Дорнфорд Йейтс: Ағылшын жазушысының өмірбаяны

Кіріспе

Ағылшын жазушысы және романист (1885–1960)

Сесил Уильям Мерсер (7 тамыз 1885 – 5 наурыз 1960), «Дорнфорд Йейтс» қаламгерлік атымен танымал, ағылшын жазушысы және романист. Оның романдары мен әңгімелері, олардың кейбіреуі оқырмандарды күлдіретін (Берри кітаптары), ал кейбіреуі қызықты триллерлер (Чандос кітаптары) болып, Ұлыбритания мен Франция арасындағы кезеңде (1918-1939) ең көп сатылған кітаптардың қатарына кірді. «Дорнфорд Йейтс» қаламгерлік аты 1910 жылы алғаш рет жарияланып, оның анасының және әкесінің аналарының бойындағы қыз есімдерінен – Элиза Мэри Дорнфорд және Харриет Йейтстен құралған.

Ерте өмір

Уильям (Билл) Мерсер Уолмерде, Кент графтығында, Сесил Джон Мерсердің (1850–1921) және Хелен Уоллдың (1858–1918) ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі заңгер болған, ал оның қарындасы Мэри Фрэнсис Чарльз Август Мунроға үйленді; олардың ұлы Гектор Хью Мунро (жазушы Саки) болды; Билл Мерсер аға кузенін өте құрметтегені айтылады. Мерсер 1894 жылдан 1899 жылға дейін Уолмердегі Сент-Клэр дайындық мектебінде білім алды. 1899 жылы ол Харроу мектебіне күндізгі оқушы ретінде қабылданғанда отбасы Кенттен Лондонға көшті, оның әкесі Кенттегі заңгерлік практикасын сатып, Кари-стритте кеңсе ашты. 1903 жылы Харроудан кейін 1904 жылы Оксфорд университетінің колледжіне түсті, онда құқықта үшінші дәрежеде бітірді. Университетте ол Оксфорд университетінің драмалық қоғамының (OUDS) мүшесі болды, 1906 жылы хатшы, ал 1907 жылы, соңғы курсында президент болды. Ол 1905 жылы Аристофанның «Бұлттар» пьесасында ойнады, ал «Таймс» газетінің сыншысы оның «Стрепсиад» рөлінің қызықты болғанын және оның нағыз комедиялық таланты бар екенін айтты. 1906 жылы «Масса үшін өлшем» қойылымында шағын рөл ойнағаннан кейін, соңғы курсында «Жазғы түнгі арман» пьесасында «Деметрий» рөлін, ал «Шипалы қызды бауырмалдыққа үйрету» пьесасында «Педант» рөлін сомдады. Бұл қойылымда кәсіби актрисалар Лили Брейтон «Катерина» және оның әпкесі Агнес «Бьянка» рөлінде ойнады. Мерсер OUDS-те көптеген пайдалы дос тапты, олардың арасында Гервейс Рентул, ол оны өзінің шаңырағы болуға шақырды, сондай-ақ Лили Брейтонның күйеуі, актер Оскар Аш, кейін «Kismet» пьесасының продюсері және «Chu Chin Chow» авторы болды. Университетті бітіргеннен кейін Мерсер Аш, Лили, Агнес және тағы бір театрлық жұп, Мэтисон Ланг пен оның әйелі Хутин Бриттонмен бірге Гэмпширде кареванмен саяхаттады; Аш пен Ланг екеуі де өздерінің естеліктерінде осы саяхатты еске алады. Мерсердің Оксфордтағы үшінші дәрежелі құқық білімі оған дәстүрлі түрде адвокаттыққа жол ашпады. Алайда, 1908 жылы әкесі ұлына белгілі адвокат Г.Г. Мускеттің шәкірті ретінде жұмысқа орналасты, оның практикасы полиция комиссары атынан сотта өкілдік етуді жиі қажет етті. Мускеттің шәкірті ретінде Мерсер Лондон өмірінің қараңғы жақтарын көп көрді, олардың кейбіреулері оның романдарынан көрінеді. 1909 жылы ол адвокаттыққа қабылданды және бірнеше жыл жұмыс істеді. Өзінің алғашқы естеліктерінде, «As Berry & I Were Saying» атты кітабында ол Хоули Харви Криппенді улау ісіне қатысқанын еске алады, ол Кентерберидағы «Old Stagers» тобымен ойнап келгеннен кейін заңдық құжатты алғаш рет қарап шығу үшін оралды. Мерсер 1910 жылғы 30 тамызда «Daily Mirror» газетінде жарияланған Боу-стрит сотындағы сот отырысының суретінде түскен. Бос уақытында ол «Punch», «The Harmsworth RED Magazine», «Pearson's Magazine» және «Windsor Magazine» журналдарында жарияланған қысқа әңгімелер жазды, соңғысымен 1930 жылдардың соңына дейін байланыста болды; журнал жабылғаннан кейін ол «Strand Magazine» үшін жазды. Ол сондай-ақ С.В. Стампердің естеліктерін жазуға көмектесті, ол король Эдуард VII-нің мотор инженері болған, «Мен білген нәрсе» (Mills & Boon, 1913) – АҚШ-та «Король Эдуард Мен оны білгендей» деген атпен жарияланды.

