Құрметті Studebaker компаниясының тарихы

Кіріспе

Жоқ болған автомобиль өндіруші

Studebaker – американдық вагон және автомобиль өндіруші, Индиана штатының Саут-Бенд қаласында орналасқан, Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Таймс-сквердегі 1600 Бродвей мекенжайында орналасқан. 1852 жылы құрылған және 1868 жылы Studebaker Brothers Manufacturing Company компаниясы ретінде тіркелген фирма бастапқыда вагондар, ат арбалар, кареталар және жабдықтар жасаумен айналысқан. Studebaker 1902 жылы электрлік көліктермен, ал 1904 жылы бензиндік көліктермен автомобиль бизнесіне қадам басты, барлығы "Studebaker Automobile Company" деген атпен сатылды. 1911 жылға дейін оның автомобиль бөлімшесі Огайо штатының Эллирия қаласындағы Garford Company компаниясымен, ал 1909 жылдан кейін EMF компаниясымен және Flanders Automobile Company компаниясымен серіктестікте жұмыс істеді. Studebaker толыққанды өндірген алғашқы бензиндік автомобильдер 1912 жылдың тамызында нарыққа шығарылды. Келесі 50 жыл ішінде компания сапасымен, беріктігімен және сенімділігімен танымал болды. 1954 жылы Packard компаниясымен (Studebaker Packard Corporation) жасаған сәтсіз бірігу және соғыстан кейінгі ақша ағынының шешілмейтін мәселелерінен кейін, 1962 жылы "Studebaker Corporation" атауы қайта жаңартылды, бірақ Оңтүстік Бенд зауыты 1963 жылдың 20 желтоқсанында автомобиль өндірісін тоқтатты, ал соңғы Studebaker автомобилі 1966 жылдың 17 наурызында Канаданың Онтарио штатындағы Гамильтон қаласындағы құрастыру желісінен түсті. Studebaker 1967 жылдың мамырында Wagner Electric компаниясымен, ал 1967 жылдың қарашасында Worthington Corporation компаниясымен бірігіп Studebaker Worthington компаниясын құрғанға дейін тәуелсіз өндіруші ретінде жұмыс істеді.

Неміс ата-бабалары

Студебеккерлер отбасының ата-бабалары Германияның Солинген қаласынан шыққан. Олар 1736 жылдың 1 қыркүйегінде Харле кемесімен Америкаға, Филадельфия портына келді (B көрнекісін қараңыз), ал Роттердамнан, Нидерландыдан келгендері А көрнекісінде, 11-бетте көрсетілген. Түпнұсқа қолжазбалары қазір Харрисбургтегі Пенсильвания мемлекеттік кітапханасында сақталуда. Бұл Питер Студебакер және оның әйелі Анна Маргета Студебакер, Питердің ағасы Клемент Студебакер және оның әйелі Анна Катерина Студебакер, сондай-ақ Питердің туысы Генрих Студебакер еді (А көрнекісін қараңыз, 11-бет).

1918 жылы Студебейкер корпорациясының президенті Альберт Рассел Эрскин "Студебейкер корпорациясының тарихы" атты кітап жазды, оның ішінде 1918 жылғы жылдық есеп те бар. Ол есеп "Студебейкер корпорациясының 3000 акционері, бүкіл әлемде өнімдерін сататын 12 000 дилері, 15 000 қызметкері және көптеген достары үшін ақпарат мақсатында жазылған" делінген (А көрнекісін қараңыз, 9-бет). Бұл кітап заңгерлер мен бухгалтерлер, сондай-ақ барлық директорлар кеңесінің мүшелерімен тексерілді және заңды құжат саналды (А, 7-бетті қараңыз). Осы кітапта Альберт Рассел Эрскин Питер Студебейкерді "арба жасаушы, кейіннен осы кәсіп отбасының байлығының және қазір оның атын алып жүрген корпорацияның негізіне айналды" деп дәл жазды (А көрнекісін қараңыз, 11-бет).

"1798–9 жылдарға қатысты Пенсильвания штатының Йорк округіндегі салық тізімінде салық төлеушілердің арасында Питер Студебакер аға және Питер Студебакер кіші, арба жасаушылар болғандығы көрсетілген, осы кәсіп кейіннен отбасының байлығының негізіне айналды және қазір оның атын алып жүрген корпорацияға ұласты" (D көрнекісін қараңыз). "Студебейкер корпорациясын құрған бес бауырдың әкесі Джон Студебейкер Питер Студебейкердің ұлы болды (А көрнекісін қараңыз, 13-бет). Джон Клемент Студебейкер (Клемент Студебейкер мен Сара Ренселдің ұлы) 1799 жылдың 8 ақпанында Вестморленд, ПА-да дүниеге келді және 1877 жылы Саут-Бенд, Сент-Джозеф, Индианада қайтыс болды. Джон Студебейкер (1799–1877) 1835 жылы әйелі Ребеккамен (туған тегі Молер) (1802–1887) бірге Огайоға көшіп барды.

