Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын Азамат соғысы армиясы (1645–60) 17 ғасырдағы парламенттік әскери күш.
English Civil War army (1645–60)
the 17th century Parliamentarian military
Жаңа үлгідегі армия немесе Жаңа құрылымдалған армия – 1645 жылы Бірінші ағылшын Азамат соғысы кезінде парламентарийлер құрған, ал 1660 жылы Стюарттардың қайта орналасуынан кейін таратылған тұрақты армия. Бұл армия 1639–1653 жылдардағы Үш патшалық соғыстарында қолданылған басқа әскерлерден өзгеше болды, себебі оның әскери қызметкерлері елдің кез келген жерінде қызмет етуге міндетті болды, тек бір аймаққа немесе гарнизонға ғана шектелмеді. Кәсіби офицерлік құрамды қалыптастыру үшін армия басшыларына Лордтар палатасы мен Халық палатасында орын алуға тыйым салынды. Бұл парламентарийлер арасындағы саяси немесе діни фракциялардан оларды бөліп-қалдыру мақсатында жасалды. Жаңа үлгідегі армияның бір бөлігі терең пуритандық діни сенімдері бар тәжірибелі әскерилерден, екінші бөлігі дін немесе қоғам туралы кең таралған сенімдермен келген жаңа сарбаздардан құралды. Сондықтан оның көптеген қарапайым сарбаздары ағылшын армиялары арасында ерекше ерекшеленетін немесе радикалды көзқарастарға ие болды. Армияның жоғары шенді офицерлері сарбаздарының көптеген саяси пікірлерін бөліспесе де, Парламенттен тәуелсіздігі армияның Парламент билігіне де, тәжді құлатуға да, 1649–1660 жылдар аралығында тікелей әскери билік кезеңін қамтитын Англияның Достастығын құруға да дайындығын көрсетті.
The New Model Army or New Modelled Army was a standing army formed in 1645 by the Parliamentarians during the First English Civil War, then disbanded after the Stuart Restoration in 1660. It differed from other armies employed in the 1639 to 1653 Wars of the Three Kingdoms in that members were liable for service anywhere in the country, rather than being limited to a single area or garrison. To establish a professional officer corps, the army's leaders were prohibited from having seats in either the House of Lords or House of Commons. This was to encourage their separation from the political or religious factions among the Parliamentarians. The New Model Army was raised partly from among veteran soldiers who already had deeply held Puritan religious beliefs, and partly from conscripts who brought with them many commonly held beliefs about religion or society. Many of its common soldiers therefore held dissenting or radical views unique among English armies. Although the Army's senior officers did not share many of their soldiers' political opinions, their independence from Parliament led to the Army's willingness to contribute to both Parliament's authority and to overthrow the Crown, and to establish a Commonwealth of England from 1649 to 1660, which included a period of direct military rule.
Қор
1642 жылы роялистер мен парламентарийлер шақырган әскерлер «Жақсы даярланған отрядтар» деп аталатын жартылай штаттық милиция негізінде құрылды. 1572 жылы құрылған бұл отрядтар округтер бойынша ұйымдастырылып, король тағайындаған лорд-лейтенанттар басқарды және елдегі жалғыз тұрақты әскери күш болды. 1638 жылдың ақпан айындағы тізімде әскер саны, жабдықтары және дайындығында үлкен айырмашылықтар байқалды; ең ірі және жақсы даярланғандары Лондон қаласында 8000 адамнан тұрды, кейіннен саны 20000-ға жеткізілді. 1642 жылдың тамызында Англияның бірінші азамат соғысы басталғанда, ең ірі милицияның көп бөлігі Лондон сияқты парламентарийлер бақылауындағы аймақтарда орналасқан еді, ал Шропшир немесе Гламморган сияқты роялистерге адал округтерде 500-ден аз сарбаз болды. Бұл жүйенің кемшілігі – жергілікті жұмылдырылған әскерлердің өз «туған» аймақтарынан тыс жерде қызмет етуге құштар болмауы еді, бұл соғыс кезінде екі тарап үшін де қиындық тудырды. 19 қараша 1644 жылы парламентарийлердің Шығыс қауымдастығы күштерін ұстауға кеткен шығындарды өтей алмайтынын мәлімдеді, ол кезде парламенттің қолда бар әскерінің жартысын құрады. Жауап ретінде, Екі Корольдіктің комитеті әскери қажеттіліктерді кеңінен қарастырып, орталықтандырылған, кәсіби әскер құруды ұсынды. 30 қаңтар 1645 жылы Шығыс қауымдастығының комитет мүшелері өз алаңдаушылықтарын Бьюри Сент-Эдмундс қаласында өткен Бьюри конференциясында талқылады. 17 ақпан 1645 жылы Жаңа үлгідегі әскер туралы жарлық қабылданды, Фэрфакс бас қолбасшы, ал Филип Скиппон – жаяу әскерінің генерал-майоры болып тағайындалды. Бұл тексеру белгілі бір жоғары лауазымды қолбасшылардың іс-әрекетіне наразылықтың күшеюімен бірге жүрді; 1644 жылдың шілдесінде сэр Томас Фэрфакс пен Оливер Кромвельдің басшылығымен парламентарийлер күштері Марстон Мур шайқасында жеңіске жетіп, Солтүстік Англияны бақылауға алды. Алайда, бұл жеңіс қыркүйектегі Лоствитиелдегі жеңіліспен және қазандағы Ньюберидің екінші шайқасындағы шешімсіздікпен өтелді. Эссекс пен Манчестер деген екі қолбасшы парламенттегі көптеген адамдар тарапынан міндеттемесіздік танытқандары үшін айыпталды, бұл топқа сэр Уильям Уоллер сияқты орташа көзқарастағылармен қатар Кромвель сияқты радикалдар да кірді. 1644 жылдың желтоқсанында сэр Генри Вэйн өзінен бас тарту туралы жарлық енгізді, ол әскери шендерді иеленушілердің парламенттен кетуін талап етті. Лордтар палатасының мүшелері Манчестер мен Эссекс парламент мүшелері емес болғандықтан, олар өз шендерінен бас тарта алмағандықтан автоматты түрде шеттетілді, бірақ парламент мақұлдаса, олар қайта тағайындалуы мүмкін еді. Лордтар кешіктіргенімен, жарлық 1645 жылдың 3 сәуірінде күшіне енді. Кромвель Кембриджтен парламент депутаты болғандықтан, ат әскеріне басшылық бастапқыда голланд тегін және үйіне қайтуға ниеттенген Шығыс қауымдастығының бұрынғы офицері полковник Бартоломеу Вермуйденге берілді. Фэрфакс Кромвельді Вермуйденнің орнына Ат генерал-лейтенанты етіп тағайындауын сұрады, осылайша оны өзінен бас тарту туралы жарлыққа екі ерекшелік жасалған адамның біріне айналдырды, екіншісі – Чеширдегі командир сэр Уильям Бреретон болды. Оларға үш айлық уақытша тапсырмалар бойынша қызмет етуге рұқсат етілді, олар үнемі ұзартылып отырды. Басқа парламентарийлер күштері екі өңірлік армияға біріктірілді: Сиднам Пойнц басқаратын Солтүстік қауымдастығы және Эдвард Масси басқаратын Батыс қауымдастығы.