William (Bill) Mercer was born in Walmer, Kent, the son of Cecil John Mercer (1850–1921) and Helen Wall (1858–1918). His father was a solicitor whose sister, Mary Frances, married Charles Augustus Munro; their son was Hector Hugh Munro (the writer Saki); Bill Mercer is said to have idolised his elder cousin. Mercer attended St Clare preparatory school in Walmer from 1894 to 1899. The family moved from Kent to London when he joined Harrow School as a day pupil in 1899, his father selling his solicitor's practice in Kent and setting up office in Carey Street. Leaving Harrow in 1903, he attended University College, Oxford in 1904, where he achieved a Third in Law. At university, he was active in the Oxford University Dramatic Society (OUDS), becoming secretary in 1906 and president in 1907, his final year. He acted in the 1905 production of Aristophanes’ The Clouds, of which the Times reviewer said: "Among individual actors the best was Mr. C. W. Mercer, whose 'Strepsiades' was full of fun, and who possesses real comic talent." After a small part in the 1906 production of Measure for Measure, in his final year, he appeared as 'Demetrius' in A Midsummer Night's Dream, and as 'Pedant' in The Taming of the Shrew, a production which included the professional actresses Lily Brayton as 'Katherine', and her sister Agnes as 'Bianca'. Among the many useful friends Mercer made in the OUDS were Gervais Rentoul, who asked him to be his best man, and Lily Brayton's husband, actor Oscar Asche, later producer of the play Kismet, and writer of Chu Chin Chow. After university, Mercer took a caravanning holiday in Hampshire, with Asche, Lily, Agnes, and another theatrical couple, Matheson Lang and his wife, Hutin Britton; both Asche and Lang recall that holiday in their memoirs. Mercer's third class Oxford law degree was insufficient to gain him traditional access to the bar. However, in 1908 his father obtained his son a post as pupil to a prominent barrister, H. G. Muskett, whose practice often required his appearing in court on behalf of the police commissioner. As Muskett's pupil, Mercer saw much of the seedy side of London life, some of which is evident in his novels. In 1909, he was called to the Bar where he worked for several years. In his first memoirs, As Berry & I Were Saying, he recalls his involvement in the trial of the poisoner Hawley Harvey Crippen, when he returned from acting with the Old Stagers, at Canterbury, to have first look at the legal brief. Mercer is in a photograph of the Bow Street Court committal proceedings, published in the Daily Mirror of 30 August 1910. In his spare time, he wrote short stories that were published in Punch, The Harmsworth RED Magazine, Pearson's Magazine, and the Windsor Magazine, maintaining a relationship with this last until the end of the 1930s; after it closed he wrote for the Strand Magazine. He also assisted in the writing of What I Know (Mills & Boon, 1913) US title King Edward As I Knew Him the memoirs of C. W. Stamper, who had been motor engineer to King Edward VII.

