Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фанерозой эонының бірінші дәуірі 539–252 миллион жыл бұрын
First era of the Phanerozoic Eon 539–252 million years ago
Палеозой (,/p//æ//l//i//.//ə/'/z//oʊ//.//ɪ//k//, // //i//.//oʊ// //, /,/p//eɪ// / PAL ee ə ZOH ik, ee oh , PAY; немесе Палеозой) эрасы – Фанерозой эонының үш геологиялық дәуірінің біріншісі. 538,8 миллион жыл бұрын (млн ж.) басталып, Протерозой эонының соңғы дәуірі – Неопротерозойден кейін және 251,9 млн ж. Мезозой эрасының басында аяқталады. Палеозой алты геологиялық кезеңге бөлінеді (ең көнесінен ең жасынан):
The Paleozoic (,/p//æ//l//i//.//ə/'/z//oʊ//.//ɪ//k//, // //i//.//oʊ// //, /,/p//eɪ// / PAL ee ə ZOH ik, ee oh , PAY ; or Palaeozoic) Era is the first of three geological eras of the Phanerozoic Eon. Beginning 538.8 million years ago (Ma), it succeeds the Neoproterozoic (the last era of the Proterozoic Eon) and ends 251.9 Ma at the start of the Mesozoic Era. The Paleozoic is subdivided into six geologic periods (from oldest to youngest):
Кейбір геологиялық уақыт шкалалары Палеозойды ресми емес түрде ерте және кеш подэраларға бөледі: ерте Палеозой – Кембрий, Ордовик және Силурдан тұрады; кеш Палеозой – Девон, Карбон және Пермьден тұрады. Палеозой атауын алғаш рет Адам Седжвик (1785–1873) 1838 жылы Кембрий және Ордовик кезеңдерін сипаттау үшін қолданды. 1840 жылы Джон Филлипс (1800–1874) оны Кембрийден Пермге дейінгі кезеңдерді қамтитын етіп қайта анықтады. Бұл атау грек тіліндегі palaiós (παλαιός, "ескі") және zōḗ (ζωή, "өмір") сөздерінен шыққан, яғни "көне өмір" дегенді білдіреді. Палеозой геологиялық, климаттық және эволюциялық өзгерістердің маңызды кезеңі болды. Кембрий кезеңінде Жер тарихындағы тіршіліктің ең жылдам және кең ауқымды әртараптануы – кембрийлік жарылысы орын алды, оның нәтижесінде қазіргі заманғы филумдардың көпшілігі алғаш рет пайда болды. Палеозой кезеңінде ішекқұрттар, моллюскалар, балықтар, қосмекенділер, бауырымен жорғалаушылар және синапсидтер эволюциялады. Өмір мұхитта басталды, бірақ ақырында құрлыққа көшті. Палеозойдың соңына қарай континенттерді примитивті өсімдіктердің үлкен ормандары жауып, олардың көпшілігі Еуропа мен Солтүстік Американың шығысындағы көмір кен орындарын құрады. Дәуірдің соңына таяу ірі, күрделі синапсидтер мен диапсидтер басым болды және алғашқы заманауи өсімдіктер (қонысқарағайлар) пайда болды. Палеозой эрасы Фанерозой эонының ең ірі жойылған оқиғасы – Пермь-Триас жойылған оқиғасымен аяқталды. Бұл апаттың салдары соншалықты ауыр болды, құрлықтағы тіршілік Мезозой эрасында 30 миллион жылға жуық уақытқа дейін қалпына келмеді. Теңіздегі тіршілік одан да жылдам қалпына келген болуы мүмкін.