Бес ағайынды

Бес ұлы, туған кезегі бойынша: Генри (1826–1895), Клемент (1831–1901), Джон Молер (1833–1917), Питер Эверст (1836–1897) және Джейкоб Франклин (1844–1887). Балалардың бес қарындасы болған. 1918 жылғы компания тарихында ағалар мен олардың ата-аналарының суреттері жарияланған, бұл тарихты Эрскин президент болғаннан кейін, Джон М. есіне орай жазып, оның портреті мұқабада орналасқан.

XVIII ғасырдағы отаршылдық отбасылық бизнес

1740 жылы Питер Студебейкер «Бейкерс-Лукоут» деп аталатын жерге үй салды. (Бұл үй әлі күнге дейін Мэриленд штатының Хагерстаун қаласында тұр.) Сол жылы үйдің жанында алғашқы Studebaker вагон фабрикасы салынды. «Бейкерс-Лукоутта» неміс шеберлер гильдиясының бас шебері Питер алғашқы Studebaker үйін және алғашқы Studebaker вагон фабрикасын салды, онда ол колонияларда болатты пісіріп, ағашты келістіре бастады. Питер Студебейкер алғашқы Studebaker диірменін және арба жолын салды. Бродфординг вагон жолы арқылы өтетін жол салынды. Питердің Конокочейг өзенінің екі жағында да жері болғандықтан, ол 1747 жылы өзен арқылы көпір салды. Питер отбасылық бизнесті «Бейкерс-Лукоут» жерінде бастады, онда ол үй салып, алғашқы Studebaker вагон фабрикасын құрды. Бұл фабрикада Питер барлық қажетті заттарды, соның ішінде Германияның Солинген қаласында жасалған өнімдерді және, әрине, вагондарды өндірді. «Бейкерс-Лукоут», 1740 жылғы 100 акрлық жер патенті, Хагерстаун, Мэриленд – Питер Студебейкер алған көптеген жер патенттерінің біріншісі болды. Питер қазіргі Мэриленд штатында шамамен 1500 акр жер сатып алды. Бұл үй бүгінге дейін сақталып тұр және Питер Студебейкердің жетілген технологиясының куәсі болып табылады. 1747 жылы Питер Студебейкер өзінің меншігіндегі жерлер арқылы Бродфординг вагон жолын салды. Ол салған жол «Бейкерс-Лукоуттың» вагондық және ұсталық қызметтеріне ауыр жүк тасымалдады, бұл Батысқа кеңейуге зор ықпал етті. Мэриленд тарихи қоры 2001 жылдың 3 сәуірінде WA I 306 нөмірімен жазғандай, бұл жол «Вашингтон округінің ең ерте жолдарының бірі болды, Бродфординг (вагон) жолы 1747 жылға дейін салынған». (I-көрнекті қараңыз) Вагон тасымалдау индустриясы қарқынды дамыды. 1740 жылы Питер Студебейкер салған Бродфординг вагон жолы үйден фабрикаға және диірменге тікелей қол жеткізу үшін жердің ішінде өтті. Питер Студебейкердің колониялардағы өмірі қысқа болғанымен, 18 жылдан аспады, отбасылық бизнес оның ұрпақтары арқылы гүлденді (M-көрнекті қараңыз), ал шәкірттері жер иелігін кеңейтіп, Studebaker отбасы бизнесін және оның арба жасау аймағын дамытты. Питердің сауда құпиялары атадан балаға, ұрпақтан ұрпаққа беріліп келді. Studebaker отбасының бизнес жоспары – жердің үлкен көлемін қайта-қайта сатып алу, олар диірмендері мен вагон жасау және сату орындары бар өнімді фермаларды салу, олардың әрқайсысы «Бейкерс-Лукоут» жағдайына ұқсас, кең алқаптардағы өнімді фермалар, онда қажетті ресурстар – ағаш, темір кен, мұнай тақтасы және су электр станциялары, диірмендер мен жабдықтар үшін арналар, бұлақтар немесе өзендер таңдалған жерлер бар. Питердің технологиясы отбасылық бизнестің дамуына мүмкіндік берді, атақты Conestoga және Prairie Schooner вагондарының дизайны арқылы. Питердің саудасы – көлік индустриясын дамытуға жасалған қадам болды. Томас Э. Бонсалл: «Бұл тек отбасылық бизнестің тарихы ғана емес; бұл сонымен қатар Американың өнеркәсіптік дамуының шағын үлгісі» деп жазды. Питер Студебейкер 1750-ші жылдардың ортасында қайтыс болды.

