1978 жылғы Египет-Израиль келісімдерінің Camp David келісімдері
Camp David Accords
Кэмп-Дэвид келісімдері: Мысыр мен Израиль арасындағы 1978 жылғы тарихи келісім. Бейбітшілік жолындағы маңызды қадам, Нобель сыйлығы, Палестина мәселесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1978 жылғы Египет пен Израиль арасындағы саяси келісім
1978 political agreement between Egypt and Israel
Кэмп-Дэвид келісімдері – 1978 жылдың 17 қыркүйегінде Египет президенті Анвар Садат пен Израиль премьер-министрі Менахим Бегин АҚШ президентінің Мэриленд штатындағы Кэмп-Дэвид резиденциясында он екі күнге созылған құпия келіссөздерден кейін қол қойған екі саяси келісім. Екі аялық келісімге Ақ үйde президент Джимми Картер куә болды. Осы аялардың екіншісі (Египет пен Израиль арасындағы бейбіт келісімді жасасу жөніндегі ая) 1979 жылғы Египет-Израиль бейбіт келісіміне тікелей жол ашты. Осы келісімге байланысты Садат пен Бегин 1978 жылғы Нобель бейбіт сыйлығымен марапатталды. Бірінші ая (Жақын Шығыстағы бейбітшілік жөніндегі ая) Палестина территорияларына қатысты болды, ол палестиналықтардың қатысуынсыз жасалды және Біріккен Ұлттар Ұйымы тарапынан айыпталып, қараланды.
The Camp David Accords were a pair of political agreements signed by Egyptian President Anwar Sadat and Israeli Prime Minister Menachem Begin on 17 September 1978, following twelve days of secret negotiations at Camp David, the country retreat of the President of the United States in Maryland. The two framework agreements were signed at the White House and were witnessed by President Jimmy Carter. The second of these frameworks (A Framework for the Conclusion of a Peace Treaty between Egypt and Israel) led directly to the 1979 Egypt–Israel peace treaty. Due to the agreement, Sadat and Begin received the shared 1978 Nobel Peace Prize. The first framework (A Framework for Peace in the Middle East), which dealt with the Palestinian territories, was written without participation of the Palestinians and was condemned by the United Nations.
Картер бастамасы
Картер мен Мемлекеттік хатшы Сайрус Вэнстің алдын ала кездесулері Женева бейбітшілік конференциясына негізделген бейбіт процесті қайта жандандыру жоспарын ұсынды және араб-израиль бейбітшілігі үшін үш негізгі мақсатты белгіледі: Израильдің бейбіт өмір сүруге құқығын араб елдерінің мойындауы, Израильдің алты күндік соғыста басып алған аумақтардан шығуы, көрші араб мемлекеттерімен келіссөздер арқылы Израильдің қауіпсіздігіне қауіп тудырмау және біртұтас Иерусалимді қамтамасыз ету. Кемп-Дэвид келісімдері – Джими Картер президент болғаннан кейін басталған, Мысыр, Израиль және АҚШ-тың 14 айлық дипломатиялық күш-жігерінің нәтижесі болды. Алғашқы күш-жігер Израиль мен араб елдері арасындағы дауларды кешенді түрде шешуге бағытталған, бірақ кейіннен Израиль мен Мысыр арасындағы екіжақты келісімге қол жеткізуге ұласты. 1977 жылғы 20 қаңтарда президенттік лауазымға келгеннен кейін, президент Картер 1976 жылғы АҚШ президенттік науқаны кезінде тоқтап қалған Таяу Шығыс бейбіт процесін қайта жандандыруға кірісті. Брукингс институтының есебіндегі кеңеске сүйене отырып, Картер Генри Киссинджердің 1973 жылғы Йом-Киппур соғысынан кейінгі «шатл» дипломатиясына тән кезеңдік, екіжақты бейбіт келіссөздерді кешенді, көпжақты тәсілмен алмастыруды жөн көрді. Йом-Киппур соғысы БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 242-ші қаулысында жазылған мақсаттарға жетуге жасалған күш-жігерді одан әрі қиындатты. Израильдің премьер-министрі Ицхак Рабин және оның ізбасары Менахем Бегин екеуі де халықаралық конференцияға күмәмен қарады.
