Кент Корольдігі: Англияның ерте ортағасырлық мемлекеті

Кіріспе

Англиядағы ерте ортағасырлық патшалық (шамамен 455-871 жж.)

Кент патшалығы (; Regnum Cantuariorum), қазіргі кезде Кент патшалығы деп аталады, қазіргі Оңтүстік-Шығыс Англиядағы ерте ортағасырлық патшалық болды. Ол біздің заманымыздың бесінші немесе алтыншы ғасырында пайда болды және 9-шы ғасырдың соңында Вессекс патшалығына толығымен қосылып, кейін 10-шы ғасырдың басында Англия патшалығының құрамына кірді. Алдыңғы римдік-британдық әкімшілік кезінде Кент аймағы біздің заманымыздың төртінші ғасырында теңізден келген шабуылдаушылардың қайта-қайта шабуылына ұшырады. Бұл аймаққа жалдамалы әскер ретінде герман тілінде сөйлейтін федератылар шақырылған болуы мүмкін. 410 жылы Рим әкімшілігінің тоқтатылуынан кейін, археологиялық деректер мен кеш англосаксондық мәтіндік көздер растағандай, осы аймаққа тағы да герман тілді тайпалар қоныс аударды. Бұл аймаққа қоныс аударған алғашқы этникалық топ – юттар болғандықтан, олар Шығыс Кентте өз патшалықтарын құрды және бастапқыда Франкия патшалығының билігінде болған болуы мүмкін. Батыс Кентке алғашқыда Шығыс саксон немесе Орта саксон қауымдастығы қоныстанған, ал 6-шы ғасырда кеңейіп келе жатқан Шығыс Кент патшалығы оны басып алған деген болжам бар, бірақ бұл әлі нақты емес. Кент патшалығының ең алғашқы танылған патшасы – Этельберт, ол бретвальда ретінде 6-шы ғасырдың соңында басқа англосаксон патшаларына елеулі ықпал еткен. Англосаксондардың христиан дініне өтуі Этельберт билік еткен кезеңде, 597 жылы Кентерберийлік монах Августин мен оның Григориандық миссиясы келген кезде басталды. Кент, англосаксондық гептархия деп аталатын жеті патшалықтың бірі болды, бірақ ол 8-шы ғасырда Мерсияның бағынышты патшалығына айналғандықтан тәуелсіздігін жоғалтты. 9-шы ғасырда ол Уэссекс патшалығының бағынышты патшалығына айналды, ал 10-шы ғасырда Уэссекс басшылығымен құрылған біртұтас Англия патшалығының бір бөлігіне айналды. Оның аты содан бері Кент графтығы ретінде сақталған. Англосаксондық Кент туралы білім, «Англосаксон хроникасы» және «Ағылшын халқының шіркеу тарихы» сияқты кеш англосаксондық мәтіндерді зерттеу арқылы, сондай-ақ ерте ортағасырлық зираттар мен қоныстардан қалған археологиялық деректер мен топонимикалық (жер-су атаулары) деректер арқылы алынған.

The Kingdom of the Kentish (; Regnum Cantuariorum), today referred to as the Kingdom of Kent, was an early medieval kingdom in what is now South East England. It existed from either the fifth or the sixth century AD until it was fully absorbed into the Kingdom of Wessex in the late 9th century and later into the Kingdom of England in the early 10th century. Under the preceding Romano British administration the area of Kent faced repeated attacks from seafaring raiders during the fourth century AD. It is likely that Germanic speaking foederati were invited to settle in the area as mercenaries. Following the end of Roman administration in 410, further linguistically Germanic tribal groups moved into the area, as testified by both archaeological evidence and Late Anglo Saxon textual sources. The primary ethnic group to settle in the area appears to have been the Jutes: they established their Kingdom in East Kent and may initially have been under the dominion of the Kingdom of Francia. It has been argued that an East Saxon or Middle Saxon community initially settled in West Kent and was conquered by the expanding kingdom of East Kent in the sixth century, but this is uncertain. The earliest recorded king of Kent was Æthelberht, who, as bretwalda, wielded significant influence over other Anglo Saxon kings in the late sixth century. The Christianization of the Anglo Saxons began in Kent during Æthelberht's reign with the arrival of the monk Augustine of Canterbury and his Gregorian mission in 597. Kent was one of the seven kingdoms of the so called Anglo Saxon heptarchy, but it lost its independence in the 8th century when it became a sub kingdom of Mercia. In the 9th century it became a sub kingdom of Wessex, and in the 10th century it became part of the unified Kingdom of England that was created under the leadership of Wessex. Its name has been carried forward ever since as the county of Kent. Knowledge of Anglo Saxon Kent comes from scholarly study of Late Anglo Saxon texts such as the Anglo Saxon Chronicle and the Ecclesiastical History of the English People, as well as archaeological evidence such as that left by early medieval cemeteries and settlements, and toponymical (place name) evidence.

