Джек Пикфорд: Канадтық-американдық актер және кино өндірушісінің өмірі мен мансабы
Jack Pickford
Джек Пикфорд (1896-1933) – канад-американдық актер, режиссер, продюсер. Мэри Пикфордтың інісі, бала кезінен сахнада өнер көрсеткен. Фильмдердегі рөлдерімен танымал.
Canadian American actor (1896–1933)
Australian footballer
Джон Чарльз Смит (18 тамыз 1896 – 3 қаңтар 1933), кәсіби тұрғыда Джек Пикфорд деп танылған, канадалық-американдық актер, кинорежиссер және продюсер болған. Ол Мэри және Лотти Пикфордтың кіші інісі еді. Әкесі отбасын тастап кеткен соң, Пикфордтың үш баласы да сахнада бала актер ретінде жұмыс істей бастады. Кейін Мэри өте танымал үнсіз фильмдер актрисасы, продюсері және Голливудтың алғашқы дамуына үлес қосушы болды. Ол көптеген фильмдерде "әдеттегі американдық жас жігіт" рөлінде ойнап, белгілі бір дәрежеде танымал болғанмен, әпкесінің жетістіктерімен салыстырғанда көлеңкеде қалды. Оның мансабы алкогольге, есірткіге және созылмалы депрессияға байланысты тұрақты түрде төмендеді.
John Charles Smith (August 18, 1896 – January 3, 1933), known professionally as Jack Pickford, was a Canadian American actor, film director and producer. He was the younger brother of actresses Mary and Lottie Pickford. After their father deserted the family, all three Pickford children began working as child actors on the stage. Mary later became a highly popular silent film actress, producer and early Hollywood pioneer. While he appeared in numerous films as the "All American boy next door" and was a fairly popular performer, he was overshadowed by his sister's success. His career declined steadily due to alcohol, drugs and chronic depression.
Ерте өмір
Джон Чарльз Смит, "Джек" деп танылған, 1896 жылы Торонтода, Онтариода, методисттік ортадан шыққан ағылшын иммигрант, кездейсоқ жұмыс істейтін Джон Чарльз Смит пен ирландтық католик Шарлотта Хеннесси Смит отбасында дүниеге келді. Оның ішімдікке құмар әкесі 1898 жылы қайтыс болып, отбасын кедейлікке ұрды. Балалар шашырап кетті, анасының қайғысынан отбасын асырай алмауына байланысты әрқайсысы бөлек шаңырақта өмір сүрді. Бірақ көп ұзамай Джек ауыр сырқатқа шалдықты. Оның ауруы туралы жаңалық анасы Шарлоттаны қайта жандандырды және отбасы қайта бірікті. Шарлоттаның әрекетсіздігінен, ол Джекке және оның екі әпкесі Глэдис пен Лоттиге сахнаға шығуға рұқсат берді, бастапқыда үлкені Глэдистен бастап. Бұл табыс көзіне айналды, 1900 жылы отбасы Нью-Йоркке көшіп келді, ал балалар бүкіл Америка Құрама Штаттарында спектакльдерде ойнай бастады. Ең бастысы, жас Джек "Пег Робин" және "Үшеуміз" сахнасында өнер көрсетті. Джек мемлекеттік мектептерде білім алып, кейін Нью-Йорктегі Сент-Франциск әскери академиясына түсті. Famous Players–Lasky президенті Адольф Цукор Пикфордқа Бут Таркингтонның романынан бейімделген "Сегіз қыз" (1916) фильміндегі алғашқы басты рөлін берді. Ол "күлкілі" деп сипатталды. 