Carter's and Secretary of State Cyrus Vance's exploratory meetings gave a basic plan for reinvigorating the peace process based on a Geneva Peace Conference and had presented three main objectives for Arab–Israeli peace: Arab recognition of Israel's right to exist in peace, Israel's withdrawal from occupied territories gained in the Six Day War through negotiating efforts with neighboring Arab nations to ensure that Israel's security would not be threatened and securing an undivided Jerusalem. The Camp David Accords were the result of 14 months of diplomatic efforts by Egypt, Israel, and the United States that began after Jimmy Carter became President. The efforts initially focused on a comprehensive resolution of disputes between Israel and the Arab countries, gradually evolving into a search for a bilateral agreement between Israel and Egypt. Upon assuming office on 20 January 1977, President Carter moved to rejuvenate the Middle East peace process that had stalled throughout the 1976 presidential campaign in the United States. Following the advice of a Brookings Institution report, Carter opted to replace the incremental, bilateral peace talks which had characterized Henry Kissinger's shuttle diplomacy following the 1973 Yom Kippur War with a comprehensive, multilateral approach. The Yom Kippur War further complicated efforts to achieve the objectives written in United Nations Security Council Resolution 242. Israel's Prime Minister Yitzhak Rabin and his successor, Menachem Begin, were both skeptical of an international conference.
Қатысушы тараптар
Картер кез келген бейбіт келісімді мүмкін ету үшін оған сүйенуге болатын мемлекет басшыларымен кездесті. Қызмет еткен бірінші жылының соңына дейін ол Мысырдың Анвар Садатымен, Иорданияның Хусейн патшасымен, Сирияның Хафез әл-Асадымен және Израильдің Ицхак Рабинымен кездесті. Садаттың бейбітшілік бастамасын қолдағанына қарамастан, Хусейн патша бейбіт келіссөздерге қатысудан бас тартты; Бегин Иорданияға көп пайда көруге мүмкіндік бермеді, сондай-ақ Хусейн Иорданияны араб әлемінен оқшаулап, Сирия мен Палестина Азаттық Ұйымын (ПАҰ) ашуландырады деп қорқытты. Израильмен бейбітшілік туралы келіссөздерге мүддесі жоқ Хафез әл-Асад та АҚШ-қа барудан бас тартты және тек Картермен Женевада кездесуге келісті.
Carter visited the heads of state on whom he would have to rely to make any peace agreement feasible. By the end of his first year in office, he had already met with Anwar El Sadat of Egypt, King Hussein of Jordan, Hafez al Assad of Syria, and Yitzhak Rabin of Israel. Despite the fact that he supported Sadat's peace initiative, King Hussein refused to take part in the peace talks; Begin offered Jordan little to gain and Hussein also feared he would isolate Jordan from the Arab world and provoke Syria and the PLO if he engaged in the peace talks as well. Hafez al Assad, who had no interest in negotiating peace with Israel, also refused to come to the United States and only agreed to meet with Carter in Geneva.
Садат бастамасы
Садат 1971 жылдың ақпан айында Израильмен бейбітшілік орнату мүмкіндігі туралы алғаш рет айтты; 1970-жылдары Мысыр көптеген бастамалардың иесі болды. 1977 жылдың 9 қарашасында ол Иерусалимге барып, Кнессет алдында сөйлеу ниетін жариялап, әлемді таң қалдырды. Көп ұзамай Израиль үкіметі АҚШ-тың Мысырдағы елшісі арқылы Садатқа Кнессетте сөйлеуге шақыру туралы хабарлама жолдады. Садаттың сөйлегенінен он күн өткен соң, ол үш күндік тарихи сапарға келді, ол Израиль мен араб мемлекеті арасындағы алғашқы бейбітшілік процесін бастады. Израиль-араб бейбітшілік бастамаларындағыдай, Вашингтон да күтпеген жағдайға тап болды. Ақ үй мен Мемлекеттік департамент Садаттың Синайды мүмкіндігінше тез қайтарып алуға тырысып, палестиналық мәселені екінші орынға қойғанына алаңдады. Садат мықты саяси нанымдары бар, басты мақсатына ұмтылатын адам ретінде танылды, бірақ оның идеологиялық негізі болмады, бұл оны саяси тұрғыдан тұрақсыз етті. Садаттың сапары Мысырда бейбітшілік тақырыбында сөйлеген сөзінен кейін болды, онда ол "тіпті Иерусалимге" де болса, кез келген жерге сапар шегуге дайын екенін мәлімдеді. Бұл сөз Бегин үкіметін Садатты шақыруды қабылдаса, шақыруға дайын екенін жариялауға итермеледі. Садат Кнессетте сөйлеген сөзінде бейбітшілік, Израильдің оккупацияланған территорияларының мәртебесі және палестиналық босқындар мәселесі туралы өз пікірлерін білдірді. Бұл әрекет Батыс пен Шығыстың Женева конференциясын жандандыруға бағытталған ниеттеріне қайшы келді. Бұл қадамның