In 1740 Peter Studebaker built his home on a property known as “Bakers Lookout”. (The home still stands in Hagerstown, Maryland.) The first Studebaker wagon factory was built in the same year next to the home. On Bakers Lookout Peter, master of the German Cutler Guild, built the first Studebaker home, the first Studebaker wagon factory where he began forging and tempering steel and seasoning wood in the colonies. Peter Studebaker built the first Studebaker mill and a wagon road. Broadfording Wagon Road was built to run through the property. Peter owned property on both sides of the Conococheague Creek, so he built a bridge over the creek in 1747. Peter began the family business on the Bakers Lookout property where he made his home and built the first Studebaker wagon factory. In this factory, Peter manufactured everything, all necessities including products he made in Solingen, Germany, and naturally wagons. Bakers Lookout, the 1740, 100 acre land patent, Hagerstown, Maryland, was the first of many land patents to be acquired by Peter Studebaker. Peter purchased approximately 1500 acres in what is now known state of Maryland. The home still stands today and is proof of the advanced technology of Peter Studebaker. (see Bakers Lookout Peter Studebakers 1740 home website)

In 1747 Peter Studebaker built a road through his owned properties known as Broadfording Wagon Road. The road he built carried heavy traffic to Bakers Lookout's wagon and forging services that were instrumental to expand the west. The Maryland Historical Trust WA I 306 writes 04/03/2001, that this road was "One of Washington County's earliest thoroughfares, Broadfording (Wagon) Road was already in existence in 1747." (see Exhibit I) The wagon transportation industry boomed. On the property, Broadfording Wagon Road built in 1740 by Peter Studebaker, went directly through the property to allow access from the home to the factory and to the mill. Although Peter Studebaker's life in the colonies was short, less than 18 years, the family business flourished through his descendants (see Exhibit M) and apprentices expanded the vast land holdings enlarging the Studebaker family business and its industrious wagon making region. Peter's trade secrets were passed from father to son, generation to generation. The Studebaker family business plan, purchasing, again and again, vast amounts of land, on which they built industrious farms with mills and wagon making facilities and wagon selling facilities, each identical to the Bakers Lookout situation, industrious farms, much acreage, on which one finds the necessary resources, lumber, iron ore, oil shale and land selected with stream, spring, or river to hydropower factories, mills and equipment. Peter's technology enabled expansion of the family business through the famous Conestoga and Prairie Schooner wagon designs. Peter's trade was the stepping stone that expanded the transportation industry. Thomas E. Bonsall, wrote "Much more than the story of a family business; it is also, in microcosm, the story of the industrial development of America." Peter Studebaker died in the mid 1750s.

Атпен тартылатын дәуірдің соңы

Джон М. Студебеккер автомобильді жылқыға тартылатын арбаға қосымша ретінде қарастырып, автокөлікті күтіп ұстаудың шығыны шағын шаруаның қаржылық мүмкіндігінен асып түсуі мүмкін екенін айтты. 1918 жылы Эрскиннің компания тарихы жарияланғанда, жеті Studebaker зауытының жылдық өндіріс қуаты 100 000 автомобиль, 75 000 жылқыға тартылатын көлік құралы және шамамен 10 000 000 долларлық автомобиль және көлік құралына арналған қосалқы бөлшектерді құрады ($ доллармен). Бұл өнімдердің барлығы бірдей қуатты алты цилиндрлі қозғалтқыштармен жасалды.

Басында

1895 жылы Джон М. Студебейкердің күйеу баласы Фред Фиш «атқа жүрмейтін, пайдалы бір көлік» жасауға шақырды. 1897 жылы Питер Студебейкер қайтыс болғаннан кейін Фиш атқару комитетінің төрағасы болды, ал фирма моторлы көлік құралын жасап шығару үшін инженермен жұмыс істеді.

