғалармен, әсіресе Франция королі, өз туысы Лотармен одақ құруға тырысты. Лотар Генрих II-ні Германия королі етіп тағайындауға келіссе, Генрих II Лотарингияны Лотарға беруге келісті. Екеуі 1 ақпанда Брайсах қаласын басып алу үшін әскерлерін біріктіруге келісті, бірақ соңғы сәтте Генрих шешімінен айныды. Дегенмен, Лотар Германия жерлеріне жорық жасауын жалғастырып, 985 жылдың наурызына қарай Верденді басып алды. Генрих II жас Отон III-ті алып, Саксонияға сапар шекті. Ол жерде Генрих II патшалықтың барлық көрнекті ақсүйектерін 985 жылы Магдебургте құрма жексенбісін тойлауға шақырды. Ол Германия тағына ие болу үшін ашық түрде үгіт-насихат жүргізді, бірақ жетістігі шектеулі болды. Оның талаптарын Польша герцогы I Миешко және Богемия герцогы Болеслав II қолдады. Генрих II-ні Трир архиепискобы Эгберт, Магдебург архиепискобы Гизильер және Мец епископы Дитрих I де қолдады. Генрих II-нің талаптарына қарсы шыққандар оған қарсы сөз байласу үшін Саксониядағы Кведлинбургке қашты. Ол бұл қастандық туралы білгенде, қарсыластарын басып тастау ниетімен әскерін Кведлинбургке қарай жылжытты. Генрих II өзі мен заговоршылар арасында бейбіт келіссөздер жүргізу үшін Утрехт епискобы Фолкмарды алдымен жіберді. Келіссөздер сәтсіз аяқталды, өйткені заговоршылар Отон III-тен басқа ешкімге адалдық ант беруден бас тартты, ал Саксония герцогы Бернард I бала патшаға адал болды. Саксонияны бақылауға алмағаны үшін Генрих II болашақта бейбіт келіссөздер жүргізуге уәде берді, содан кейін Бавария герцогтығына бет бұрды. Оның аймақтағы ұзақ жылдардан бері сақталған туыстық байланыстарының арқасында көптеген епископтар мен графтар оны тақтың заңды мұрагері деп мойындады. Бавария герцогы Генрих III, Отон II тағайындаған, Генрих II-ні мойындаудан бас тартып, Отон III-ке адал болды. Саксония мен Бавариядағы жетістіктері мен сәтсіздіктерінің нәтижесінде Генрих II-нің талаптары неміс патшаларының тікелей иелігінде болған Франкония герцогтығында қолдау табуға байланысты болды. Майнц архиепискобы Виллигис (Германияның приматы) және Швабия герцогы Конрад I бастаған франкондық ақсүйектер Отон III-тен бас тартудан бас тартты. Азамат соғысынан қорқып, Генрих II 985 жылдың 29 маусымында Отон III-ті анасы мен әжесінің бірлескен регенттігіне қайтарды. Өзінің мойынсұнуының орнына Генрих II Бавария герцогы лауазымына қайта орналасты, ал Каринтияның жаңа герцогы Генрих III оны алмастырды.
Теофанның регенттік аймағы
984 жылдан 991 жылы қайтыс болғанға дейін Теофанның регенттігі ішкі көтерілістерден сақталды. Ол күйеуі Оттон II-нің 981 жылы Магдебург архиепископтығына қосып алған Мерсебург епархиясын қайта орнатуға тырысты. Теофан сондай-ақ Оттон II-нің сарай капелландарын, әсіресе Гилдесхайм графы Бернвардты және Майнц архиепископы, Германияның діни емес архиканцлері болған архиепископ Виллигисті сақтап қалды. Теофан регент болғанымен, Виллигиске мемлекетті басқаруда кең өкілеттік берілді. Императрицаның ең үлкен жетістіктерінің бірі – Богемияның герцогы Болеслав II Оттон III-тің билігін мойындауға мәжбүр болғандықтан, Богемиядағы неміс үстемдігін сақтап қалуы болды. 986 жылы бес жасар Оттон III Куэдлинбургте Пасханы тойлады. Германияның төрт ірі герцогы (Баварияның Генрих II, Швабияның Конрад I, Каринтияның Генрих III және Саксонияның Бернард I) да жас патшаға құрмет көрсетті. 