Римдік-британдық Кент құлдырауы

Римдік-британдық кезеңде, қазіргі Кент ауданының Медуэй өзенінің шығысында жатқан бөлігі Кантика деп аталатын цивитас еді. Оның атауы бұрынғы ортақ бриттік жер атауынан алынған – Кантиум ("жер бұрышы" немесе "шеттегі жер"), ол Римге дейінгі темір дәуірінде қолданылған, бірақ осы тайпалық аймақтың аумағы белгісіз. III және IV ғасырлардың соңында, римдік Британия франктар, сакстар, пикттер және скоттардың қайталап шабуылдарына ұшырады. Ұлыбританияның Еуропа құрлығына ең жақын бөлігі болғандықтан, Кент теңізден келетін шабуылшылардың көптеген шабуылдарын бастан өткерген болуы мүмкін, нәтижесінде Кент жағалауында төрт саксон жағалауы бекінісі салынды: Регульбиум, Рутупиа, Дубрис және Порт Леманис. Сондай-ақ, осы кезеңде ресми рим әскерлерін толықтыру үшін солтүстік Галлиядан герман тілінде сөйлейтін жалдамалы әскерлер, foederati ретінде белгілі, жалданып, Кент жері төлем ретінде берілген болуы мүмкін. Бұл foederati римдік-британдық мәдениетіне сіңісіп кеткен, сондықтан оларды археологиялық тұрғыдан ажырату қиын. IV және V ғасырлардың басында ауылдық виллалар тасталып қалғандығына куәлік бар, бұл романо-британдық элитасының бекінілген қалалық орталықтардың салыстырмалы қауіпсіздігіне көшкенін көрсетеді. Алайда, қалалық орталықтар да құлдырауға ұшырады; Кентербериде III ғасырдың соңынан бастап халық санының азаюы және белсенділіктің төмендеуі байқалды, ал Довер IV ғасырдың соңында тасталып кетті. 407 жылы рим легиондары империяның континенттік орталық аймандарына жасалған шабуылдарды тоқтату үшін Ұлыбританиядан кетіп қалды. 410 жылы рим императоры Хонорий британдық поддандыларына хат жолдап, енді олар өздерін қорғауға міндетті екенін және императорлық әскерлер оларды қорғауға көмектесе алмайтынын мәлімдеді. Кейінірек англосаксондық Англияда жазылған және V ғасырдың оқиғаларын дәл баяндамайтын Англосаксондық жылнамасына сәйкес, 418 жылы көптеген римдіктер Кент арқылы Ұлыбританиядан кетіп, өздерінің байлықтарын алып кеткен. Бұл рим аристократиясының нағыз көшіне жазылған естелік болуы мүмкін.

In the Romano British period, the area of modern Kent that lay east of the River Medway was a civitas known as Cantiaca. Its name had been taken from an older Common Brittonic place name, Cantium ("corner of land" or "land on the edge") used in the preceding pre Roman Iron Age, although the extent of this tribal area is unknown. During the late third and fourth centuries, Roman Britain had been raided repeatedly by Franks, Saxons, Picts, and Scots. As the closest part of Britain to mainland Europe, it is likely that Kent would have experienced many attacks from seafaring raiders, resulting in the construction of four Saxon Shore Forts along the Kentish coast: Regulbium, Rutupiae, Dubris, and Portus Lemanis. It is also likely that Germanic speaking mercenaries from northern Gaul, known as foederati, would have been hired to supplement official Roman troops during this period, with land in Kent as payment. These foederati would have assimilated into Romano British culture, making it difficult to distinguish them archaeologically. There is evidence that over the fourth and early fifth centuries, rural villas were abandoned, suggesting that the Romano British elite were moving to the comparative safety of fortified urban centres. However, urban centres also witnessed decline; Canterbury evidenced a declining population and reduced activity from the late third century onward, while Dover was abandoned by the end of the fourth century. In 407, the Roman legions left Britain in order to deal with incursions into the Empire's continental heartlands. In 410, the Roman Emperor Honorius sent a letter to his British subjects announcing that they must thenceforth look after their own defence and could no longer rely on the imperial military to protect them. According to the Anglo Saxon Chronicle, produced in late Anglo Saxon England and not considered an accurate record of events in the fifth century, in 418 many Romans left Britain via Kent, taking much of their wealth with them. This may represent a memory of a genuine exodus of the Roman aristocracy.