1911 жылы құрылған Studebaker бренді

1910 жылы қайта қаржыландыру және Нью-Джерси заңдары бойынша 1911 жылдың 14 ақпанында аяқталған Studebaker Corporation ретінде тіркеу туралы шешім қабылданды. Жаңа президент Альберт Рассел Эрскиннің қолдауымен алты цилиндрлі қозғалтқыштарды ғана пайдалану саясаты қабылданды. Ол 1915 жылдың шілдесінде Фред Фишты алмастырды. 1926 жылы Детройт зауытының соңғы бөлігі Гарольд С. Вэнстің басқаруымен Саут-Бендке көшірілді, ол өндіріс және инженерия жөніндегі вице-президент болған. Сол жылы Парижде жаңа шағын автомобиль – Erskine Six ұсынылып, шетелде 26 000 дана, ал Америкада одан да көп сатылды. 5-зауыт – бұл техникалық бөлімдердің атқарушы кеңселерімен бірге қызметтік бөлшектер сақталынатын қойма және жөнелту орталығы болды. Калифорниядағы Studebaker Pacific Corporation зауыты B 17 және PV 2 Harpoons ұшақтары үшін қозғалтқыш құрастырмаларын және гондолаларын (nacelles) жасады. Соғыс тоқтатылғаннан кейін Studebaker қайтадан автомобильдер құрастыруға кірісті.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі стиль

Studebaker күтілетін соғыстан кейінгі нарыққа алдын ала дайындалды және «Соғыстан кейінгі автомобильмен бірінші» деген ұранды таныстырды. Бұл жарнамалық идея Виргиль Экзнердің дизайнымен, әсіресе 1947 жылғы Studebaker Starlight купесімен негізделді, ол кейінгі автомобильдерге әсер еткен жаңа стильдік ерекшеліктерді енгізді, соның ішінде сол кездегі сүйірленген форманың орнына жалпақ артқы бөлік («багажник») және айнала шығарылған артқы терезе. 1950 және 1951 жылдары Champion және Commander Экзнердің концепцияларынан ерекшеленетін сыртқы түрін қабылдады, бұл стиль 1950 жылғы Studebaker Starlight купесінде қолданылды. Жаңа «багажник» дизайны машинаның келе жатқанын немесе кетіп бара жатқанын анықтау қиындығы туралы әзілге себеп болды және Lockheed P-38 Lightning ұшағының, әсіресе айнала оралған кабинасы бар қысқартылған фюзеляжының әсерімен жасалғандай көрінді. Studebaker соғыс кезінде ұшақ қозғалтқыштары мен әскери жүк көліктерін құрастыру тәжірибесі арқылы қаржылық жағдайын жақсартуды көздеді. Алайда, 1960 жылы «Үлкен үштік» өндірушілер өздерінің компакт-модельдерін ұсынғаннан кейін Lark сатулары күрт төмендеді, ал 1961 жылы «үлкен компакт-модельдер» таныстырылғаннан кейін жағдай одан да қиын болды. Lark уақытша тыныс алды, бірақ қаржылық шығындарды тоқтатуға ештеңе жеткіліксіз болды. 1962 жылдың 1 қаңтарында Саут-Бенд зауытында 38 күнге созылған жұмысшылар ереуілі басталды. Компания президенті Шервуд Х. Эгберт пен UAW президенті Уолтер П. Ройтер арасындағы келісімге қол жеткізілгеннен кейін ереуіл аяқталды. 1962 жылы сатудың артуына қарамастан, Studebaker компаниясы автокөлік бизнесінен кетуі мүмкін деген хабарлар жалғасып, сатып алушылар «жетім» қалған автомобильдерге ие болуден қорқып, компания өнімдерінен бас тартты, бұл болжамды орындады. NBC тілшісі Чет Хантли 1962 жылдың 18 мамырында көрсетілген «Studebaker – Аман қалу үшін күрес» атты телебағдарлама жасады. 1963 жылға қарай компанияның барлық автомобильдері мен жүк көліктері нашар сатылды.