Some geological timescales divide the Paleozoic informally into early and late sub eras: the Early Paleozoic consisting of the Cambrian, Ordovician and Silurian; the Late Paleozoic consisting of the Devonian, Carboniferous and Permian. The name Paleozoic was first used by Adam Sedgwick (1785–1873) in 1838 to describe the Cambrian and Ordovician periods. It was redefined by John Phillips (1800–1874) in 1840 to cover the Cambrian to Permian periods. It is derived from the Greek palaiós (παλαιός, "old") and zōḗ (ζωή, "life") meaning "ancient life". The Paleozoic was a time of dramatic geological, climatic, and evolutionary change. The Cambrian witnessed the most rapid and widespread diversification of life in Earth's history, known as the Cambrian explosion, in which most modern phyla first appeared. Arthropods, molluscs, fish, amphibians, reptiles, and synapsids all evolved during the Paleozoic. Life began in the ocean but eventually transitioned onto land, and by the late Paleozoic, great forests of primitive plants covered the continents, many of which formed the coal beds of Europe and eastern North America. Towards the end of the era, large, sophisticated synapsids and diapsids were dominant and the first modern plants (conifers) appeared. The Paleozoic Era ended with the largest extinction event of the Phanerozoic Eon, the Permian–Triassic extinction event. The effects of this catastrophe were so devastating that it took life on land 30 million years into the Mesozoic Era to recover. Recovery of life in the sea may have been much faster.
Шекаралар
Палеозойдың негізі – геологиялық уақыттың маңызды бөлімдерінің бірі, ол Протерозой мен Фанерозой эондары, Палеозой және Неопротерозой дәуірлері мен Эдиакаран және Кембрий кезеңдері арасындағы шекараны белгілейді. Адам Седжвик 1835 жылы Палеозойды атағанда, оның негізін тас жазбаларындағы күрделі өмірдің алғашқы пайда болуы деп түсіндірді, бұл трилобиттер басымдығымен сипатталатын фаунаның болуымен анықталды. Кейінгі қазбалық қалдықтардан өзгеше, кембрий іздері әртүрлі шөгінділер мен орталарда сақталған, бұл әлемнің әртүрлі аймақтарындағы корреляцияны жеңілдетеді. Іздер қалдықтары оларды жасаған организмнің дене құрылымының күрделілігін көрсетеді. Эдиакаран іздері – қарапайым, көлденеңге жақын жататын қоректену іздері. Күрделі организмдердің эволюциясымен бірге, олардың күрделі мінез-құлқы олар қалдырған іздердің әртүрлілігі мен күрделілігінде көрінді. Бұл бұрын Пермь-Триас шекарасын белгілейтін деп есептелген оқиғалар, мысалы, Сібір тұзақтарының базальт ағындарының жарылуы, жылыжай климатының басталуы, мұхиттың деоксигенациясы және қышқылдануы, соның салдарынан жаппай жойылу, енді Пермьдің соңғы кезеңіне жатқызылады және Пангея суперконтиненті құралып жатқан кезде аяқталды. Паннотияның ыдырауы Япет мұхитының және басқа кембрий теңіздерінің ашылуымен басталды және теңіз деңгейінің күрт өсуімен бірге жүрді. Палеоклиматтық зерттеулер мен мұздықтардың куәліктері Орталық Африканың Палеозойдың басында полярлық аймақтарда орналасқанын көрсетеді. Паннотияның ыдырауынан кейін Гондвана атты алып континенттің құрастырылуы жүрді. Палеозойдың ортасында Солтүстік Америка мен Еуропаның соқтығысуы Акадия-Каледониялық көтерілістерге және шығыс Австралияны көтерген субдукциялық плитаға әкелді. Палеозойдың соңында континенттік соқтығысулар Пангея суперконтинентін құрып, Аппалач, Каледонидтер, Урал таулары және Тасмания таулары сияқты алып тау тізбектерін жасады.