936 жылы Оттон I және 961 жылы Оттон II кезінде өткізілген ұқсас рәсімдерге еліктеп, герцогтар Оттон III-ке сәйкесінше салтанатты басқарушы, камерагер, шарап құюшы және маршал ретінде қызмет етті. Бұл қызмет герцогтардың Оттон III-ке адалдығын және оған қызмет етуге дайындығын көрсетеді. Ең маңыздысы Генрих II-нің мойынсұнуы болды, ол екі жыл бұрынғы сәтсіз көтерілісіне қарамастан, туысына адалдығын көрсетті. Келесі жылы, алты жасынан бастап, Оттон III білім мен тәрбиесін Бернвард Хилдесхайм мен Герберт д'Ориллактан алды. Теофанның регенттігі кезінде Гандерсхайм аббаттығы мен оның иеліктері үшін күрес – Ұлы Гандерсхайм жанжалы басталды. Майнц архиепископы мен Хилдесхайм епископы аббаттыққа билік ету құқығын таластады, соның ішінде аббаттың монахтарын киелі қылу құқығы да бар еді. Жанжал 989 жылы Оттон III-тің үлкен әпкесі София аббатта монах болған кезде басталды. София Хилдесхайм епископының билігін мойындаудан бас тартып, тек Майнц архиепископының билігін ғана мойындады. Бұл жанжал Оттон III және Теофанның патша сарайында қарауға дейін ушықты. Патшаның араласуы тараптар арасындағы шиеленісті азайтты, өйткені екі епископ та Софияны киелі қылады, ал аббаттың қалған монахтарын киелі қылу Хилдесхайм епископына ғана қалдырылды. 989 жылы Теофан мен Оттон III Италияға патшалық сапар жасап, Римдегі Оттон II-нің қабірін зиярат етті. Альп тауларын өтіп, Солтүстік Италиядағы Павияға жеткен соң, императрица көптен бері сенген досы Иоанн Филагатосты Пьяченца архиепископы етіп тағайындады. Италияда бір жыл өткен соң, патша сарайы Германияға оралды, онда Теофан 991 жылдың 15 маусымында 31 жасында Нимгенде қайтыс болды. Ол Кельндегі Санкт-Панталеон шіркеуіне жерленді. Оттон III әлі бала болғандықтан (анасы қайтыс болған кезде он бір жаста), оның әжесі, Италияның жесір императоршасы Аделаида, 994 жылы ол өзі билік жүргізуге жетілгенге дейін Майнц архиепископы Виллигиспен бірге регент болды.
Тәуелсіз билік
Отон III есейген сайын әжесінің билігі біртіндеп әлсіреп, 994 жылы 14 жасқа толғанға дейін солай болды. 994 жылдың қыркүйегінде Солингенде өткен Императорлық диетада Отон III-ге регентсіз патшалықты толық басқару құқығы берілді. Осыдан кейін Аделаида Эльзастағы Сельцте өзі құрған монастырға кетіп, қалған өмірін шіркеуге қызмет етуге және қайырымдылық істеріне арнады. Ол ешқашан монах болмаса да, діни қызметпен айналысып, қайырымдылық жасады. Отон III әлі үйленбегендіктен, 995 жылдан 997 жылға дейін үлкен әпкесі София онымен бірге жүріп, оның серігі ретінде танылды. Отон III тәуелсіз билеуші ретінде жасаған алғашқы қадамдарының бірі – Кельн епископы Херибертті Италияның канцлері етіп тағайындау болды. Ол 1002 жылы Отон қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. Отон III билігінің басында атасы Отон I-нің жолын жалғастырып, жаңа папа Григорий V-ті тағайындады және Римді қалдырды. Григорий V қуылды, ал Отон III 998 жылы Римге қайтып келді және өмірінің соңына дейін онда тұрды. Христиандыстыру процесі тоқтатылғаннан кейін славяндар империяны бейбіт қалдырды. Генрих II-нің бүліктері басылғаннан кейін Теофану жоғалған шығыс аймақтарын қайта бағындыру үшін бірнеше жорықтар ұйымдастырды, олар 985 жылдан басталды. Отон III сол кезде алты жаста болғанына қарамастан, осы жорықтарға жеке қатысты. 986 жылы славяндарға қарсы жорық кезінде Отон III Польша князі Мьешко I-нің құрметін алды, ол император әскеріне әскери көмек көрсетті және Отон III-ге түйе сыйлады. 987 жылы Лутицтер уақытша бағындырылса да, жас патшаның назарын аударуын жалғастырды. 991 жылдың қыркүйегінде, Отон III он бір жаста болғанда, славян шабуылшылары Бранденбург қаласын басып алды. 992 жылы осы шабуыл, сондай-ақ викингтердің шабуылдары, Отон III-ті әскерін басқыншыларға қарсы шығаруға мәжбүр етті, бірақ ол осы жорықта ауыр жеңіліске ұшырады. Келесі жылы Германияда ашаршылық пен оба эпидемиясы болды. 994 және 995 жылдары Отон III солтүстік славяндар мен викингтерге қарсы сәтсіз жорықтарға жетекшілік етті, бірақ 993 жылы Бранденбургті қайта бағындырды, ал 995 жылы оботрит славяндарын бағындырды. 995 жылдың күзінде Отон III көп жасқа толғаннан кейін, поляк князі Болеслав I Батылдың көмегімен Лутицке қарсы қайтадан жорыққа шықты. 997 жылы ол Эльбадағы Арнебургке жасалған жаңа лутиц шабуылына тойтарыс берді, олар оны қысқа мерзімге қайтарып алды.
