Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Бахман тапқан деректер базасының моделі
Database model invented by Charles Bachman
the database model
Компьютерлік техникада желілік модель – нысандар мен олардың арақатынастарын бейнелеудің икемді жолы ретінде ұсынылған деректер базасының моделі. Оның ерекшелігі – нысан түрлері түйіндер, ал арақатынас түрлері доғалар болып табылатын график түріндегі сызба иерархия немесе тор түрінде шектелмейді. Желілік модель 1969 жылы CODASYL деректер базасы жұмыс тобы қабылдады және 1971 жылы үлкен жаңартудан өтті. Сондықтан кейде ол CODASYL моделі деп те аталады. 1970 жылдары бірнеше желілік деректер базасы жүйелері кеңінен танымал болды, бірақ 1980 жылдары реляциялық деректер базаларымен ауыстырылды.
In computing, the network model is a database model conceived as a flexible way of representing objects and their relationships. Its distinguishing feature is that the schema, viewed as a graph in which object types are nodes and relationship types are arcs, is not restricted to being a hierarchy or lattice. The network model was adopted by the CODASYL Data Base Task Group in 1969 and underwent a major update in 1971. It is sometimes known as the CODASYL model for this reason. A number of network database systems became popular on mainframe and minicomputers through the 1970s before being widely replaced by relational databases in the 1980s.
Шолу
Иерархиялық деректер базасының моделі деректерді жазбалар ағашы ретінде құрылымдайды, онда әр жазбаның бір аталық жазбасы және көптеген балама жазбалары болады, ал желілік модель әр жазбаның бірнеше аталық және балама жазбаларына ие болуына мүмкіндік береді, осылайша жалпыланған графиктік құрылымды қалыптастырады. Бұл қасиет екі деңгейде қолданылады: схема – қатынас түрлерімен (CODASYL-де «топ түрлері» деп аталады) байланыстырылған жазба түрлерінің жалпыланған графигі, ал деректер базасының өзі – қатынастармен (CODASYL «топтары») байланыстырылған жазбалардың оқиғаларының жалпыланған графигі. Екі деңгейде де циклдарға рұқсат етіледі. Желілік модельдің иерархиялық модельмен салыстырғандағы басты артықшылығы – ол нысандар арасындағы қатынастарды табиғи түрде модельдеуге мүмкіндік берді. Модель кеңінен қолданылса да, екі негізгі себепке байланысты басымдыққа ие бола алмады. Біріншіден, IBM өздерінің IMS және DL/I сияқты белгілі өнімдерінде жартылай желілік кеңейтулермен иерархиялық модельді қолдануды жалғастырды. Екіншіден, ол жоғары деңгейдегі, декларативті интерфейсті ұсынатын реляциялық модельмен ығыстырылды. 1980-ші жылдардың басына дейін иерархиялық және желілік деректер базалары ұсынатын төменгі деңгейдегі навигациялық интерфейстердің өнімділік артықшылықтары көптеген ірі масштабты қолданбалар үшін маңызды болды, бірақ аппараттық құралдар жылдамдаған сайын реляциялық модельдің артық өнімділігі мен икемділігі корпоративтік кәсіпорындарда желілік модельдің біртіндеп қолданудан шығуына алып келді.
While the hierarchical database model structures data as a tree of records, with each record having one parent record and many children, the network model allows each record to have multiple parent and child records, forming a generalized graph structure. This property applies at two levels: the schema is a generalized graph of record types connected by relationship types (called "set types" in CODASYL), and the database itself is a generalized graph of record occurrences connected by relationships (CODASYL "sets"). Cycles are permitted at both levels. The chief argument in favour of the network model, in comparison to the hierarchical model, was that it allowed a more natural modeling of relationships between entities. Although the model was widely implemented and used, it failed to become dominant for two main reasons. Firstly, IBM chose to stick to the hierarchical model with semi network extensions in their established products such as IMS and DL/I. Secondly, it was eventually displaced by the relational model, which offered a higher level, more declarative interface. Until the early 1980s the performance benefits of the low level navigational interfaces offered by hierarchical and network databases were persuasive for many large scale applications, but as hardware became faster, the extra productivity and flexibility of the relational model led to the gradual obsolescence of the network model in corporate enterprise usage.
Тарих
Желілік модельдің алғашқы ойлап табушысы Чарльз Бахман болды, және ол 1969 жылы Деректер жүйелері тілдері конференциясы (CODASYL) консорциумы жариялаған стандартты талаптар жиынтығы ретінде әзірленді. Одан кейін 1971 жылы екінші басылым жарық көрді, ол көптеген жүзеге асырулардың негізі болды. Алғашқы жұмыстар 1980-жылдардың басына дейін жалғасты, нәтижесінде ISO талаптар жиынтығы құрылды, бірақ ол өнімдерге көп әсер етпеді. Бахманның әсері Бахман диаграммасы терминінде көрінеді, бұл желілік модельді қолдана отырып жасалған деректер базасының схемасын көрсететін графикалық белгі. Бахман диаграммасында атаулы тіктөртбұрыштар деректер түрлерін, ал жебелер деректер арасындағы «бірге көп» қатынас түрлерін (CODASYL жиынтық түрлері) көрсетеді.
The network model's original inventor was Charles Bachman, and it was developed into a standard specification published in 1969 by the Conference on Data Systems Languages (CODASYL) Consortium. This was followed by a second publication in 1971, which became the basis for most implementations. Subsequent work continued into the early 1980s, culminating in an ISO specification, but this had little influence on products. Bachman's influence is recognized in the term Bachman diagram, a diagrammatic notation that represents a database schema expressed using the network model. In a Bachman diagram, named rectangles represent record types, and arrows represent one to many relationship types between records (CODASYL set types).