Саут-Бенд зауытының жабылуы, 1963 жыл

1964 жылғы модельдердің жеткіліксіз сатылуы және президент Шервуд Эгберттің қызметтен алынуынан кейін, 1963 жылдың 9 желтоқсанында компания Саут-Бенд зауытын жабу туралы хабарлады. Соңғы "Ларк" және "Хок" модельдері 20 желтоқсанда, ал соңғы "Аванти" 26 желтоқсанда құрастырылды. Үкіметтік келісімшарттарды орындау мақсатында, АҚШ пошта қызметі үшін әскери жүк көліктері мен Zip Van өндірісі 1964 жылдың басына дейін жалғасты. Қозғалтқыш құю зауыты 1964 жылдың мамыр айында кәсіподақ келісімшартының мерзімі біткенге дейін жұмыс істеді. 1964 жылдың бірінші жартысында өндірілген қозғалтқыштардың қоры, үкіметтік келісімшарт орындалғанша Zip Van құрастыруды, ал 1964 модельдік жылдың соңына дейін Канада зауытында автомобиль өндірісін қамтамасыз етті. "Avanti" модельінің атауы, құрал-жабдықтары және зауыт алаңы ұзақ жылдар бойы "South Bend Studebaker Packard" дилерлігін жүргізген Лео Ньюман мен Нейт Альтманға сатылды. Олар 1965 жылы "Avanti II" тауарлық белгісімен автомобильді қайта жаңғыртты. (Толық мақала: Avanti (автомобиль).) Олар "Studebaker" жүк көліктеріне қатысты құқықтарды және құрал-жабдықтарды, сондай-ақ компанияның көптеген қосалқы бөлшектері мен аксессуарларын да сатып алды. Зауыт, "Studebaker" компаниясының "Жалпы өнімдер бөлімімен" бірге "Kaiser Jeep Corporation" компаниясымен сатып алынды, ол оны әскери көліктер өндіру үшін пайдаланды. Бұл бөлім кейіннен "AM General Corporation" компаниясының ядросын құрады, ол бүгінде әлемдегі ең ірі тактикалық дөңгелекті көліктерді өндіруші болып табылады. Дегенмен, Ньюман мен Альтман "Studebaker" жүк көліктерін өндіруді жалғастыруға шешім қабылдамағандықтан, құрал-жабдықтар 1965 жылдың соңында қайтадан "Kaiser Jeep" компаниясына сатылды, ол бірнеше жыл бойы "Studebaker" жүк көліктеріне қатысты бөлшектерді өндіріп келді. Оңтүстік Америкада толықтай бөлшектелген жиынтықтар мен қалған бөлшектерді пайдаланып, бірнеше "1965" үлгісіндегі "Champ" жүк көліктері құрастырылды. Бұл модельдерде бұрынғы "Champ" модельдерінен өзгеше решеткалар қолданылды. "Саут-Бенд" зауытының жабылуы аймақ тұрғындарына қатты соққы болды, себебі "Studebaker" Индиана штатының "Сент-Джозеф" округіндегі ең ірі жұмыс беруші болып есептелді. "Саут-Бенд" жұмыс күшінің шамамен төрттен бірі афроамерикандықтардан тұрды.

After insufficient initial sales of the 1964 models and the ousting of president Sherwood Egbert, on December 9, 1963, the company announced the closure of the South Bend plant. The last Larks and Hawks were assembled on December 20, and the last Avanti was assembled on December 26. To fulfill government contracts, production of military trucks and Zip Vans for the United States Postal Service continued into early 1964. The engine foundry remained open until the union contract expired in May 1964. The supply of engines produced in the first half of 1964 supported Zip Van assembly until the government contract was fulfilled, and automobile production at the Canadian plant until the end of the 1964 model year. The Avanti model name, tooling, and plant space were sold off to Leo Newman and Nate Altman, a longtime South Bend Studebaker Packard dealership. They revived the car in 1965 under the brand name "Avanti II". (See main article Avanti (car).) They likewise purchased the rights and tooling for Studebaker's trucks, along with the company's vast stock of parts and accessories. The plant, alongside Studebaker's General Products Division, was bought by Kaiser Jeep Corporation who used it to produce military vehicles. That unit formed the nucleus for what would later become AM General Corporation, which today is the world’s largest producer of tactical wheeled vehicles. Nevertheless, as Newman and Altman decided not to progress with any Studebaker truck production, the tooling was then sold off again to Kaiser Jeep in late 1965, which continued producing parts for Studebaker trucks for a few more years. Some '1965' model Champ trucks were built in South America using completely knocked down kits and left over parts. These models used a different grille from all previous Champ models. The closure of the South Bend plant hit the community particularly hard, since Studebaker was the largest employer in St. Joseph County, Indiana. Nearly a quarter of the South Bend work force was African American.