The base of the Paleozoic is one of the major divisions in geological time representing the divide between the Proterozoic and Phanerozoic eons, the Paleozoic and Neoproterozoic eras and the Ediacaran and Cambrian periods. When Adam Sedgwick named the Paleozoic in 1835, he defined the base as the first appearance of complex life in the rock record as shown by the presence of trilobite dominated fauna. Unlike later in the fossil record, Cambrian trace fossils are preserved in a wide range of sediments and environments, which aids correlation between different sites around the world. Trace fossils reflect the complexity of the body plan of the organism that made them. Ediacaran trace fossils are simple, sub horizontal feeding traces. As more complex organisms evolved, their more complex behaviour was reflected in greater diversity and complexity of the trace fossils they left behind. This means events previously considered to mark the Permian Triassic boundary, such as the eruption of the Siberian Traps flood basalts, the onset of greenhouse climate, ocean anoxia and acidification and the resulting mass extinction are now regarded as being of latest Permian in age. and ended while the supercontinent Pangaea was assembling. The breakup of Pannotia began with the opening of the Iapetus Ocean and other Cambrian seas and coincided with a dramatic rise in sea level. Paleoclimatic studies and evidence of glaciers indicate that Central Africa was most likely in the polar regions during the early Paleozoic. The breakup of Pannotia was followed by the assembly of the huge continent Gondwana By the mid Paleozoic, the collision of North America and Europe produced the Acadian Caledonian uplifts, and a subducting plate uplifted eastern Australia. By the late Paleozoic, continental collisions formed the supercontinent of Pangaea and created great mountain chains, including the Appalachians, Caledonides, Ural Mountains, and mountains of Tasmania.
Ордовик дәуірі
Ордовик 485–444 миллион жыл бұрын басталды. Ордовик – Жер тарихында бүгінде кең таралған көптеген биологиялық кластардың, мысалы, алғашқы балықтардың, головоногих моллюскалардың және кораллдардың пайда болған кезеңі. Дегенмен, өмірдің ең көп кездесетін түрлері трилобиттер, қабықты ұлулар және моллюскалар болды. Алғашқы бунақденелілер құрлыққа шығып, бос Гондвана континентін мекендеуге кірісті. Ордовик дәуірінің соңына қарай Гондвана Оңтүстік полюсте орналасты, ал Солтүстік Американың бастапқы бөлігі Еуропамен соқтығысып, арадағы мұхитты жапты. Африканың мұздануы теңіз деңгейінің күрт төмендеуіне алып келді, нәтижесінде Гондвананың жағалауында қалыптасқан барлық тіршілік жойылды. Мұздану ордовик-силурлік жойылу оқиғаларына себеп болуы мүмкін, оның салдарынан теңіз омыртқасыздарының 60%-ы және отбасылардың 25%-ы жойылды. Бұл оқиға бірінші фанерозойлық жаппай жойылу және екінші ең қауіпті жаппай жойылу болып саналады.
The Ordovician spanned from 485–444 million years ago. The Ordovician was a time in Earth's history in which many of the biological classes still prevalent today evolved, such as primitive fish, cephalopods, and coral. The most common forms of life, however, were trilobites, snails and shellfish. The first arthropods went ashore to colonize the empty continent of Gondwana. By the end of the Ordovician, Gondwana was at the south pole, early North America had collided with Europe, closing the intervening ocean. Glaciation of Africa resulted in a major drop in sea level, killing off all life that had established along coastal Gondwana. Glaciation may have caused the Ordovician–Silurian extinction events, in which 60% of marine invertebrates and 25% of families became extinct, and is considered the first Phanerozoic mass extinction event, and the second deadliest.
Силур дәуірі
Силур дәуірі 444–419 миллион жыл бұрын басталды. Силур дәуірінде Жер бұрынғы мұз басудан қалпына келгенде өмір жаңадан гүлденді. Осы кезеңде балықтардың кеңінен таралуы болды: жақсыз балықтардың саны артты, жақты балықтар пайда болды және алғашқы тұщы су балықтары эволюциялады, алайда теңіз шожандары сияқты бунақденелілер әлі де басты жыртқыштар болып қала берді. Жерде тіршілік толыққанды дамыды, оның ішінде ертедегі кенелер, саңырауқұлақтар және мыңаяқтылар пайда болды. Тамырлы өсімдіктердің (Куксония) эволюциясы өсімдіктерге құрлықта бекінуге мүмкіндік берді. Бұл алғашқы өсімдіктер құрлықтағы барлық өсімдіктердің негізін құрады. Осы уақытта төрт құрлық болды: Гондвана (Африка, Оңтүстік Америка, Австралия, Антарктида, Сібір), Лорантия (Солтүстік Америка), Балтика (Солтүстік Еуропа) және Авалония (Батыс Еуропа). Теңіз деңгейінің жақындағы көтерілуі көптеген жаңа түрлердің суда гүлдеуіне жағдай жасады.
