Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Діни қызмет
Religious occupation
Курат (/k//j//ʊər//ɪ//t/) – қауымның рухани жағдайын күтуге немесе емдеуге (cura) жауапты адам. Осы мағынада курат – қауымның діни қызметкері; бірақ ағылшын тілді елдерде курат термині көбінесе қауымның діни қызметкеріне көмектесетін дін қызметкерлерін сипаттау үшін қолданылады. Кураттың міндеттері немесе лауазымы – кураттық деп аталады.
A curate ('/k//j//ʊər//ɪ//t/) is a person who is invested with the care or cure (cura) of souls of a parish. In this sense, curate means a parish priest; but in English speaking countries the term curate is commonly used to describe clergy who are assistants to the parish priest. The duties or office of a curate are called a curacy.
Этимологиясы және басқа терминдер
Термин латын тіліндегі curatus (сақшы, қамқор) сөзінен туындаған. Басқа тілдерде curatus сөзінен алынған туындылар әртүрлі мағыналарда қолданылуы мүмкін. Француз тілінде куре – бұл приходтың бас діни қызметкері (викаирдің көмегімен), итальян тілінде курато, испан тілінде кура, ал филиппин тіліндегі кура пароко (көбінесе приход діни қызметкерін білдіреді) испан тілінен алынған.
The term is derived from the Latin curatus (compare Curator). In other languages, derivations from curatus may be used differently. In French, the curé is the chief priest (assisted by a vicaire) of a parish, as is the Italian curato, the Spanish cura, and the Filipino term kura paróko (which almost always refers to the parish priest), which is derived from Spanish.
Католик шіркеуі
Католик шіркеуінде, "curate" сөзі пасторға бағынышты лауазымдағы, қауымға тағайындалған діни қызметкерді білдіреді. Қауымның діни қызметкері (немесе көбінесе, АҚШ-та пастор немесе министр) – қауым үшін канондық жауапкершілікті жүктеген діни қызметкер. Оған бір немесе бірнеше басқа діни қызметкерлер көмектеседі, олар "curate", көмекші діни қызметкер, шіркеу викарийі немесе (Америкада) қауымдас/көмекші пастор деп аталады.
In the Catholic Church, the English word curate is used for a priest assigned to a parish in a position subordinate to that of the parish priest. The parish priest (or often, in the United States, the pastor or minister) is the priest who has canonical responsibility for the parish. He may be assisted by one or more other priests, referred to as curates, assistant priests, parochial vicars, or (in America) associate/assistant pastors.
Англикандық Қауымдастық
Бүгінгі Англия шіркеуінде курат – дін қызметкерлеріне (немесе бірінші жылы ауысу диакондарына) қатысты, олар дін қызметіне бекітілгеннен кейін (әдетте төрт жыл) алғашқы қызметін аткарады және білімдерін толықтырып жатыр (оқудан айырмашылығы жоқ). 1662 жылғы «Ортақ дұғалар кітабында» кездесетін техникалық термин курат – бұл бенефиций иесі, яғни діоцездық епископтың «жандарды емдеуге» лицензия берген адамы. Ол бенефиций табысының түйілу және бөліну тәсіліне байланысты ректор, викарий немесе мәңгілік курат болатын. Викарий – ректордың иелігі сатылған кезде пайда болады, көбінесе бұл монастырь (мысалы, аббаттық) немесе университет колледжі болар еді. Мәңгілік кураттық – басқа дін қызметкері немесе аға дін қызметкері приходтың қаржысын ұзақ мерзімге басқаратын жағдай, ол куратқа келісілген жалақы мен белгілі бір өкілеттіктер береді, бірақ теориялық тұрғыдан жұмысқа орналасу қауіпсіздігі төмендеу. «Жұмылдырылған пастор» термині көбінесе бейресми жағдайда қолданылады, онда приходтың біріне жауапкершілікті көмекшіге береді. Заң бойынша бұл епископтың лицензиясымен жандарды емдеуге уәкілеттік алған дін қызметкерін білдіреді, егер приходтық пастор жеткілікті қаражат бөлмесе немесе тәртіптік шараларға ұшыраса. Иелігіне ие болғаннан кейін ректорлар мен викарийлер жергілікті жағдайларға байланысты әртүрлі құқықтардан ләззат алатын, әсіресе ондықтан түсетін табыспен, тегін тұруға арналған үй және кең жомарт табыс алатын, бірақ тиісті заңдық процедурадан өткеннен кейін және шектеулі себептермен қызметтен алынуы мүмкін. Мәңгілік кураттар 1838 жылы ұқсас жағдайға қойылды және көбінесе «викарийлер» деп аталды, бұл практика 1868 жылы заңды түрде мойындалды. «Куратқа» көмектесетін дін қызметкерлері (ағылшынша «clergy») дұрыс айтқанда, көмекші кураттар деп аталады, бірақ көбінесе «курат» деп аталады. Көмекші куратқа берілген үй кейде халық арасында «кураттық» деп аталады. Көмекші кураттар да епископтан лицензия алады, бірақ тек «кураттың» өтініші бойынша, ол белгілі бір шарттармен босату құқығына ие. Дін қызметкерінің бір немесе бірнеше приходта курат ретінде қызмет етуі әдеттегі жағдай, бірақ бұрын игілік алған немесе епископқа бекітілген дін қызметкерлерінің кураттыққа (көмекші курат ретінде) оралуы да сирек емес, кейде олардың өзінің таңдауымен. Мысалы, Джеффри Фрэнсис Фишер 1961 жылы Кентербери архиепископы қызметінен зейнетке шыққаннан кейін Шерборн маңындағы Трент шіркеуінің кураты болды. 