Рим тұрақсыздығы
983 жылдың желтоқсанында күрт қайтыс болғанға дейін Отто II Пьетро Канепанованы папалыққа тағайындады. Өзін Папа Иоанн XIV деп атаған Канепанова – Ломбардиялық, римдік емес, Италияда Отто II-нің канцлері қызметін атқарған адам еді. Отто II қайтыс болғаннан кейін Иоанн XIV Генрих II мен Теофананың регенттік мәселесіне араласып, Генрихке Оттоны анасына тапсыруды бұйырған жарлық шығарды. Осы алабұрлы кезеңде римдік аристократия римдік емес Иоанн XIV-ті қызметтен алып тастап, өздерінен папа сайлауға мүмкіндік алды. Тоғыз жыл Византия империясында жер аударып жүрген Антипапа Бонифаций VII, Византияның Оңтүстік Италиядағы ақсүйектерімен бірігіп, 984 жылдың сәуір айында папалық таққа таласу үшін Римге жорық жасады. Кресценций Ескінің ұлдары – Кресценций II және Иоанн Кресценций Бонифаций VII-ге көмектесіп, Иоанн XIV-ті Адрианның мазарында қамауға мүмкіндік берді. Төрт айдан кейін, 984 жылдың 20 тамызында Иоанн XIV түрмеде аштықтан немесе уланғаннан қайтыс болды, мүмкін Бонифацийдің бұйрығымен. Оттоның регенттігі Германияда орналасқаннан кейін, Кресценций II Патрициус Романорум (Рим патрициясы) атағын алып, Римнің нақты билеушісі болды, бірақ ол өзін корольдің лейтенанты ретінде көрсетіп, толыққанды тәуелсіздікке ұмтылмады. 985 жылы Бонифаций VII қайтыс болғаннан кейін, оның орнына Папа Иоанн XV сайланды. Сайлаудың мән-жайлары белгісіз болғанымен, Кресценций II осы процесте маңызды рөл атқарған болуы мүмкін. Бірнеше жыл бойы Кресценций II қалаға билік етіп, папаның тәуелсіздігін шектеді. Императрица Теофана 989 және 991 жылдар аралығында Римде болған кезде Кресценций II формалды түрде оған бағынды, бірақ қаланың билеушісі ретіндегі өзінің мәртебесін сақтап қалды.
Италияға алғашқы экспедиция
994 жылы тәж кигеннен кейін Отто III ең алдымен славян көтерілісіне тап болды, оны басып тастады, сосын Кресцентий II Италияда билікке қол жеткізуге тырысты. Отто III Италияға назар аударғанда, ол император болумен қатар Римнен қашуға мәжбүр болған папа Иоанн XV-ке көмектесуді де ниеттенді. 996 жылғы наурыз айында Отто III Ретисбоннан Италияға аттанды. Веронада ол Венеция дожы Пьетро II Орсеолоның ұлы Отто Орсеолоның қамқоршысы болды. Содан кейін ол Отто Орсеолоны Венецияның келесі дожы ретінде қолдауға уәде берді, бұл Отто II тұсындағы ұзақ жылдар бойығы қақтығыстан кейін Киелі Рим империясы мен Венеция Республикасы арасындағы жақсы қарым-қатынас кезеңіне әкелді. 996 жылы Пасхаға Павияға жеткен Отто III Италия королі деп жарияланды және Ломбардтардың темір тәжімен тәжге отырғызылды. Алайда король Рим папасы Иоанн XV қызбадан қайтыс болғанға дейін Римге жете алмады. Отто III Павияда болғанда, Кресцентий II патшаның Римге жорық жасауынан қорқып, Отто III-мен келісіп, оның ұсынған кандидатурасын папа ретінде қабылдауға келісті. Равеннада Отто III өзінің туысы және сарай капелланы Бруноны тағайындады, ол он жеті жаста ғана болды, және оны Римге архиепископ Виллигиспен бірге қаланы қорғауға жіберді. 996 жылдың мамыр айының басында Бруно Грегорий V ретінде тағайындалды, ол неміс ұлтының алғашқы папасы болды. Отто III-ке бағынуға қарамастан, Кресцентий жазадан қорқып, отбасының бекінісі Адриан қабіріне тығылды. Жаңа жоғарғы понтифик 996 жылдың 21 мамырында Римдегі Санкт-Петер базиликасында Отто III-ті император деп жариялады. Император мен папа 25 мамырда Киелі Петр шіркеуінде империяның ең жоғары сот органы ретінде жұмыс істеу үшін синод өткізді. Рим папасы Иоанн XV-ке қарсы көтерілген римдік ақсүйектер өз іс-әрекеттері үшін есеп беру үшін синодқа шақырылды. Көтерілісшілердің көптегені, соның ішінде Кресцентий II, жасаған қылмыстары үшін жер аударылды. Алайда папа Григорий V өзінің папалық билігін мейірімділікпен бастағысы келді және императордан кешірім сұрады, ол сотталғандарға кешірім берді. Атап айтқанда, Отто III Кресцентий II-ге кешірім бергенімен, оны Патриций атағынан айырды, бірақ оған Римде