Ұлы соғыс және одан кейінгі кезең

1914 жылы Ұлы соғыс басталғанда Мерсер Лондон графтығының 3-ші полкінде екінші лейтенант болып тағайындалды. Оның әңгімелері 1915 жылғы наурыз айына дейін «Виндзор» журналында жарияланып тұрды. 1915 жылы оның полкі Египетке аттанды, ал 1915 жылдың қарашасында 8-ші атты бригада құрамында Салоника/Македония майданына жіберілді, онда соғыс тоқтап тұрған еді. 1917 жылы ауыр бұлшық ет ревматизміне шалдыққан ол үйге қайтарылды, бірақ әскери формасын киіп жүрсе де, Соғыс министрлігі оны қайтадан қызметке жібермеді. 1919 жылы ол әскерден толығымен босады. Сол жылдың маусым айында «Виндзор» журналында соғыс аяқталғаннан кейінгі алғашқы әңгімесі жарияланды. 1914 жылдан бері Мерсерлер отбасының үйі Сент-Джонс Вудтағы Лордтың крикет алаңының солтүстік-батыс жағындағы Елм-три-роудта орналасқан, ал оның достары Оскар мен Лили Аш жақын көршілері болды. 1919 жылдың күзінде ол Ашпен бірлесіп «Eastward Ho!» атты сахналық қойылым жазды, бірақ қойылым үлкен сәттілікке ие болмады және ол қайтадан сахна үшін жазуға тырыспады. Елм-три-роудқа жиі келіп-кетіп тұратын әлеуметтік және кейін романтикалық байланыста болған қонақ – Беттин (Аталия) Стокс Эдвардс, «Чу Чин Чоу» спектаклінде билеген американдық қыз (Филадельфия, Пенсильвания штатындағы Роберт Юинг Эдвардстың қызы), Мерсердің бірінші әйелі болды. «The New York Times» газетінде олардың никелері туралы хабарламада (1919 жылдың 28 тамызы) былай делінген: «Батыс 58-ші көшедегі 57-ші үйде тұратын Гловер Фитцхуг Перин мырза мен ханым Периннің үлкен қызы, мисс Беттин Стокс Эдвардстың никесі туралы хабарлайды…», бұл оның әкесі қайтыс болған немесе ажырасқан болуы мүмкін екенін көрсетеді; оның қайтадан үйленген анасы Нью-Йорк қаласында тұрды. Мерсер мен Беттин 1919 жылдың 22 қазанында Лондонның Мэрилебон ауданындағы Сент-Джеймс, Испан Плейс шіркеуінде неке қиды. Қазан айында «Виндзор» журналында «Валери» атты әңгіме жарық көрді, ондағы басты кейіпкер әйел биші болып жұмыс істеді; бұл әңгіме ешқашан кітап түрінде жарық көрген жоқ. Мерсер адвокаттық қызметке оралмай, жазу ісіне толыққандай көңіл бөлді. Олар Беттинмен бірге Елм-три-роудта тұрды, және олардың жалғыз баласы Ричард 1920 жылдың 20 шілдесінде дүниеге келді. Ұлы соғыстан кейін көптеген бұрынғы офицерлер Лондондағы өмір сүру құнының өсуіне байланысты, оларға әдеттегі джентльмен өмірін сақтап қалу мүмкін емес екенін түсінді; кейбіреулері Англиядан тысқары елдерге көз жүгірді. 1922 жылы Мерсерлер Францияға эмиграциялады, онда өмір сүру арзан болды және климат Мерсердің бұлшық ет ревматизміне қолайлы болды.