The Silurian spanned from 444–419 million years ago. The Silurian saw the rejuvenation of life as the Earth recovered from the previous glaciation. This period saw the mass evolution of fish, as jawless fish became more numerous, jawed fish evolved, and the first freshwater fish evolved, though arthropods, such as sea scorpions, were still apex predators. Fully terrestrial life evolved, including early arachnids, fungi, and centipedes. The evolution of vascular plants (Cooksonia) allowed plants to gain a foothold on land. These early plants were the forerunners of all plant life on land. During this time, there were four continents: Gondwana (Africa, South America, Australia, Antarctica, Siberia), Laurentia (North America), Baltica (Northern Europe), and Avalonia (Western Europe). The recent rise in sea levels allowed many new species to thrive in water.
Девон кезеңі
Девон дәуірі 419–359 миллион жыл бұрын басталды. "Балықтар дәуірі" деп те аталатын Девон, балықтардың кең түрленуімен еректелді, оның ішінде Dunkleosteus сияқты қабықталған балықтар және ақыр соңында алғашқы төрт аяқты жануарларға (тетраподтарға) эволюциялаған жүзбеқанатты балықтар болды. Құрлықта өсімдіктер тобы Девон жарылысы деп аталатын құбылыста лигнинді игергеніне байланысты тез түрленді, бұл олардың биік өсуіне және қантамырлы тіндерінің дамуына әкелді; алғашқы ағаштар мен тұқымдар пайда болды. Бұл жаңа орталар бунақденелілердің (артиподтардың) түрленуіне ықпал етті. Алғашқы қосмекенділер пайда болды және балықтар тағам тізбегінің ең жоғарғы буынында тұрды. Жердегі екінші фанерозойлық жаппай жойылу оқиғасы (немесе бірнеше шағын жойылу оқиғаларының жиынтығы), Яғни, Девонның соңғы кезеңіндегі жойылу, барлық түрлердің 70 пайызын құртты.
The Devonian spanned from 419–359 million years ago. Also known as "The Age of the Fish", the Devonian featured a huge diversification of fish, including armored fish like Dunkleosteus and lobe finned fish which eventually evolved into the first tetrapods. On land, plant groups diversified rapidly in an event known as the Devonian explosion when plants made lignin, leading to taller growth and vascular tissue; the first trees and seeds evolved. These new habitats led to greater arthropod diversification. The first amphibians appeared and fish occupied the top of the food chain. Earth's second Phanerozoic mass extinction event (a group of several smaller extinction events), the Late Devonian extinction, ended 70% of existing species.
Көміртек дәуірі
Көміртек дәуірі 359–299 миллион жыл бұрын басталды. Осы кезеңде әлемдік орташа температура едәуір жоғары болды; ерте Көміртек дәуірінде шамамен 20 градус Цельсийді құрады (бірақ орта Көміртек дәуірінде 10 °C-қа дейін төмендеді). Жер бетінде тропикалық батпақтар басым болды, лигнинді қамтитын ағаштар биіктігі мен саны жағынан арта түсті. Лигнинді қорытуға қабілетті бактериялар мен саңырауқұлақтар әлі жетілмегендіктен, олардың қалдықтары көміліп, бүгінгі көмір кен орындарының көп бөлігін құрады (содан "Көміртек" атауы шықты). Бұл дәуірдегі ең маңызды эволюциялық өзгеріс – амниоталық жұмыртқалардың пайда болуы болды, ол қосмекенділерге құрлық ішіне тереңірек енуге және осы кезең бойына басым омыртқалы жануарлар болып қалуға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, алғашқы дернәсілдер мен синапсидтер батпақтарда пайда болды. Көміртек дәуірі бойы салқындау үрдісі жалғасты, ол Пермь-Көміртек мұз басуына немесе Көміртек жаңбырлы ормандарының құлауына әкелді. Гондвананың көп бөлігі Оңтүстік полюске жақын орналасқандықтан мұзға айналды.
