Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Дитерлдің 1945 жылғы фильмі. «Махаббат хаттары» – Уильям Дитерлдің режиссерлік жұмысы, Айн Рэндтің сценарийі бойынша, Кристофер Массидің «Менің қарапайымдылығыма рақым ет» романы негізінде түсірілген 1945 жылғы американдық романтикалық фильм-нуар. Басты рөлдерде Женефер Джонс, Джозеф Коттен, Энн Ричардс, Сесил Келлауэй, Глэдис Купер және Анита Луиз. Сюжетте әйелге ғашық болатын ер адамның тарихы айтылады. Бұл әйел амнезиямен ауырып, екі түрлі мінезге ие, ал оның сол ер адамның әскери досын өлтіргеніне сендіреді. Фильм төрт «Оскар» сыйлығына ұсынылған, оның ішінде Женефер Джонс «Басты рөлдегі ең үздік әйел ойыншысы» номинациясына ие болды.
1945 film by William Dieterle
Love Letters is a 1945 American romantic film noir directed by William Dieterle from a screenplay by Ayn Rand, based on the novel Pity My Simplicity by Christopher Massie. It stars Jennifer Jones, Joseph Cotten, Ann Richards, Cecil Kellaway, Gladys Cooper and Anita Louise. The plot tells the story of a man falling in love with an amnesiac woman with two personalities, who is believed to have killed his soldier friend. The film was nominated for four Academy Awards, including a Best Actress in a Leading Role nomination for Jones.
Сюжет
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италияда болған американдық солдат Алан Квинтон досы Роджер Морландқа хаттар жазып тұрады, ол өзінің "ешқандай нормасы, әдептілігі, не талғамы жоқ" екенін мойындайды. Алан Виктория Ремингтонмен ешқашан кездеспеген, бірақ оны "рухани бейне" деп санайды, оған жеке айта алмайтын сезімдерін білдіре алады. Викторияның хаттарға ғашық болғанын түсінеді және Алан осыны айтқаннан кейін Англияда парашютисттерге оқуға (және демалысында Викторияны көруге) кеткен Роджердің оны қатты ұялтатынын ойлайды. Алан Италия майданында жарақаттанып, Роджердің қайтыс болғанын біледі. Азаматтық өмірге қайта бейімделуде қиналады және келіні Хелен Уэнтвортпен уақыт өткізеді. Эссекстегі тәтесінің шаруашылығына көшіп кетеді. Лондонда ағасы оны бір кешке шақырады, онда ол Дилли Карсонмен және өзін Синглтон деп таныстырған әйелмен танысады. Мас күйінде оларға хаттар туралы және ешқашан кездеспеген әйелге ғашық болғаны туралы айтады, ал Дилли ол Виктория туралы айтып отырғанын түсінеді. Ол Аланға кісі өлтіру болғанын және хаттардың оған қатысы бар екенін айтады. Алан мен келіні бір-біріне ғашық емес екенін түсінеді және ол шаруашылыққа көшер алдында жақсылықпен ажырасады. Эссексте Алан Лонгричке бағыттайтын белгіні көреді – ол барлық хаттарды жіберген шаруашылықтың мекенжайы – және үйге барады, онда Виктория бір жылдан астам бұрын қайтыс болғанын естітеді. Роджерді әйелі өлтіргенін де біледі және хаттарды жазғаны үшін өзін кінәлі сезінеді. Лондонға оралғанда Дилли Синглтонның есін жоғалтқанын және шын мәнінде Виктория екенін айтады. Ол Синглтонға хаттарды өзі жазғанын айтпауын өтінеді, өйткені Виктория хаттар арқылы Роджерге ғашық болып, соларға сүйеніп оған үйленген. Дилли Роджерді Лонгричтегі ауылдық үйден пышақталған күйде тапқанын айтады, бірақ Виктория оның қасында қару ұстап тұрса да, не болғанын есіне түсіре алмайды. Сотта ештеңе есіне түсіре алмай, бір жылға түрмедегі психиатриялық ауруханаға жіберіледі, содан кейін Диллидің күтіміне беріледі. Виктория есін қалпына келтірмейді және қазір Синглтон ретінде өмір сүруді жалғастырады, оның бастапқы аты табылған бала ретінде белгілі. Синглтон Аланның Викторияға ғашық екеніне сенді, бірақ Викторияның шын мәнінде өзі екенін түсінбейді. Дегенмен, Алан Синглтонның асырап алған анасы Беатрис Ремингтоннан рұқсат алып, оныңмен үйленеді. Бірақ олардың некесі Аланның Синглтон деп санайтын басқа әйелге деген махаббатынан қиындыққа ұшырайды. Беатрис шаруашылыққа оралады және Синглтон елге сапар кезінде Лонгрич пен шаруашылыққа баруға ынталанады, өйткені оның жасырылған естеліктері оянады. Беатриспен сөйлескенде Синглтон сол тағдырлы түннің оқиғаларын еске түсіре бастайды: Виктория мен мас Роджер Виктория өзі сүйген адамды еске түсіру үшін хаттарды қайта оқып жатқанда дауласады, ал қазіргісі ашкөз және ұрысқыш. Роджер хаттарды өзі жазбағанын айтады, содан кейін ол оны ұрып-соғуға және қорлауға көшеді. Беатрис пышақ алып, оны өлтіреді, ал Виктория оның отқа лақтырған хаттарын құтқаруға тырысады. Алан үйге келгенде Виктория өзінің кім екенін еске түсіреді және хаттарды Алан жазғанын түсінеді. Содан кейін олар құмарлықпен сүйіседі.
