Ислам заңında жерлердің бөлінісі: Дар әл-Ислам, Дар әл-Сұлх және Дар әл-Харб
Divisions of the world in Islam
Ислам заңын да, мұсылман және мұсылман емес жерлерді қалай бөлетінін біліңіз. Дар әл-Ислам, Дар әс-Сұлх, Дар әл-Харб ұғымдары түсіндіріледі. Ислам құқығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Исламда мұсылман және мұсылман емес жерлердің шекарасы
Islamic demarcation of Muslim and non Muslim lands
Классикалық ислам құқығында, ислам әлеміндегі әлемнің негізгі бөлімдері – dar al Islam (әдетте, Ислам аумағы / Құдайға ерікті мойынсұну), ислам заңы үстемдік құратын аймақтарды білдіреді, dar al sulh (әдетте, келісім аумағы) – мұсылман үкіметімен бітім шарты жасасқан мұсылман емес жерлерді, және dar al harb (әдетте, соғыс аумағы) – исламды қабылдауға “шақырылған” мұсылман емес елдердің іргелес аймақтарын көрсетеді. Араб тіліндегі dar (دار) сөзінің жекеше түрі сөздік мағынасында “үй”, “мекен”, “құрылыс”, “орталық”, “жер” немесе “ел” дегенді білдіруі мүмкін. Ислам құқығында ол көбінесе әлемнің бір бөлігін білдіреді. Dar al Islam және dar al harb сияқты исламдағы “мекендер” немесе “бөлімдер” ұғымдары Құранда немесе хадисте кездеспейді. Әбу әл-Фадлдың сөзіне сәйкес, Құранда тек “Ақырет мекені” мен “дүниелік өмір мекені” туралы айтылады, ал біріншісі екіншісінен айқын артықшылыққа ие деп сипатталады. Ертедегі ислам ғалымдары осы терминдерді Мұхаммедтің өмірінен кейін шамамен бір ғасыр өткен соң жалғасқан мұсылман жаулауларына қатысты құқықтық шешімдерді анықтау үшін жасады. Бұл терминдерді алғаш рет Иракта Әбу Ханифа және оның шәкірттері Әбу Юсуф пен әл-Шейбани қолданды. Левант аймағында әл-Авзаи, ал кейін әл-Шафии осы салада жетекшілік етті. Dar al harb ұғымы мұсылман әлемінің саяси фрагментациясы сияқты тарихи өзгерістерге ұшырады және қазіргі күні маңыздылығы төмендеді.
In classical Islamic law, the major divisions of the world in Islam are dar al Islam (lit. territory of Islam/voluntary submission to God), denoting regions where Islamic law prevails, dar al sulh (lit. territory of treaty) denoting non Islamic lands which have concluded an armistice with a Muslim government, and dar al harb (lit. territory of war), denoting adjoining non Islamic lands whose rulers are "called upon" to accept Islam. The Arabic singular form dar ([[wikt:دار#Arabic), translated literally, may mean "house", "abode", "structure", "place", "land", or "country". In Islamic jurisprudence it often refers to a part of the world. The notions of "houses" or "divisions" of the world in Islam such as dar al Islam and dar al harb does not appear in the Quran or the hadith. According to Abou El Fadl, the only dars the Qur'an speaks of are "the abode of the Hereafter and the abode of the earthly life, with the former described as clearly superior to the latter". Early Islamic jurists devised these terms to denote legal rulings for ongoing Muslim conquests almost a century after Muhammad. The first use of the terms was in Iraq by Abu Hanifa and his disciples Abu Yusuf and Al Shaybani. Among those in the Levant, Al Awza'i was leading in this discipline and later Al Shafi'i. The concept of dar al harb has been affected by historical changes such as the political fragmentation of the Muslim world, and has little significance today.