At the outbreak of the Great War in 1914, Mercer was commissioned as Second Lieutenant in the 3rd County of London Yeomanry (Sharpshooters), although his stories continued to appear in the Windsor until March 1915. In 1915, his regiment left for Egypt and, in November 1915 as part of the 8th Mounted Brigade, he was sent to the Salonika/Macedonian front where the war was in stalemate. Suffering severe muscular rheumatism he was sent home in 1917 and, although he was still in uniform, the War Office did not again post him. He eventually left the army in 1919. In June of that year the Windsor carried his first story since the end of the war. Since 1914, the Mercer family home had been Elm Tree Road, behind the north west side of Lord's Cricket Ground in St John's Wood, where his friends Oscar and Lily Asche were close neighbours. In autumn of 1919, he and Asche combined to write the stage show Eastward Ho!, but the production was not a great success and he did not again attempt to write for the stage. A frequent social – and then romantic – Elm Tree Road visitor was Bettine (Athalia) Stokes Edwards, an American girl who danced in Chu Chin Chow (and daughter of Robert Ewing Edwards of Philadelphia, Pennsylvania) who became Mercer's first wife. The New York Times announcement of their engagement (28 August 1919) states: "Mr & Mrs Glover Fitzhugh Perin of 57 West Fifty eight street have announced the engagement of Mrs Perin’s oldest daughter Miss Bettine Stokes Edwards. . ." suggesting that her father either was dead or divorced; her remarried mother then lived in New York City. Mercer and Bettine married at St James's, Spanish Place, in the Marylebone district of London, on 22 October 1919. The month of October also marked the appearance of a story in the Windsor called Valerie whose female lead made a living as a dancer; this story never appeared in book form. Mercer decided not to return to the bar, and to concentrate on his writing. He and Bettine lived in Elm Tree Road, where their only child, Richard, was born on 20 July 1920. After the Great War, many ex officers found that the rise in the cost of living in London precluded maintaining the style of life of a gentleman to which they had become accustomed; some looked beyond England. In 1922, the Mercers emigrated to France, where it was possible to live more cheaply, and where the climate was kinder to Mercer's muscular rheumatism.

Франциядағы тұрғылықты жері

Олар батыс Пиренейдегі Басс-Пиреней департаменті (қазіргі Атлантикалық Пиренейлер) – британдық экспаттардың көптеп қоныстанған курортты қала Пауды таңдады, бірақ Мерсерлер қашан көшіп келгені белгісіз. Дорнфорд Йейтс – Биографиясында (1982) А.Ж. Смитерс «оның осы жерге қалай тап болғаны нақты емес» деп жазады, бірақ Пау С.У. Стампер үшін жазды деп есептелетін естеліктерінде бірнеше рет кездеседі, сондықтан жауап сонда болуы мүмкін: «Едуард VII патшаға лайықты болған жер оған да лайықты болды». Олар Форстер көшесіндегі Вилла Мэрилендті жалға алды, онда Мерсер қатал күйеу екенін, ал Беттин қоғамдық өмірге бейім әйел екенін көрсетті. 1929 жылға қарай олардың некелерінің бұзылуы анық болды. Беттин некеден тыс қарым-қатынаста асыра сірескендіктен, Мерсер ажырасуға талап етті. Беттин қарсылық көрсетпеді, ажырасу 1933 жылдың қыркүйегінде заңды күшіне енді. Содан кейін ол АҚШ-тағы отбасына оралды.