себебі НАТО елдерінің Египет экономикасын жақсартуға көмектесуіне деген құлшынысы, Мысырдың араб әлемінің мүддесінен гөрі өз мүддесіне көбірек назар аударуы керек деген сенім және Израильмен келісімнің басқа араб елдерімен де келісімге келуге және палестиналық мәселені шешуге көмектесетініне үміттену болды. Премьер-министр Бегиннің Садаттың бастамасына берген жауабы, Картер мен Садаттың үміттенгенідей болмаса да, египеттік басшымен келіссөздерге дайындығын көрсетті. Садат сияқты Бегин де екіжақты келіссөздердің ел мүддесіне қызмет ететінін түсінді. Бұл Израильге үлкен араб делегациясының көлемін пайдаланып, жағымсыз немесе қабылдауға болмайтын талаптар қоюы мүмкін болғаннан гөрі, тек Мысырмен келіссөздер жүргізуге мүмкіндік береді. Израиль Мысырдың өзіне қарсы арабтар мен шығыс коммунистерінен қорғауға көмектесетініне сенді. Сонымен қатар, басшылар арасындағы тікелей келіссөздер – саммит дипломатиясы – Мысырды басқа араб елдерінен ерекшелендіретін еді. Картердің кеңесшілері Мароккодағы Даян мен Садаттың өкілі Хасан Тухами арасындағы құпия келіссөздер туралы білмеді, бұл Садаттың бастамасына жол ашты. Шындығында, Мысыр мен Израиль Картерді Женева жолынан бұруға күш біріктірді. Садаттың Кнессетте сөйлеген сөзінің негізгі мәні 242 және 338 қаулыларын іске асыру туралы өтініш болды. Садаттың сапары 1977 жылдың желтоқсанындағы Каир конференциясы сияқты алдын ала келіссөздердің бірінші қадамы болды.
Sadat first spoke about the possibility of peace with Israel in February 1971; Egypt was the initiator of many moves in the 1970s. On 9 November 1977, he startled the world by announcing his intention to go to Jerusalem and speak before the Knesset. Shortly afterward, the Israeli government cordially invited him to address the Knesset in a message passed to Sadat via the US ambassador to Egypt. Ten days after his speech, Sadat arrived for the groundbreaking three day visit, which launched the first peace process between Israel and an Arab state. As would be the case with later Israeli–Arab peace initiatives, Washington was taken by surprise; the White House and State Department were particularly concerned that Sadat was merely reaching out to reacquire Sinai as quickly as possible, putting aside the Palestinian problem. Considered as a man with strong political convictions who kept his eye on the main objective, Sadat had no ideological base, which made him politically inconsistent. The Sadat visit came about after he delivered a speech in Egypt stating that he would travel anywhere, "even Jerusalem," to discuss peace. That speech led the Begin government to declare that, if Israel thought that Sadat would accept an invitation, Israel would invite him. In Sadat's Knesset speech he talked about his views on peace, the status of Israel's occupied territories, and the Palestinian refugee problem. This tactic went against the intentions of both the West and the East, which were to revive the Geneva Conference. The gesture stemmed from an eagerness to enlist the help of the NATO countries in improving the ailing Egyptian economy, a belief that Egypt should begin to focus more on its own interests than on the interests of the Arab world, and a hope that an agreement with Israel would catalyze similar agreements between Israel and her other Arab neighbors and help solve the Palestinian problem. Prime Minister Begin's response to Sadat's initiative, though not what Sadat or Carter had hoped, demonstrated a willingness to engage the Egyptian leader. Like Sadat, Begin also saw many reasons why bilateral talks would be in his country's best interests. It would afford Israel the opportunity to negotiate only with Egypt instead of with a larger Arab delegation that might try to use its size to make unwelcome or unacceptable demands. Israel felt Egypt could help protect Israel from other Arabs and Eastern communists. In addition, the commencement of direct negotiations between leaders – summit diplomacy – would distinguish Egypt from her Arab neighbors. Carter's people apparently had no inkling of the secret talks in Morocco between Dayan and Sadat's representative, Hassan Tuhami, that paved the way for Sadat's initiative. Indeed, in a sense Egypt and Israel were ganging up to push Carter off his Geneva track. The basic message of Sadat's speech at the Knesset were the request for the implementation of Resolutions 242 and 338. Sadat's visit was the first step to negotiations such as the preliminary Cairo Conference in December 1977.