Гамильтон зауытының жабылуы, 1966 жыл

Шектелген автомобиль өндірісі компанияның соңғы қалған өндіріс орнында біріктірілді, яғни Онтарио штатының Гамильтон қаласындағы зауытта. Бұл зауыт әрқашан табысты болды және Гордон Гранди басшылығымен Studebaker 1966 жылдың наурызына дейін автомобильдер өндірді. Канадалық операция жылына шамамен 20 000 автомобиль өндіру арқылы өзін-өзі ақтауға болатыны болжалды, ал Studebaker-дің жарияланған мақсаты 30 000–40 000 1965 жылғы модельдерді шығару еді. 1965 жылғы өндіріс 20 000 санына жетпесе де, компания директорлары кішкентай пайданы инвестицияны жалғастыруға жеткіліксіз деп санады. Грандидің 1967 жылғы модельдерге жабдық сатып алу үшін қаражат сұранысын қабылдамаған Studebaker 4 наурыздағы хабарламадан кейін 1966 жылдың 17 наурызында автомобиль бизнесінен шықты. (Түркіз және ақ түсті Cruiser седаны). Шындығында, Канадаға көшу – өндірісті баяу тоқтату және қалған дилерлік франшиза міндеттемелерін орындау үшін жасалған тактика болды. 1965 және 1966 жылғы Studebaker машиналары General Motors Canada Limited компаниясынан алынған "Маккиннон" қозғалтқыштарын пайдаланды, бұл қозғалтқыштар Studebaker өндірген қозғалтқыштар енді қолжетімді болмаған кезде Chevrolet-тің 230 куб дюймдік 6 цилиндрлі және 283 куб дюймдік V8 қозғалтқыштарының негізінде жасалған. Жабылу тек зауыттың 700 қызметкеріне ғана емес, олар қызметкерлердің кештері мен бір күндік саяхаттар сияқты ұжымдық артықшылықтармен байланысты әріптестік сезімін дамытқан, сонымен қатар Гамильтон қаласының барлық тұрғындарына кері әсер етті; Studebaker Гамильтон қаласының 10-шы ірі жұмыс берушісі болған.

Желілік және басқа активтер

Studebaker-дің көптеген дилерлері жабылып, басқа автокөлік өндірушілердің өнімдерін сата бастады немесе Канада зауыты жабылғаннан кейін Mercedes Benz дилерліктеріне айналды. Studebaker компаниясының қорғаныс келісімдерін орындау үшін көлік құралын жасаған General Products бөлімі Kaiser Industries компаниясымен сатып алынды, ол Оңтүстік Бендте әскери және почта көліктерін құрады. 1970 жылы American Motors (AMC) осы бөлімін сатып алды, ол бүгінге дейін AM General ретінде жұмыс істеп келеді. 1937 жылы сынақ алаңына Studebaker деген жазумен отырғызылған 5000 ағаштан тұратын тоғай қалыптасты, ол әлі де тұр және Google Earth сияқты спутниктік суреттерде танымал тақырыпқа айналды. 1966 жылы сынақ алаңын Bendix сатып алды, оның бір бөлігі сақталды және 2013 жылдан бастап "New Carlisle Test Facility" деген атпен қайта қолданысқа енгізілді. Ұзақ жылдар бойы Studebaker-дің "қоршаулы" зираты бар деген қауесет тарады. Кейін бұл қауесет расталды, себебі сынақ алаңына жақын орналасқан, орманды аймақта көптеген прототиптік автомобильдер мен бірнеше жүк көліктерінің қалдықтары табылды. Көбінесе прототиптер тікелей топыраққа жанасып, ауа райының әсеріне және құлайтын ағаштарға ұшырап шіріп кетті. Кейбір тот басқан корпус тұстарын алып тастауға тырысқанда, олар өз салмағынан ыдырап, тек суреттерде ғана сақталды. Дегенмен, бірнеше ерекше жағдайлар болды. Бірнеше прототип құтқарылды. 1947 жылы өндірілмеген Champion ағаш қаптамалы универсалы қалпына келтіріліп, Studebaker Ұлттық мұражайында қойылды. Сынақ алаңында жойылмақ болған тағы бір прототип басқаларының тағдырынан құтылды. 1952 жылдың соңында Studebaker 1953 жылы Commander кабриолетін модельдің жаппай өндірілуінің пайдалылығын анықтау үшін инженерлік зерттеу ретінде жасады. Көлік 1953 жылғы екі есікті купе негізінде құрастырылды. Кейіннен машина 1954 жылғы модельдің техникалық талаптарына сәйкес өзгертілді және инженерлер оны кейде Саут-Бендтің көшелерінде жүргізіп жүрді. Корпустың икемделуін азайту үшін қосымша құрылымдық нығайту қажет болды. Тіпті 232 куб. дюймдік V8 қозғалтқышымен жабдықталғанмен, конструкцияның салмағы көліктің 0-60 миль/сағ жылдамдыққа жеделдеу уақытын қанағаттандырмайтын деңгейге жеткізді. Сонымен қатар, компанияның модельдер қатарына тағы бір корпус түрін қосуға қаржылық мүмкіндігі болмады. Компания басшылығы 2 есікті седан, 4 есікті седан және 1954 жылғы Conestoga вагон 2 есікті купеден жақсы сатылады деп жаңылысты, сондықтан компанияның ресурстары седан мен вагон өндірісіне жұмсалды. Прототиптік кабриолет енді қажет болмаған кезде, инженер Э.Т. Рейнольдс оны бөлшектеп, корпусын сынақ алаңындағы құпия зиратқа жіберді. Инженерлік емес қызметкер басқа прототиптермен бірге шіріп кетуіне рұқсат берудің орнына, толық көлікті сатып алуға рұқсат сұрады. Бас инженер Джин Хардиг бұл сұрақты Э.Т. Рейнольдспен талқылады. Олар қызметкерге оны ешқашан сатпау шартымен көлікті сатып алуға келісті. 1970 жылдары көлік Саут-Бендтегі жанармай станциясының артында табылған, ол бұрынғы қызметкерге тиесілі емес еді. Бірнеше иесінен өткеннен кейін, қазір бұл машина Studebaker автомобильдерінің жеке коллекциясында сақталады. 1967 жылдың мамыр айында Studebaker және оның әртараптандырылған бөлімшелері Wagner Electric компаниясымен біріктірілді. 1967 жылдың қараша айында Studebaker Worthington Corporation компаниясымен біріктіріліп, Studebaker Worthington құрылды. Studebaker атауы 1979 жылы американдық бизнес аренасынан жоғалып кетті, ол кезде McGraw Edison Studebaker Worthington компаниясын сатып алды, бірақ әлі де Jericho, Нью-Йорк штатында орналасқан Studebaker Leasing компаниясы сақталды. McGraw Edison 1985 жылы Cooper Industries компаниясымен сатып алынды, ол бірнеше жылдан кейін өзінің автокөлік бөлшектері бөлімдерін Federal Mogul компаниясына сатты. Жоғарыда айтылғандай, кейбір көліктер қалған бөлшектерден құрастырылды және Avanti брендінің сатып алушылары мен Studebaker компаниясының артық материалдарын пайдаланып Studebaker ретінде танылды.