Бір жыл өтпей, 1934 жылдың 10 ақпанында Чертсидегі тіркеу кеңсесінде Мерсер 1932 жылы круизде танысқан Дорин Элизабет Люси Боуиге үйленді. Ол Вирджиния Уотердегі лондондық адвокат Дэвид Матер Боуидің қызы болды. Элизабет жаңа күйеуінен жиырма жас кіші болды, ол өзінің «Джилл Мэнсел» атты туындысының бейнесін кездестіргендей сезінді, сондықтан ол оны өмірінің соңына дейін «Джилл» деп атады. Ол үшін Вилла Мэриленд Беттин туралы көптеген естеліктерді сақтады, сондықтан ол Элизабетпен бірге «Коккейд» деп аталатын жаңа үй салуға шешім қабылдады. Олар Паудан оңтүстікке қарай жиырма жеті шақырым, Эу Бонннан солтүстік-батысқа қарай, Аас ауылына баратын жолдағы жерді таңдады. Бұл жоба «Берри салған үй» кітабында баяндалған, онда үйдің аты «Грасьедье» (Құдайдың рақымы) деп берілген. Олар Коккейдте ұзақ тұрмады. 1940 жылдың маусымында Франция Вермахттың басып алуымен, Мерсерлер Коккейдке қараушылар тағайындап, елден қашып шықты – қонаққа келген достары, Мэтесон Лэнг және оның әйелімен бірге. Олар Португалияға жол ашып, Испания арқылы өтті. Содан кейін Оңтүстік Африкаға кемемен сапар шекті, 1941 жылы Солсбериге (Оңтүстік Родезия) жетті.

Екінші дүниежүзілік соғыс және Родезия жылдары

К. В. Мерсер қайтадан қызметке кірісті, бұл жолы Родезия Корольдік полкіне, және майор шеніне жетті. Соғыс аяқталғаннан кейін, олар Коккейдке оралу жоспарын іске асыруға тырысты, бірақ үйдің қираған күйі мен бұрынғы қызметшілерінің соғыстан кейінгі әлеуметтік саналы көзқарасы оларды көңілі қалдырды. Бірнеше ай өткен соң Мерсерлер шығу визаларын алып, Оңтүстік Родезияның Умтали қаласына (қазіргі Мутаре, Зимбабве) қайтып келді, және ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Мерсер Коккейдтің орнына жаңа үй салуын қадағалады, бұл тағы бір төбелік жоба болды, және 1948 жылы олар Оак авенюдегі "Сакрадаун" үйіне көшіп кірді. Франциядағы жиһаз Родезияға жеткізілді, сондай-ақ Ватерлоо көпірінің балюстрадалары ("Берри салған үйді қараңыз") да жіберілді, олар ешқашан Коккейдке жетпеген, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Англияда сақтаулы тұрған. Сесил Уильям Мерсер 1960 жылдың наурыз айында қайтыс болды.