The forces raised in 1642 by both Royalists and Parliamentarians were based on part time militia known as Trained bands. Founded in 1572, these were organised by county, controlled by Lord lieutenants appointed by the king, and constituted the only permanent military force in the country. The muster roll of February 1638 shows wide variations in size, equipment and training; the largest and best trained were based in London with 8,000, later increased to 20,000. When the First English Civil War began in August 1642, many of the largest militia were based in Parliamentarian areas like London, while Royalist counties like Shropshire or Glamorgan had fewer than 500 men. The weakness of this system was the reluctance of locally raised troops to serve outside their "home" areas, a problem for both sides during the war. On 19 November 1644, the Parliamentarian Eastern Association announced that they could no longer meet the cost of maintaining their forces, which then comprised about half the field force available to Parliament. In response, the Committee of Both Kingdoms conducted a wide ranging review of further military needs and recommended the establishment of a centralised, professional force. On 30 January 1645, committeemen of the Eastern Association discussed their concerns at the Bury Conference at Bury St Edmunds. On 17 February 1645, the New Model Army Ordinance became law, with Fairfax being appointed Captain General, or commander in chief, and Philip Skippon being appointed Major General of the Foot. The review coincided with increasing dissatisfaction as to the conduct of certain senior commanders; in July 1644, a Parliamentarian force under Sir Thomas Fairfax and Oliver Cromwell secured control of Northern England by victory at Marston Moor. However, this was offset first by defeat at Lostwithiel in September, then lack of decisiveness at the Second Battle of Newbury in October. The two commanders involved, Essex and Manchester, were accused by many in Parliament of lacking commitment, a group that included moderates like Sir William Waller as well as radicals like Cromwell. In December 1644, Sir Henry Vane introduced the Self denying Ordinance, requiring those holding military commissions to resign from Parliament. As members of the House of Lords, Manchester and Essex were automatically removed, since unlike MPs they could not resign their titles, although they could be re appointed, 'if Parliament approved.' Although delayed by the Lords, the Ordinance came into force on 3 April 1645. Since Cromwell was MP for Cambridge, command of the cavalry was initially given to Colonel Bartholomew Vermuyden, a former officer in the Eastern Association who was of Dutch origin and wanted to return home. Fairfax asked that Cromwell be appointed Lieutenant General of the Horse in place of Vermuyden, making him one of two original exceptions to the Self denying Ordinance, the other being Sir William Brereton, commander in Cheshire. They were allowed to serve under a series of three month temporary commissions that were continually extended. Other Parliamentarian forces were consolidated into two regional armies, the Northern Association under Sydnam Poyntz and Western Association under Edward Massey.
Құрылысы мен сипаты
Парламент 22 000 сарбаздан тұратын армияны бекітті, олардың көпшілігі үш парламенттік армиядан құралды: Эссекс графының басқаруындағы армия, Уоллердің Оңтүстік қауымдастығы және Манчестер графының басқаруындағы Шығыс қауымдастығы. Оның құрамында 6 600 атты әскер, 600 адамнан тұратын он бір бөлімге бөлінген, 14 400 жаяу әскер, 1 200 адамнан тұратын он екі полк және 1 000 драгун болды. Бастапқыда әрбір атты әскер полкінің жанында драгун ротасы болды, бірақ 1 наурызда Фэрфакстың ұсынысымен олар полковник Джон Оки басқаратын жеке бөлімге біріктірілді. Атты әскер полктері толық құрамда болғанмен, жаяу әскер жеткіліксіз болды және 1645 жылдың мамырында бекітілген деңгейден 4 000 адам кем болды. Ұйымдастыру жұмысы аз, бірақ ірі полктер құру арқылы офицерлер мен аға сержанттарға деген қажеттілік едәуір төмендетілді. Фэрфакс 200 вакансияға екі еседен астам офицерлерді тағайындады, ал артық деп танылғандар қызметтен босатылды немесе төменгі шенде қайтадан қызметке қабылдануға көндірілді. Эссекс пен Манчестер тізімдегілердің шамамен 30 пайызына қарсылық білдірді, себептері әлі де талқыланып жатыр, бірақ ақырында бес өзгеріс қана бекітілді. Сонымен қатар, бірнеше шотланд офицерлері өздерінің тағайындалуларын қабылдаудан бас тартты, оның ішінде бастапқыда Екінші атты полк полковнигі болған Джон Миддлтон. Күнделікті жалақы жаяу әскерге 8 пенс, ал атты әскерге 2 шиллинг болды, олар өздерінің жылқыларын да ұстауға міндетті болды. Армияның басқаруы орталықтандырылды, жеткілікті азық-түлік, киім және басқа да жабдықтармен қамтамасыз етілді. Сонымен қатар, жаңадан келгендердің діни ынтамен шабыттанғаны қажет болды, бұл Роберт Рам жазған «Әскер катехизисінде» көрсетілген. 1645 жылдың 9 маусымында қызметтен босатылған офицерлердің бірі Сэр Сэмюэл Люк армияның «ерлер, аттар және қару-жарақ жағынан ең батыл болғанын» жазды. Бірақ кейін ол көптеген сарбаздардың мас екенін және олардың офицерлерін әдеттегі сарбаздан ажырату қиын болғанын айтты. Армияның діни және саяси радикализм ошағы болып табылатыны туралы пікірлер даулы, өйткені қазір радикал деп есептелетін көптеген адамдар, мысалы Томас Хортон немесе Томас Прайд, сол кезде мұндай деп есептелмеді. Фэрфакс, өзі орташа пресвитериан болғандықтан, тепе-теңдікке қол жеткізуге тырысқандығы, ал Эссекс пен Манчестер оларға қолайсыз деп санайтын адамдарды алып тастауға тырысқандығы жалпы түрде қабылданады. Олардың мұны әскери себептермен жасағандары, офицерлік құрамды сақтап қалуға ұмтылғандары немесе жеке жауларын және тым радикалды деп саналғандарды жоюға тырысқандары туралы пікірлер бар. Ақырында олар сәтсіздікке ұшырады және Фэрфакс өз мақсатына жетті.
