Жүсіп Халил Жибран: Өмір және шығармалары

Кіріспе

Ливандық-американ суретшісі, ақын және жазушы

Жібран Халил Жібран (جُبْرَان خَلِيل جُبْرَان, немесе ALA, ; 6 қаңтар 1883 – 10 сәуір 1931), көбінесе ағылшын тілінде Халил Жібран деп аталады ( /k//ɑː/'/l//iː//l// //dʒ//ɪ/'/b//r//ɑː//n/ kahLEEL jiBRAHN), ливандық-американ жазушысы, ақыны және бейнелеуші суретші; ол сонымен қатар философ саналды, бірақ ол өзі бұл атаудан бас тартты. Ол ең белгілісі «Пайғамбар» кітабының авторы ретінде танымал, ол алғаш рет 1923 жылы АҚШ-та жарық көрді және сол кезде 100-ден астам тілге аударылған, барлық уақыттағы ең көп сатылған кітаптардың біріне айналды. Осман империясының билігіндегі Ливан тауының Башарри ауылында маронит христиан отбасында дүниеге келген жас Жібран 1895 жылы анасы мен туыстарымен бірге АҚШ-қа көшті. Анасы тігінші болып жұмыс істегендіктен, ол Бостон қаласындағы мектепке оқуға түсті, онда оның шығармашылық қабілеттерін мұғалімі тез байқап, оны фотограф және баспагер Ф. Холланд Дейге таныстырды. Жібранды отбасы он бес жасында Бейруттағы «Collège de la Sagesse» колледжіне оқуға жіберді. 1902 жылы кіші әпкесі қайтыс болғаннан кейін Бостонға оралған ол келесі жылы үлкен ағасы мен анасынан айырылып, кейін әпкесінің киім тігу шеберханасындағы жұмысынан түскен табысына сүйенді. 1904 жылы Жібранның суреттері Бостондағы Дей студиясында алғаш рет көрсетілді, ал 1905 жылы Нью-Йоркте араб тіліндегі алғашқы кітабы жарық көрді. Жаңа танысқан меценат Мэри Хаскеллдің қаржылық көмегімен Жібран 1908 жылдан 1910 жылға дейін Парижде сурет өнерін оқыды. Сол жерде ол жас түркі революциясынан кейін Османдық Сирияда бүлік тудыруды ұсынған сириялық саяси ойшылдармен байланысқа түсті; олардың қызметі Османдық билік тарапынан тыйым салынды. 1911 жылы Жібран Нью-Йоркке қоныстанды, онда оның ағылшын тіліндегі алғашқы кітабы «Жаңылған» кітабы 1918 жылы Альфред А. Кнопф баспасынан жарық көрді, ал «Пайғамбар» немесе «Жер анасы» кітабы да дайындық кезеңінде болды. Оның бейнелеу өнері 1914 жылы Монтросс галереясында және 1917 жылы М. Кнодлер & Co галереясында көрсетілді. Ол 1912 жылдан бері Мей Зиадемен де үнемі хабарласып тұрды. Оның «мол шығармашылығы» «барлық ұлттардың адамына өнер мұрасы» деп сипатталған.

Gibran Khalil Gibran (جُبْرَان خَلِيل جُبْرَان, , , or ALA, ; January 6, 1883 – April 10, 1931), usually referred to in English as Kahlil Gibran (pronounced /k//ɑː/'/l//iː//l// //dʒ//ɪ/'/b//r//ɑː//n/ kahLEEL jiBRAHN), was a Lebanese American writer, poet and visual artist; he was also considered a philosopher, although he himself rejected the title. He is best known as the author of The Prophet, which was first published in the United States in 1923 and has since become one of the best selling books of all time, having been translated into more than 100 languages. Born in Bsharri, a village of the Ottoman ruled Mount Lebanon Mutasarrifate to a Maronite Christian family, young Gibran immigrated with his mother and siblings to the United States in 1895. As his mother worked as a seamstress, he was enrolled at a school in Boston, where his creative abilities were quickly noticed by a teacher who presented him to photographer and publisher F. Holland Day. Gibran was sent back to his native land by his family at the age of fifteen to enroll at the Collège de la Sagesse in Beirut. Returning to Boston upon his youngest sister's death in 1902, he lost his older half brother and his mother the following year, seemingly relying afterwards on his remaining sister's income from her work at a dressmaker's shop for some time. In 1904, Gibran's drawings were displayed for the first time at Day's studio in Boston, and his first book in Arabic was published in 1905 in New York City. With the financial help of a newly met benefactress, Mary Haskell, Gibran studied art in Paris from 1908 to 1910. While there, he came in contact with Syrian political thinkers promoting rebellion in Ottoman Syria after the Young Turk Revolution; would eventually be banned by the Ottoman authorities. In 1911, Gibran settled in New York, where his first book in English, The Madman, was published by Alfred A. Knopf in 1918, with writing of The Prophet or The Earth Gods also underway. His visual artwork was shown at Montross Gallery in 1914, and at the galleries of M. Knoedler & Co. in 1917. He had also been corresponding remarkably with May Ziadeh since 1912. His "prodigious body of work" has been described as "an artistic legacy to people of all nations".