Жазбалар

Мерсер бастапқыда ай сайын шығатын журналдарға қысқа әңгімелер жазды. Оның алғашқы белгілі жарияланған жұмысы, «Уақытша ақылсыздық», 1910 жылғы мамыр айында «Панч» журналында жарық көрді – бұл оның қалам атын қолданған алғашқы белгілі жағдайы, – ал екіншісі, «Айтылған ертегідей», 1910 жылғы шілдеде «Қызыл журналда» жарық көрді. Алғашқы «Берри» әңгімесі «Ормандағы сәбилер», 1910 жылғы қыркүйекте «Пирсонс» журналында жарық көрді. Бұл ертедегі әңгімелердің ешқайсысы оның кітаптарына енбеді. Оның көптеген туындылары «The Windsor Magazine» журналында әңгімелер түрінде басталды, кейін «Виндзордың» «Ward Lock» баспасында жинақталды. 1911 жылдың қыркүйегінен 1939 жылдың қыркүйегіне дейін ол «Виндзорда» 123 әңгіме жариялады, ал журнал жабылғаннан кейін 1940 және 1941 жылдары «Strand Magazine» оның үш әңгімесін жариялады. Оның төрт романы 1933-1938 жылдар аралығында «Woman's Journal» журналында жарық көрді. АҚШ-та оның төрт романы 1933-1939 жылдар аралығында «Woman's Home Companion» журналында сериялық түрде жарияланды, ал басқалары «The Saturday Evening Post» және «Blue Book» журналдарында жарық көрді. Оның «The Windsor Magazine» журналына жазған алғашқы әңгімесі 1911 жылғы қыркүйекте «Жұқалы аралар» болды, бұл және осы басылымнан 1914 жылғы шілде айына дейінгі он төрт әңгіме 1914 жылы «Дафнаның бауыры» деп аталып, кітап түрінде қайта басылды. Кейбір әңгімелер кітап үшін өңделді, басты кейіпкерлер үшін неке сияқты оқиғаларды жою үшін, бұл бастапқыда ол сол кейіпкерлерді әңгімелер сериясы үшін пайдалануды жоспарламағанын көрсетеді. Баяндаушы – кейінірек «Бой Плейделл» деп танылған – «Ормандағы сәбилерде» және мүмкін «Жұқалы араларда» үйленеді, бұл «Дафнаның бауырында» VIII тарау «Жұқалы аралар» болып табылады, әңгіменің соңы неке туралы меңзеуді жою үшін өзгертілді. Оның екінші кітабы «Босқылық соттары», 1920 жылы жарық көрді. Ол үш бөлімге бөлінген. I кітапта Йейтс 1914 жылғы желтоқсан мен 1915 жылғы наурыз аралығында «Виндзорда» жарияланған төрт әңгімесінде, бірақ «Бери және компаниядан» бөлек, жаңа кейіпкерлер тобын енгізді. Интерлюдте 1914 жылғы қарашада «Виндзордан» шыққан «Ал екіншісі сол жақта қалды» атты әңгіме бар, ол батыс майданында ерекше кейіпкерлермен орналасқан. II кітап «Бери» кейіпкерлеріне қайта оралады, 1914 жылғы тамыз және қыркүйекте «Виндзор» журналынан шыққан соғысқа дейінгі екі әңгіме, ал 1919 жылғы шілде, тамыз және қыркүйек айларында жарық көрген соғыстан кейінгі үш әңгіме. Кітаптың соңғы әңгімесі «Немезис», «Панч» баспасы қабылдамады, кейіннен 1919 жылғы қарашада «Виндзор» журналында басты кейіпкердің аты «Джереми» деп жарияланды. Кітап үшін ол «Бери» болды. «Немезис» «Панчтың» ұзындығына сәйкес жазылған, сондықтан ол «Босқылық соттарының» көптеген басқа әңгімелерінен әлдеқайда қысқа. «Бери» кітаптары жартылай өмірбаяндық, әзіл-сықақ романстар, көбінесе қысқа әңгімелер түрінде, және әсіресе, Бертрам «Бери» Плейделл («Гэмпшир графтығындағы Ақ ханымдарда») және оның отбасы – әйелі және туысы Дафна, оның ағасы Бой Плейделл (баяндаушы) және олардың ағайындары Джонатан «Джона» Менсел және оның әпкесі Джилл. Олардың барлығы «Бери және компания» деп аталады. «Ормандағы сәбилер» романында олардың барлығы да кездеседі, бірақ олардың нақты қарым-қатынастары белгісіз, ал Бери мен Дафнаны кейінірек «Джона және компанияда» екінші туыстар деп атайды, кейінгі әңгімелерде олар екі бауыр мен әпкеден тараған бірінші туыстар екенін көрсететін қарапайым шежіре көрсетілген. «Бери және компания» Эдвард дәуіріндегі ағылшынның жоғарғы сыныптарын бейнелейді, олар әлі де өзін-өзі сендіреді, бірақ әлеуметтік көзқарастардың өзгеруі мен олардың табысының төмендеуі әсер етеді. «Бери» әңгімелерінде, Йейтс кітаптарының көпшілігінде сияқты, үлкен үйлер, қуатты автомобильдер және шетелге саяхаттау ерекше орын алады. 1950 жылдары К. В. Мерсер «Бери және мен айтқандай» және «Б. Бери және мен артқа қарадым» деп аталатын екі кітапты жазды, олар Бери мен оның отбасы арасындағы әңгімелер түрінде жазылған. Оларда оның заңгерлік тәжірибесі туралы көптеген анекдоттар бар, бірақ негізінен, жоғары сыныптың бұрынғы өмір салтына арналған жоқтау. «Чандос» кітаптары, 1927 жылы «Соқыр бұрыш» кітабынан бастап, стилі мен мазмұнында өзгеріс болды, олар негізінен континенттік Еуропада (көбінесе Каринтия, Австрия) орналасқан триллерлер болды, онда батыры Рихард Чандос және оның әріптестері, соның ішінде Джордж Ханбери мен Джонатан Менсел (солар да «Бери» кітаптарында кездесті), қылмыскерлермен күреседі, жазықсыздарды қорғайды, әдемі әйелдерді ұнатады және қазына іздейді. Бұларды бастапқыда «Hodder and Stoughton» баспасы шығарған, бірақ кейін олар «Ward Lock» баспасында қайта басылды. Алан Беннетт «Қырқ жыл» (1972) пьесасында...