Parliament authorised an Army of 22,000 soldiers, most of whom came from three existing Parliamentarian armies; that commanded by the Earl of Essex, Waller's Southern Association and the Eastern Association under the Earl of Manchester. It comprised 6,600 cavalry, divided into eleven units of 600 men, 14,400 foot, comprising twelve regiments of 1,200 men, and 1,000 dragoons. Originally each regiment of cavalry had a company of dragoons attached, but at the urging of Fairfax on 1 March they were formed into a separate unit commanded by Colonel John Okey. Although the cavalry regiments were already up to strength, the infantry was severely understrength and in May 1645 was still 4,000 men below the approved level. By creating fewer but larger regiments, the re organisation greatly reduced the requirement for officers and senior NCOs. Fairfax had more than double the number of officers available for his 200 vacancies and those deemed surplus to requirements were either discharged or persuaded to re enlist at a lower rank. Essex and Manchester raised objections to around 30% of those on the list, for reasons that are still debated, but ultimately only five changes were approved. In addition, several Scots officers refused to take up their appointments, including John Middleton, originally colonel of the Second Regiment of Horse. The standard daily pay was 8 pence for infantry and 2 shillings for cavalry, who also had to supply their own horses, while the administration of the Army was more centralised, with improved provision of adequate food, clothing and other supplies. At the same time, recruits were also supposed to be motivated by religious fervour, as demonstrated in the "Soldier's catechism", written by Robert Ram. On 9 June 1645, Sir Samuel Luke, one of the officers discharged, wrote the Army was "the bravest for bodies of men, horse and arms so far as the common soldiers as ever I saw in my life". However, he later complained many soldiers were drunk and their officers were often indistinguishable from enlisted men. The extent to which the Army can be seen as a hotbed of religious and political radicalism is disputed, particularly since many of those now viewed as radicals, like Thomas Horton or Thomas Pride, were not considered such at the time. It is generally agreed that Fairfax, himself a moderate Presbyterian, sought to achieve a balance, while Essex and Manchester tried to remove those they viewed as unsuitable. What is debated is whether they did so for military reasons, favouring the retention of established officer cadres, or to eliminate personal enemies and those considered too radical. Ultimately they failed and Fairfax successfully achieved his objective.
Атауы
Оксфорд ағылшын сөздігі "Жаңа үлгідегі әскер" деген тіркесті алғаш рет 1845 жылы шотланд тарихшысы Томас Карлайлдың еңбектерінде қолданылғандығын көрсетеді, ал дәл осы термин 17- немесе 18-ғасырлық құжаттарда кездеспейді. 1646 жылдың ақпан айындағы жазбаларда "жаңа үлгідегі әскер" деп тіркелген – сол кездегі қалыпты қолданыс "жаңа үлгі" деген сөзді "жаңа үлгідегі әскер" деп толықтырудың орнына, жаңаша құрылған әскерді білдіру үшін "жаңа үлгі" деп атау болған.
The Oxford English Dictionary dated the earliest use of the phrase "New Model Army" to the works of the Scottish historian Thomas Carlyle in 1845, and the exact term does not appear in 17th or 18th century documents. Records from February 1646 refer to the "New Modelled Army"—the idiom of the time being to refer to an army that was "new modelled" rather than appending the word "army" to "new model".
Жылқы
Жаңа үлгідегі әскердің элиталық әскерлері – ат әскерлері болды. Олар сол кездегі harquebusiers стилінде қаруланды және жабдықталды, бірақ ауыр бронецистер емес. Олар қоңыр былғарыдан жасалған пальто үстінен арқа және алдыңғы көкірек қалқандарын киді, бұл өзінің қорғанысын семсер шабуынан сақтады, сондай-ақ көбінесе қозғалмалы үш тарамды визирі бар лобстер құйрықты шлем киеді. Полктер алты топқа бөлінді, әр тобында жүздей сарбаз, офицерлер, сержанттар және мамандар (барабаншылар, теміршілер және т.б.) болды. Әр топтың 2 фут (1 метр) шаршы байрағы болды. Жауынгерлік далада полк әдетте үш топтан тұратын екі "дивизия" ретінде құрылды, біреуін полк полковнигі (немесе полковник болмаған жағдайда майор) басқарды, екіншісін – подполковник. Олардың тәртібі роялистердікінен едәуір жоғары болды. Кромвель өз әскеріне қашқан жаудың артынан шабуылдауға тыйым салды, бірақ олардан жауынгерлік даланы ұстап тұруды талап етті. Бұл жаңа үлгідегі ат әскерінің жаудың күшін бұзып, қайта жиналып, басқа мақсатқа қайта шабуылдай алатынын білдірді. Алайда, қуып жетуді талап еткен жағдайда, олар оны аяусыз орындады, роялистердің атты әскері жиі істейтіндей, тастап кетілген жау мүлігін тонау үшін қатардан шықпады.
The New Model Army's elite troops were its Regiments of Horse. They were armed and equipped in the style known at the time as harquebusiers, rather than as heavily armoured cuirassiers. They wore a back and front breastplate over a buff leather coat, which itself gave some protection against sword cuts, and normally a lobster tailed pot helmet with a movable three barred visor. Regiments were organised into six troops, of one hundred troopers plus officers, non commissioned officers and specialists (drummers, farriers etc.). Each troop had its own standard, 2 feet (1 m) square. On the battlefield, a regiment was normally formed as two "divisions" of three troops, one commanded by the regiment's colonel (or the major, if the colonel was not present), the other by the lieutenant colonel. Their discipline was markedly superior to that of their Royalist counterparts. Cromwell specifically forbade his men to gallop after a fleeing enemy, but demanded they hold the battlefield. This meant that the New Model cavalry could charge, break an enemy force, regroup and charge again at another objective. On the other hand, when required to pursue, they did so relentlessly, not breaking ranks to loot abandoned enemy baggage as Royalist horse often did.
Драгундар
Жаңа үлгідегі армияда полковник Джон Окидің басқаруында, әрқайсысы жүз адамнан тұратын он екі ротадан құралған драгун полкі болды. Драгундар – бұл атты жаяу әскер, олар мылтықшылар сияқты шамамен бірдей киім киген, бірақ атқа мінгенде аяқтарын қорғау үшін тығыз матадан жасалған гетры таққан. Олардың қаруы – кремнийлі "снапхаунц" мылтықтары болды. Соғыс алаңында олардың басты міндеті – жаудың мылтықшыларын негізгі бекіністерінің алдынан ығыстыру еді. Нейзби шайқасында олар жаудың атты әскерін қанаттан орап шабуыл жасады. 1650 жылы Окидің драгун полкі атты полкке айналдырылды. Одан кейін милициядан және басқа да көздерден шақырылған, полк құрамына кірмеген драгун роталары, қажеттілікке қарай атты және жаяу әскер полктеріне қосылатын болды. 1650 жылдың 3 қыркүйегіндегі Данбар шайқасында осы жағдай орын алды.