Ют жерінің көші-қоны: 410499

Археолог Мартин Уэлчтің айтуынша, бесінші ғасырда "Кент аймағы саяси, әлеуметтік және физикалық ландшафт жағынан түбірімен өзгерді". Юттардың қоныс аударуының масштабы туралы көптеген пікірталастар болды: кейбіреулер оны германдық халықтардың үлкен санының Солтүстік Еуропадан Британияға көшіп, жергілікті британдықтарды Батыс Британияға немесе Бретаньға ығыстырған жаппай қоныс аудару деп санайды; ал енді біреулер тек шағын жауынгерлік элита келді деп санайды, олар римдік британдықтарды бағындырып (немесе тіпті құлдыққа салып), содан кейін жаңа келгендердің ежелгі ағылшын тілі мен материалдық мәдениетін қабылдады. Қазіргі уақытта көптеген ғалымдар аймақтық айырмашылықтардың маңызды екенін мойындайды, бұл ретте бұрынғы көзқарас оңтүстік және шығыста, ал соңғысы солтүстік және батыста көбірек қолданылады. Кентте археологиялық және тарихи дәлелдер германдық халықтардың ірі көлемде қоныс аударғанын көрсетеді. Дегенмен, римдік британдықтардың бір бөлігі сақталған болуы мүмкін, өйткені аймақтың римдік атауы – Кантиака, жаңа англосаксон патшалығының атына әсер етіп, Кантвар ("Кент тұрғындары") деген атқа ие болды. Германдықтардың Британияға қоныс аударуы ағылшын-саксон кезеңінің соңындағы жазбаларда, ең әйгілісі Беддің "Ағылшын халқының шіркеу тарихы" және "Ағылшын-саксон жылнамасы"-нда көрсетілген. Екеуі де бесінші ғасырға тән ауызша әңгімелерге сүйенеді және сол кездегі саясатты ақтау үшін мифтер жасауға тырысты. "Ағылшын-саксон жылнамасы"-нда айтылғандай, Вортигерн атты "британ патшасы" пикті шабуылдарына қарсы қорғануға көмектесу үшін екі германдық көшбасшы – Хенгист пен Хорсаны ("айғыр" және "жылқы") Британияға шақырды. 449 жылы Кенттегі Ипвинсфлитке (Эббаның сағасы, қазіргі Эббсфлит) келгеннен кейін Хенгист пен Хорса пиктілерді жеңіп, содан кейін британдықтарға қарсы шығып, Британияны отарлауға көбірек германдық тайпаларды шақырды. Олардың арасында ескі сакстар, англдар және ютар болды; соңғылары Кент пен Уайт аралына қоныстанды, Кантвар және Витвар халықтарын құрды. Жылнамаға сәйкес, 455 жылы Хенгист пен Хорса Вортигернмен Эгелестрепте (вероятно, Кенттегі Айлсфорд) шайқасты, онда Хорса қаза тапты. Хенгист оның орнын басты, содан кейін оның ұлы Эск билікке келді. 456 жылы Хенгист пен Эск Крекганфордта (вероятно, Крейфорд) британдықтармен шайқасты. Британдықтар Кенттен Лондонға қашып кетті. Бедтің "Шіркеу тарихында" осыған ұқсас оқиға келтірілген: Кент және Уайт аралының халқы ютар қоныстанғандардың ұрпақтары екендігі, ал Хорса британдықтармен шайқаста қаза тапқаны, оның денесі Шығыс Кентте жерленгені айтылады. Бұл оқиғалардың дұрыстығы күмәнді, С. Э. Келли "легендалық егжей-тегжейлі мәліметтерді жоққа шығару оңай" дейді. Ғалымдар Хенгист пен Хорсаны халықтық дәстүрден алынған мифологиялық тұлғалар ретінде қарастырады, олар орта және соңғы ағылшын-саксон кезеңіндегі билеушілерді заңдастыру үшін қолданылған. Аңыздың қаншалықты шындыққа жақын екені туралы пікірлер әртүрлі. Мысалы, Барбара Йорк "жақында жүргізілген егжей-тегжейлі зерттеулер [...] осы жазбалардың көбінесе миф екенін және олар қамтитын кез келген сенімді ауызша дәстүрдің шығу тегі туралы аңыз форматындағы конвенцияларда жоғалып кеткенін растады" дейді, ал Ричард Флетчер Хенгисттің "бар екендігіне күмән келтіруге ешқандай себеп жоқ" дейді, ал Джеймс Кэмпбелл "осындай жылнамалардың шығу тегі терең құпия және күмәнді болғанымен, оларды жай ғана жоққа шығаруға болмайды" деп қосады. Келіп қоныстанған германдық халықтар римдік британдықтардың ең жақсы ауыл шаруашылығы жерлеріне қоныстанды, әсіресе таудың солтүстігіндегі етегіне және таудың оңтүстігіндегі Холмсдейлге. Олар ауыл шаруашылығын мал шаруашылығымен толықтырған, бірақ жақын жағалаулар мен өзендердің арқасында балық аулау және саудамен де айналысқан. Ағылшын-саксондар бұрыннан бар болған тарихи және римдік жол жүйелерін пайдаланды, зираттардың 85% римдік жолдан, кеме жүретін өзеннен немесе жағалаудан 1,2 км-ге жақын орналасқан, ал қалған 15% ежелгі жолдарға жақын орналасқан. Бұл ерте қоныстардың археологиялық дәлелдері аз, бірақ бір көрнекті мысал – Төменгі Уорбанктегі (Кестон) грубенхаус, ол бұрынғы римдік вилланың үстіне, Солтүстік Даунс арқылы римдік британдық жолға іргелес салынған. Бесінші ғасыр керамикасы сондай-ақ Кент айналасындағы көптеген виллаларда табылды, бұл осы кезеңде осы жерлердің қайтадан қоныстанғанын көрсетеді. Шығыс Кентте бесінші ғасыр зираттары көбінесе тек жерлеу орнынан тұрады, олардың Кентке тән ерекшеліктері бар. Керісінше, Батыс Кенттегі Орпингтон зираттарындағы жерлеулермен қатар кремация да кездеседі, бұл Теміз өзенінен солтүстікке орналасқан саксон зираттарына тән. Бұл Батыс Кент осы кезде Шығыс Кенттен тәуелсіз болған және Теміз сағасының солтүстігіндегі Шығыс саксон патшалығының бір бөлігі болғанын көрсетеді.