Балалық шақ

Жибран 1883 жылдың 6 қаңтарында Ливан тауындағы Бшарри ауылында дүниеге келді. Оның ата-анасы, Халил Саад Жибран, Жибран туған кезде отызда еді, ал Жибранның әкесі Халил – оның үшінші күйеуі болды. Жибранның екі кіші әпкесі, Марианна мен Султана, сондай-ақ Камиланың бұрынғы некесінен туған ағасы Бутрос болды. Жибранның отбасы кедейлікте өмір сүрді. 1888 жылы Жибран Бшарридің дін қызметкері басқаратын бір сыныпты мектебіне қабылданды, онда араб, сирия және арифметика тілдерінің негіздерін оқыды. Жибранның әкесі бастапқыда дәріханада жұмыс істеген, бірақ төлей алмаған ойын қарызы болды. Ол жергілікті Османдық әкімшілігінде жұмысқа орналасты. 1891 жылы салық жинаушы болып жұмыс істеген кезде қызметтен алынып, оның қызметкерлері тергеуге алынды. Халил парақорлық жасағаны үшін түрмеге қамалды, ал оның отбасының мүлкі билік органдары тәркіледі. Камила ағасымен бірге АҚШ-қа көшуді шешті. 1894 жылы Халил босатылғанымен, Камила өз шешімін өзгертпеді және 1895 жылдың 25 маусымында Бутрос, Жибран, Марианна және Султананы алып, Нью-Йоркке кетті. Камила балаларымен Бостонның Оңтүстік бөлігінде қоныстанды, ол кезде АҚШ-тағы сириялық-ливандық американдықтардың екінші ірі қауымдастығы болып табылды. Жибран 1895 жылдың 30 қыркүйегінде Джозиа Куинси мектебіне қабылданды. Мектеп басшылары оны ағылшын тілін үйренуге арналған арнайы сыныпқа орналастырды. Оның аты "Калил Жибран" деп ағылшынша жазылды. Жибран оған романтикалық сезімдер дамытады. Сол жылы бір баспагер Жибранның суреттерін кітап мұқабаларына пайдаланды. Камила мен Бутрос Жибранның батыс эстетикалық мәдениетіне ғана емес, өзінің мұрасына да көбірек ден қоюын қалады. Сондықтан, 15 жасында Жибран өзінің отанына оралып, Бейруттағы марониттер басқаратын колледжде үш жыл бойы араб әдебиетін оқыды, сонымен қатар француз тілін де үйренді. Мекетептегі соңғы жылы Жибран басқа студенттермен, оның ішінде Юсеф Ховайекпен (өмір бойы досы болған) бірге студенттік журнал құрды және оны "колледж ақыны" етті. 1902 жылдың 2 сәуірінде Султана 14 жасында туберкулезден қайтыс болды. Екі күннен кейін Пибоди "оны түсіндірмей тастап кетті". Бірақ Хаскеллдің отбасы қарсы болғандықтан, олар ешқашан үйленбеді, басқа дәлелдер олардың қарым-қатынасы физикалық жағынан толыққанды болмағанын көрсетеді. Жибран мен Хаскелл 1910-1911 жылдар аралығында қысқа уақытқа никелесті. Джозеф П. Гугассианның айтуынша, Жибран оған "Хаскелл ханымға алғысын қалай қайтаруды білмейтін" ұсыныс жасаған, бірақ Хаскелл оны тоқтатып, "оған оның достығын кез келген ауыр некеге қарағанда артық көретінін" түсіндірді. Кейінірек Хаскелл 1926 жылы Джейкоб Флоранс Миниске үйленіп, Жибранның жақын досы, қамқоршысы және демеушісі болып қала берді және оның мансабын ілгерілету үшін оның ықпалын қолданды. 1904 жылы Жибран "Әл-Мохажер" ("Эмигрант") басылымының редакторы Әмин әл-Гураййбпен кездесті, онда Жибран мақалалар жариялай бастады. 1905 жылы Жибранның алғашқы жарияланған жазба жұмысы араб тілінде "Музыка өнері туралы" (A Profile of the Art of Music) болды. Келесі жылы оның келесі еңбегі "Қолпақтың нимфалары" араб тілінде жарық көрді. 1908 жылдың 27 қаңтарында Хаскелл Жибранды өзінің 31 жастағы жазушы досы Шарлотта Теллермен таныстырды, ал ақпанда 19 жастағы Хаскеллдің мектебінде француз тілі мұғалімі Эмили Мишельмен таныстырды. Теллер мен Мишелин де Жибранға модель ретінде позир болуға келісіп, оның жақын досы болды. Сол жылы Жибран араб тілінде Spirits Rebellious атты роман шығарды, бұл роман әлемдік және рухани билікті қатты сынға алды. Жибранның танысы Барбара Янгтың айтуынша, "бұл кітапты Бейрут базар алаңында діни фанатиктер "қауіпті, революциялық және жастарға улы" деп жариялап, өте қысқа уақыт ішінде өртеп жіберді. Марониттік патриархат оның қауымнан шығарылғаны туралы аңызды таратуға рұқсат берді, бірақ оны ресми түрде жарияламады. 1908 жылдың шілдесінде Хаскелдің қаржылық қолдауымен Жибран Парижге Академия Джулианда өнерді оқып, Жан Пол Лоранның ательесіне қосылды. "Ол жүкті болды, бірақ жүктілік жатырдан тыс болғандықтан, оны Францияда аборт жасатуға мәжбүр болды". Жибраннан алты жасқа үлкен Рихани біраз уақыт бойы Жибранның үлгісі және кем дегенде 1912 жылдың мамырына дейін досы болды. Жибранның өмірбаянын жазған Робин Уотерфилд 1918 жылы "Жибранның рөлі ашулы жас жігіттен пайғамбарға ауысқанда, Рихани енді парадигма ретінде әрекет ете алмады" деп дәлелдейді.