The Carboniferous spanned from 359–299 million years ago. During this time, average global temperatures were exceedingly high; the early Carboniferous averaged at about 20 degrees Celsius (but cooled to 10 °C during the Middle Carboniferous). Tropical swamps dominated the Earth, and the lignin stiffened trees grew to greater heights and number. As the bacteria and fungi capable of eating the lignin had not yet evolved, their remains were left buried, which created much of the carbon that became the coal deposits of today (hence the name "Carboniferous"). Perhaps the most important evolutionary development of the time was the evolution of amniotic eggs, which allowed amphibians to move farther inland and remain the dominant vertebrates for the duration of this period. Also, the first reptiles and synapsids evolved in the swamps. Throughout the Carboniferous, there was a cooling trend, which led to the Permo Carboniferous glaciation or the Carboniferous Rainforest Collapse. Gondwana was glaciated as much of it was situated around the south pole.
Перм дәуірі
Перм дәуірі 299–252 миллион жыл бұрын басталды және Палеозой дәуірінің соңғы кезеңі болды. Осы кезеңнің басында барлық құрлықтар бірігіп Пангея суперконтинентін құрады, ол Панталасса деп аталатын бір мұхитпен қоршалған. Бұл кезде құрлық өте құрғақ болды, қатал маусымдар басталды, себебі Пангеяның ішкі аймақтарының климаты үлкен су көлемімен реттелмеді. Диапсидтер мен синапсидтер жаңа құрғақ климатта гүлденді. Диметродон және Эдафозавр сияқты жандар жаңа құрлықта үстемдік құрды. Алғашқы қылқан жапырақтар пайда болып, құрлықтағы ландшафтқа басымдық етті. Алайда Перм дәуірінің соңына қарай Пангея құрғақтап кетті. Ішкі аймақ шөлге айналып, Скутозаврлар мен Горгонопсидтер сияқты жаңа таксондар оны толтырды. Соңында олар Жердегі барлық тіршілік пен бірге "Ұлы қырып жою" деп аталатын, үшінші және ең ауыр фанерозойлық жаппай жойылуда жоғалып кетті.
The Permian spanned from 299–252 million years ago and was the last period of the Paleozoic Era. At the beginning of this period, all continents joined together to form the supercontinent Pangaea, which was encircled by one ocean called Panthalassa. The land mass was very dry during this time, with harsh seasons, as the climate of the interior of Pangaea was not regulated by large bodies of water. Diapsids and synapsids flourished in the new dry climate. Creatures such as Dimetrodon and Edaphosaurus ruled the new continent. The first conifers evolved, and dominated the terrestrial landscape. Near the end of the Permian, however, Pangaea grew drier. The interior was desert, and new taxa such as Scutosaurus and Gorgonopsids filled it. Eventually they disappeared, along with 95% of all life on Earth, in a cataclysm known as "The Great Dying", the third and most severe Phanerozoic mass extinction.
Климат
Алғашқы кембрий климаты, әлдебір орташа болған, кембрийдің барысында жылына бастады, себебі фанерозойдағы теңіз деңгейінің екінші ең үлкен көтерілісі басталды. Бірақ, бұл үрдіске қарсы тұру үшін Гондвана оңтүстікке жылды, сондықтан ордовик кезеңінде Батыс Гондвананың көп бөлігі (Африка және Оңтүстік Америка) тікелей Оңтүстік полюстің үстінде жатты. Ерте палеозой климаты күшті аймақтық сипатта болды, нәтижесінде «климат», абстрактілі мағынада, жылырақ болды, бірақ сол кездегі көптеген организмдердің тіршілік кеңістігі – континенттік шельф теңіз ортасы – үнемі суық болды. Алайда, Балтика (Солтүстік Еуропа мен Ресей) және Лаврентия (Солтүстік Американың шығысы мен Гренландия) тропикалық аймақта қалды, ал Қытай мен Австралия кем дегенде орташа температуралы суларда орналасқан. Ерте палеозой қысқа, бірақ айқын түрде қатал болған, ордовик мұз дәуірімен күрт аяқталды. Бұл суық кезең фанерозой эонының екінші ірі жаппай жоғалуына әкелді. Уақыт өте келе, жылы ауа райы палеозой дәуіріне енді. Ордвик және Силур жылы жылыжай кезеңдері болды, палеозойдың ең жоғары теңіз деңгейіне (қазіргіден 200 м жоғары) ие болды; жылы климат тек салқын кезеңмен, ерте палеозой мұздығымен үзілді, ол ордовик кезеңінің соңында Гирнант мұз басуына ұласты. Орта палеозой тұрақтылық кезеңі болды. Теңіз деңгейі мұз дәуірімен бірге төмендеді, бірақ сілур және девон кезеңдерінде баяу қалпына келді. Балтика мен Лаврентияның біртіндеп бірігуі және Гондвананың бөліктерінің солтүстікке қарай жылжуы салыстырмалы түрде жылы, жасыл теңіз