Mercer originally wrote short stories for the monthly magazines. His first known published work, Temporary Insanity, appeared in Punch in May 1910 – this is the first known occasion of his use of his pen name – and his second, Like A Tale That is Told appeared in the Red Magazine in July 1910. The first known 'Berry' story to be published, Babes in the Wood, appeared in Pearson's Magazine in September 1910. None of these early stories was ever included in his books. Many of his works began as stories in The Windsor Magazine, before being collected in book form by the Windsor's publishers, Ward Lock. Between September 1911 and September 1939 he had 123 stories published in the Windsor, and after it closed, the Strand Magazine carried three of his stories in 1940 and 1941. Four of his novels were serialised in Woman's Journal between 1933 and 1938. In the United States four of his novels were serialized in Woman's Home Companion between 1933 and 1939, while others appeared in The Saturday Evening Post and Blue Book. His first story for The Windsor Magazine was "Busy Bees", in September 1911, and this and fourteen subsequent stories from that publication up to the July 1914 issue were republished in book form as The Brother of Daphne, in 1914. Some of the stories were edited for the book, to eliminate events, such as marriage, for the leading characters – which suggests that, originally, he had not planned on using the same characters for a story series. The narrator – later identified as "Boy Pleydell" – marries in "Babes in the Wood" and possibly in "Busy Bees", which became chapter VIII "The Busy Beers" in The Brother of Daphne, with the end of the story altered to remove the hint of marriage. His second book, The Courts of Idleness, was published in 1920, containing material written before, during, and after the Great War. It was divided into three sections. In Book I Yates introduced a new set of characters similar to, but separate from, Berry & Co, in four stories that had appeared in the Windsor between December 1914 and March 1915, and a final story from the Windsor of June 1919 in which the male characters have their story lines resolved in Salonika, during the Great War. The Interlude has a story entitled "And The Other Left", from the November 1914 Windsor, which is set on the Western Front with a unique set of characters. Book II returns to the 'Berry' characters, with two pre war stories from the August and September 1914 Windsor, and three post war stories from the issues of July, August and September 1919. The book's final story, "Nemesis", was written for, but rejected by, Punch; subsequently, it appeared in the Windsor in November 1919, with the main character named "Jeremy"; for the book he became "Berry". "Nemesis" was written to the Punch length, and so is much shorter than most of the other stories in The Courts of Idleness. The Berry books are semi autobiographical, humorous romances, often in short story form, and, in particular, feature Bertram "Berry" Pleydell ("of White Ladies, in the County of Hampshire") and his family – his wife and cousin, Daphne, her brother, Boy Pleydell (the narrator), and their cousins Jonathan "Jonah" Mansel, and his sister, Jill. Collectively, they are "Berry & Co." Although all five appear in "Babes in the Wood", their precise relationships there are unstated, and Berry and Daphne are referred to as second cousins as late as Jonah & Co; later stories feature a simple family tree, showing them to be first cousins descended from two brothers and a sister. "Berry & Co." capture the English upper classes of the Edwardian era, still self assured, but affected by changing social attitudes and the decline of their fortunes. As in many of Yates' books, grand houses, powerful motor cars, and foreign travel feature prominently in the 'Berry' stories. In the 1950s, C. W. Mercer wrote two books of fictionalized memoirs, As Berry and I Were Saying and B Berry and I Look Back, written as conversations between Berry and his family. They contain many anecdotes about his experiences as a lawyer, but are, in the main, an elegy for a past upper class way of life. The 'Chandos' books, starting with Blind Corner, in 1927, marked a change in style and content, being thrillers set mainly in Continental Europe (often in Carinthia, Austria), wherein the hero–narrator, Richard Chandos, and colleagues, including George Hanbury and Jonathan Mansel (who also featured in the 'Berry' books), tackle criminals, protect the innocent, woo beautiful ladies, and hunt for treasure. These were originally published by Hodder and Stoughton although later they were re issued by Ward Lock. It is the 'Chandos' novels to which Alan Bennett especially refers in naming Dornford Yates in the play Forty Years On (1972): "Sapper, Buchan, Dornford Yates, practitioners in that school of Snobbery with Violence that runs like a thread of good class tweed through twentieth century literature." Yates also wrote other thrillers in the same style, but with different characters. Besides these two genres, some of Yates' novels do not easily fall into either the humorous or the thriller category. Anthony Lyveden was Dornford Yates's first novel, telling the story of an impoverished ex officer. Originally, it was published in monthly instalments in The Windsor Magazine,