Gibran was born January 6, 1883, in the village of Bsharri in the Mount Lebanon Mutasarrifate, Ottoman Syria (modern day Lebanon). His parents, Khalil Sa'ad Gibran She was thirty when Gibran was born, and Gibran's father, Khalil, was her third husband. Gibran had two younger sisters, Marianna and Sultana, and an older half brother, Boutros, from one of Kamila's previous marriages. Gibran's family lived in poverty. In 1888, Gibran entered Bsharri's one class school, which was run by a priest, and there he learnt the rudiments of Arabic, Syriac, and arithmetic. Gibran's father initially worked in an apothecary, but he had gambling debts he was unable to pay. He went to work for a local Ottoman appointed administrator. In 1891, while acting as a tax collector, he was removed and his staff was investigated. Khalil was imprisoned for embezzlement, and his family's property was confiscated by the authorities. Kamila decided to follow her brother to the United States. Although Khalil was released in 1894, Kamila remained resolved and left for New York on June 25, 1895, taking Boutros, Gibran, Marianna and Sultana with her. Kamila and her children settled in Boston's South End, at the time the second largest Syrian Lebanese American community in the United States. Gibran entered the Josiah Quincy School on September 30, 1895. School officials placed him in a special class for immigrants to learn English. His name was registered using the anglicized spelling 'Kahlil Gibran'. Gibran would develop a romantic attachment to her. The same year, a publisher used some of Gibran's drawings for book covers. Kamila and Boutros wanted Gibran to absorb more of his own heritage rather than just the Western aesthetic culture he was attracted to. Thus, at the age of 15, Gibran returned to his homeland to study Arabic literature for three years at the Collège de la Sagesse, a Maronite run institute in Beirut, also learning French. In his final year at the school, Gibran created a student magazine with other students, including Youssef Howayek (who would remain a lifelong friend of his), and he was made the "college poet". On April 2, 1902, Sultana died at the age of 14, from what is believed to have been tuberculosis. Two days later, Peabody "left him without explanation." but never married because Haskell's family objected, other evidence suggests that their relationship was never physically consummated. Gibran and Haskell were engaged briefly between 1910 and 1911. According to Joseph P. Ghougassian, Gibran had proposed to her "not knowing how to repay back in gratitude to Miss Haskell," but Haskell called it off, making it "clear to him that she preferred his friendship to any burdensome tie of marriage." Haskell would later marry Jacob Florance Minis in 1926, while remaining Gibran's close friend, patroness and benefactress, and using her influence to advance his career. It was in 1904 also that Gibran met Amin al Ghurayyib, editor of Al Mohajer ('The Emigrant'), where Gibran started to publish articles. In 1905, Gibran's first published written work was A Profile of the Art of Music, in Arabic, by Al Mohajers printing department in New York City. His next work, Nymphs of the Valley, was published the following year, also in Arabic. On January 27, 1908, Haskell introduced Gibran to her friend writer Charlotte Teller, aged 31, and in February, to Émilie Michel (Micheline), a French teacher at Haskell's school, aged 19. Both Teller and Micheline agreed to pose for Gibran as models and became close friends of his. The same year, Gibran published Spirits Rebellious in Arabic, a novel deeply critical of secular and spiritual authority. According to Barbara Young, a late acquaintance of Gibran, "in an incredibly short time it was burned in the market place in Beirut by priestly zealots who pronounced it 'dangerous, revolutionary, and poisonous to youth. The Maronite Patriarchate would let the rumor of his excommunication wander, but would never officially pronounce it. In July 1908, with Haskell's financial support, Gibran went to study art in Paris at the Académie Julian where he joined the atelier of Jean Paul Laurens. "She became pregnant, but the pregnancy was ectopic, and she had to have an abortion, probably in France." Rihani, who was six years older than Gibran, would be Gibran's role model for a while, and a friend until at least May 1912. Gibran biographer Robin Waterfield argues that, by 1918, "as Gibran's role changed from that of angry young man to that of prophet, Rihani could no longer act as a paradigm".