Мысыр мен Израиль келіссөздері
Израиль мен Мысыр үшін Иерусалимде Садат пен Бегин бастаған келіссөздерді жалғастыру үшін механизм әлі құрылмаған еді. Мысыр президенті Бегинге Израильдің Каирдегі АҚШ елшілігіне құпия өкілді орналастыруды ұсынды. Американдық "қамқорлық" арқылы, мысырлық және израильдік басшылардың арасында байланыс жасайтын израильдіктің нақты кім екені тек Каирдегі АҚШ елшісіне ғана белгілі болар еді. Өздерінің қабілетті келіссөзшілер тобымен және әрқайсысының мүдделерін ескере отырып, екі көшбасшы да 1978 жылдың 5-17 қыркүйегінде Кемп-Дэвидке 13 күндік шиеленісті және драматикалық келіссөздерге келді. Картердің кеңесшілері Палестина мәселесін шешуге бағытталған Египет-Израиль келісімін жасауға ұмтылды. Олар екі ел арасындағы қысқа, еркін және ашық байланысқа сенді, оны тиімді келісімге қол жеткізу үшін нығайтуды көздеді. Дегенмен, Картер олардың "көтерілуі жеткіліксіз" деп ойлады және Синай түбегі мен Батыс жағалауды Израильге қайтару туралы жазбаша "жер үшін бейбітшілік" келісімін жасауға қызығушылық танытты. Египет пен Израиль басшылары бірнеше рет келіссөздерден бас тартқысы келді, бірақ Картердің жеке өтініштерімен қайтадан келіссөздерге оралды. Бегин мен Садаттың бір-біріне деген өшпенділігі соншалық, олар сирек тікелей байланысқа түсті; сондықтан Картер Садатпен немесе Бегинмен жеке-жеке кездесулер өткізіп, өзінің шаттл дипломатиясының микрокосмын жүргізуге мәжбүр болды, содан кейін үшінші тараптың кабинасына оралып, талқылаулардың мәнін жеткізді. Бегин мен Садат "әдепкі сөздерді айтпай" және "клаустрофобияға ұшырап" жүрді. Әсіресе, келіссөздердің оныншы күні қиын жағдай туды. Синайдан Израильтік поселендерді шығару және Батыс жағалаудың мәртебесі мәселелері тұйыққа тірелді. Картердің таңдауы Бегинге Батыс жағалау мәселесін беру арқылы келісімді сақтап қалуға тырысу немесе Садаттың Синай түбегіндегі барлық поселендерді жою туралы ұстанымын қолдау болды. Әйтпесе, ол келіссөздерді тоқтатып, олардың сәтсіздігінің себептерін хабарлап, Бегинге кінәні жүктеуге рұқсат беруі мүмкін еді. Картер жалғастыруды таңдады және тағы үш күн келіссөздер жүргізді. Осы уақыт ішінде Картер екі көшбасшыны жақын маңдағы Геттисбург ұлттық әскери паркіне алып барды, американдық Азамат соғысын олардың өзінің күресінің метафорасы ретінде пайдалануға үміттенеді. Нәтижесінде, Кемп-Дэвид келісімін белгілеген 13 күн сәтті деп есептелді, өйткені Картердің Израиль-Мысыр келісімін алуға деген шешімділігі, бір ғана халықаралық мәселеге жұмсалған маңызды уақытты білдірді. Сонымен қатар, Картер толыққанды американдық сыртқы саясат командасының иесі болды. Израиль делегациясының құрамында министрлер Даян мен Вейцман, заңгерлер доктор Меир Розенне және Ахарон Барак та болды. Бұқаралық ақпарат құралдарының болмауы да келісімнің табысына үлкен үлес қосты: екі көшбасшының да өзінің саяси органдарын сендіруге немесе оппозиция мүшелерінің ықпалымен шешімдер қабылдауға мүмкіндік болмады. Егер екі көшбасшының біреуі келіссөздерден бас тартқанда, бұл апатқа ұшырап, саммит сәтсіздігі үшін жауапкершілікті қабылдауға және Ақ үйден алшақтауға әкелген болар еді. Ақырында, Бегин де, Садат та осы жағдайларға тәуекел етуге дайын болмады. Екеуі де келісімге қол жеткізу үшін үлкен саяси капитал мен уақыт жұмсады.