According to archaeologist Martin Welch, the fifth century witnessed "a radical transformation of what became Kent, politically, socially and in terms of physical landscape". There has been much debate as to the scale of Jutish migration; some see it as a mass migration in which large numbers of Germanic peoples left northern Europe to settle in Britain, pushing the native British population to western Britain or Brittany; others have argued that only a small warrior elite came over, dominating (or even enslaving) the Romano British population, who then began using the Old English language and material culture of the newcomers. Currently, many scholars accept that there was significant regional variation, with the former view being more applicable in the south and east and the latter in the north and west. In Kent, archaeological and historical evidence suggests that a large scale immigration of Germanic peoples did indeed take place. However, some of the Romano British population likely remained, as the Roman name for the area, Cantiaca, influenced the name of the new Anglo Saxon kingdom, the Cantware ("dwellers of Kent"). The Germanic migration to Britain is noted in textual sources from the late Anglo Saxon period, most notably Bede's Ecclesiastical History of the English People and the Anglo Saxon Chronicle; both rely on oral histories from the fifth century, and were attempts to establish origin myths that would justify the politics of the time. According to the Anglo Saxon Chronicle, a "king of the Britons" known as Vortigern invited two Germanic leaders, Hengist and Horsa ("stallion" and "horse"), to Britain to help defend against Pictish raiders. After arriving at Ypwinesfleot (Ebba's Creek, modern Ebbsfleet near Ramsgate) in Kent in 449, Hengist and Horsa led the defeat of the Picts before turning on the British and inviting more Germanic tribes to colonise Britain. Among these were the Old Saxons, the Angles, and the Jutes; the latter settled in Kent and the Isle of Wight, establishing the peoples known as the Cantware and Wihtware. According to the Chronicle, in 455 Hengist and Horsa fought Vortigern at Ægelesthrep (probably Aylesford in Kent), in which battle Horsa was killed. Hengist succeeded him as king, followed in turn by his son Æsc. In 456 Hengest and Æsc battled the Britons at Crecganford (probably Crayford). The Britons then fled Kent for their London stronghold. A similar account is provided in Bede's Ecclesiastical History: that the people of Kent and Isle of Wight were descended from Jutish settlers, and that Horsa was killed in battle against the Britons, adding that his body was buried in east Kent. The accuracy of these accounts is questioned; S. E. Kelly states that "the legendary details are easy to dismiss". Scholars often view Hengist and Horsa as mythological figures borrowed from folk tradition, to legitimise rulers in the Mid to Late Anglo Saxon period. There is disagreement about the extent to which the legend can be treated as fact. For example, Barbara Yorke says "Recent detailed studies [. .] have confirmed that these accounts are largely mythic and that any reliable oral tradition which they may have embodied has been lost in the conventions of the origin legend format", but Richard Fletcher says of Hengist that "there is no good reason for doubting his existence", and James Campbell adds that "although the origins of such annals are deeply mysterious, and suspect, they cannot be simply discarded". The incoming Germanic peoples settled on the prime agricultural land of the Romano Britons; particularly the foothills to the north of the downs and Holmesdale south of the downs escarpment. It is likely that they complemented agriculture with animal husbandry, but with nearby coasts and rivers it is also likely that they engaged in fishing and trading. The Anglo Saxons made use of pre existing prehistoric and Roman road systems, with 85% of cemeteries being located within 1.2 km of a Roman road, a navigable river or the coast, and the remaining 15% being close to ancient trackways. Little archaeological evidence of these early settlements exists, but one prominent example is a grubenhaus at Lower Warbank, Keston that was built atop the site of a former Roman villa, adjacent to a Romano British trackway through the North Downs. Fifth century ceramics have also been found at a number of villa sites around Kent, suggesting reoccupation of these locations during this period. In East Kent, fifth century cemeteries mostly comprise solely of inhumation burials, with a distinct Kentish character. Conversely, in West Kent cemeteries such Orpington mix cremations with inhumations, which is more typical of Saxon cemeteries north of the River Thames. This may suggest that West Kent at this point was independent of East Kent, and part of the Kingdom of the East Saxons north of the Thames Estuary.

Даму және батысқа қарай кеңейту: 500590

VI ғасырда Кент патшалығы Францияның Меровингтер басқарған патшалығымен байланыста болды, ол сол кезде солтүстік-батыс Еуропаға ықпалын кеңейтіп жатқан еді. Жазбаша дереккөздер Кент осы ғасырдың бір бөлігінде Меровингтердің бақылауында болуы мүмкін екенін көрсетеді. Осы кезеңдегі франктердің материалдық мәдениетіне қатысты археологиялық дәлелдер Кентте табылды, бірақ Төмендік Британияның басқа аймақтарында табылған жоқ, бұл франк патшалығымен сауда монополиясы болғанын көрсетеді. VI ғасырға тән Кенттің өнеркәсіп бұйымдары континенттік Еуропада, әсіресе қазіргі Шарент, батыс Нормандия, Рейнланд, Фризия, Тюрингия және Оңтүстік Скандинавия аймақтарында табылған. Олар Сассекстегі сакстардың орналасқан жерінен ағылшын арнасының арғы жағындағы Сейн мен Сомм аралығында сирек кездеседі, бұл сауданың географиялық емес, нақты тайпалық немесе этникалық топтар арасында жүргенін көрсетеді. Гэмпшир мен Уайт аралында Кенттің сауда байланыстарын көрсететін археологиялық деректер де бар, ал Уилтшир және Кембриджшир сияқты алыс аймақтардағы жерлеу орындарында осы бұйымдардың көшірмелері немесе ұқсас нұсқалары кездеседі. Археологиялық мәліметтерге сәйкес, VI ғасырда Шығыс Кент Батыс Кентті өз құрамына қосып алған. Оңтүстікте Кент элитасы үшін ешқандай құндылығы жоқ тығыз Уэльд орманы орналасқан, ал патшалықтың батысындағы құнарлы аймақ, әсіресе Дарент аңғары және Медуэйдің батысындағы Солтүстік Даунс тауларының етегі жаулау үшін тартымды болды. VI ғасырда Кенттегі археологиялық жазбаларда Ютландиядан келген бұйымдар да кездеседі, бірақ басым ықпал франктердің ықпалына көшті.