АҚШ-қа оралу және өсіп келе жатқан беделі

Жибран 1910 жылғы 22 қазанда «Нью-Амстердам» кемесімен Булонь-сюр-Мерден Нью-Йоркке қайтып келді және 11 қарашада Бостонға оралды. Сәуірдің соңында Жибран Нью-Йорктегі 164 Уэверли-плацедегі Теллердің бос пәтерінде тұрды. Бірақ уақыт өте келе, "көбінесе денсаулық себептерімен" ол "Нью-Йорк қаласынан ұзаққа, кейде бірнеше айға [ ] ауылдағы достарымен, не Бостондағы Марианнамен, не Массачусетс жағалауында тұрып кетіп қалатын". Теллер мен Мишелинмен достығы суытылып, Жибран мен Теллердің соңғы кездесуі 1912 жылдың қыркүйегінде болды, ал 1914 жылы Хаскеллге Жибран Мишелинді "жағымсыз" санағанын айтты. Мишелин 1953 жылы қайтыс болды. 1914 жылғы 14 қазанда Мишелин Нью-Йорк қаласының адвокаты Ламар Хардиге үйленді. Жибран мен Зиаде ешқашан кездеспеген. Шломит С. Шустердің сөзінше, "Калил мен Мэйдің арақатынасы қандай болғанымен, «Өзімнің портретімде» атты кітаптағы хаттар олардың негізінен әдеби байланыстарын көрсетеді. Зиаде Жибранның барлық кітаптарына сын жазып, Жибран осы сынға әдемі жауап берген". 1913 жылы Жибран Насиб Арида мен Абд әл-Масих Хаддад құрған «Әл-Фунун» араб тіліндегі жаңа журналына үлес қосуды бастады. 1914 жылы «Жас және күлімсіреу» араб тілінде жарық көрді. Сол жылдың желтоқсанында Жибранның көркем туындылары Монтросс галереясында көрсетілді, бұл американдық суретші Альберт Пинкхэм Райдердің назарын аударды. Жибран қаңтарда оған прозалық өлең жазып, қарт суретшінің соңғы қонақтарының бірі болды. 1917 жылы Райдер қайтыс болғаннан кейін Жибранның өлеңі алғаш Генри Макбрайдтың Райдерге арналған некрологында, содан кейін елдің барлық газеттерінде жарияланды, осылайша Америкада Жибранның есімі кеңінен танылды. 1915 жылдың наурызында Американың Поэзия қоғамында Жибранның екі өлеңі оқылды, содан кейін Теодор Рузвельттің кіші қарындасы Корин Рузвельт Робинсон тұрып, оларды "жойқын және зұлымдыққа толы" деп айтты; бірақ 1918 жылдан бастап Жибран Робинсонның үйіне жиі баратын болды, сондай-ақ оның інісімен де кездесті. Робинсон бұрын «Аль-Фунун» журналында жарық көрген «Үмітсіз түннен кейінгі үміттің таңы» мақаласында «Сынған қанаттар» туындысына шолу жасаған еді, және ол Жибранның «жақын досы мен сенімді серігі, кейіннен оның өмірбаянын жазғандардың бірі» болды. 1917 жылы 29 қаңтардан 19 ақпанға дейін Нью-Йорктегі Кнодлерде қырық суреттен тұратын көрме, ал 16-28 сәуірде Бостондағы Doll & Richards галереясында осындай отыз суреттен тұратын тағы бір көрме өтті. Сондай-ақ «Арғы жол» журналы Нью-Йоркте жарық көрді. 1921 жылы Наймиге жазған хатында Жибран дәрігерлердің оған «алты ай бойы барлық жұмыстан және күш-жігерден бас тартып, тек тамақтанып, ішіп, демалуды» кеңес бергенін айтты; 1922 жылы Жибранға «қалалардан және қалалық өмірден аулақ болу» бұйырылды және ол теңіз жағасындағы коттеджті жалға алып, Марианнамен бірге сол жерге көшіп, «осы жүрек қалыпқа келгенше» тұруды жоспарлады. Сцитуаттағы үш айлық жаз, кейіннен ол Хаскеллге айтқандай, өте сергітетін уақыт болды, сол кезде ол «өзінің ең жақсы араб өлеңдерін» жазды. 1923 жылы «Жаңа және таңғажайып» араб тілінде Каирде, ал «Пайғамбар» Нью-Йоркте жарық көрді. «Пайғамбар» сыншылар тарапынан жылы қабылданбаса да, жақсы сатылды. «Пайғамбардың» оқылуы Бауэрдегі Сент-Марк шіркеуінде ректор Уильям Норман Гатри ұйымдастырған кезде, Жибран ақын Барбара Янгпен кездесті, ол 1925 жылдан бастап Жибранның өліміне дейін оның хатшысы болып жұмыс істеді; Янг бұл жұмысты ешқандай төлемсіз орындады. 1924 жылы Жибран Хаскеллге Каирдегі «Аль-Хилал» журналы үшін он туынды жазуға келісімшарт жасалғанын айтты.