The New Model Army contained one regiment of dragoons of twelve companies, each of one hundred men, under Colonel John Okey. Dragoons were mounted infantry, and wore much the same uniform as musketeers although they probably wore stout cloth gaiters to protect the legs while they rode. They were armed with flintlock "snaphaunces". On the battlefield, their major function was to clear enemy musketeers from in front of their main position. At the Battle of Naseby, they were used to outflank enemy cavalry. In 1650, Okey's dragoons were converted into a regiment of horse. It appears that after that date, unregimented companies of dragoons raised from the Militia and other sources were attached to the regiments of horse and foot as required. This was the case at the Battle of Dunbar on 3 September 1650.
Аяқ
Жаяу әскер полктері он ротадан тұратын, онда кем дегенде маршта мушкетерлер мен пикмендер араластырылатын. Жүз сарбаздан тұратын жеті рота, сонымен қатар офицерлер, мамандар және т.б. болды, оларға капитантар басшылық етті. Қалған үш ротаға полк полковнигі, подполковник және майор басшылық етті, олар күштірек болды (200, 160 және 140 қарапайым сарбаз). Жаяу әскер полктері қызыл пальтомен жабдықталды. Қызыл түс таңдалған себебі, киімдер ең арзан бағамен сатылатын, ал Венеция қызылы ең арзан бояу болатын. Әр түрлі полктерде қолданылатын киімдер түрлі түсті астармен ерекшеленді, олар жағадан және жеңдердің ұштарында көрініс тапты және әдетте полк пен ротаның туларының түстеріне сәйкес келді. Уақыт өте келе олар ресми "бет түсіне" айналды. Кейде полктер, мысалы, "көк" полк немесе "ақ" полк деп аталды, бірақ ресми хат-хабарларда олар полковниктің атымен аталды. Әр ротаның екі метрлік өз туы болды. Полковниктің ротасының туы қарапайым болды, подполковниктің туында штабқа жақын жоғарғы бұрышында Георгийдің айқышы болды, майордың туында айқыштан шығатын "жалын" болды, ал капитанның туында олардың ақсақалдық дәрежесін көрсету үшін дөңгелек немесе айқыш сияқты геральдикалық безендірулер саны көбейді. Жаңа үлгідегі армияда әр пикменге әрқашан екі мушкетер болды, бірақ шайқастардың суреттері оларды бірдей санда көрсеткен. Пикмендер толық жабдықталған кезде, шапан, арқа және кеуде қалқандарын жамылғының үстінде киіп, көбінесе жоғарғы аяқты қорғау үшін брондалған таскеттер киетін. Олардың қолында алты фут ұзындықтағы найза және семсер болды. Қатаң жүктелген пикмен армияның қозғалысының жылдамдығын анықтады. Оларға жиі таскеттерді тастауға бұйрық берілді, ал жеке сарбаздар найзаларының ұштарынан бір-екі аяғын кескен үшін тәртіптік жазаға тартылды, бірақ аға офицерлерге сарбаздарды ауыр жүкпен тұрақты маршрутпен жүріп-тұруға дағдыландыру ұсынылды. Ирландиядағы ретсіз шайқастарда "Жаңа үлгі" уақытша найзадан бас тартты. Шайқаста пикмендер мықты найза ұштарының қатарын құрып, мушкетерлерді атты әскерден қорғауға тиіс болды, олар қайта зарядтағанда. Олар сондай-ақ жаудың жаяу әскеріне қарсы шабуылды бастады, қашан найзалардың соққысымен шешілді. Мушкетерлер кем дегенде Азамат соғысының соңында ешқандай қару кимеген, бірақ бастапқыда олардың темір қалқандары болғаны белгісіз. Олардың әрқайсысында шары бар және олардың шұңқыр мылтықтарына арналған ұнтақ заряды өлшенген он екі ағаш ыдысы ілінетін. Кейде бұл ыдыстарды "Он екі елші" деп атайды. Бір дерекке сәйкес, олар 1 фунт ұсақ ұнтақ, 2 фунт қорғасын және 2 фунт қарапайым ұнтақ, 3 фунт қорғасын үшін нақты зарядтау ұнтағын тасымалдайтын. Олар әдетте алты қатар тереңдікте орналастырылатын және қарсы марш арқылы тұрақты отты ұстап тұру керек еді - не алдыңғы қатардың алдыңғы қатарға оқ ату үшін немесе алдыңғы қатардың оқ атуы үшін алдыңғы қатарға оқ ату арқылы. Олар алдыңғы қатарға жеткен кезде, олар қайтадан зарядталып, оқ атуға дайын болуы керек еді. Жақын жерде болған кезде мушкетерлердің қайта зарядтауға уақыты болмады, сондықтан олар мушкеттердің сабын ұңғылар ретінде қолданды. Олар семсерлер алып жүретін, бірақ олар көбінесе сапасы төмен және отын кесу үшін қолданылғанда бұзылып кететін.
The Regiments of Foot consisted of ten companies, in which musketeers and pikemen were mixed, at least on the march. Seven companies consisted of one hundred soldiers, plus officers, specialists and so on, and were commanded by captains. The other three companies were nominally commanded by the regiment's colonel, lieutenant colonel and major, and were stronger (200, 160 and 140 ordinary soldiers respectively). The regiments of foot were provided with red coats. Red was chosen because uniforms were purchased competitively from the lowest bidder, and Venetian red was the least expensive dye. Those used by the various regiments were distinguished by differently coloured linings, which showed at the collar and ends of the sleeves, and generally matched the colours of the regimental and company standards. In time, they became the official "Facing colour". On some occasions, regiments were referred to, for example, as the "blue" regiment or the "white" regiment from these colours, though in formal correspondence they were referred to by the name of their colonel. Each company had its own standard, 6 feet (2 m) square. The colonel's company's standard was plain, the lieutenant colonel's had a cross of Saint George in the upper corner nearest the staff, the major's had a "flame" issuing from the cross, and the captains' standards had increasing numbers of heraldic decorations, such as roundels or crosses to indicate their seniority. The New Model Army always had two musketeers for each pikeman, though depictions of battles show them present in equal numbers. Pikemen, when fully equipped, wore a pot helmet, back and breastplates over a buff coat, and often also armoured tassets to protect the upper legs. They carried a sixteen foot pike, and a sword. The heavily burdened pikeman usually dictated the speed of the Army's movement. They were frequently ordered to discard the tassets, and individual soldiers were disciplined for sawing a foot or two from the butts of their pikes, although senior officers were recommended to make the men accustomed to marching with heavy loads by regular route marches. In irregular fighting in Ireland, the New Model temporarily gave up the pike. In battle, the pikemen were supposed to project a solid front of spearheads, to protect the musketeers from cavalry while they reloaded. They also led the infantry advance against enemy foot units, when things came to push of pike. The musketeers wore no armour, at least by the end of the Civil War, although it is not certain that none had iron helmets at the beginning. They wore a bandolier from which were suspended twelve wooden containers, each with a ball and measured charge of powder for their matchlock muskets. These containers are sometimes referred to as the "Twelve Apostles". According to one source, they carried 1 lb of fine powder, for priming, to 2 lbs of lead and 2 lbs of ordinary powder, the actual charging powder, for 3 lbs of lead. They were normally deployed six ranks deep, and were supposed to keep up a constant fire by means of the countermarch—either by introduction whereby the rear rank filed to the front to fire a volley, or by retroduction where the front rank fired a volley then filed to the rear. By the time that they reached the front rank again, they should have reloaded and been prepared to fire. At close quarters, there was often no time for musketeers to reload, and they used their musket butts as clubs. They carried swords, but these were often of inferior quality, and ruined by use for cutting firewood.