Корольдік құрылды және христиандыққа айналды: 597650

597 жылы тарихи жазбаларда Кент елі элиталық таптың билігінде алғаш рет англосаксон патшалығы ретінде пайда болды. Монах Бед осы кезеңде Кентті Этельберт билегендігін айтады, осылайша ол ең алғашқы сенімді куәландырылған англосаксон монархы атанды. Бедтің сөзіне қарағанда, Этельберт – Хамбер өзенінің оңтүстігіндегі, соның ішінде басқа патшалықтарды да басқарған бретуалда болған. «Англо-саксон жылнамасы» VI ғасырдағы Британиядағы соғыстарды тілге алады, бірақ олардың көпшілігі батыста болды және Кентке тиесілі емес; жалғыз ерекшелік – 568 жылы Кенттіктер мен Батыс саксондықтар арасындағы шайқас, онда Этельберттің әскері Кентке кері шегінді. Этельберттің билігі кезінде Ежелгі ағылшын тілінде сақталған ең көне заң – Этельберт заңы жазылды. Бедтің мәліметінше, англосаксон Англиясының христиандануы Этельберттің билігінде Кентте басталды, 597 жылы Эббсфлит түбегіне бенедикттік монах Августин келіп, грегориандық миссияны әкелді. Этельберттің франк әйелі Берта бұрыннан христиан болған, ал Этельберт бірнеше жылдан кейін дінге өтті. Этельберттің Рæдвальдты христиандықтануға талпынысы Кент патшалығы мен Шығыс Англия патшалығы арасындағы байланысты көрсетеді, олардың Солтүстік теңізде ортақ мүдделері болған. Осы кезеңде англосаксон патшалары өз патшалықтарында үнемі көшіп, жергілікті халықтан тауарлар алып, сыйлықтармен жауап қайырып тұрған. VII және VIII ғасырлардағы түрлі құжаттар Кентті екі патша билегенін куәландырады, мүмкін, шығыста үстемдік еткен және батыста бағынышты болған, бұл бұрынғы бөліністің көрінісі болуы мүмкін. VII және VIII ғасырларда Франциямен сауда кеңінен дамыды және Довер, Сарр және Фордвич порттары арқылы Кент патшаларының бақылауында болғандай көрінеді. Осы кезеңде қабірлерге жиһаз салу тоқтады, археологиялық тұрғыдан қарағанда, қабір бұйымдарының аймақтық ерекшелігі азайды және Салин стилі II мотивтерімен безендірілген заттар көбейді. Сондай-ақ, басқалардан әлдеқайда зор байлыққа ие элиталық қабірлер пайда болды; Кенттіктерге тән мысалдар Сарр англосаксондық зиратында және Кингстон Барроу зиратында табылды, ал қазіргі Букингемширдегі элиталық Таплоу қабірінде де Кенттік белгілер байқалды, бұл аймақта Кенттің ықпалы болғанын көрсетеді.

Firmly in the control of an elite class, Kent is the first Anglo Saxon kingdom to appear in the historical record in 597. The monk Bede refers to Kent as ruled by Æthelberht at this period, making him the earliest reliably attested Anglo Saxon monarch. Bede states that Æthelberht was a bretwalda who controlled everything south of the River Humber, including other kingdoms. The Anglo Saxon Chronicle refers to wars in sixth century Britain, but most were in the west and did not affect Kent; the one exception was a battle between the Kentish and West Saxons in 568, during which Æthelberht's forces were pushed back into Kent. Æthelberht's reign also produced the Law of Æthelberht, the oldest surviving text in Old English. According to Bede, the Christianization of Anglo Saxon England began in Kent under Æthelberht's reign when the Benedictine monk Augustine arrived on the Ebbsfleet peninsula in 597, bringing the Gregorian mission with him. Æthelberht's Frankish wife, Bertha, was already a Christian, with Æthelberht himself converting a few years later. Æthelberht's attempts to convert Rædwald demonstrate the links between the Kingdom of Kent and Kingdom of East Anglia, with shared North Sea interests. During this period, Anglo Saxon kings moved around their kingdoms continually, subsisting on goods from the local populations and reciprocating with gifts. Various seventh and eighth century documents attest to the fact that Kent was governed by two kings, possibly a dominant one in the east and a subordinate in the west, perhaps reflecting the earlier divide. Trade with Francia was extensive in the seventh and eighth centuries and appears to have been under control of the kings of Kent, through the ports of Dover, Sarre and Fordwich. This period witnessed the end of furnished burial, marked archaeologically by less regional distinctiveness of grave goods and more artefacts decorated in the Salin Style II motifs. It also saw the emergence of elite burials with far greater wealth than others; notable Kentish examples have been found at Sarre Anglo Saxon cemetery and the Kingston Barrow cemetery, while the elite Taplow burial in modern Buckinghamshire also contained Kentish characteristics, suggesting a potential Kentish influence in that region.