зейнеткерлікке шығып, өмірін аяқтауға рұхсат берді. Синодтан кейін Отто III Реймстің архиепискобы Герберт Ауриллакты өзінің ұстазы етіп тағайындады. Герберт пен Прага епискобы Адалберттың кеңесімен Отто III империяны қайта ұйымдастыруға кірісті. Ежелгі Римнің қирауына және, мүмкін, өзінің византиялық анасына әсер еткен Отто III теократиялық мемлекеттің басында өзімен бірге Рим империясының даңқы мен құдіретін қайта жаңғыртуды армандады. Ол сондай-ақ византиялық сарай әдет-ғұрыптарының кейбіреулерін енгізді. Италиядағы билігін нығайту үшін Отто III Италияның діни қауымдастықтарының қолдауын іздеді. Мысалы, ол Тосканадағы Биентина көлінің жағасындағы бай Сан-Сальваторе монастыріне патшалық иммунитет берді. Грегорий V сайлану арқылы Отто III шіркеутің бақылауын оның атасы Отто I-ге қарағанда ондаған жылдар бұрын күшейтті. Император тез арада Отто I-нің Киелі орынға берген артықшылықтарына императорлық қолдауды алып тастау ниеті бар екенін көрсетті. Отто I-нің "Оттония дипломы" бойынша император тек папалық кандидаттарға вето қоя алатын. Алайда Отто III өзінің кандидатын ұсынды және оны сәтті орнатты. Император сондай-ақ Константиннің сыйлығын мойындаудан бас тартты, оны Отто III жалған деп жариялады. Рим императоры Ұлы Константин шығарған декретке сәйкес, Рим папасына Батыс Еуропаның бүкіл жері бойынша билік берілді. Бұл әрекеттер римдік ақсүйектер мен шіркеу арасындағы шиеленісті күшейтті, өйткені шіркеу дәстүр бойынша папаны өз мүшелерінен тағайындау құқығын сақтап қалды. Тәж кигеннен кейін Отто III 996 жылдың желтоқсанында Германияға оралды және 997 жылдың сәуіріне дейін Төменгі Рейн бойында (әсіресе Аахенде) қалды. Бұл кезеңде оның нақты қандай іс-әрекеттері болғаны белгісіз. 997 жылдың жазында Отто III Саксонияның шығыс шекарасын қорғау үшін Эльба славяндарына қарсы жорық жүргізді.
Италияға екінші экспедиция
Отто III Италиядан Германияға кеткен кезде Римдегі жағдай белгісіз болып қалды. 996 жылдың қыркүйегінде, Отто III-тен кешірім алғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Кресценций II Пьяченца архиепискобы Иоанн Филагатпен кездесті, ол марқұм императрица Феофанның бұрынғы кеңесшісі еді. Олар жаңадан тағайындалған папа Грегори V-ті тақтан түсіру жоспарын жасады. 997 жылы, Византия императоры Василий II-нің белсенді қолдауымен, Кресценций II Грегори V-ке қарсы көтеріліс ұйымдастырды, оны тақтан түсірді және сәуір айында Иоанн Филагатты Иоанн XVI ретінде папа етіп тағайындады – антипапа. Грегори Италияның солтүстігіндегі Павияға қашып, синод өткізіп, Иоаннды анафемаға ұшыратты. Пьяченцаның жаңа епископы Зигфрид Оттомен кездесу үшін шілде айында Эшвегеге келді. Отто қаланы Пьяченца графтығынан бөліп, оны епископқа мәңгілікке берді. Шығыс Саксониядағы славян күштерін басып, Отто III 997 жылдың желтоқсанында Италияға екінші жорығын бастады. Өзінің қарындасы Софиямен бірге Италияға барған Отто III Германиядағы регент ретінде әпкесі Матильданы, Кведлинбург аббатиссасын тағайындады, бұл лауазымда герцог немесе епископ емес бірінші адам болды. 998 жылдың ақпанында Рим аристократиясы бейбіт келісімге келгенде, Отто III Римді бейбіт түрде қайта басып алды. Отто III-нің басшылығымен Грегори V қайтадан папа ретінде орнатылды. Иоанн XVI қашып кетті, бірақ император әскері оны қуалай жетелеп тұтқынға алды, мұрны мен құлағын кесіп, тілін шығарып тастады, саусақтарын сындырып, соқыр етіп, содан кейін оны Отто III пен Грегори V-тің алдына сотқа әкелді. Өзінің отандасы Киелі Нилдің араласуымен Отто III Иоанн XVI-ның өмірін сақтап, оны Германиядағы монастырға жіберді, онда ол 1001 жылы қайтыс болды. Кресценций II тағы да Хадриан қабіріне, Кресценцийлердің дәстүрлі бекінісіне шегінді, содан кейін Отто III-нің императорлық әскері оны қоршауға алды. Сәуірдің соңында бекініс бұзылып, Кресценций II тұтқынға алынып, бас кесіліп өлім жазасына кесілді. Оның денесі Монте-Мариода көпшілікке қойылды.