Valerie French, the sequel to Anthony Lyveden features mostly the same cast. At the start of the book Lyveden is suffering amnesia, and cannot recall the events of the previous book, leading to romantic complications. The Stolen March is a fantasy set in a lost realm, between Spain and France, where travellers encounter characters from nursery rhymes and fairy tales. A planned sequel, The Tempered Wind, is referred to in the quasi autobiography, B Berry and I Look Back, where Yates mentions abandoning the book as it failed to "take charge". This Publican features a scheming woman and her hen pecked husband. Some critics have suggested that the portrayal of the villainess represented a thinly veiled attack on Mercer's first wife, although that could imply that the husband was a self portrait, and as Smithers' states, " he would hardly have held himself out in a character so feeble and flaccid." Lower than Vermin (the title derives from Socialist politician Aneurin Bevan's description of members of the Conservative party) is a novel in which the author defends his views on social class, and criticises the path Britain was following under the post war Labour government. Ne'er Do Well is a murder story narrated by Richard Chandos, with whom the investigating detective is staying. Wife Apparent was Yates's last novel, set in 1956.

Сахна, кино және басқа да ақпарат құралдары

1919 жылғы "Шығысқа қарай, шамыр!" музыкалық пьесасын Оскар Аш жазды, әннің сөздерін Дорнфорд Йейтс, ал музыкасын Грейс Торренс және Джон Анселл жазды. Оны Эдвард Лориллард пен Джордж Гроссмит-младший продюсерлік етті. 9 қыркүйекте Лондондағы Альгамбра театрында қойылып, 124 қойылым көрсетілді. 1977 жылы BBC "Ол ұрылардың арасына түсті" романының адаптациясын жасады, онда Чандос рөлінде Малкольм Макдауэлл, Мансел рөлінде Майкл Джейстон және Вэнити Фэйр рөлінде Эйлин Аткинс ойнады. Бұл адаптация 1980 жылы АҚШ-тың Mystery! телесериалының бірінші бөлімі ретінде де пайдаланылды. 1980 жылы ITV Hannay сериясының "Намыстың мәселесі" атты эпизоды "Дафнаның інісі" жинағында жарияланған осы аттас әңгімеге негізделген, бірақ авторлық құқығы көрсетілмеген. Алан Рикман оқыған "Соқыр бұрылыс" аудиокітабын Chivers Audio Books шығарды.