Артиллерия
Жаңа үлгідегі армияның артиллериясы уақыт өте келе өзгерді, және артиллерия атты әскер мен жаяу әскерден бөлек басқарылды. Армия құрылған кезде Томас Хаммонд (полковник Роберт Хаммондтың інісі, ол жаяу әскер полкіне басшылық етті) артиллерия генерал-лейтенанты болып тағайындалды. Жаңа үлгінің құрамына сондай-ақ қызыл түс емес, "қоңыр пальто" киген, бастапқыда майор Джон Десбороу басқарған "оқтұмсықтардың" немесе фюзильерлердің кем дегенде екі ротасы кірді. Артиллерия ең тиімді түрде қамалдарды қоршағанда қолданылды, онда оның міндеті – жаяу әскердің шабуылға өтуі үшін бекіністерде жарықтар жасау болды. Кромвель және армияның басқа қолбасшылары қамалдарды қоршау соғысына дайын болған жоқ, сондықтан күрделі және уақытты көп алатын, қамалдың айналасына жер қазу және траншеялар салу процесінен өтудің орнына, қоршалған қалаларды күшпен алуға тырысты, осылайша артиллериялық батареяларды қабырғаларға жақындатып, оларды қарсылық көрсетпей беруге мәжбүрлеуге болады. Армия, әдетте, қамалдарға шабуыл жасағанда жақсы өнер көрсетті, мысалы, Дрогеда қамалында, бірақ Клонмелде Кромвель оларға жақсы қорғалған жарыққа шабуыл жасауға бұйрық бергенде, қымбатқа түсті.
The establishment of the New Model Army's artillery varied over time, and the artillery was administered separately from the Horse and Foot. At the Army's formation, Thomas Hammond (brother of Colonel Robert Hammond who commanded a Regiment of Foot) was appointed Lieutenant General of the Ordnance. The establishment of the New Model also included at least two companies of "firelocks" or fusiliers, who wore "tawny coats" instead of red, commanded initially by Major John Desborough. The artillery was used to most effect in sieges, where its role was to blast breaches in fortifications for the infantry to assault. Cromwell and the other commanders of the Army were not trained in siege warfare and generally tried to take fortified towns by storm rather than go through the complex and time consuming process of building earthworks and trenches around it so that batteries of cannon could be brought close to the walls to pound it into surrender. The Army generally performed well when storming fortifications, for example at the siege of Drogheda, but paid a heavy price at Clonmel when Cromwell ordered them to attack a well defended breach.
Логистика
Жаңа модель шатырларды пайдаланбады, оның орнына қол жетімді болған ғимараттарда (үйлер, амбарлар және т.б.) орналасты, Ирландия мен Шотландияның сирек қоныстанған аймақтарында қызмет ете бастағанға дейін. 1650 жылы әрбір шатырда алты сарбаз, бір топ орналасты, олар шатырларды бөлік-бөлік етіп тасыды. Шотландиядағы жорықтарда әскерлер жеті күндік азық-түлікпен жүретін, ол тек кептірілген нан мен ірімшіктен құралды.
The New Model did not use tents, instead being quartered in whatever buildings (houses, barns etc.) were available, until they began to serve in the less populated areas of the countries of Ireland and Scotland. In 1650, their tents were each for six men, a file, who carried the tents in parts. In campaigns in Scotland, the troops carried with them seven days' rations, consisting exclusively of biscuit and cheese.
Азамат соғысының науқандары
Армия 1645 жылдың сәуір немесе мамыр айларының соңында майданға шықты. Таунтонды қоршаудан босатуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, армия Оксфордты қоршауға алды, Таунтон қорғаушыларын күшейту үшін бір атты әскер полкі және төрт жаяу әскер жасағын жіберді. Роялистер Лестерді жаулап алғаннан кейін, Фэрфаксқа Оксфордтан шығып, патша әскерімен кездесу үшін солтүстікке қарай жорық жасауға бұйрық берілді. 14 маусымда "Жаңа үлгідегі" армия Насеби шайқасында король Карлдің кішкентай, бірақ тәжірибелі әскерін талқандады. Корольді ұстап тұру үшін шотландтар мен жергілікті күштерді қалдырып, Фэрфакс Батыс Англияға жорық жасады, онда 10 шілдеде Лангпорт шайқасында қалған роялистік дала әскерін жойды. Одан кейін Англияның батысы мен оңтүстігіндегі роялистік бекіністерді жаулады. Батыстағы соңғы бекініс 1646 жылдың басында, Чарльз шотланд әскеріне тұтқынға берілгенге дейін, жаулық аяқталмас бұрын тапсырылды.
The Army took the field in late April or May, 1645. After an attempt to raise the siege of Taunton was abandoned, the Army began a siege of Oxford, sending a detachment of one regiment of cavalry and four of infantry to reinforce the defenders of Taunton. After the Royalists captured Leicester, Fairfax was ordered to leave Oxford and march north to confront the King's army. On 14 June, the New Model destroyed King Charles' smaller but veteran army at the Battle of Naseby. Leaving the Scots and locally raised forces to contain the King, Fairfax marched into the West Country, where they destroyed the remaining Royalist field army at Langport on 10 July. Thereafter, they reduced the Royalist fortresses in the west and south of England. The last fortress in the west surrendered in early 1646, shortly before Charles surrendered himself to a Scottish army and hostilities ended.