Римнен билік ету
Отто III өзінің империясының әкімшілік астанасы ретінде Римді таңдап, римдік әдет-ғұрыптар мен византиялық сарай рәсімдерін қайта жаңғыртты. Италияда болған кезінде император мен папа шіркеуді реформалауға тырысты, және шіркеуден тартып алынған мүліктер тиісті діни мекемелерге қайтарылды. Сонымен қатар, 996 жылдың қараша айында Мерзебург епископтығын жоюға ықпал еткен Халберштадт епискобы қайтыс болғаннан кейін, Отто III және Папа Григорий V епархияны қайта құру процесін бастады. Оттон I 968 жылы мажарларға қарсы жеңіске жеткен соң, поляк славяндарын христиан дініне өткізу мақсатымен епархияны құрған, бірақ ол 983 жылы Оттон II сол жылы қайтыс болғаннан кейін болған Ұлы славян көтерілісі кезінде іс жүзінде жойылды. Отто III императорлық сарайын Палатин төбесінде салдыруды және ежелгі Рим Сенатын оның бұрынғы мәртебесіне қайтаруды жоспарлады. Ол қаланың ежелгі басқару жүйесін жаңғыртты, қалалық патриций, қалалық префект және римдік заңды мойындауға міндеттелген судьялар алқасын тағайындады. Рим империясының құқығын нығайту және христиандық әлемнің қорғаушысы ретіндегі беделін жариялау үшін Отто III өзіне «Иса Мәсіхтің құлы», «Апостолдардың құлы», «Рим Сенаты мен халқының консулы» және «Әлемнің императоры» деген лақаптарды алды. 998 мен 1000 жылдар аралығында Отто III бірнеше қажылық сапарлар жасады. 999 жылы ол Гарганодан Беневентоға қажылық сапар жасады, онда оқшауланған монах Ромуальд және Нил кіші абат (сол кезде өте құрметті діни тұлға) кездесіп, өзінің қауіпсіздігіне уәде бергеніне қарамастан Кресенций II-ні өлімге кесіп жібергені үшін тәубе етті. Осы сапар барысында оның туысы, Рим папасы Григорий V, қысқа аурудан кейін Римде қайтыс болды. Григорий V-нің қайтысы туралы хабарды естігеннен кейін, Отто III өзінің ұзақ жылдар бойы тәрбиеленушісі болған Герберт Ауриллакты Папа Сильвестр II етіп тағайындады. Бұл есімнің таңдалуы бекер болған жоқ: ол император Константин Ұлымен бірге «христиан империясын» құрған деп есептелетін осы есімді алғаш алған папаны еске түсірді. Бұл Отто III-нің Рим империясымен және шіркеумен байланысын одан әрі нығайтуға бағытталған күш-жігерінің бір бөлігі болды. Ол өзінің атасы сияқты, Карл I-нің мұрагері болуға ұмтылды. 1000 жылы ол Ахендегі Карл I-нің қабірін зиярат етіп, ондағы қасиетті заттарды алып, Римге жеткізді. Отто III Прага епископы Адалберттің дене мүшелерін де алып келді және оларды Римдегі Тибр аралында салған Сан-Бартоломео алл'Изола шіркеуіне орналастырды. Отто III сондай-ақ ондағы қасиетті заттарға әулие Варфоломейдің терісін қосты.
Польша қатынастары
960 жылы Польшаның Пяст әулеті, Миешко I басшылығымен, Польша герцогтігін Одер өзенінен тысқары жерлерге кеңейтіп, Эльба өзенінің жағасында тұратын полаб славяндарын бағындыруға тырысты. Бұл поляктарды Германияның ықпал аймағына енгізіп, Отто I Германия Корольдігімен қақтығысқа түсті, себебі ол да полаб славяндарын жаулап алуды қалаған. Отто I, поляктардың қаупін сейілту үшін сенімді серігі, саксон маркграфы Героны жіберді, ал өзі Италияға жол тартты, император болып киелену үшін. 963 жылы Геро Миешко I-ді жеңіп, Отто I-ді өзінің жоғары тұрған билігі ретінде мойындауға мәжбүр етті. Жаңа таққа отырған императорға құрмет көрсету үшін Отто I, Миешко I-ге “imperator amicus” (“Императордың досы”) атағын берді және оның “dux Poloniae” (“Польша герцогы”) лауазымын мойындады. Осылайша Миешко I тәуелсіз Польша мемлекетінің негізін қалаушы және Польшаның алғашқы билеушісі ретінде танылды, ал оның ұлы Болеслав I Польшаның алғашқы королі атанды. Миешко I өмірінің соңына дейін Отто I-нің берік одақтасы болды. Ол, әлі пұтқа табынушы болса да, 965 жылы Богемия герцогы Болеслав I-нің қызы, христиан дініндегі Добраваға үйленді. 966 жылы ол христиан дінін қабылдап, Польшаны Богемия және Империяның христиан мемлекеттеріне жақындастырды. Добрава 977 жылы қайтыс болды, содан кейін Миешко I Империямен одақты нығайту үшін 978 жылы саксон маркграфы Дитрих фон Хальденслебеннің қызы Одаға үйленді, ал ұлы Болеслав I-ді Мейсен маркграфы Рикдагтың қызына үйлендірді. 973 жылы Отто I қайтыс болғаннан кейін, Миешко I, Генрих II-нің Бавария герцогі ретіндегі Отто II-ге қарсы көтерілісінде Генрих II тарапына шықты. Көтеріліс басылғаннан кейін, Миешко I Отто II-ге адалдық серт берді. 983 жылы Отто II күрт қайтыс болғанда, оның орнына үш жасар Отто III келді, Миешко I тағы да Генрих II-ні Германия тағына талапкер ретінде қолдады. Генрихтің көтерілісі сәтсіз аяқталғанда, Миешко I Отто III-ке адалдық ант берді. 992 жылы Миешко I-нің ұлы Болеслав I оның орнына герцог болды, ал Польша Империямен одақты сақтап қалды. Польша әскерлері 980 және 990 жылдары полаб лютицтері бастаған Ұлы славян көтерілісін басу үшін Империяның жорықтарына қатысты.