1968 жылғы Пасторальдық шара және одан кейінгі заңнамалар Англия шіркеуінде бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан үлкен реформаларға әкелді, ал жоғарыда айтылғандардың көп бөлігі енді күшін жойды. Англия шіркеуіндегі дін қызметкерлері, егер олардың негізгі табысы дін қызметкері ретіндегі еңбегінен емес, басқа көздерден түсетін болса, «өздігінен қамтамасыз ететін дін қызметкерлері» немесе «курат (SSM)» деп аталуы мүмкін. «Ректор» және «курат» сияқты терминдер Англикандық шіркеудің таралуымен бірге шетелге тарады, бірақ олардың нақты мағынасы жергілікті жағдайлар мен ережелерге байланысты. Ирландия шіркеуіндегі кейбір кураттар «епископ кураттары» деп аталады, өйткені олар тікелей діоцездық епископқа есеп береді, кейде жергілікті приходтық дін қызметкерлері басшылық етеді және басқа көмекші кураттарға қарағанда көбірек тәуелсіздікке ие. Харизматикалық немесе евангелистік (төмен шіркеу) дәстүрі бар Англикандық приходтарда кураттардың рөлі әдетте жалпы жетекшінің көмекшісі ретінде қарастырылады, көбінесе пасторальдық жетекшілердің үлкен тобында. Көптеген үлкен харизматикалық және евангелистік приходтарда көптеген пасторальдық жетекшілер бар, олардың кейбіреулері бекітілген, ал кейбіреулері бекітілмеген. Америка Құрама Штаттарының Епископтық шіркеуінде кураттық – бұл бекітілгеннен кейін білімді толықтыру үшін уақытша орын болуы мүмкін, стажировкаға ұқсас, немесе ол мәңгілік куратқа ұқсас, тұрақты және бағынышты лауазым болуы мүмкін.
In the Church of England today, curate refers to priests (or, in the first year, transitional deacons) who are in their first post after ordination (usually for four years), and are completing their training (not unlike an apprenticeship). The technical term curate, as found in the 1662 Book of Common Prayer, meant the incumbent of a benefice, that is the person licensed by the diocesan bishop to the "cure of souls", who, depending on how the benefice income was raised and distributed, was a rector, a vicar, or a perpetual curate. A vicar arises when a rectory was sold to lay rectors, which would often be a monastic house (such as abbey) or university college; a perpetual curacy where another priest or senior cleric has long term control of the parish finances, granting an agreed stipend and general powers to the curate, albeit of theoretically of the same job security, below. Although the expression curate in charge was mainly used of an informal arrangement whereby an incumbent gave most responsibility for one of the parish churches to an assistant, in law it denoted a cleric licensed by the bishop to exercise some or all of the cure of souls when the incumbent had failed to make adequate provision for them or was subject to disciplinary measures. Once in possession of their benefices, rectors and vicars enjoyed a somewhat locally varied array of rights, absolutely, a home in which to live without charge, and generally a generous income from the parish especially in the era of tithes, yet could be removed after due legal process and for a restricted number of reasons. Perpetual curates were placed on a similar footing in 1838 and were commonly styled "vicars", and this practice was legally recognised in 1868. Clergy (both transitional deacons and priests) who assist the "curate" were, and are, properly called assistant curates, but are often referred to as "the curate". A house provided for an assistant curate is sometimes colloquially called a "curatage". Assistant curates are also licensed by the bishop, but only at the request of the "curate", who had the right of dismissal subject to certain conditions. Although it is customary for a priest to serve as a curate in one or more parishes before becoming an incumbent, it is by no means unknown for priests who have previously been beneficed or consecrated bishop to return to a curacy (as assistant curate), sometimes as a matter of choice. For example, Geoffrey Francis Fisher served as Curate of Trent near Sherborne after retiring as Archbishop of Canterbury in 1961. With the 1968 Pastoral Measure and subsequent legislation, the Church of England has undergone a major process of reform which still continues today, and much of above no longer holds good. Ministers in the Church of England whose main income comes from sources other than their work as clergy may be termed "self supporting ministers" or "curate (SSM)". Terms like "rector" and "curate" were carried overseas with the spread of Anglicanism, but their exact meaning depends on local conditions and regulations. In the Church of Ireland some curates are styled "bishop's curates" as they are accountable directly to the diocesan bishop, while sometimes mentored by local parish clergy, and are perceived to have more autonomy than other assistant curates. In Anglican parishes with a charismatic or evangelical (low church) tradition, the roles of curates are usually seen as being an assistant leader to the overall leader, often in a larger team of pastoral leaders. Many of the larger charismatic and evangelical parishes have larger ministry teams with a number of pastoral leaders, some ordained and others who are not. In the Episcopal Church of the United States, the curacy may be a temporary place to continue training after ordination, similar to an internship, or it may be a permanent, subordinant position, more akin to a perpetual curate.