Gibran sailed back to New York City from Boulogne sur Mer on the Nieuw Amsterdam on October 22, 1910, and was back in Boston by November 11. At the end of April, Gibran was staying in Teller's vacant flat at 164 Waverly Place in New York City. Over time, however, and "ostensibly often for reasons of health," he would spend "longer and longer periods away from New York, sometimes months at a time [ ], staying either with friends in the countryside or with Marianna in Boston or on the Massachusetts coast." His friendships with Teller and Micheline would wane; the last encounter between Gibran and Teller would occur in September 1912, and Gibran would tell Haskell in 1914 that he now found Micheline "repellent." dying in 1953. Micheline married a New York City attorney, Lamar Hardy, on October 14, 1914. Gibran and Ziadeh never met. According to Shlomit C. Schuster, "whatever the relationship between Kahlil and May might have been, the letters in A Self Portrait mainly reveal their literary ties. Ziadeh reviewed all of Gibran's books and Gibran replies to these reviews elegantly." In 1913, Gibran started contributing to Al Funoon, an Arabic language magazine that had been recently established by Nasib Arida and Abd al Masih Haddad. A Tear and a Smile was published in Arabic in 1914. In December of the same year, visual artworks by Gibran were shown at the Montross Gallery, catching the attention of American painter Albert Pinkham Ryder. Gibran wrote him a prose poem in January and would become one of the aged man's last visitors. After Ryder's death in 1917, Gibran's poem would be quoted first by Henry McBride in the latter's posthumous tribute to Ryder, then by newspapers across the country, from which would come the first widespread mention of Gibran's name in America. By March 1915, two of Gibran's poems had also been read at the Poetry Society of America, after which Corinne Roosevelt Robinson, the younger sister of Theodore Roosevelt, stood up and called them "destructive and diabolical stuff"; nevertheless, beginning in 1918 Gibran would become a frequent visitor at Robinson's, also meeting her brother. had previously made a review of Broken Wings in his article "The Dawn of Hope After the Night of Despair", published in Al Funoon, and he would become "a close friend and confidant, and later one of Gibran's biographers." In 1917, an exhibition of forty wash drawings was held at Knoedler in New York from January 29 to February 19 and another of thirty such drawings at Doll & Richards, Boston, April 16–28. and The Forerunner in New York. In a letter of 1921 to Naimy, Gibran reported that doctors had told him to "give up all kinds of work and exertion for six months, and do nothing but eat, drink and rest"; in 1922, Gibran was ordered to "stay away from cities and city life" and had rented a cottage near the sea, planning to move there with Marianna and to remain until "this heart [regained] its orderly course"; this three month summer in Scituate, he later told Haskell, was a refreshing time, during which he wrote some of "the best Arabic poems" he had ever written. In 1923, The New and the Marvelous was published in Arabic in Cairo, whereas The Prophet was published in New York. The Prophet sold well despite a cool critical reception. At a reading of The Prophet organized by rector William Norman Guthrie in St. Mark's Church in the Bowery, Gibran met poet Barbara Young, who would occasionally work as his secretary from 1925 until Gibran's death; Young did this work without remuneration. In 1924, Gibran told Haskell that he had been contracted to write ten pieces for Al Hilal in Cairo.