Alan Quinton, an American soldier in Italy during World War II, has been writing letters for his friend, Roger Morland, a man who admits he "never had any standards, manners or taste." Alan has never met Victoria Remington, but regards her as a "pin up girl of the spirit," to whom he can express feelings he has never expressed in person. He realizes that Victoria has fallen in love with the letters and is concerned that she will be disappointed by the real Roger, who abruptly leaves for paratrooper training in England (and to see Victoria when on leave) after Alan tells him this. Alan is subsequently injured on the Italian front and finds out that Roger is dead. He is having trouble readjusting to civilian life and spending time with his fiancée, Helen Wentworth. He decides to live at his aunt's farm in Essex. In London, his brother takes him to a party at which he meets Dilly Carson and a woman who introduces herself as Singleton. He drunkenly tells them the story of the letters and falling in love with a woman he's never met, and Dilly realizes he is referring to Victoria. She tells Alan that a murder was committed and the letters were somehow involved. Alan and his fiancée realize they aren't in love and part amicably before he moves to the farm. While in Essex, Alan sees a sign for Longreach — the address of the farm where he sent all the letters — and visits the house, where he is told that Victoria died over a year ago. He also learns that Roger was murdered by his wife, and Alan feels guilty for ever writing the letters. Back in London, Dilly informs him that Singleton is suffering from amnesia and is actually Victoria. She begs him not to tell Singleton that he wrote the letters because Victoria fell in love with Roger through the letters and married him based on them. Dilly recounts that one day, she found Roger stabbed to death in the country house on Longreach, but Victoria was completely unable to remember what happened, even though she was holding the murder weapon right beside him. After a trial during which she cannot remember anything, she is sent to a prison psychiatric hospital for a year and then released into the care of Dilly. Victoria never regained her memory, and continues to now live as Singleton, her original name as a foundling. Singleton believes that Alan is in love with Victoria, but does not realize Victoria is actually herself. Nevertheless, Alan and Singleton marry after he gets permission from her adoptive mother, Beatrice Remington. Their marriage is troubled, however, by Alan's love of who Singleton believes is another woman. Beatrice returns to the farm and Singleton is drawn by her supressed memories during a drive in the country to visit Longreach and the farm. Conversing with Beatrice, Singleton begins to remember the events of that fateful night: Victoria and an inebriated Roger argue as Victoria rereads the letters to remind herself of the man she loves and not the bitter man with her now. Roger reveals that he is not the one who wrote the letters, and he becomes abusive, striking her. Beatrice takes a knife and stabs him to death as Victoria tries to save the letters he had thrown into the fireplace. As Alan arrives at the house, Victoria recalls her true identity and realizes that Alan was the one who wrote the letters. Then they passionately kiss.
Өзгерістер мен өндіріс
Фильмді алғаш продюсерлеген Хал Уоллис болды, ол жақында Warner компаниясындағы өндіріс бөлімінің басшысы лауазымын тастап, Paramount компаниясында продюсер болып жұмыс істеді. Рэндтің Массидің кітабын сценарийге адаптациялауына Эдмонд Ростанның танымал "Сирано де Бержерак" пьесасы да ықпал етті. Рэнд жастығынан бастап француз тілінде оқығаннан бері осы туындыға жоғары баға берген. Ростанның пьесасындағыдай, басты кейіпкер әйел, өзге сарбаз жазған махаббат хаттарының авторы деп ойлаған сарбазға ғашық болады, соның ішінде майданнан келген әсерлі хат та бар еді. Рэндтің нұсқасында психологиялық құпия элементтері қосылып, кейіпкерлер "құрметті аяқталуға" жете алу үшін, хаттардың нақты авторын табады. "Махаббат хаттары" Джонс пен Коттеннің басты рөлдерде ойнаған төрт фильмнің екіншісі. Қалғандары – "Сен кеткеннен кейін" (1944), "Күндегі дуэль" (1946) және "Дженнидің портреті" (1948). Хал Уоллис Джонс пен Коттенді Дэвид О. Селзниктен (сонымен қатар режиссер Уильям Дитерлемен бірге) жеке келісімшарт бойынша шақыруға мәжбүр болды. Коттен – Уоллистің екінші таңдауы болды, ал бірінші таңдауы Грегори Пек фильмнің "Спеллбаундқа" тым ұқсас болғандықтан рөлден бас тартты. Уоллис Селзникпен жұмыс істеудің қиын екенін және ол фильмді бақылауға тырысқанын айтты. Энн Ричардс жақында Уоллиспен келісімшарт жасасқан еді. Ол Барри Салливанмен бірге басты рөлдерге үміткер болды, бірақ Уоллис танымал актерлерді таңдауға шешім қабылдады. Ричардс екінші басты әйел рөліне бекітілді. Фильм түсірілімі 1944 жылдың қазан айында басталып, 1 қаңтарда аяқталды.