түбінің көптеген жаңа аймақтарын құрды. Өсімдіктер континенттік шеттерде орныққан сайын оттегі деңгейі көтерілді, ал көмірқышқыл газы төмендеді, бірақ бұл үлкен өзгеріс болған жоқ. Солтүстік-оңтүстік температура градиенті де азайған сияқты, немесе метазоандар тіршілігі жай ғана төзімдірек болды, немесе екеуі де. Қандай жағдайда болса да, Антарктида мен Батыс Гондвананың оңтүстік континенттік шеттері барған сайын шөлейттенді. Девон кезеңі орта палеозойдың көптеген омыртқалы жануарларын жойған, айналым импульстерінің сериясымен аяқталды, бірақ түрлердің жалпы әртүрлілігін айтарлықтай азайтпады. Палеозойдың соңғы кезеңдері туралы көптеген жауапсыз сұрақтар бар. Миссисипп (ерте карбон кезеңі) атмосфералық оттегінің күрт өсуімен басталды, ал көмірқышқыл газы жаңа төменгі деңгейге түсті. Бұл климатты тұрақсыздандырды және карбон кезеңінде бір, мүмкін екі мұз дәуіріне әкелді. Бұл қысқа мерзімді ордовик мұз дәуірінен әлдеқайда қатал болды; бірақ бұл жолы әлемдік биотаға әсері елеусіз болды. Цисурал дәуірінде оттегі мен көмірқышқыл газы қалыпты деңгейге жетті. Екінші жағынан, Пангеяның құралуы экстремалды температураға ұшыраған үлкен құрғақ ішкі аймақтарды жасады. Лопингиан дәуірі теңіз деңгейінің төмендеуімен, көмірқышқыл газының артуымен және жалпы климаттың нашарлауымен байланысты, бұл перм жоғалуының апатты жағдайына әкелді.
The early Cambrian climate was probably moderate at first, becoming warmer over the course of the Cambrian, as the second greatest sustained sea level rise in the Phanerozoic got underway. However, as if to offset this trend, Gondwana moved south, so that, in Ordovician time, most of West Gondwana (Africa and South America) lay directly over the South Pole. The early Paleozoic climate was strongly zonal, with the result that the "climate", in an abstract sense, became warmer, but the living space of most organisms of the time – the continental shelf marine environment – became steadily colder. However, Baltica (Northern Europe and Russia) and Laurentia (eastern North America and Greenland) remained in the tropical zone, while China and Australia lay in waters which were at least temperate. The early Paleozoic ended, rather abruptly, with the short, but apparently severe, late Ordovician ice age. This cold spell caused the second greatest mass extinction of the Phanerozoic Eon. Over time, the warmer weather moved into the Paleozoic Era. The Ordovician and Silurian were warm greenhouse periods, with the highest sea levels of the Paleozoic (200 m above today's); the warm climate was interrupted only by a cool period, the Early Palaeozoic Icehouse, culminating in the Hirnantian glaciation, at the end of the Ordovician. The middle Paleozoic was a time of considerable stability. Sea levels had dropped coincident with the ice age, but slowly recovered over the course of the Silurian and Devonian. The slow merger of Baltica and Laurentia, and the northward movement of bits and pieces of Gondwana created numerous new regions of relatively warm, shallow sea floor. As plants took hold on the continental margins, oxygen levels increased and carbon dioxide dropped, although much less dramatically. The north–south temperature gradient also seems to have moderated, or metazoan life simply became hardier, or both. At any event, the far southern continental margins of Antarctica and West Gondwana became increasingly less barren. The Devonian ended with a series of turnover pulses which killed off much of middle Paleozoic vertebrate life, without noticeably reducing species diversity overall. There are many unanswered questions about the late Paleozoic. The Mississippian (early Carboniferous Period) began with a spike in atmospheric oxygen, while carbon dioxide plummeted to new lows. This destabilized the climate and led to one, and perhaps two, ice ages during the Carboniferous. These were far more severe than the brief Late Ordovician ice age; but, this time, the effects on world biota were inconsequential. By the Cisuralian Epoch, both oxygen and carbon dioxide had recovered to more normal levels. On the other hand, the assembly of Pangaea created huge arid inland areas subject to temperature extremes. The Lopingian Epoch is associated with falling sea levels, increased carbon dioxide and general climatic deterioration, culminating in the devastation of the Permian extinction.