Богемиялық қатынастар
Германия мен Богемия герцогтігі 929 жылы бір-бірімен маңызды қарым-қатынас орнатты, ол кезде неміс патшасы Генрих I герцогтікті басып алып, герцог Вацлав I-ді Германияға тұрақты салық төлеуге мәжбүр етті. 935 жылы Вацлав I қаза тапқанда, оның бауыры Болеслав I герцог болып тағайындалды және Германияға жыл сайынғы салық төлеуден бас тартты. Бұл әрекет Генрих I-нің ұлы және мұрагері Отто I-ге Богемияға жорық ұйымдастыруға себеп болды. Бастапқы жорықтан кейін, қақтығыс шекаралық шабуылдар сериясына ұласты, ол 950 жылға дейін жалғасты, содан кейін Отто I мен Болеслав I бейбіт келісімге қол қойды. Болеслав I салық төлеуді қайта бастауға және Отто I-ді өзінің жоғары тұрған билеушісі ретінде мойындауға келісті. Герцогтік содан кейін Киелі Рим империясына құрамына кіретін мемлекет ретінде қосылды. Богемия империяның шығыс шекарасындағы көптеген шайқастарда маңызды рөл атқарды. Болеслав I 953 жылы Төменгі Эльба бойындағы славян көтерілісін басуға көмектесті, ал олар 955 жылы Лехфельд шайқасында венгрлерді жеңу үшін бірікті. 973 жылы Отто I Чехия жерін христиандану мақсатымен Майнц архиепископтығына бағынышты Прага епископтығын құрды. Богемия-Польша одағын нығайту үшін Болеслав I-нің қызы Добрава 965 жылы Польшаның язычнигі Миешко I-ге үйленді. Бұл неке Польшаға христиан дінін әкелуге көмектесті. Ол 972 жылы қайтыс болды және оның орнын ең үлкен ұлы Болеслав II иеленді. Бастапқыда Генрих II-ге қолдау көрсеткеннен кейін, Генрихтің 977 жылы өткен сәтсіз көтерілісі кезінде Болеслав II Отто II-ге адал болуға ант берді. 983 жылы Отто II күрт қайтыс болғанда және оның орнына үш жасар Отто III келгенде, Болеслав II Генрих II-ні Германия тағына үміткер ретінде қолдады. 1977 жылғы Генрихтің әрекеті сәтсіз аяқталып, Болеслав II Отто III-ке адал болуға ант берді.
Венгриямен қарым-қатынастар
955 жылы Лехфельдте Отон I-нің мажарларды жеңгенімен, ондаған жылдар бойы Еуропаға мажар шабуылдары тоқтатылды. Мажарстанның Ұлы князі Файсц жеңілістен кейін тақтан түсірілді, ал оның орнына батыстан оқшаулану саясатын қабылдаған Таксоний келді. 972 жылы оның ұлы Геза билікке ие болды және 973 жылы Отон I-ге елшілер жіберді. Геза 972 жылы крещение қабылдады, және оның тұсында мажарлар арасында христиан діні тарала бастады. Геза Дунай және Гарам өзендерінен батысқа қарайғы жерлерге билігін кеңейтті, бірақ Карпат алқабының маңызды бөлігі әлі де жергілікті тайпа басшыларының билігінде болды. 997 жылы Геза қайтыс болды, оның орнына Стефан (бастапқыда Ваджк деп аталған) келді. Стефанды Прага епископы Адалберт крещение берді және ол Бавария герцогы Генрих II-нің қызы, Киелі Рим императоры Генрих II-нің қарындасы, сондай-ақ Отто III-нің туысқан қызы Гизеллаға үйленді. Стефан туысы Коппанидің көтерілісіне қарсы тұруға мәжбүр болды, ол венгр дәстүрі бойынша ағалық құқығына сүйене отырып, Гезаның мұрасын талап етті. Стефан батыстық тактиканы және аздаған шваб рыцарларын қолданып Коппаниді жеңді. 1000 жылы Польшаға сапарлаған Отто III өзімен бірге Папа Сильвестр II-нің тәжін әкелді. Отто III-нің келісімімен, Стефан 1000 жылдың Рождество күні Венгрияның алғашқы христиан патшасы болып жарияланды.