A mechanism had yet to be created for Israel and Egypt to pursue the talks begun by Sadat and Begin in Jerusalem. The Egyptian president suggested to Begin that Israel place a secret representative in the American embassy in Cairo. With American "cover," the true identity of the Israeli, who would liaise between the Egyptian and Israeli leaders, would be known only to the American ambassador in Cairo. Accompanied by their capable negotiating teams and with their respective interests in mind, both leaders converged on Camp David for 13 days of tense and dramatic negotiations from 5 to 17 September 1978. Carter's advisers insisted on the establishment of an Egyptian–Israeli agreement which would lead to an eventual solution to the Palestine issue. They believed in a short, loose, and overt linkage between the two countries amplified by the establishment of a coherent basis for a settlement. However, Carter felt they were not "aiming high enough" and was interested in the establishment of a written "land for peace" agreement with Israel returning the Sinai Peninsula and West Bank. Numerous times both the Egyptian and Israeli leaders wanted to scrap negotiations, only to be lured back into the process by personal appeals from Carter. Begin and Sadat had such mutual antipathy toward one another that they only seldom had direct contact; thus Carter had to conduct his own microcosmic form of shuttle diplomacy by holding one on one meetings with either Sadat or Begin in one cabin, then returning to the cabin of the third party to relay the substance of his discussions. Begin and Sadat were "literally not on speaking terms," and "claustrophobia was setting in." A particularly difficult situation arose on the tenth stalemated day of the talks. The issues of Israeli settlement withdrawal from the Sinai and the status of the West Bank created what seemed to be an impasse. In response, Carter had the choice of trying to salvage the agreement by conceding the issue of the West Bank to Begin, while advocating Sadat's less controversial position on the removal of all settlements from the Sinai Peninsula. Or he could have refused to continue the talks, reported the reasons for their failure, and allowed Begin to bear the brunt of the blame. Carter chose to continue and for three more days negotiated. During this time, Carter even took the two leaders to the nearby Gettysburg National Military Park in the hopes of using the American Civil War as a simile to their own struggle. Consequently, the 13 days marking the Camp David Accords were considered a success, in part due to Carter's determination in obtaining an Israeli–Egyptian agreement, which represented considerable time focused on a singular international problem. Additionally, Carter was beneficiary to a fully pledged American foreign team. Likewise, the Israeli delegation had a stable of excellent talent in Ministers Dayan and Weizman and legal experts Dr. Meir Rosenne and Aharon Barak. Furthermore, the absence of the media contributed to the Accord's successes: there were no possibilities provided to either leader to reassure his political body or be driven to conclusions by members of his opposition. An eventual scrap of negotiations by either leader would have proven disastrous, resulting in taking the blame for the summit's failure as well as a disassociation from the White House. Ultimately, neither Begin nor Sadat was willing to risk those eventualities. Both of them had invested enormous amounts of political capital and time to reach an agreement.
Ішінара келісімдер
Кемп-Дэвид келісімдері екі жеке келісімнен тұрады: "Орта Шығыста бейбітшілікке арналған негізгі қағидалар" және "Мысыр мен Израиль арасындағы бейбітшілік шартын жасауға арналған негізгі қағидалар". Екіншісі 1979 жылғы наурыз айында қол қойылған Мысыр-Израиль бейбітшілік шартына жол ашты. Келісімдер мен бейбітшілік шартының екеуі де Мысыр мен АҚШ, сондай-ақ Израиль мен АҚШ арасындағы түсіністік хаттарымен бірге келді.
The Camp David Accords comprise two separate agreements: "A Framework for Peace in the Middle East" and "A Framework for the Conclusion of a Peace Treaty between Egypt and Israel", the second leading towards the Egypt–Israel peace treaty signed in March 1979. The agreements and the peace treaty were both accompanied by "side letters" of understanding between Egypt and the U. S. and Israel and the U. S.
