Кіріспе

Трент өзенін Линкольн қаласына жалғастыратын канал – Фосс Дайк немесе Фоссдайк. Ол Трент өзенін Торксиден Линкольншир графтығының Линкольн қаласына қосып, Англиядағы әлі де қолданылып келе жатқан ең көне канал болуы мүмкін. Оны римдіктер шамамен 120 жылы салған деп есептеседі, бірақ авторлар арасында пікір білдірушілер келісімге келген жоқ. 1121 жылы Генрих I патша тұсында канал қайта жаңартылып, күтіп ұстау жауапкершілігі король Джеймс I-нің бұйрығымен Линкольн қаласына берілді. 1671 жылы жасалған жақсартулардың ішінде Торксиде кеме жүретін шлюз болды, сондай-ақ Линкольн қаласының орталығындағы Брейфорд тоғанында қоймалар мен кемежайлар салынды. Брейфордтағы Уитэм өзенімен байланысты Жоғары көпірдің тарлығы мен тереңдігі қиындық тудырды, ол бассейннің төменгі жағында орналасқан ортағасырлық құрылыс еді. 1795 жылы оның арнасы тереңдетілді, бірақ Джон Реннидің 1803 жылы оны бұзу жоспарлары қабылданбады. Канал Эллисон отбасының бірнеше буынына жалға берілді, олар жол ақысынан пайда тапты, бірақ оны дұрыс күтіп ұстамады. Көмір мен жүнді теміржолмен тасымалдағанмен, астық тасымалы жалғасты, ал соңғы коммерциялық операция 1972 жылы жүзеге асырылды. Брейфорд Мэр Траст Брейфорд тоғанын қайық тоқтатуға арналған жайға айналдырды, ал Линкольншир су жолдары серіктестігі Линкольннен Торксиге дейін жаяу және велосипед жолын ашуда; Саксилбиге дейінгі бөлігі 2011 жылдың 26 шілдесінде ресми түрде ашылды.

Бағыт

Фосс Дайк Торксиде Трент өзенімен қосылады. Басты арнадан бір тармақ бөлініп, A156 көпірінің астынан өтеді де, бірден каналдың жалғыз шлюзі – Торкси шлюзіне кіреді. Оның алты қақпасы бар: үшеуі Линкольнге, ал үшеуі өзенге қаратылған. Бұл жерде таяздық болғандықтан, өзен деңгейі канал деңгейінен жоғары болуы мүмкін. Қақпалар таяздықтың көп бөлігінде шлюзді пайдалануға мүмкіндік береді. Жолға жақын жерде теміржолдан жасалған жаяу көпір салынып, бұл көпір де, шлюз да II санаттағы қорғалатын құрылыстар болып табылады. Канал шығысқа қарай ағып, содан кейін оңтүстікке бұрылып, Фентон мен Кеттлторптың шығысынан өтеді. Біраз уақыттан кейін A57 тармағы қосылып, ол қайтадан шығысқа бұрылады. Жол Саксилбиге дейін оңтүстік жағалаумен созылады. Саксилбиде Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолы су жолынан өтіп, Линкольнге дейін оңтүстік жағалаумен жалғасады. Бұрын теміржол көпірінен кейін айналмалы көпір болған, ол 1937 жылы алынып тасталған, бірақ негізі әлі де көрінеді. 1987 жылы осы жерде каналға қайта қол жеткізілді, жаңа жаяу көпір орнатылды. Алғашқы көпір 1884 жылы жасалған және 103 жыл бойы Тренттегі Ньюарктағы Ұлы Солтүстік теміржолын кесіп өткен, содан кейін жаңа мақсатқа пайдаланылды. A57 теміржол көпірінен кейін солтүстік жағалауға өтеді. Тил өзені оңтүстікке қарай ағып, Фосс Дайкке қосылу үшін жолдың астынан өтеді. Содан кейін Бёртон Уотерсте жаңа марина салынды. Құрылыс су тасқынының алдын алу қабырғасын бұзғандықтан, оны су тасқыны қақпасы қорғайды. Канал Линкольн қаласының шетінде A46 көпірінің астынан өтеді, содан кейін дренаждық арнадан өтіп, Кархолм гольф клубының қасында ағып өтеді. Соңғы көпір Брейфорд Уэй (B1273) көпірі арқылы каналдан өтеді, ол Брейфорд Пулға кіреді. Бұл бұрын Линкольн қаласының орталығындағы қарбалас сауда порты болған, бірақ қазір оңтүстік жағалауда Линкольн университеті орналасқан марина.

Қалпына келтіру

Көптеген су жолдарынан айырмашылығы, Фосс Дайк ешқашан жабылған жоқ және 1972 жылға дейін астық тасымалын жалғастырды. Қазір бұл су жолының негізгі пайдаланушылары. Линкольн қаласынан батысқа қарай 3 шақырым жерде Бёртон Уотерс жағажайы тұрғын үйлер салу аясында салынды. Линкольншир су жолдары серіктестігі – Линкольншир округі кеңесі, Қоршаған орта агенттігі және Британ су жолдарының бірлескен бастамасы – Линкольннен Саксилбиге дейінгі каналдың жанында жаяу және велосипед жолын салды. Оның көп бөлігі солтүстік су тасқынының үстімен өтеді, бірақ A57 тас жолының жаңа қиылысына және Саксилби маңындағы Тил өзені арқылы өтетін жаңа көпірге дейін төмен түседі. Бұл жол 2011 жылдың 26 шілдесінде ресми түрде ашылды. Жолды Торксиге дейін ұзарту – ұзақ мерзімдік жоспар.