Исламның алғашқы діни бөліністері
Ертедегі исламдық құқық теориясы әлемді екіге бөлді: "Ислам мекені" және "соғыс мекені". Біріншісі, dar al Islam деп аталатын, кейде Pax Islamica деп те айтылатын, мұсылмандар мен мұсылман емес азаматтар ислам үстемдігінде өмір сүрген аймақтарды қамтыды. Екіншісі – Дар-әл-Харб, мұсылман емес, әсіресе, сенімсіздер басқарған жерлер. Дар-әл-Ахд мұсылмандармен шабуылдаспау немесе бейбітшілік шарты жасасқан мұсылман емес үкіметтердің билігіндегі аумақтар үшін қосымша бөлім ретінде қарастырылды, бұл екі негізгі бөлімнің арасындағы белгілі бір аралық мәртебе еді.
Early Islamic legal theory divided the world into two divisions: "abode of Islam" and "abode of war". The first, called dar al Islam, sometimes Pax Islamica, consisted of Muslims and non Muslims living under Islamic sovereignty. The second was dar al harb, ruled by non Muslims and specifically infidels. Another secondary division of Dar al 'Ahd was assigned for territories ruled by non Muslims that have a treaty of non aggression or peace with Muslims, effectively an intermediate status between the two major divisions.
Қазіргі заманғы бөлінуді қолдану
Исламдық көзқарастар арасында ертедегі аумақтық исламдық ұғымдарды қазіргі әлемге қолдану мәселесінде пікір қақтығысы бар. Көптеген ислам ғалымдары ертедегі исламдық бөліністердің қазіргі заманғы әлемге ешқандай қатысы жоқ деген пікірде, ал басқалары оларды кейбір нақты жағдайлар мен аумақтарда қолдануға болатынын, ал радикалдық көзқарастар негізгі түсіндірмеге берік тұратынын айтады. Мұхаммед Ханиф Хасанның сөзіне сүйенсек, бүгінгі күнгі көптеген зайырлы мұсылман елдері Дар-әл-Ислам емес, ал мұсылман әлемімен соғыста болмайтын мұсылман емес елдердің көпшілігі Дар-әл-Харб емес деп айтуға болады. Мұндай нюанстар қазіргі әлемде мұсылмандардың мұсылман еместермен мәңгілік соғыста болуы идеясына қарсы келеді, себебі қазіргі халықаралық жүйе классикалық ислам ғалымдары бұл жіктемелерді жазған кезеңнен бері қатты өзгерді, сондықтан жаңа ойлау мен көзқарас қажет. Әрі, Хасанның айтуынша, бүгінгі контексте БҰҰ-ға мүше болған кез келген мұсылман мемлекеті, БҰҰ хартасы арқылы БҰҰ-ның барлық басқа мүшелерімен әдепкі бойынша бейбіт келісімде болады. Мұсылман мемлекеті БҰҰ-ға мүше болуға келісім жасағанда, ол шын мәнінде келісімге кіріседі. Ислам мұсылмандардан, келісім мұсылмандармен немесе мұсылман емес адамдармен жасалғанына қарамастан, келісілген барлық шарттарды орындауды талап етеді, бұл туралы Құранның 5:1, 2:177 аяттарында көрсетілген.
There is a controversy among the Islamic view points regarding the application of the early territorial Islamic concepts to the modern world. While many Islamic scholars adhere the view point that the early Islamic divisions are no longer relevant to the modern world, other argue that it could still be applied for some specific situations and territories and radical viewpoints do stick to the fundamental interpretation. According to Muhammad Haniff Hassan, it can be argued that most of the secular Muslim countries today are not Dar al Islam and most of the non Muslim countries (which are not at war with the Muslim world) are not Dar al Harb. Such nuances weigh against the idea of Muslims at perpetual war with the non Muslims in the modern world, with the contemporary international system has evolved so much from the period when the classical Muslim scholars wrote on the classification that new thinking and perspectives are required. Further, according to Hassan, in today’s context, any Muslim ruled state, which is a member of the United Nations, is by default in a peace agreement with all other members of the UN by way of the UN Charter. When a Muslim state enters the agreement to be a member of the UN, it actually enters a contract. Islam requires Muslims to fulfill all contracts that have been agreed upon, regardless of whether the contract was signed with Muslims or non Muslims, as defined in The Quran, 5:1, 2:177.