Батыс жағалау мен Газа секциясының негізгі нүктелері
Мысыр, Израиль, Иордания және палестиналықтардың өкілдері палестиналық мәселенің барлық жақтарын шешу жөніндегі келіссөздерге қатысуы керек. (1.) Мысыр мен Израиль биліктің бейбіт және тәртіпті түрде берілуін қамтамасыз ету және барлық тараптардың қауіпсіздік мүдделерін ескере отырып, Батыс жағалау мен Газа үшін бес жылдан аспайтын мерзімге өтпелі кезең орнатуға келіседі. Тұрғындарға толық автономия беру мақсатында, осы келісім бойынша Израильдің әскери үкіметі мен оның азаматтық әкімшілігі осы аймақтардың тұрғындары қолданыстағы әскери үкіметтің орнына өздерін басқарушы билікті еркін сайлап тағайындағаннан кейін қайтарылады. (2.) Мысыр, Израиль және Иордания Батыс жағалау мен Газада өзін-өзі басқаруды құру жолдары туралы келіседі. Мысыр мен Иордания делегацияларына Батыс жағалау мен Газадан немесе өзара келісім бойынша басқа палестиналықтар кіре алады. Тараптар Батыс жағалау мен Газада жүзеге асырылатын өзін-өзі басқару билігінің өкілеттіктері мен жауапкершілігін анықтайтын келісімге келеді. Израиль қарулы күштерінің шығарылуы және қалған Израиль күштерінің белгіленген қауіпсіздік орындарына қайта орналастырылуы жүзеге асырылады. Келісімде ішкі және сыртқы қауіпсіздікті және қоғамдық тәртіпті қамтамасыз ету шаралары да қарастырылады. Иордания азаматтары да қатыса алатын күшті жергілікті полиция құрылады. Сонымен қатар, Израиль мен Иордания күштері шекара қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін бірлескен патрульдерге және бақылау бекеттеріне қатысады. (3.) Батыс жағалау мен Газадағы өзін-өзі басқару органы (әкімшілік кеңес) құрылып, оның қызметі басталғаннан кейін бес жылдық өтпелі кезең басталады. Мүмкіндігінше ертерек, бірақ өтпелі кезең басталғаннан кейін үшінші жылдан кешіктірмей, Батыс жағалау мен Газаның түпкілікті мәртебесін және оның көршілерімен қарым-қатынасын анықтау және өтпелі кезең аяқталғанға дейін Израиль мен Иордания арасында бейбіт келісім жасау үшін келіссөздер жүргізіледі. Бұл келіссөздер Мысыр, Израиль, Иордания және Батыс жағалау мен Газа тұрғындарының сайланған өкілдері арасында өтеді. Келіссөздер БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесінің 242 қарары мен оның қағидаларына негізделеді. Келіссөздер шекаралардың орналасуы және қауіпсіздік шараларының сипаты сияқты мәселелерді шешеді. Келіссөздердің нәтижесі палестиналықтардың заңды құқықтарын және олардың әділ талаптарын мойындауы тиіс. Аталған келісім тек Батыс жағалау мен Газа тұрғындарының дербестігіне қатысты болды. Онда Иерусалимнің мәртебесіне және палестиналықтардың отанына оралу құқығына қатысты ешнәрсе айтылмады. 1979 жылдың 6 желтоқсанында БҰҰ 34/70 қарарымен палестиналықтардың құқықтарын және жан-жақты бейбітшілік шешімдерін қанағаттандырмайтын барлық ішінара келісімдер мен жеке шарттар айыпталды, Израильдің оккупациясын айыптап, барлық оккупацияланған аумақтардан шығу талап етілді. 12 желтоқсанда БҰҰ 34/65 Б қарарымен Кемп-Дэвид келісімдерінің және осыған ұқсас келісімдердің нақты бөліктері қабылданбады, олар аталған талаптарға сәйкес келмеді. Осындай барлық ішінара келісімдер мен жеке шарттар қатаң айыпталып, Кемп-Дэвид келісімдерінің палестиналықтардың болашағына қатысты бөлігі және осыған ұқсас келісімдер жарамсыз деп жарияланды.