Мерция билігі: 650825

VII ғасырда Кент билігі Мерсия мен Нортумбрияның билігі өскен сайын әлсіреп кетті, бірақ VII немесе VIII ғасырда жазылған 15 000 жер терісі бар тайпалық хидаж бойынша Англиядағы төртінші бай патшалық болып қалды. Дегенмен, бұл кезең Кент патшалық отбасы үшін қиын болды; Кентке 664 жылдан 673 жылға дейін Эггберт билік жүргізді, бірақ 664 және 667 жылдар аралығында екі патшалық туысы, Этельред пен Этельберт, Эстри патша залында өлтірілді, мүмкін Эггбертке қауіп төндіргендіктен. Эггберттің орнын ағасы Хлотер басқарды, ол 674 жылдан 686 жылға дейін билік құрып, Оңтүстік Саксондармен одақтасқан Эггберттің ұлы Эадрик өлтірді. VII ғасырдың аяғында Кентке Мерсия билік етті. Лунденвикте кем дегенде 680-жылдарға дейін Кент патша залы мен реви болды, бірақ қала содан кейін Мерция қолына өтті. Лунденвиктің жоғалуы, бәлкім, Кенттің Канал арқылы саудадағы монополиясын және Темза өзенінің бақылауын бұзды, оның экономикалық ықпалын әлсіретті. Беданың кейінгі жазбасына сәйкес, 676 жылы Мерция патшасы Этельред I шабуыл жасап, Кенттің көптеген шіркеулерін қиратты. Мерсияның Кентке деген бақылауы келесі онжылдықтарда артты; 689–690 жылдары Мерсияның иелігі астындағы Шығыс Саксон патшалары Батыс Кентте белсенді болды, ал Этельред Танет пен Рекульвердегі Минстердегі христиан қауымдастықтарының табысына төрелік еткенін растайтын жазбалар бар, бұл патшалықтың шығысына да Мерсияның күшті бақылауын көрсетеді. 686 жылы Кентті Вессекс патшасы Кедуалла басып алды; бір жыл ішінде Кедуалланың ағасы Мул Кенттік бүлік кезінде қаза тапты, ал Кедуалла патшалықты қайтадан қиратуға оралды. Осыдан кейін Кент тәртіпсіздікке түсіп, күйзеліске ұшырады. Мерсиялықтар Освин есімді патшаны қолдады, бірақ ол екі жылдай ғана билік жүргізген сияқты, содан кейін Вихред патша болды. Вихред заңдарымен танымал болған Вихред патшалықты бұрынғы жылдардағы күйреу мен дүрбелеңнен кейін қалпына келтіру үшін көп нәрсе істеді, ал 694 жылы ол Мулдың өлімі үшін өтемақы төлеп, Батыс саксондармен татуласты. 725 жылы Вихред қайтыс болғаннан кейін Кент туралы жазбалар бөлшекті және түсініксіз. Қырық жыл бойы екі-үш патша бір мезгілде билік жүргізді. Бұл бөлініс Кентті Мерсияның Оффаның көтеріліп келе жатқан құдіретіне бірінші нысанаға айналдырған болуы мүмкін: 764 жылы ол Кентке үстемдікке ие болды және оны клиент патшалар арқылы басқарды. 770-ші жылдардың басында Оффа Кентті тікелей басқаруға тырысқан сияқты, содан кейін бүлік шықты. 776 жылы Отфордта шайқас болды, ал нәтижесі белгісіз болса да, келесі жылдардағы жазбалар бүлікшілердің жеңіске жеткенін көрсетеді; Эгберт II және кейінірек Эалхмунд Оффадан тәуелсіз он жылға жуық билік жүргізген көрінеді. Алайда бұл ұзаққа созылмады, өйткені Оффа 785 жылы Кент үстінен билігін нық қалпына келтірді. Бұл кезеңдегі діни орталықтар, шіркеулері бар минстерлер, көбінесе көптеген ресурстар мен сауда байланыстарына қолжетімділігі бар жай елді мекендерден әлдеқайда үлкен болды; Танеттегі минстерде үш сауда кемесі болған. VII ғасырда Англияда негізінен шіркеулер үшін масондық құрылыс қайтадан пайда болды. Өңірдегі ең алғашқы шіркеулер "Кентистік топ" деп аталады және олардың дизайнында итальяндық және франктық әсерлер көрінеді; ерте үлгілерге Санкт-Панкрас, Санкт-Мария және Санкт-Петер және Санкт-Пол кіреді, олардың барлығы Кентербериядағы Сент-Августин монастырының бөлігі, сондай-ақ Рочестердегі Сент-Эндрюс және Лаймингдегі Сент-Мария. VII ғасырдың аяғында ең алғашқы жарғылар пайда болады, олар иемдену шекараларын көрсетеді және Wantsum Channel және Romney Marsh-тен мал шаруашылығы үшін жерді қалпына келтіруді көрсетеді. 700-ге жуық уақытқа жататын Батыс Кенттегі Грейвсенд маңындағы Эббсфлиттің су диірмені де ландшафттың жаңа қолданылуын көрсетеді. Кентербери жетінші ғасырда Кенттің экономикалық және саяси орталығы болды, бұл туралы қоқыс шұңқырлары, металл өңдеу, ағаш залдары және сол кезеңдегі суға батып кеткен ғимараттар дәлелдейді. Археологиялық дәлелдер жетіспегенмен, Доверде және мүмкін Рочестерде де қарқынды даму болды. Бұл кезеңде Кентербери мен Рочестерде негізгі монеталар шахтасы болғандығы белгілі, негізінен күміс счетталар өндірілген. Бұл VII ғасырдан бастап Кент патшалары патшалықтың экономикалық құрылымын бақылауға алған дегенге меңзейді. VIII және IX ғасырларда бірнеше бекіністі жер құрылыстары, әсіресе Вансдайк және Оффаның Дайк, соғысып жатқан патшалықтар арасындағы кедергілер ретінде салынған; Крей аңғары...