Many of Studebaker's dealers either closed, took on other automakers' product lines, or converted to Mercedes Benz dealerships following the closure of the Canadian plant. Studebaker's General Products Division, which built vehicles to fulfill defense contracts, was acquired by Kaiser Industries, which built military and postal vehicles in South Bend. In 1970, American Motors (AMC) purchased the division, which still exists today as AM General. The grove of 5,000 trees planted on the proving grounds in 1937, spelling out the Studebaker name, still stands and has proven to be a popular topic on such satellite photography sites as Google Earth. The proving grounds were acquired by Bendix in 1966 a part of the proving ground was retained and, as of 2013, has been restored to use under the name "New Carlisle Test Facility". For many years a rumor persisted of the existence of a Studebaker graveyard. The rumor was later confirmed to be true when the remains of many prototype automobiles and a few trucks were discovered at a remote, heavily wooded site bounded by the proving grounds' high speed oval. Most of the prototypes were left to rot in direct contact with the ground and full exposure to the weather and falling trees. Attempts to remove some of these rusting bodies resulted in the bodies crumbling under their own weight as they were moved, so now they exist only in photographs. However, there were a few notable exceptions. A few of the prototypes were rescued. The only example of a never produced 1947 Champion wood sided station wagon was restored and is on display at the Studebaker National Museum. Another prototype initially slated for disposal at the proving grounds escaped the fate of the others. In late 1952 Studebaker produced one 1953 Commander convertible as an engineering study to determine if the model could be profitably mass produced. The car was based on the 1953 2 door hardtop coupe. The car was later modified to 1954 model specifications, and was occasionally driven around South Bend by engineers. Additional structural reinforcements were needed to reduce body flexure. Even though the car was equipped with the 232 cu. in. V 8, the added structural weight increased the car's 0 60 mph acceleration time to an unacceptable level. In addition, the company did not have the financial resources to add another body type to the model line. The company's leadership mistakenly thought the 2 door sedans, 4 door sedans, and 1954 Conestoga wagon would sell better than the 2 door coupes, so the company's resources were focused on production of the sedans and the wagon. When the prototype convertible was no longer needed, engineer E. T. Reynolds ordered the car to be stripped and the body sent to the secret graveyard at the proving grounds. A non engineering employee requested permission to purchase the complete car, rather than see it rot away with the other prototypes. Chief engineer Gene Hardig discussed the request with E. T. Reynolds. They agreed to let the employee purchase the car on the condition that the employee never sell it. In the 1970s, the car was re discovered behind a South Bend gas station and no longer owned by the former employee. After eventually passing through several owners, the car is now in a private collection of Studebaker automobiles. In May 1967, Studebaker and its diversified units were merged with Wagner Electric. In November 1967, Studebaker was merged with the Worthington Corporation to form Studebaker Worthington. The Studebaker name disappeared from the American business scene in 1979, when McGraw Edison acquired Studebaker Worthington, except for the still existing Studebaker Leasing, based in Jericho, NY. McGraw Edison was itself purchased in 1985 by Cooper Industries, which sold off its auto parts divisions to Federal Mogul some years later. As detailed above, some vehicles were assembled from left over parts and identified as Studebakers by the purchasers of the Avanti brand and surplus material from Studebaker at South Bend.