Кейінгі жылдар және өлім

"Құм мен көбік" 1926 жылы, ал "Адам ұлы Иса" 1928 жылы жарық көрді. 1929 жылдың басында Жибранның бауыры үлкейгені анықталды. Жибран Ливанда жерленгісін тілегенін жеткізді. Оның денесі 23 шілдеде Род-Айленд штатындағы Провиденске, ал содан кейін "Синай" лайнерімен Ливанға жеткізілгенге дейін Бостон қаласындағы Маунт-Бенедикт зиратында уақытша сақталды. Жибранның денесі тамыз айында Бшарриге жетіп, оның туысы Мар Саркис монастырын – қазіргі Жибран мұражайын сатып алғанша, жақын жердегі шіркеуде сақталды. Оның кітаптарынан түсетін болашақ американдық роялтилерді туған қаласы Бшарриге "қоғамдық игілікке" жұмсауға өсиет етті. Жибран студиясындағы заттарды Хаскеллге қалдырды. Жибран шығармаларында "дін, әділдік, ерік бостандығы, ғылым, махаббат, бақыт, жан, дене және өлім" сияқты тақырыптарды талқылады, олар "өткеннің формаларын бұзған жаңашылдықпен, символизммен, туған жерге деген өшпес сүйіспеншілікпен және сезімтал, мұңды, бірақ көбінесе риторикалық стильмен ерекшеленеді". Салма Жайюси, Роджер Аллен және басқалардың пікірінше, Махжар мектебінің жетекші ақыны Жибран романтикалық (неоромантикалық) қозғалысқа жатады. Оның жалпы тілі туралы (араб және ағылшын тілдерінде) Салма Хадра Жайюси: "Жалпы тақырыптарының рухани және әмбебап сипаты болғандықтан, ол заманауи тілдегі модернизмді сезінетін заманауи ақынның әдетте таңдаған сөздігінен гөрі аз идиомалық сөздік таңдаған сияқты" деп атап өтті. Жан Жибран мен Халил Г. Жибранның сөзіне сүйенсек, классикалық араб тілінің дәстүрлі сөздігі мен формаларын елемей, ол Бесхариде бала кезінде естіген және Бостонның Оңтүстік жағында әлі де кездесетін қарапайым тілді бейнелейтін стильді дамыта бастады. Бұл тілді қолдану белгілі бір ниеттен гөрі оқшауланудың нәтижесі болды, бірақ ол мыңдаған араб иммигранттарына ұнады. "Сенің тілің бар, менің де тілім бар" (1924) атты өлең оның араб тілі мен стиліне қатысты сынға жауап ретінде жарық көрді.

Sand and Foam was published in 1926, and Jesus, the Son of Man in 1928. At the beginning of 1929, Gibran was diagnosed with an enlarged liver. Gibran had expressed the wish that he be buried in Lebanon. His body lay temporarily at Mount Benedict Cemetery in Boston before it was taken on July 23 to Providence, Rhode Island, and from there to Lebanon on the liner Sinaia. Gibran's body reached Bsharri in August and was deposited in a church near by until a cousin of Gibran finalized the purchase of the Mar Sarkis Monastery, now the Gibran Museum. All future American royalties to his books were willed to his hometown of Bsharri, to be used for "civic betterment." Gibran had also willed the contents of his studio to Haskell. Gibran discussed "such themes as religion, justice, free will, science, love, happiness, the soul, the body, and death" in his writings, which were "characterized by innovation breaking with forms of the past, by symbolism, an undying love for his native land, and a sentimental, melancholic yet often oratorical style." According to Salma Jayyusi, Roger Allen and others, Gibran as the leading poet of the Mahjar school belongs to Romantic (neo romantic) movement. About his language in general (both in Arabic and English), Salma Khadra Jayyusi remarks that "because of the spiritual and universal aspect of his general themes, he seems to have chosen a vocabulary less idiomatic than would normally have been chosen by a modern poet conscious of modernism in language." According to Jean Gibran and Kahlil G. Gibran,
Ignoring much of the traditional vocabulary and form of classical Arabic, he began to develop a style which reflected the ordinary language he had heard as a child in Besharri and to which he was still exposed in the South End [of Boston]. This use of the colloquial was more a product of his isolation than of a specific intent, but it appealed to thousands of Arab immigrants. The poem "You Have Your Language and I Have Mine" (1924) was published in response to criticism of his Arabic language and style.

Табыс пен ескіліктер

Бушруи мен Дженкинстің айтуынша, Гибранға шексіз әсер еткен көз – Киелі кітап, әсіресе Король Джеймс нұсқасы. Гибранның әдеби туындылары да сирия дәстүріне толы. Хаскеллдің сөзіне қарағанда, Гибран бірде оған Уотерфилдтің сөздерімен айтқандай, "Жаңа өсиеттегі параболалар" "оның параболалары мен уағыздарына", ал "Ескі өсиеттегі кейбір кітаптардың поэзиясы" "оның құлшылық тілі мен жырға айналған ырғақтарына" әсер еткен. Энни Салем Отто Гибранның Киелі кітап стилін әдейі еліктегенін, ал Рихани сияқты замандас араб авторларының Құранды беймәлім түрде еліктегенін атап көрсетеді. Гугассианның мәлімдеуінше, ағылшын ақыны Уильям Блейктің шығармалары "Гибранның өмірінде ерекше орын алған", және ең бастысы, "Гибран Блейктің поэзиясы мен өнері арқылы білдірген дүниеге қатысты ахират көзқарасына келіскен". Гибран Блейк туралы "Құдай-адам" деп жазған, ал оның суреттерін "қазірге дейін ағылшын тілінде жасалған ең терең туындылар" деп бағалап, оның көрінісін, суреттері мен өлеңдерін ескермей, ең құдайға жақын деп атаған. Джордж Николас Эль-Хадждың сөзінше, Гибран сириялық ақын және жазушы Франсис Марраштың үлкен жанкүйері болған, оның шығармаларын Колледж де ла Сагессте оқыған. Шмуэль Морехтің пікірінше, Гибранның өзінің туындылары Марраштың стилін, соның ішінде кейбір шығармаларының құрылымын және "құлдық, білім беру, әйелдерді босату, шындық, адамның табиғи жақсылығы және қоғамның бұзылған моралі туралы көптеген идеяларын" қайталайды. Бушруи мен Дженкинс Марраштың жалқы махаббат тұжырымын, әсіресе Гибранға "терең әсер" қалдырғанын айтады. Дегенмен, Ницшенің стилі "әрине, оны қызықтырған" болса да, Гибран "оны ең аз баурап алған": Бушруи мен Джон М. Манро "батыстың сыншыларының Гибранға жауап бермеуінің" себебі "оның туындылары, көбінесе ағылшын тілінде жазылған болса да, батыс әдеби дәстүріне оңай симайды" деген тұжырымға келген.