In the seventh century, Kent's power waned as that of Mercia and Northumbria grew, but it remained the fourth wealthiest kingdom in England, according to the Tribal Hidage with 15,000 hides of land recorded in the seventh or eighth century. However the period was tumultuous for the Kentish royal family; Kent was ruled by Ecgberht from 664 to 673, but between 664 and 667 two royal cousins, Æthelred and Æthelberht, were killed at Eastry royal hall, perhaps because they were a threat to Ecgberht. Ecgberht was succeeded by his brother, Hlothere, who ruled from 674 to 686 before being overthrown and killed by one of Ecgberht's sons, Eadric, who had allied with the South Saxons; Eadric then ruled until 687. In the late seventh century, Kent gradually came to be dominated by Mercia. There had been a Kentish royal hall and reeve in Lundenwic until at least the 680s, but the city then passed into Mercian hands. The loss of Lundenwic probably broke Kent's monopoly on cross Channel trade and its control of the Thames, eroding its economic influence. According to Bede's later account, in 676 the Mercian king Æthelred I led an attack that destroyed many Kentish churches. Mercia's control of Kent increased in the following decades; by 689–690 East Saxon kings under Mercian overlordship were active in West Kent, and there are records attesting that Æthelred arbitrated on the income of the Christian communities at Minster in Thanet and Reculver, indicating strong Mercian control over the east of the kingdom too. In 686 Kent was conquered by Cædwalla of Wessex; within a year, Cædwalla's brother Mul was killed in a Kentish revolt, and Cædwalla returned to devastate the kingdom again. After this, Kent fell into a state of disorder. The Mercians backed a client king named Oswine, but he seems to have reigned for only about two years, after which Wihtred became king. Wihtred, famous for the Law of Wihtred, did a great deal to restore the kingdom after the devastation and tumult of the preceding years, and in 694 he made peace with the West Saxons by paying compensation for the killing of Mul. Records of Kent following the death of Wihtred in 725 are fragmented and obscure. For forty years, two or even three kings typically ruled simultaneously. This division may have made Kent the first target of the rising power of Offa of Mercia: in 764, he gained supremacy over Kent and ruled it through client kings. By the early 770s, it appears that Offa was attempting to rule Kent directly, and a rebellion followed. A battle was fought at Otford in 776, and although the outcome is unknown, records of following years suggest that the rebels prevailed; Egbert II and later Ealhmund seem to have ruled independently of Offa for nearly a decade thereafter. This did not last, however, as Offa firmly re established his authority over Kent in 785. Religious centres of this period, minsters containing a church, were often far larger than lay settlements, with access to many resources and trade links; the Minster in Thanet was recorded as possessing three trade ships. The seventh century saw the reintroduction of masonry in Anglo Saxon England, primarily for churches. The earliest churches in the region have been termed the "Kentish Group" and reflect both Italian and Frankish influences in their design; early examples include St Pancras, St Mary, and St Peter and St Paul, all part of St. Augustine's monastery in Canterbury, as well as St. Andrews in Rochester and St Mary in Lyminge. In the late seventh century, the earliest charters appear, giving estate boundaries, and showing reclamation of land, for use by livestock, from the Wantsum Channel and Romney Marsh. The Ebbsfleet watermill near Gravesend in West Kent, dated to circa 700, also reflects new uses of the landscape. Canterbury grew into the economic and political centre of Kent during the seventh century, as evidenced by rubbish pits, metalworking, timber halls, and sunken feature buildings from the period. Intensive development was also present at Dover, and possibly at Rochester, although archaeological evidence is lacking. It is known that both Canterbury and Rochester were the home to major mints in this period, primarily producing silver sceattas. This suggests that from the seventh century onward, kings in Kent were establishing control over the kingdom's economic structure. During the eighth and ninth centuries, a number of fortified earthworks, most notably Wansdyke and Offa's Dyke, were constructed as barriers between the warring kingdoms; the Faestendic passing through the Cray Valley and the routeway that has since become the A25 were likely Kentish earthworks of this period designed to protect the kingdom. Evidence for such militarisation might also be seen in the Rochester Bridge burdens, documented from the 790s, which lay out the obligation for the Roman bridge across the River Medway to be maintained, which would be vital for allowing Kentish troops to cross the river. After King Ealhmund presumably died shortly after witnessing a charter in 784, his son Egbert was driven out of Kent and into exile by Offa of Mercia. It is clear from charters that Offa was in control of Kent by 785. Rather than just acting as overlord of his new possession, he attempted to annex it or at least reduce its importance by creating a new diocese in Mercia at Lichfield, possibly because the archbishop of Canterbury Jænberht refused to crown his son Ecgfrith. Jænberht resigned a part of his bishopric and the pro Mercian Hygeberht was chosen by King Offa to replace him "through enmity conceived against the venerable Jænberht and the Kentish people", according to Offa's eventual successor Coenwulf. In 796 Offa died, and in this moment of Mercian weakness a Kentish rebellion under Eadbert Praen temporarily succeeded. Offa's eventual successor, Coenwulf, reconquered Kent in 798, however, and installed his brother Cuthred as king. After Cuthred's death in 807, Coenwulf ruled Kent directly. Mercian authority was replaced by that of Wessex in 825, following the latter's victory at the Battle of Ellendun, and the Mercian client king Baldred was expelled.