Флора
Өсімдіктердің макроскопиялық түрлері палеозой дәуірінің басында және мүмкін, одан бұрынғы эонның неопротерозой дәуірінің соңында пайда болғанмен, өсімдіктер көбінесе 420 миллион жыл бұрын, силур дәуірінде құрлыққа көшуді бастағанға дейін сулы ортада өмір сүрді. Құрлықтағы өсімдіктер карбон дәуірінде ең жоғары деңгейіне жетті, сол кезде ликопсид жаңбырлы ормандары Еуроамериканың тропикалық белдеуінде басым болды. Климаттың өзгеруі карбон дәуіріндегі жаңбырлы ормандардың құлдырауына алып келді, бұл ортаны фрагменттеді және карбон мен перм дәуірлерінің соңында өсімдіктердің түрлілігін азайтты. Палеозой теңіз фаунасында қазіргі заманмен салыстырғанда жыртқыштар аз болды. Палеозой фаунасының шамамен 4% жыртқыштардан тұрды, ал жайлы кенозой фаунасының 17% және тропикалық аймақтардың 31% жыртқыштарды құрады. Жұмсақ субстратты палеозой қауымдастықтарында инфаунальді жануарлар 4% құрады, ал кенозой қауымдастықтарында 47% құрады. Сонымен қатар, палеозойда бұзылыстарға оңай бейімделе алатын факультативті қозғалатын жануарлар өте аз болды, мұндай жаратылыстар оның жиынтығының 1% құрады, ал кенозой фауналық жиынтықтарында 50% болды. Кенозойда өте сирек кездесетін, субстратқа бекітілмеген қозғалмайтын жануарлар палеозойда көптеп таралған.
While macroscopic plant life appeared early in the Paleozoic Era and possibly late in the Neoproterozoic Era of the earlier eon, plants mostly remained aquatic until the Silurian Period, about 420 million years ago, when they began to transition onto dry land. Terrestrial flora reached its climax in the Carboniferous, when towering lycopsid rainforests dominated the tropical belt of Euramerica. Climate change caused the Carboniferous Rainforest Collapse which fragmented this habitat, diminishing the diversity of plant life in the late Carboniferous and Permian periods. The Palaeozoic marine fauna was notably lacking in predators relative to the present day. Predators made up about 4% of the fauna in Palaeozoic assemblages while making up 17% of temperate Cenozoic assemblages and 31% of tropical ones. Infaunal animals made up 4% of soft substrate Palaeozoic communities but about 47% of Cenozoic communities. Additionally, the Palaeozoic had very few facultatively motile animals that could easily adjust to disturbance, with such creatures composing 1% of its assemblages in contrast to 50% in Cenozoic faunal assemblages. Non motile animals untethered to the substrate, extremely rare in the Cenozoic, were abundant in the Palaeozoic.
Микробиота
Жалпы алғанда, палеозойлық фитопланктонның өзінде де қоректік заттар аз болған және қоректік заттарға қанағаттандырылмаған орта жағдайларына бейімделген. Осы фитопланктонның қоректік заттарға кедейлігі палеозойдың салыстырмалы түрде төмен биологиялық әртүрлілігіне себеп ретінде көрсетілген.
Palaeozoic phytoplankton overall were both nutrient poor themselves and adapted to nutrient poor environmental conditions. This phytoplankton nutrient poverty has been cited as an explanation for the Palaeozoic's relatively low biodiversity.