According to Bushrui and Jenkins, an "inexhaustible" source of influence on Gibran was the Bible, especially the King James Version. Gibran's literary oeuvre is also steeped in the Syriac tradition. According to Haskell, Gibran once told her that As worded by Waterfield, "the parables of the New Testament" affected "his parables and homilies" while "the poetry of some of the Old Testament books" affected "his devotional language and incantational rhythms." Annie Salem Otto notes that Gibran avowedly imitated the style of the Bible, whereas other Arabic authors from his time like Rihani unconsciously imitated the Quran. According to Ghougassian, the works of English poet William Blake "played a special role in Gibran's life", and in particular "Gibran agreed with Blake's apocalyptic vision of the world as the latter expressed it in his poetry and art." Gibran wrote of Blake as "the God man," and of his drawings as "so far the profoundest things done in English—and his vision, putting aside his drawings and poems, is the most godly." According to George Nicolas El Hage,

Gibran was also a great admirer of Syrian poet and writer Francis Marrash, whose works Gibran had studied at the Collège de la Sagesse. According to Shmuel Moreh, Gibran's own works echo Marrash's style, including the structure of some of his works and "many of [his] ideas on enslavement, education, women's liberation, truth, the natural goodness of man, and the corrupted morals of society." Bushrui and Jenkins have mentioned Marrash's concept of universal love, in particular, in having left a "profound impression" on Gibran. Nevertheless, although Nietzsche's style "no doubt fascinated" him, Gibran was "not the least under his spell": Bushrui and John M. Munro have argued that "the failure of serious Western critics to respond to Gibran" resulted from the fact that "his works, though for the most part originally written in English, cannot be comfortably accommodated within the Western literary tradition."

Шолу

Уотерфилдтің айтуынша, "Гибранның Символист суретші болуға деген ұмтылысы" Парижде Марсель Беронно студиясында жұмыс істегеннен кейін нығая түсті. 1911 жылғы 17 наурыздағы күнделік жазбасында Хаскелл, Гибранның оған Ж.М.У. Тернердің "Кұл кемесі" (1840) атты суретінен шабыттанғанын, оның арқасында "кенепке түстерді бірін-бірі қабаттап жағуды [ ] палитрада алдымен өлтірудің орнына" қолданғанын айтқандығын жазды. Бұл әдіс кейін "Гүлді жеңдер" (1911, Telfair Museums) суретінің жасалуына әкелді. Гибран жеті жүзден астам көркем туынды жасады, оның ішінде "Өнер ғибадатханасы" портреттер сериясы да бар. Оның туындыларын Бшарридегі Гибран мұражайында; Саваннадағы Тельфейр мұражайларында (Джорджия штаты); Мексика қаласындағы Музей Сумаяда; Дохадағы Матаф: Араб заманауи өнер мұражайында; Нью-Йорктегі Бруклин мұражайы мен Метрополитен өнер мұражайында; сондай-ақ Гарвард өнер мұражайларында көруге болады. 2008 жылдың қыркүйегінде PBS телеарнасының "Тарих детективтері" бағдарламасында Гибранның болуы мүмкін суреті талқыланды.