Викингтердің шабуылдары: 8251066

Англо-саксон жылнамасы Кентке алғаш рет викингтердің шабуыл жасағанын жазбаға алған. Кент және оңтүстік-шығыс Англия бай монастырьларының болуына байланысты тартымды нысана болып саналды, олар көбінесе ашық жағалау аймақтарында орналасқан. 804 жылы Лимингдегі қарындастарға шабуылдаушылардан қашу үшін Кентербериде пана берілді, ал 811 жылы Кент әскерлері Шеппи аралында орналасқан викингтер әскерін тойтару үшін жиналды. 835 жылы Шеппиде, 841 жылы Ромни батпағы арқылы, 842 жылы Рочестерде, 851 жылы Кентербериде (Аклия шайқасы) және Сандвичте (Сандвич шайқасы), 853 жылы Танетте және 865 жылы Кент арқылы тағы шабуылдар тіркелді. Кентке құрлық және теңіз жолдарымен де оңай қол жеткізуге болатын. 811 жылы викингтер Кенттің солтүстік жағалауында бекіністер салғаны және 851–852 жылдары Танетте, ал 854–855 жылдары Шеппиде қыстағаны туралы мәліметтер бар. Осы кезде Кентербери мен Рочестерде римдік қабырғалары сақталған, оларды қалпына келтіруге болар еді, бірақ оларға викингтер шабуыл жасады: 842 жылы Рочестерге, 851 жылы Кентербериге, ал 885 жылы Рочестерге қайтадан қоршау салды, содан кейін Альфред әскері оны босатып алды. Бургал Хидагеде Еорпенбурнам бекінісінің салынуы тіркелген, мүмкін Касл Толл. Батыс Кент жағалауында, әсіресе викингтерден жасырылған байлықтардың іздері табылды. 892 жылы Оңтүстік Англия Ұлы Альфред басшылығымен біріккенде, Кент апаттың алдында тұрды. Альфред Гутрумды жеңіп, викингтерге Шығыс Англия мен Солтүстік-Шығысқа қоныстануға рұқсат берді. Алайда, басқа да даниялықтар әлі де көшіп жүрді. Тәжірибелі әскербасы Хастен Солтүстік Францияда үлкен күш жинап, Парижді қоршап, Бретаньді басып алды. 892 жылы Булоньден Кенттің оңтүстік жағалауына 350-ге жуық викинг кемесі келді. 5000 мен 10000-ға жуық адам, отбасылары мен жылқыларымен бірге Лаймен сағасына (қайта иеленген Ромни батпағындағы Корольдік әскери каналдың шығыс-батыс бағыты) келіп, Боннингтондағы Сент-Румвольд шіркеуінің жанындағы саксон бекінісіне шабуыл жасап, ішіндегілердің барлығын өлтірді. Олар одан әрі жылжып, келесі жылы Аппледорде бекініс салды. Бұл туралы естіген Шығыс Англиядағы және басқа да даниялықтар Альфредке қарсы көтерілді. Олар Кентке Аппледорден шабуыл жасап, ірі елді мекен Селеберхтес Сертті (қазіргі Ашфорд маңындағы Ұлы Чарт) қиратты. Олар ішкі аймаққа одан әрі жылжып, ағылшындармен көптеген шайқастарға қатысты, бірақ төрт жылдан кейін бас тартысты. Кейбіреулері Шығыс Англияға, ал басқалары Солтүстік Францияға қашып, Нормандияға қоныстанды. Торкелл Биік басқарған үлкен викинг әскері 1011 жылы Кентербериді қоршап алды, нәтижесінде қала тонауға ұшырады және 19 сәуірде 1012 жылы архиепископ Альфеге қаза тапты, Торкелл оны өлтірмей, құны үшін сатуға тырысқанына қарамастан.

The Anglo Saxon Chronicle records that Kent was first attacked by Viking raiders in the late eighth century. Kent and southeast England would have been an attractive target because of its wealthy minsters, often located on exposed coastal locations. In 804, the nuns of Lyminge were granted refuge in Canterbury to escape the attackers, while in 811 Kentish forces gathered to repel a Viking army based on the Isle of Sheppey. Further recorded attacks occurred on Sheppey in 835, through Romney Marsh in 841, in Rochester in 842, Canterbury (Battle of Aclea) and Sandwich (Battle of Sandwich) in 851, Thanet in 853, and across Kent in 865. Kent was also attractive for its easy access to major land and sea routes. By 811, it is recorded that Vikings built fortifications on the Kentish north coast, and over wintered their armies on Thanet in 851–852 and Sheppey in 854–855. At this point, Canterbury and Rochester still had Roman walls that could have been refurbished, but they were nevertheless attacked by the Vikings: Rochester in 842, Canterbury in 851, and Rochester again in 885, when they laid siege until it was liberated by Alfred's army. The Burghal Hidage lists the construction of the Eorpenburnam fort, possibly Castle Toll. Hoards have been found, particularly around the West Kent coast, that might have been wealth hidden from the Vikings. In 892, when southern England was united under Alfred the Great, Kent was on the brink of disaster. Alfred had defeated Guthrum the Old and allowed Vikings by treaty to settle in East Anglia and the North East. However, other Danes were still on the move. Haesten, a highly experienced warrior leader, had mustered huge forces in northern France having besieged Paris and taken Brittany. As many as 350 Viking ships sailed from Boulogne to the south coast of Kent in 892. Between 5000 and 10,000 men, with their families and horses, came up Limen estuary (the east west route of the Royal Military Canal in reclaimed Romney Marsh) and attacked a Saxon fort near St Rumwold's church, Bonnington, killing all inside. They moved on and over the next year built a fortress at Appledore. Hearing of this, Danes in East Anglia and elsewhere then rose against Alfred. They raided Kent from Appledore, razing a large settlement, Seleberhtes Cert (present day Great Chart near Ashford). They moved further inland and engaged in numerous battles with the English, but after four years they gave up. Some retreated to East Anglia and others fled to northern France and settled in Normandy. A large Viking army led by Thorkell the Tall besieged Canterbury in 1011, culminating in the pillage of the city and the eventual murder of Archbishop Alphege, on 19 April 1012, despite Thorkell’s attempts to keep him alive to sell him for ransom.