Революциялық саясат пен "Халық келісімі"
Бірінші Азамат соғысында жеңіске жеткен соң, сарбаздар бірнеше себептермен Ұзақ Парламентке наразылық білдірді. Біріншіден, оларға жалақы тұрақты түрде төленбеді, төлемдер апталар бойы кешіктіріліп, соғыс аяқталғаннан кейін Парламенттегі консервативті депутаттар Армияны таратуды немесе оларды жалақы мәселесін шешпестен Ирландияға соғысқа жіберуді қалады. Екіншіден, Ұзақ Парламент Азамат соғысында жасалған қылмыстары үшін сарбаздарға қудалаудан босату (амнистия) беруден бас тартты. Сарбаздар өтемақы талап етті, себебі соғыстан кейін бірнеше сарбаз ат әскерлері үшін жылқы ұрлау сияқты қылмыстар үшін дарға асылды. Үшіншіден, Парламент мүшелерінің көпшілігі корольді үлкен демократиялық реформалар мен діни бостандықсыз қалпына келтіруді қалады. Әр полктен «Агитаторлар» деп аталатын екі өкіл сайланды. Агитаторлар, әр полктен екі офицермен және генералдармен бірге «Армия Кеңесі» деп аталатын жаңа орган құрды. 1647 жылғы 4 маусымда Ньюмаркет (Саффолк) маңында өткен кездесуде («rendezvous») осы Кеңес 8 маусымда Парламентке «Оның Ең Көрнектілігі сэр Томас Фэрфакстың басшылығымен Армияның Салтанатты Міндеттемесін» жолдап, алаңдаушылықтарын білдірді. «Левеллерлер» деп аталатын радикалды қозғалыстың идеяларымен танысқан Армия әскерлері «Халық Келісімі» деп аталатын революциялық жаңа конституцияны ұсынды, ол дерлік барлық ересек еркектерге сайлау құқығын, сайлау округтерін реформалауды, билікті халық сайлаған Парламентке, оның өкілдері екі жыл сайын жаңаруын, діни бостандықты және қарыз үшін түрмеге қамауды тоқтатуды талап етті. Жасыларын төлемеу және король Карл I мен Парламенттегі кейбір саяси маневрлерден алаңдаған Армия келесі бірнеше айда Лондонға қарай баяу жылжуды бастады. Қазан айының соңы мен қараша айының басында Путни пікірсайысында Армия екі түрлі ұсынысты талқылады. Біріншісі – «Халық Келісімі», екіншісі – Генри Иртонның Армия Кеңесіне ұсынған «Ұсыныстар жинағы» болды.
Having won the First Civil War, the soldiers became discontented with the Long Parliament, for several reasons. Firstly, they had not been paid regularly – pay was weeks in arrears – and on the end of hostilities, the conservative MPs in Parliament wanted to either disband the Army or send them to fight in Ireland without addressing the issue of back pay. Secondly, the Long Parliament refused to grant the soldiers amnesty from prosecution for any criminal acts they had been ordered to commit in the Civil War. The soldiers demanded indemnity as several soldiers were hanged after the war for crimes such as stealing horses for use by the cavalry regiments. Thirdly, seeing that most Parliamentarians wanted to restore the King without major democratic reforms or religious freedom. Two representatives, called Agitators, were elected from each regiment. The Agitators, with two officers from each regiment and the Generals, formed a new body called the Army Council. At a meeting ("rendezvous") held near Newmarket, Suffolk on 4 June 1647 this council issued "A Solemne Engagement of the Army, under the Command of his Excellency Sir Thomas Fairfax" to Parliament on 8 June making their concerns known. Having come into contact with ideas from the radical movement called the Levellers, the troops of the Army proposed a revolutionary new constitution named the Agreement of the People, which called for almost universal male suffrage, electoral boundary reform, power to rest with a Parliament elected by the people every two years, religious freedom, and an end to imprisonment for debt. Increasingly concerned at the failure to pay their wages and by political manoeuvrings by King Charles I and by some in Parliament, the army marched slowly towards London over the next few months. In late October and early November at the Putney Debates, the Army debated two different proposals. The first was the Agreement of the People; the other was the Heads of Proposals, put forward by Henry Ireton for the Army Council.
Екінші ағылшын азаматтық соғысы
1648 жылы шілдеде Екінші ағылшын азаматтық соғысы басталғанда, армия бақылауда және толық күйінде қалды, сол себепті жағдай туғанда әрекет етуге дайын болды. Жаңа үлгідегі армия Англияның Суррей және Кент округтерінде, сондай-ақ Уэльстегі корольшіл көтерілістерді жеңіп, тамыз айында Престон шайқасында шотландық басқыншылардың күштерін талқандады. Армияның көптеген радикалдары патшаның өлімін жариялауды талап етті, оны «Қанға батқан адам, Чарльз Стюарт» деп атады. Гранделердің көпшілігі Чарльз I-мен келісімге келе алмайтынын, оған қайтадан әскер жинаудан бас тартуға сенбейтiндiгiн түсінді, сондықтан радикалдармен бірдей қорытындыға келді: оны өлімге кесуге мәжбүр. Ұзақ Парламент Армияның наразылығын 125 дауысқа қарсы 58 дауыспен қабылдамағаннан кейін, Гранделер Парламентті қайта құруға шешiм қабылдады, осылайша оның Армияның ұстанымын қолдауын қамтамасыз етеді. 1648 жылдың 6 желтоқсанында полковник Томас Прайд «Прайд тазалауын» жүргізіп, діни тәуелсіздер мен Армиядағы Гранделерді қолдамағандардың барлығын Үйлер палатасынан күшпен шығарып тастады. Көптеп қысқартылған Румп Парламенті Чарльз I-ді соттауға қажетті заңдарды қабылдады. 59 комиссар оны мемлекетке опасыздық жасауда айыптап, 1649 жылдың 30 қаңтарында өлім жазасын орындады. 1649 жылы жалақы және саяси талаптарға байланысты үш көтеріліс болды. Біріншісі полковник Джон Хьюсонның полкінің 300 сарбазына қатысты, олар Левелерлер бағдарламасы іске асырылғанша Ирландияда қызмет етуден бас тартты. Олар ешқандай артық төлемсіз қызметтен босатылды, бұл Коркбуш алаңындағы көтерілісті басу үшін қолданылған қауіп еді. Бишопсгейт көтерілісінде Лондонның Бишопсгейт ауданында орналасқан полковник Эдвард Уэлли полкінің сарбаздары Хьюсон полкінің сарбаздарына ұқсас талаптар қойды. Олар Лондоннан шығарылды. Екі аптадан кейін жалақы мен саяси талаптарға байланысты бірнеше полк қатысқан ірі көтеріліс болды. Жалақы мәселесі шешілгеннен кейін, капитан Уильям Томпсон басқаруындағы 400 сарбаздан тұратын Банбери көтерілісшілері өздерінің саяси талаптары бойынша келіссөздер жүргізуді жалғастырды. Олар Солсбериге, онда орналасқан полктерден қолдау күтіп аттанды. Кромвель 13 мамырда түнгі шабуыл жасады, нәтижесінде бірнеше көтерілісші қаза тапты, бірақ капитан Томпсон қашып үлкерді, бірақ Веллингборо маңындағы Диггерлер қауымдастығына жақын жерде болған келесі шайқаста қаза тапты. Қалғандары Бурфорд шіркеуінде тұтқынға алынып, 17 мамырда шіркеу ауласында атылды.