Отбасылық қатынастар жалғасуда

Бес аға 1887 және 1917 жылдар аралығында қайтыс болды (Джон Молер соңғысы болды). Олардың ұлдары мен күйеу балалары басқару ісінде белсенді болды, ең бастысы – 1891 жылы Джон М-нің қызы Грейске үйленгеннен кейін заңгер Фред Фиш. "Полковник Джордж М. Студебейкер, Клемент Студебейкер кіші, Дж. М. Студебейкер кіші және [Фред ағаның ұлы] Фредерик Студебейкер Фиш түрлі бөлімдерде оқушылықтан өтіп, маңызды лауазымдарға көтерілді, соның ішінде директорлар кеңесіне мүшелік етті". Зауыт Western Electric компаниясына телефондарды өндіру үшін сатылды, олардың соғыс қажеттіліктері үшін бұрыннан тапсырыс берілгендігіне байланысты өндіріс кешігіп жатқан еді.

Е-М-Ф және Фландрия

Студебеккердің 1908 жылдың қыркүйегінде EMF компаниясымен жасалған келісімі, Фландерс та олардан шығып, 1912 жылы қосылды, бірақ Метцгер Motor Car Co компаниясын Фландрия Автомобиль компаниясы деп қайта атау арқылы банкроттықтан құтқару мүмкін болмады. Studebaker президенті Фред Фиш 1908 жылы EMF акцияларының үштен бірін сатып алды, содан кейін 1910 жылы J. P. Morgan & Co-дан қалған акцияларын сатып алып, EMF-тің Уокервилл, Онтарио, Канададағы және Детройттегі, өзеннің арғы жағындағы өндіріс зауыттарын иеленді. Детройттың Милуоки Джанкшн ауданындағы ескі EMF зауытынан Браш көшесіне қарама-қарсы орналасқан бұрынғы Ford Piquette Avenue зауыты 1911 жылдың қаңтарында Фордтан сатып алынып, Studebaker Plant 10 аталды және 1933 жылға дейін құрастыру жұмыстарына пайдаланылды. EMF компаниясын Studebaker сатып алды, нәтижесінде Studebaker Canada құрылды. Бұдан кейін EMF өнімдерінің атаулары өзгертілді: EMF – Studebaker 30, Flanders – Studebaker 20. Осы қайта таңбаланған модельдердің сатылымы 1912 жылдың соңына дейін жалғасты. Көліктерде Гарфорд өндірген қозғалтқыштар орнатыла бастады, соның нәтижесінде Studebaker деген атау пайда болды. Гарфорд та өз брендімен автомобильдер шығарды, ал 1907 жылы Studebaker есебінен өндірісті ұлғайтуға тырысты. Студебектер бұл әрекетті анықтағаннан кейін, Джон Молер Студебеккер басымдық шартты қолданып, Гарфордты жоспарланған өндіріс квоталарын орындауға мәжбүрледі. Гарфорд атауын жою туралы шешім қабылданды және соңғы өнім 1911 жылы құрастыру желісінен түсті, ал Гарфорд 1913 жылы Джон Норт Уиллис сатып алғанға дейін дербес жұмыс істеді.

Мұра

1969 жылы Studebaker компаниясы автомобиль өндірісін толық тоқтатса да, ол классикалық автомобильдерді ұнататындар үшін үлкен мұра қалдырды. Studebaker US6 жүк көлігі – Кеңес Одағында 1975 жылға дейін, Studebaker жабылып, содан кейін GAZ 53, GAZ 3307 және 3309, сондай-ақ GAZon Next сияқты барлық GAZ жүк көліктерінің негізі болған, легендарлы GAZ 51 совет жүк көлігінің прототипі болды. 1993 жылғы Dodge Ram дизайнерлері Studebaker E сериялы пикап олардың дизайнына басты шабыт бергенін айтты. Spectra Merchandising International, Inc. компаниясы "Studebaker" таңбасымен "ретро" стильдегі аудио жабдықтар шығарады.