The movie was one of the first produced by Hal Wallis, who had recently left his position as head of production at Warner to become a producer with Paramount. Rand's screenplay adaptation of Massie's book was also influenced by Edmond Rostand's famous play Cyrano de Bergerac. Rand had admired the work since reading it in the original French in her youth. As in Rostand's play, the heroine falls in love with a soldier believing him to be the author of certain love letters that had been written for him by another soldier, including a moving note sent from the front. In Rand's version, a dimension of psychological mystery is added, and the heroine discovers the identity of the true author in time for the protagonists to experience a "happy ending." Love Letters is the second of four films that featured both Jones and Cotten in leading roles. The others are Since You Went Away (1944), Duel in the Sun (1946), and Portrait of Jennie (1948). Hal Wallis had to borrow the services of Jones and Cotten from David O. Selznick who had both actors under personal contract (along with director William Dieterle). Cotten was Wallis' second choice, after his first choice, Gregory Peck, turned down the film for being too close to Spellbound. Wallis said Selznick was difficult to deal with and tried to exert control over the film. Ann Richards had recently been put under contract to Wallis. She and Barry Sullivan tested for the leads and for a moment it looked like they might play them but Wallis decided to cast more established stars. Richards was cast in the second female lead role. Filming started October 1944 and ended by 1 January.
Музыка
Виктор Янгтың музыкалық партитурасы «Оскар» сыйлығына ұсынылып, «Love Letters» хит-әнінің мелодиясын қамтыды. Эдвард Хейманның сөзіне жазылған әннің алғашқы танымал нұсқасын әнші Дик Хаймс орындады, оның жазбасы 1945 жылдың қыркүйегінде ең жоғары танымалдылыққа ие болды. 1945 жылдан бері Кетти Лестер, Элисон Мойе, Розмари Клуни, Нат Кинг Коул, Элвис Пресли, Джек Джонс, Элтон Джон, Дел Шеннон және Синеад О’Коннор сияқты көптеген әртістер бұл әнді жазды. Бұл мелодия немесе ән басқа фильмдерде де қолданылды, соның ішінде Дэвид Линчтің «Blue Velvet» (1986) фильмінде Кетти Лестердің нұсқасы пайдаланылды.
The musical score by Victor Young was nominated for an Oscar, and featured the melody of the hit song "Love Letters". The first notable release of the song, with lyrics by Edward Heyman, was by vocalist Dick Haymes whose recording peaked in popularity in September 1945. The song has been recorded by numerous artists since 1945, including Ketty Lester, Alison Moyet, Rosemary Clooney, Nat King Cole, Elvis Presley, Jack Jones, Elton John, Del Shannon, and Sinéad O'Connor, among others. The melody or song has been used in other films, including the David Lynch film Blue Velvet (1986), which features the Ketty Lester version.
Қабылдау
Тәбірлі сын-пікірлер көбінесе жағымсыз болғанымен, «Махаббат хаттары» прокатта сәтті өтті. «Chicago Tribune» газеті бейтараптылық танытты: «Бұл – «әлдебір» фильмдердің бірі, яғни ұнауыңыз жеке талғамға байланысты. Романтикаға бой ұрғандар оны құмарлана қабылдаса, қалғандары мүлдем басқаша пікірде болуы мүмкін. Мисс Джонс фильмнің соңғы жартысында жақсы актерлік шеберлігін көрсетсе, алғашқыда әдейілеп жасалған қимылдарымен, тіпті қадамдарымен де ақымақтыққа салынып көрінеді. Мистер Коттен әрқашанғыдай берік және талантты ойын көрсетсе де, тіпті ол да мелодрамалық сөздер мен жағдайлардың батпағына батып кетеді. Фильмдегі ешкім адам сияқты сөйлемейді, тіпті «Гаргуль» деп аталған ескі шаруа да философиялық ойлармен бөліседі. Мүмкін, мен білімді емеспін, өмірдің ауыртпалық емес екенін түсіне алмаймын, бірақ сирек кездесетін сәттерді есептемегенде, «Махаббат хаттары» маған қатты жалықтырды.
Although critical reviews were mostly negative, Love Letters succeeded at the box office. The Chicago Tribune was indifferent: “This is one of those ‘depends’ pictures — meaning that liking it is a matter of personal taste. Incurable romantics will probably eat it up; others may have a very different reaction. Miss Jones does some fine acting in the last half of the film, but seems just plain silly, with affectation extending even to the way she walked, in the beginning. Mr. Cotten, as always, gives a solid and talented performance, but even he almost sinks into the morass of melodramatic verbiage and situations. No one in the film talks like a human being — every one philosophizes all over the place, even the old handyman, coyly known as ‘the gargoyle.’ Maybe I just ain’t erudite, and don’t appreciate that life isn’t a burden, etc., but except for rare moments, I found ‘Love Letters’ a distinct bore.