Мұра

Пайғамбардың танымалдылығы 1960 жылдары американдық контрмәдениетпен, содан кейін Жаңа дәуір қозғалыстарының гүлденуімен едәуір артты. Ол осы күнге дейін осы және жалпы халық арасында танымал болып келеді. 1923 жылы тұңғыш рет жарық көргеннен бері «Пайғамбар» басылымнан шыққан емес. Ол 100-ден астам тілге аударылған, осылайша тарихындағы ең көп аударылған он кітаптың қатарына енді. АҚШ-та ХХ ғасырдың ең көп сатылған кітаптарының бірі болды. Элвис Пресли 1956 жылғы шілдеде әйел досы Джун Хуаникодан алған сыйлық ретінде алғашқы данасын алғаннан кейін өмірінің соңына дейін Жибранның «Пайғамбар» кітабына жүгінді. Оның белгіленген данасы Ливанда және Дюссельдорфтағы Элвис Пресли мұражайында сақтаулы. Sand and Foam (1926) жинағынан алынған «Менің сөзімнің жартысы мағынасыз, бірақ қалған жартысы сізге жетсін деп оны айтамын» деген өлең жолы Джон Леннон қолданды және Beatles тобының 1968 жылғы альбомындағы «Julia» әніне (әдетте «Ақ альбом» деп аталады) енгізді. Джонни Кэш «Пайғамбардың көзі» атты аудиокассеталық кітап жазды, ал Кэштің 2003 жылғы Unearthed альбомындағы «Кітап туралы пікір» атты трегінде Жибранның шығармалары туралы айтқанын естуге болады. Британдық әнші Дэвид Боуи Жибранды Боуидің 1970 жылғы «The Man Who Sold the World» альбомындағы «The Width of a Circle» әнінде еске алды. Боуи Жибранды «хип-сілтеме» ретінде пайдаланды, өйткені Жибранның «Жас және күлімдеу» шығармасы 1960 жылдардың хиппи контрмәдениетінде танымал болды. 1978 жылы уругвайлық музыкант Армандо Тирелли «Пайғамбар» альбомын жазды. 2016 жылы Жибранның «Өлім туралы» мысалы Гилад Хохманмен иврит тілінде сопрано, теорбо және перкуссияның ерекше қойылымымен жазылды және Францияда «Сытырау өзені» деген атаумен тұңғыш рет қойылды. 2018 жылы Надим Нааман мен Дана Әл-Фардан Халил Жибранның сол аттас романына арналған «Сынған қанаттар» музыкалық туындысын жасады. Әлемдік премьерасы Лондонның Корольдік Хеймаркет театрында өтті.

The popularity of The Prophet grew markedly during the 1960s with the American counterculture and then with the flowering of the New Age movements. It has remained popular with these and with the wider population to this day. Since it was first published in 1923, The Prophet has never been out of print. It has been translated into more than 100 languages, making it among the top ten most translated books in history. It was one of the best selling books of the twentieth century in the United States. Elvis Presley referred to Gibran's The Prophet for the rest of his life after receiving his first copy as a gift from his girlfriend June Juanico in July 1956. His marked up copy still exists in Lebanon and another at the Elvis Presley museum in Düsseldorf. A line of poetry from Sand and Foam (1926), which reads "Half of what I say is meaningless, but I say it so that the other half may reach you," was used by John Lennon and placed, though in a slightly altered form, into the song "Julia" from the Beatles' 1968 album The Beatles (a. k. a. "The White Album"). Johnny Cash recorded The Eye of the Prophet as an audio cassette book, and Cash can be heard talking about Gibran's work on a track called "Book Review" on his 2003 album Unearthed. British singer David Bowie mentioned Gibran in the song "The Width of a Circle" from Bowie's 1970 album The Man Who Sold the World. Bowie used Gibran as a "hip reference," because Gibran's work A Tear and a Smile became popular in the hippie counterculture of the 1960s. In 1978 Uruguayan musician Armando Tirelli recorded an album based on The Prophet. In 2016 Gibran's fable "On Death" from The Prophet was composed in Hebrew by Gilad Hochman to the unique setting of soprano, theorbo and percussion, and it premiered in France under the title River of Silence. In 2018, Nadim Naaman and Dana Al Fardan devoted their musical Broken Wings to Kahlil Gibran's novel of the same name. The world premiere was staged in London's Theatre Royal Haymarket.

Ескерткіштер мен марапаттар

Жибранның құрметіне әлемнің түкпір-түкпіріндегі көптеген орындар, ескерткіштер мен білім беру орындары аталған, оның ішінде Бшарридегі Жибран мұражайы, Бостон қаласының Копли алаңындағы Жибран еске алу тақтасы, Бейруттағы Жибран Халил Жибран бағы, Вашингтондағы Халил Жибран еске алу бағы бар.

Отбасы

Америкалық мүсінші Халил Г. Жибран (1922–2008) – Жибранның туысы болған. Австралиядағы Каттер саяси әулеті де Жибранмен туысқандық байланыста болды. Ол парламентте ұзақ жылдар Австралия парламентінің депутаты болған және бір кезде Армия министрі қызметін атқарған Боб Каттердің туысы ретінде таныстырылды. Сонымен қатар, оның ұлы Боб Каттер, «Каттердің Австралия партиясының» негізін қалаушы және Квинсленд штатының бұрынғы министрі, сондай-ақ штаттық саясаткер Робби Каттер де оның туыстары еді.