The army remained under control and intact, so it was able to take the field when the Second English Civil War broke out in July 1648. The New Model Army routed English royalist insurrections in Surrey and Kent, and in Wales, before crushing a Scottish invasion force at the Battle of Preston in August. Many of the Army's radicals now called for the execution of the King, whom they called "Charles Stuart, that man of blood". The majority of the Grandees realised that they could neither negotiate a settlement with Charles I, nor trust him to refrain from raising another army to attack them, so they came reluctantly to the same conclusion as the radicals: they would have to execute him. After the Long Parliament rejected the Army's Remonstrance by 125 to 58, the Grandees decided to reconstitute Parliament so that it would agree with the Army's position. On 6 December 1648, Colonel Thomas Pride instituted Pride's Purge and forcibly removed from the House of Commons all those who were not supporters of the religious independents and the Grandees in the Army. The much reduced Rump Parliament passed the necessary legislation to try Charles I. He was found guilty of high treason by the 59 Commissioners and beheaded on 30 January 1649. During 1649, there were three mutinies over pay and political demands. The first involved 300 infantrymen of Colonel John Hewson's regiment, who declared that they would not serve in Ireland until the Levellers' programme had been realised. They were cashiered without arrears of pay, which was the threat that had been used to quell the mutiny at the Corkbush Field rendezvous. In the Bishopsgate mutiny, soldiers of the regiment of Colonel Edward Whalley stationed in Bishopsgate, in London, made demands similar to those of Hewson's regiment. They were ordered out of London. Less than two weeks later, there was a larger mutiny involving several regiments over pay and political demands. After the resolution of the pay issue, the Banbury mutineers, consisting of 400 soldiers with Leveller sympathies under the command of Captain William Thompson, continued to negotiate for their political demands. They set out for Salisbury in the hope of rallying support from the regiments billeted there. Cromwell launched a night attack on 13 May, in which several mutineers perished, but Captain Thompson escaped, only to be killed in another skirmish near the Diggers community at Wellingborough. The rest were imprisoned in Burford Church until three were shot in the Churchyard on 17 May.
Екінші Азамат соғысына дейін немесе оның кезінде қосылған полктер
Түрі Полковник Түпнұсқа жазбалары Жылқы Джон Ламберттің полкі Солтүстік қауымдастықтың армиясы 1645 жылы құрылған. Бастапқыда Сиднам Пойнц басқарған. 1647 жылдың шілдесінде Ламберт қолбасшылыққа алды. Жылқы Роберт Лилберннің полкі Солтүстік қауымдастықтың армиясы 1644 жылы Дархемде құрылған. Жылқы белгісіз Солтүстік қауымдастықтың армиясы 1642 жылы Ноттингемширде құрылған. Атқыштар Чарльз Фэрфакстың полкі Жаңадан құрылған 1648 жылдың көктемінде Йоркширдің Батыс бөлігінде құрылған. Атқыштар Полковник Брайттың полкі Солтүстік қауымдастықтың армиясы 1643 жылы Йоркширде құрылған. Атқыштар Полковник Малевердің полкі Солтүстік қауымдастықтың армиясы. Атқыштар Полковник Тичборнның полкі Жаңадан құрылған. Бастапқыда Лондон мұнарасын гарнизонға алу үшін құрылған. 1648 жылдың 15 сәуірінде далалық полкке дейін күшейтілді және Тичборнның орнына полковник Нидхэм келді.
Type Colonel Origin Notes Horse John Lambert's Regiment Army of the Northern Association Raised in 1645. Originally commanded by Sydnam Poyntz. Taken over by Lambert in July 1647. Horse Robert Lilburne's Regiment Army of the Northern Association Raised in Durham in 1644 Horse unknown Army of the Northern Association Raised in Nottinghamshire in 1642 Foot Charles Fairfax's Regiment Newly raised Raised in the West Riding of Yorkshire in the spring of 1648 Foot Colonel Bright's Regiment Army of the Northern Association Raised in Yorkshire in 1643 Foot Colonel Maleverer's Regiment Army of the Northern Association Foot Colonel Tichborne's Regiment Newly raised Originally raised to garrison the Tower of London. Establishment increased to field regiment 15 April 1648 and Tichborne replaced by Colonel Needham
Ирландия
Сол жылдың соңында, 15 тамыз 1649 жылы Жаңа үлгідегі армия Ирландияны басып алу үшін Ирландияға түсті. 1650 жылдың наурыз айында Килкенниде қаланың қорғаушылары парламентариялық шабуылдарды шеберлікпен тойтарды, бірақ кейіннен қарсыласуға мәжбүр болды. Ұзақ өтпей, Жаңа үлгідегі армияның 2000-ға жуық әскері Клонмель қамалында тәжірибелі Ульстерліктер қорғаған бұзылысқа жасаған сәтсіз шабуылдарда қаза тапты. Осы қанды оқиғалар сол жылдың соңында Шарлемон бекінісін қамауда қайталанды. Армия ирланд партизандары – торайттардың ("торилер" деп те аталады) шабуылдарына үнемі ұшырады, торайттар сөзбе-сөз "қуып жететін" деген мағынаны білдіреді. Жалпы алғанда, 1649 мен 1653 жылдар аралығында Ирландиядағы парламенттік армияда шамамен 43 000 ағылшын сарбазы, сондай-ақ 9 000-ға жуық ирланд протестанттары күресті. Армия, әдетте, бекіністерге шабуыл жасағанда жақсы өнер көрсетті, мысалы, Дрогеда қамалында, бірақ Кромвель жақсы қорғалған бұзылысқа шабуыл жасауға бұйрық бергенде Клонмельде ауыр шығынға ұшырады.
Later that year, on 15 August 1649, the New Model Army landed in Ireland to start the Cromwellian conquest of Ireland. At Kilkenny, in March 1650, the town's defenders skilfully beat back numerous Parliamentarian assaults before being forced to surrender. Shortly afterwards, about 2,000 soldiers of the New Model died in abortive assaults against a breach defended by veteran Ulstermen in the siege of Clonmel. These bloody scenes were repeated during the siege of Charlemont Fort later that year. The Army was also constantly at risk of attack by Irish guerrillas called tóraithe ("tories" in English), literally meaning "pursuer". Overall, around 43,000 English soldiers fought in the Parliamentarian army in Ireland between 1649 and 1653, in addition to some 9,000 Irish Protestants. The Army generally performed well when storming fortifications, for example at the siege of Drogheda, but paid a heavy price at Clonmel when Cromwell ordered them to attack a well defended breach.