Оқыту
Англия шіркеуінде көмекші пасторлардың үздіксіз оқытылуын әдетте епископтардың шенеуніктері – Бастапқы Министрлік Білім беру (IME) немесе Министрлік Дамуды Жалғастыру (CMD) кеңесшілері қадағалайды.
In the Church of England, the ongoing training of assistant curates is typically overseen by officers of the bishops called Initial Ministerial Education (IME) or Continuing Ministerial Development (CMD) Advisers.
Тарих
Бастапқыда епископ діни қызметкерге шіркеудің "жандарды баптау" (пасторальдық қызмет) міндетін сеніп тапсыратын. Ортағасырлық Еуропада бұл діни округтің жеріне заңды түрде иелік ету құқығын қамтығанда, діни қызметкер "мәңгілік қызметкер" (curatus perpetuus) атанды, ал көмекшісі – (жалпы) қызметкер (curatus temporalis) болар еді. Perpetuus және temporalis сөздері олардың тағайындалуын ажыратады, бірақ қызмет мерзімін емес, уақытқа сілтеме жасау жай ғана кездейсоқтық. Діни округтың қызметкерін діни қызметкер тағайындайды және оның жалақысы діни округтың қаражатынан төленеді. Мәңгілік қызметкер – бұл діни округтың басшысы, оны (әдетте) епископ тағайындайды және жалақысын төлейді. Шіркеу феодалдық Еуропаның құрылымына тереңірек енген сайын, діни округтың діни қызметкері үшін "қызметкер" атауының орнына басқа да атаулар жиі қолданылатын болды. "Ректор" атағы оннан бір бөлігін (ондықтан) алатын діни қызметкерге берілді. Бұл табысқа құқық "өмірлік кіріс" деп аталды. Ректор атағы regere, "басқару" деген сөзден шыққан. Егер монастырь ондық кіріске құқық алған жағдайда, осы кірістің бір бөлігі діни қызметкерге діни округті басқаруға, яғни монастырь атынан әрекет етуге, басқаша айтқанда, "викарий" ретінде берілді. Кейбір жағдайларда, салыстырылатын өмірлік кіріске байланысты, викарийге берілетін ондықтың бір бөлігі кейбір ректорлардың кірісінен асып түсуі мүмкін.
Originally a bishop would entrust a priest with the "cure of souls" (pastoral ministry) of a parish. When, in medieval Europe, this included the legal freehold of church land in the parish, the parish priest was a "perpetual curate" (curatus perpetuus), an assistant would be a (plain) curate (curatus temporalis). The words perpetuus and temporalis distinguish their appointments but not the length of service, the apparent reference to time is accidental. A curate is appointed by the parish priest and paid from parish funds. A perpetual curate is a priest in charge of a parish who was (usually) appointed and paid by the bishop. As the church became more embedded into the fabric of feudal Europe, various other titles often supplanted "curate" for the parish priest. "Rector" was the title given to a priest in possession of the tithe income. This right to the income was known as a "living". The title of rector comes from regere, 'to rule'. Those parishes where a monastery had appropriated the rights to the tithe income, a portion of this income was set aside for a priest to occupy the parish, essentially acting on behalf of the monastery, in other words vicariously – hence "vicar". In some cases, a portion of a tithe for a vicar could exceed the income of some rectors, depending on the value of the livings being compared.
Кішігірім канондар
Кіші канон – собордың құрамындағы және күнделікті құлшылыққа қатысатын, бірақ ресми шаптерге кірмейтін дін қызметкерлері. Бұл әдетте, мансабының басында тұрған, дербес шіркеуде (қызметтік лауазым) қызмет өткерген дін қызметкерлері болады. Олар көбінесе ән салу және діни рәсімдерді орындау шеберлігі үшін іріктеледі.
Minor canons are those clergy who are members of a cathedral's establishment and take part in the daily services but are not part of the formal chapter. These are generally clergy who are nearer to the beginning than the end of their ministries, who have already served their curacy (title post) in a parish church. They are often selected for their singing and liturgical ability.