Egypt, Israel, Jordan and the representatives of the Palestinian people should participate in negotiations on the resolution of the Palestinian problem in all its aspects. (1.) Egypt and Israel agree that, in order to ensure a peaceful and orderly transfer of authority, and taking into account the security concerns of all the parties, there should be transitional arrangements for the West Bank and Gaza for a period not exceeding five years. In order to provide full autonomy to the inhabitants, under these arrangements the Israeli military government and its civilian administration will be withdrawn as soon as a self governing authority has been freely elected by the inhabitants of these areas to replace the existing military government. (2.) Egypt, Israel, and Jordan will agree on the modalities for establishing elected self governing authority in the West Bank and Gaza. The delegations of Egypt and Jordan may include Palestinians from the West Bank and Gaza or other Palestinians as mutually agreed. The parties will negotiate an agreement which will define the powers and responsibilities of the self governing authority to be exercised in the West Bank and Gaza. A withdrawal of Israeli armed forces will take place and there will be a redeployment of the remaining Israeli forces into specified security locations. The agreement will also include arrangements for assuring internal and external security and public order. A strong local police force will be established, which may include Jordanian citizens. In addition, Israeli and Jordanian forces will participate in joint patrols and in the manning of control posts to assure the security of the borders. (3.) When the self governing authority (administrative council) in the West Bank and Gaza is established and inaugurated, the transitional period of five years will begin. As soon as possible, but not later than the third year after the beginning of the transitional period, negotiations will take place to determine the final status of the West Bank and Gaza and its relationship with its neighbors and to conclude a peace treaty between Israel and Jordan by the end of the transitional period. These negotiations will be conducted among Egypt, Israel, Jordan and the elected representatives of the inhabitants of the West Bank and Gaza. The negotiations shall be based on all the provisions and principles of UN Security Council Resolution 242. The negotiations will resolve, among other matters, the location of the boundaries and the nature of the security arrangements. The solution from the negotiations must also recognize the legitimate right of the Palestinian peoples and their just requirements. The framework merely concerned autonomy of the inhabitants of West Bank and Gaza. It neither mentions the status of Jerusalem, nor the Palestinian Right of Return. On 6 December 1979, the UN condemned in Resolution 34/70 all partial agreements and separate treaties that did not meet the Palestinian rights and comprehensive solutions to peace; it condemned Israel's continued occupation and demanded withdrawal from all occupied territories. On 12 December, in Resolution 34/65 B, the UN rejected more specific parts of the Camp David Accords and similar agreements, which were not in accordance with mentioned requirements. All such partial agreements and separate treaties were strongly condemned. The part of the Camp David accords regarding the Palestinian future and all similar ones were declared invalid.
Мысыр мен Израиль арасындағы бейбітшілік туралы негіздемелік келісім
Екінші келісім алты айдан кейін бейбіт келісімге негіз болды, әсіресе Синай түбегінің тағдырын шешуде. Израиль Синайдан әскери күштерін шығаруға келісті, алты күндік соғыстан бері онда салынған төрт әуе базасынан бас тартты (оң жақтағы картаны қараңыз), 4500 азаматтық тұрғынын эвакуациялады және Мысырмен қалыпты дипломатиялық қарым-қатынас орнату, Суэц каналы мен басқа да жақын су жолдары (мысалы, Тиран бұғазы) арқылы еркін өтуге кепілдік беру, сондай-ақ Мысырдың Синай түбегінде, әсіресе Израильден 20-40 км қашықтықта орналастыра алатын күштеріне шектеу қоюға келісті. Бұл процеске үш жыл уақыт қажет болды. Израиль сонымен қатар әскерлерін Мысыр шекарасынан 3 км қашықтықта ұстауға және Мысыр мен Иордания арасындағы еркін өтуді қамтамасыз етуге міндеттенді. Әскерін шығарумен бірге Израиль Синайдың батысындағы Мысырдың Абу Рудейс мұнай кендерін де қайтарды, онда ұзақ мерзімді, коммерциялық тұрғыдан пайдалы құдықтар бар еді.
The second framework outlined a basis for the peace treaty six months later, in particular deciding the future of the Sinai peninsula. Israel agreed to withdraw its armed forces from the Sinai, gave up its four air bases that had been built there since the Six Day War (see map to the right), evacuate its 4,500 civilian inhabitants, and restore it to Egypt in return for normal diplomatic relations with Egypt, guarantees of freedom of passage through the Suez Canal and other nearby waterways (such as the Straits of Tiran), and a restriction on the forces Egypt could place on the Sinai peninsula, especially within 20–40 km from Israel. This process would take three years to complete. Israel also agreed to limit its forces a smaller distance (3 km) from the Egyptian border, and to guarantee free passage between Egypt and Jordan. With the withdrawal, Israel also returned Egypt's Abu Rudeis oil fields in western Sinai, which contained long term, commercially productive wells.
Израильдің қоғамдық қолдауы
Израильдіктердің көпшілігі келісімдерді қолдағанмен, Израильдік қоныс аударушылар қозғалысы оларға қарсы шықты, себебі Садаттың Синай түбегінде Израильдің ешқандай қатысуы болмаған келісімге келісуден бас тартуы, олардың бүкіл Синай түбегінен шығуы керек екенін білдірді. Израильдік қоныс аударушылар үкіметке өздерінің қоныстарын бұзуға жол бермеуге тырысты, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталды. Израильде Кемп-Дэвид бейбіт келісіміне қолдау әлі де күшті, ол ұлттық консенсусқа айналды, 2001 жылы Израильдегі Жаффи стратегиялық зерттеулер орталығы жүргізген сауалнама бойынша Израильдіктердің 85% оны қолдайды.