Шотландия
1650 жылы Ирландиядағы науқан әлі жалғасып жатқанда, Жаңа үлгідегі армияның бір бөлігі үшінші ағылшын азаматтық соғысының бастауында шотландтық келісімшартшылармен күресу үшін Шотландияға жіберілді. Бірінші ағылшын азаматтық соғысында Парламентпен одақтас болған келісімшартшылар енді Карл II-ні патша деп жариялады. Саны жағынан кем болғанына қарамастан, Кромвель армияны Дунбар және Инверкейтинг шайқастарында шотландтарға қарсы күшті жеңіске жеткізді. Карл II басқарған Шотландияның Англияға басып кіруінен кейін, Жаңа үлгідегі армия және жергілікті жасақтар Вустер шайқасында роялистерді толық жеңді, бұл ағылшын азаматтық соғыстарының соңғы ірі шайқасы болды.
In 1650, while the campaign in Ireland was still continuing, part of the New Model Army was transferred to Scotland to fight Scottish Covenanters at the start of the Third English Civil War. The Covenanters, who had been allied to the Parliament in the First English Civil War, had now crowned Charles II as King. Despite being outnumbered, Cromwell led the Army to crushing victories over the Scots at the battles of Dunbar and Inverkeithing. Following the Scottish invasion of England led by Charles II, the New Model Army and local militia forces soundly defeated the Royalists at the Battle of Worcester, the last pitched battle of the English Civil Wars.
Билік аралығы
Англияда Жаңа үлгідегі армия көптеген қарсыластармен көптеген ұсақ шайқастарға қатысты, бірақ олар көбінесе полициялық шаралар сияқты болды. Протектораттың ең ірі көтерілісі 1655 жылы «Мөрленген түйін» көтеріліс ұйымдастырған кезде болды. Осы кезеңдегі ең маңызды сыртқы қақтығыс – ағылшын-испан соғысы еді. 1654 жылы ағылшын мемлекеті Испанияға соғыс жариялады, ал Кариб теңізіндегі испан колониясы – Испаньоланы басып алу үшін Жаңа үлгідегі армияның полктері жіберілді. Олар соғыста жеңіліп, тропикалық аурулардан ауыр қаза тапты. Бірақ олар қорғаусыз Ямайка аралын жаулап алды. Англия әскерлері Еуропада, Фландриядағы соғыста жақсы нәтижелер көрсетті. 1658 жылғы Дуналар шайқасы кезінде Тюреннің армиясының құрамында, Кромвельдің Париждегі елшісі сэр Уильям Локхарт басшылығымен Жаңа үлгідегі армияның сарбаздары, қызыл киімдерімен, француз одақтастары мен испан жауына қатты бекітілген құм төбесіне қарсы шабуыл жасағандағы қайсарлықтарымен таң қалдырды. Кромвель қайтыс болғаннан кейін Протекторат және Жаңа үлгідегі армия да бірте-бірте құлдырады. 1659 жылы әртүрлі генералдарға адал Жаңа үлгідегі армияның бөлімдері бір-біріне қарсы соғыс бастауы мүмкін болды. Шотландияда генерал Монк басқаратын полктер Лондонға астананың қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін, қалпына келтіруге дейін аттанды, басқа генералдар, әсіресе Чарльз Флитвуд және Джон Ламберт басқаратын полктерден айтарлықтай қарсылық болған жоқ. 1661 жылы Томас Веннер бастаған көтерілістер Монк жаяу әскері мен Куирасиерлер полкінің сарбаздарының көмегімен басып жанышты, содан кейін Жаңа үлгідегі армия таратылуға бұйрық берілді, ал төленбеген жалақылар салық арқылы өтелді. Жаңа үлгідегі армия таратылғаннан кейін Монк жаяу әскері полкі Карл II армиясына Колдстрим гвардиясы ретінде қосылды. Жаңа үлгідегі армияның демобилизацияланған сарбаздары мен офицерлерінің бір бөлігі Португалияға, Португалияның тәуелсіздігін қалпына келтіру соғысын қолдау үшін және Португалияның испан билігінен кейін көп жылдық тәуелсіздігін қайтаруға көмектесу үшін жіберілді. 3000 сарбаздан тұратын британдық бригада 1662 жылдың тамызында Португалияға келді және Португалияның тәуелсіздігін қайтаруда шешуші рөл атқарды, 1663 жылдың 8 маусымында Амексиал шайқасында испандықтарды жеңді, бұл Австрияның Иоанны Эвораны тастап, ауыр шығынмен шекарадан кері шегінуге мәжбүр етті.
In England, the New Model Army was involved in numerous skirmishes with a range of opponents, but these were little more than policing actions. The largest rebellion of the Protectorate took place when the Sealed Knot instigated an insurrection in 1655. The major foreign entanglement of this period was the Anglo Spanish War. In 1654, the English Commonwealth declared war on Spain, and regiments of the New Model Army were sent to conquer the Spanish colony of Hispaniola in the Caribbean. They failed in the conflict and sustained heavy casualties from tropical disease. They took over the lightly defended island of Jamaica. The English troops performed better in the European theatre of the war in Flanders. During the Battle of the Dunes (1658), as part of Turenne's army, the red coats of the New Model Army under the leadership of Sir William Lockhart, Cromwell's ambassador at Paris, astonished both their French allies and Spanish enemies by the stubborn fierceness with which they advanced against a strongly defended sandhill high. After Cromwell died, the Protectorate died a slow death, as did the New Model Army. For a time, in 1659, it appeared that factions of the New Model army forces loyal to different generals might wage war on each other. Regiments garrisoned in Scotland under the command of General Monck were marched to London to ensure the security of the capital prior to the Restoration, without significant opposition from the regiments under other generals, particularly those led by Charles Fleetwood and John Lambert. Following the riots led by Thomas Venner in 1661, which were quelled with the aid of soldiers from Monck's Regiment of Foot and the Regiment of Cuirassiers, the New Model Army was ordered disbanded, with the large arrears of pay financed by a poll tax. Monck's Regiment of Foot, upon the end of the New Model Army, was incorporated into the army of Charles II as the Coldstream Guards. Some of the demobilized soldiers and officers of the New Model Army were sent to Portugal, to support the Portuguese Restoration War and help Portugal regain its independence after many decades of Spanish rule. The British brigade, which numbered 3,000, arrived in Portugal in August 1662 and proved a decisive factor in winning back Portugal's independence, defeating the Spanish in a major engagement at Ameixial on 8 June 1663, and this forced John of Austria to abandon Évora and retreat across the border with heavy losses.
Жалпы көздер
Барнетт, Коррелли. Ұлыбритания және оның әскері, 1509–1970: әскери, саяси және әлеуметтік шолу (Лейн, Аллен, 1970), 79–110 беттер.
Barnett, Correlli. Britain and her army, 1509–1970: a military, political and social survey (Lane, Allen, 1970), pp. 79–110.