Гнезненьо съезі
996 жылы Польшаның герцогы Болеслав I, ұзақ жылдар бойы Прага епископы болған Адалбертті, ескі пруссиялықтарды христиан дініне өткізу үшін жіберді. 997 жылы пруссиялықтар оны осы ісі үшін шейіт қылды. Болеслав I, Адалберттің денесін алтын салмағымен теңестіріп, ескі пруссиялықтардан сатып алды. Отто III және Болеслав I Адалбертті қасиетті деп жариялау үшін бірлесіп жұмыс істеді, осылайша оны қасиеттілік дәрежесіне көтерілген алғашқы славян епископы етті. 999 жылдың желтоқсан айында Отто III Италиядан Римнен Польшадағы Гнезноға, Адалберттің қабіріне дұға ету үшін саяхат жасады. Гнезноға жасаған қасиетті сапарда императорды Болеслав I, Маломице маңындағы Бобр өзенінің жанындағы Польша шекарасында күтіп алды. 1000 жылдың 7-15 наурызы аралығында Отто III, Болеслав I-ге “Imperii-нің бауыры және серіктесі” (frater et cooperator Imperii) және “Рим халқының досы және одақтасы” (populi Romani amicus et socius) деген құрметті атақтарды берді. Папалық саясаттағы өзгеріс ретінде Отто III, қаланың басқаруын Папа Сильвестр II-ге, Папалық мемлекеттердің бір бөлігі ретінде, бірақ Киелі Рим империясының жоғары билігінде қалдырып тапсырды. Бұрын Отто III, Константиннің сыйлығын мойынламағандықтан және Оттония дипломын өзгерту арқылы Папаның дүниелік билеуші ретіндегі құқықтарын жоққа шығарған болатын. Оттоның Тибурдағы әрекеттерінен кейін бірнеше апта өткен соң, римдік халық граф Григорий I Тускулумның басшылығымен императорға қарсы көтерілді. Көтерілісшілер императорды Палатин төбесіндегі сарайында қоршап алып, қаладан қуды. Ол Хильдесхайм епископы Бернвард және неміс жылнамашысы Тангмармен бірге Римге оралып, бүлікшілермен бейбіт келіссөздер жүргізді. Екі тарап та татуласуға келіссе де, римдіктер Оттоның қаладағы билігін құрметтегендіктен, сенімсіздік сезімі сақталды. Императордың кеңесшілері оған әскери күштер келгенше қала сыртында күтуді ұсынды, осылайша оның қауіпсіздігін қамтамасыз етуді көздеді. Император Отто, Папа Сильвестр II-нің ілесіп жүруімен, Равеннаға Сант-Аполлинаре-ин-Классе монастырында тәубе ету үшін және әскерін шақыру үшін аттанды. Равеннада ол Польша герцогы Болеслав I-нің елшілерін қабылдады және Венгрия королі Стефанның Венгрияны христиан дініне өткізу үшін Эстергом архиепископтығын құру жоспарына келісім берді. Император сондай-ақ Венеция дожы Пьетро II Орсеоломен қарым-қатынасын нығайтты. 996 жылдан бері Отто, Пьетро II-нің ұлы Отто Орсеолоның шайқас атасы болды және 1001 жылы Пьетро II-нің қызының крещение рәсімін өткізуді ұйымдастырды.
Өлім
1001 жылдың соңында әскерін шақырып, Оттон қалаға билік ету үшін Римге оңтүстікке бет түзеді. Алайда, оңтүстікке сапарлап бара жатқанда, ол күрт қатты қызуға шалдықты. 1002 жылдың 24 қаңтарында Чивита Кастеллананың жанындағы қалада қайтыс болды. Ол 21 жаста болды және дерлік алты жыл тәуелсіз билеуші ретінде тақ отырды, ал бұрынғыдан шамамен он тоғыз жыл билік еткен. Византия ханшайымы Зоя, император Константин VIII-нің екінші қызы, оған үйлену үшін Апулияға жаңа ғана келген еді. Оттон III-нің өліміне түрлі себептер айтылады. Ортағасырлық дереккөздерде Равеннаның дені сау емес батпақтарында жұқтырған безгек туралы айтылады. Оның қайтысынан кейін римдіктер Кресенций II-нің жесірі Стефания Оттонды өзіне ғашық етіп, содан кейін улаған деген болжам жасады. Императордың денесін сарбаздары Германияға қайтарып әкелді, өйткені оның жолы бойында оның мәйітіне қарғыс айтқан итальяндықтар тұрды. Ол Ахен соборында Ұлы Карлдың денесімен бірге жерленді.