Although most Israelis supported the Accords, the Israeli settler movement opposed them because Sadat's refusal to agree to a treaty in which Israel had any presence in the Sinai Peninsula at all meant they had to withdraw from the entire Sinai Peninsula. Israeli settlers tried to prevent the government from dismantling their settlements, but were unsuccessful. In Israel, there is lasting support of the Camp David Peace Accords, which have become a national consensus, supported by 85% of Israelis according to a 2001 poll taken by the Jaffee Center for Strategic Studies (Israel based).
Анвар Садаттың өлтірілуі
Президент Садат 1978 жылғы 17 қыркүйекте Кемп-Дэвид келісімдеріне қол қойып, Израиль премьер-министрі Бегинмен бірге 1978 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығын алғаннан кейін, 1981 жылғы 6 қазанда Египеттің Суэц каналын кесіп өту мерекесін атап өту үшін Каирде өткен жыл сайынғы жеңіс шеруі кезінде Египеттік Исламдық Жиһад ұйымының мүшелері тарапынан өлтірілді. Президенттің жеке күзетіне осы ұйымның төрт мүшесі еніп, әскери шеруге қатысқан жүк көлігінде жасырынған. Көлік президентке жақындағанда, соғысшылардың жетекшісі – лейтенант Халид Исламбули – көліктен шығып, президентке қарай үш граната лақтырды; олардың тек біреуі ғана жарылды. Қалғандары автоматты мылтықтармен атып, президент Садатты 37 оқпен жаралады. Ол әскери госпитальге жеткізілді, бірақ екі сағаттан кейін қайтыс болды. Барлығы 11 адам жарақаттан қаза тауып, 28 адам жарақат алды. Қаза тапқандардың арасында Куба елшісі, Омандық генерал-майор және копт православие епископы болды. Жарақат алғандардың арасында Египет вице-президенті Хосни Мубарак, Ирландия қорғаныс министрі Джеймс Тулли және АҚШ-тың төрт әскери байланыс офицері бар. Кісі өлтірушілердің бірі қаза тауып, қалған үшеуі жараланып, ұсталды. Тірі қалған кісі өлтірушілер сотталып, президентті өлтіргені және осы процесте тағы 10 адамды өлтіргені үшін кінәлі деп танылды; олар өлім жазасына кесілді және 1982 жылғы 15 сәуірде өлім жазасы орындалды.
President Sadat's signing of the Camp David Accords on 17 September 1978 and his shared 1978 Nobel Peace Prize with Israeli Prime Minister Begin led to his assassination on 6 October 1981 by members of the Egyptian Islamic Jihad during the annual victory parade held in Cairo to celebrate Egypt's crossing of the Suez Canal. The president's personal protection was infiltrated by four members of this organization, who were hiding in a truck passing through the military parade with other military vehicles. As the truck approached the president, the leader of the belligerents – Lieutenant Khalid Islambouli – came out of the truck and threw three grenades towards the president; only one of the three exploded. The rest of the team opened fire with automatic assault rifles and struck President Sadat with 37 rounds. He was airlifted to a military hospital, where he died two hours after arriving. In total, 11 were killed from collateral gunfire and 28 were injured. Among the killed were the Cuban ambassador, an Omani general, and a Coptic Orthodox bishop. Among the wounded were Egyptian Vice President Hosni Mubarak, Irish Defence Minister James Tully, and four U. S. military liaison officers. One of the assassins was killed and the other three were wounded and taken into custody. The surviving assassins were tried and found guilty of assassinating the president and killing 10 others in the process; they were sentenced to capital punishment, and were executed on 15 April 1982.
Негізгі дереккөздер
Медад, Исраел, ред., Хурвиц, Цви Гарри, ред. Бейбітшілік жасауда: Менахем Бегин – Анвар Садаттың жеке хат алмасуы, Гефен баспасы, 2011.
Medad, Yisrael, ed., Hurwitz, Zvi Harry, ed. Peace in the Making The Menachem Begin – Anwar Sadat Personal Correspondence, Gefen Publishing House, 2011.
Басқа дереккөздер
Адам Кертистің 2004 жылғы "Түнғымыштардың күші" деректі фильмінің екінші және үшінші бөлімдері Кемп-Дэвид келісімдерін фундаменталистік мұсылмандар тұрғысынан қарастырып зерттейді.
Adam Curtis' 2004 documentary The Power of Nightmares, in its second and third part, studies the Camp David Accords from the point of view of fundamentalist Muslims.