Мұрагерлік дағдарыс
Ото III ешқашан үйленбеген, ұрпақсыз қайтыс болды, империяны анық мұрагерсіз қалдырды. 1002 жылдың ақпан айында Бавария герцогтығы арқылы сүйеу процессиясы өтіп жатқанда, Ото III-нің туысы, Бавария герцогы Генрих IV (Баварияның Людольфтер әулетін білдіретін Генрих даулының ұлы) епископтар мен ақсүйектерден оны Германияның жаңа патшасы етіп сайлауды сұрады. Аугсбург епискобы мен Виллигистен (Майнц архиепискобы және сайлаушысы) басқа Генрих II өзінің талаптарына қолдау таппады. Генрихтің таққа деген құқығын көрсету үшін Аугсбург епискобы тіпті Отоның ішегін Аугсбург соборына жерледі, осылайша Генрих Отоның денесінің қадірін бағалағанын көрсетті. 1002 жылғы Пасхада Ото III-тің жерлеу рәсімі кезінде Ахенде неміс ақсүйектері Генрих II-ге қарсылығын қайталады. Таққа бірнеше үміткерлер – Лотарингия графы Эццо, Мейсен марграфы Эккард I және Швабия герцогы Герман II (Конрадиндер әулетінен) – Генрих II-нің мұрагерлігіне қарсы күресті. 1002 жылдың 6 немесе 7 маусымында Майнцте Бавария герцогы Бавариялықтардың, франктардың және Жоғарғы Лотарингиялықтардың қолдауымен Генрих II Рим патшасы болып сайланды және Виллигис оны майлады және тәж кигізді. Осы уақытта Эккехард мұрагерлік дауға қатысы жоқ қақтығыста қаза тапқан еді. Генрих содан кейін Швабияның Германға қарсы шешімсіз науқанға шықты, бірақ келесі айларда Тюрингиялықтар, саксондықтар және Төменгі Лотарингиялықтар оны құрмет көрсету арқылы немесе қайта сайлау арқылы мойындады. 1002 жылдың 1 қазанында Брухсалда Герман ақыры Генрих II-ге мойынсұнып, мұрагерлік соғысы аяқталды. Тақта император болмағандықтан Италия Германияның билігінен бөліне бастады. 1002 жылдың 15 ақпанында Ивреяның ломбард марграфы Ардуин, Оттон әулетінің қарсыласы, Павияда Италия королі болып сайланды.
Кейіпкер
Отонның зиялы қабілеттері жоғары болды және оларды кейін Хильдесхайм епископы Бернвард пен Реймстің архиепискобы Герберт Ауриллак мұқият дамытты. Ол үш тілде сөйлеген және замандастары оны "мирабилия мунди", яғни "әлемнің ғажабы" деп атады (кейіннен Фредерик II жиі "ступор мунди" деп аталды, бұл ағылшын тілінде де "әлемнің ғажабы" деп аударылады). Екі императордың зиялы күші, амбициялары және итальян мәдениетімен байланысы себепті оларды жиі салыстырады. Грек және рим мәдениетіне құмар болғандықтан, Тангмардың "Бернвард өмірінде" Отон римдіктерді өз неміс поддандыларынан артық көретіні туралы сөз айтқан делінеді, бірақ бұл сөздің шынайылығы күмәнді.
Билік еткен кезең туралы деректер
1012 және 1018 жылдар аралығында Мерзебургтік Тьетмар 908-1018 жылдар аралығындағы оқиғаларды қамтитын сегіз кітаптан тұратын «Хроника» немесе «Шығармалар жинағын» жазды. Ол алғашқы бөлігінде Видукиндтің «Res gestae Saxonicae», «Annales Quedlinburgenses» және басқа да көздерді пайдаланды; соңғы бөлігі жеке тәжірибесінің нәтижесі. Дегенмен, бұл шығарма Саксония тарихының императорлар Оттон III және Генрих II билік құрған кезеңдегі маңызды дереккөзі болып табылады. Ешқандай ақпарат мұнда жоққа шығарылмаған, бірақ ең толық мәліметтер Мерзебург епископтығы және вендтер мен поляктарға қарсы соғыстар туралы айтылған.
Отбасы
Отто III – 919-1024 жылдары Киелі Рим империясын (бұрын Германия) билеген Оттон әулетінің патшалары мен императорларының мүшесі еді. Әулетінің басқа мүшелерімен салыстырғанда, Отто III Генрих I-нің шөбересі, Отто I-нің немересі, Отто II-нің ұлы және Генрих II-нің екінші туысы болды. Отто III ешқашан үйленбеді және ерте қайтыс болғандықтан балалары болған жоқ. Ол қайтыс болған кезде Византия ханшайымы Зоя Порфирогенита, император Константин VIII-нің екінші қызы, оған үйлену үшін Италияға жол тартқан еді.