1917 жылы ол Чарльз Диккенстің "Ұлы үміттер" романының бейімделуінде Пип рөлінде ойнады. Осы екі қойылымнан кейін сыншылардың мақтауына ие болғаннан соң, Пикфорд 1914 жылы Харриет Форд пен Харви Дж. О'Хиггинс жазған пьесадан бейімделген "Құыршақ" (1917) фильмінде басты рөлге шақырылды, ол өте танымал болды. Бұл фильм сыншылардың жоғары бағасын алды және Пикфордтың алғашқы табысы болды. Кейін 1917 жылы Пикфорд Марк Твеннің "Том Сойер" және оның жалғасы "Хак пен Том" (1918) фильмдеріндегі басты рөлді иеленді. "Том Сойер" (1917) Пикфордтың ең сәтті фильмдерінің бірі саналды, себебі атау кейіпкері Пикфордтың экрандағы және одан тыс жердегі бейнесіне ұқсас болды. Фильмнің аяқталуына арналған хатында ол: "Мен әрқашан Марк Твеннің жазбаларын жақсы көретінмін және Том менің сүйікті кейіпкерім болды. Бізде ортақ нәрселер көп сияқты. Ол менің бала кезімде есімде қалған көптеген тәжірибелерді орындады" деп жазды. Мансабының алғашқы жылдарында Пикфорд американдық романдардағы әртүрлі балалар рөлдерін ойнағандығымен танымал болды. Пикфорд экрандағы серігі Луиза Хаффпен үнемі бірге жұмыс істеді. Олар екеуі де "Сегіз қыз" (1916), "Ұлы үміттер" (1917), "Көктемгі күндер" (1917), "Ақша ала алмайтын нәрсе" (1917), "Жабайы" (1917), "Үйірлі үй" (1917), "Джек пен Джилл" (1917), "Оның мәртебесі, Банкер Бин" (1918), "Минутына бір шақырым Кендалл" (1918) және "Сэнди" (1918) фильмдерінде Paramount Pictures компаниясының түсірушілері болды. 1920 жылдың тамызында ол АҚШ азаматы болып ресми түрде жарияланды және тегін Смиттен Пикфордқа өзгертті. 1919 жылы соғыстан кейін Пикфорд First National Pictures компаниясымен серіктестік құрып, "Джек Пикфорд Филм Компани" атты жеке өндіріс компаниясын құрды. Қысқа мерзім ішінде ол өзінің фильмдерін өндіріп, олардың ішінде "Билл Апперсонның жігіті" (1919), "Прокси ұрысы" (1919) және "Қателікте" (1919) фильмдерінде ойнады. Джеймс Кирквуд осы уақытта актердің мансабын жақсарту үмітімен Пикфордты режиссерлік етті. 1920 жылы ол Goldwyn Pictures компаниясымен келісімшарт жасады және Джон Фокс-младший романынан бейімделген "Корольдіктің кішкентай шопаны" (1920) фильмінде ойнады. Пикфорд фильмнің жазу сапасы мен режиссерлік стиліне "қатты көңілі қалды". Ол болашақта қайта жасау үшін құқықтарды сатып алуға ниеттенді. "Екі көзді алдамшы" (1920), "Барлығы бар адам" (1920) және "Колледжден жаңадан шыққан" (1920) фильмдерін Альфред Э. Грин түсірді, онда Пикфорд басты рөлде ойнады. Алайда Goldwyn мен Пикфордтың шығармашылық айырмашылықтары болды және олар жолдарымен кетіп қалды. 1923 жылға қарай оның рөлдері жылына бірнешеден біреуге дейін азайды. Соңғы екі жылын режиссерлік жұмысына арнағаннан кейін Пикфорд "Гаррисонның аяқталуы" (1923) фильмінде актерлікке оралды. Томас қайтыс болғаннан кейін Пикфордтың мансабы баяулағанмен, ол ойнаған рөлдер жаңа ересексіздікті көрсетті және оның мансабындағы ең жақсы рөлдердің бірі болды. Бұлардың қатарына "Хилл Билли" (1924), "Қаз әйел" (1925), "Гарвардтың Брауны" (1926) және "Күлімдеп шығу" (1926) кіретін еді. 1926 жылы ол Роланд Уэст режиссерлік еткен "Жартылай" (1926) фильмінде Брукс Бейли рөлін ойнады. Көп жылдар өткен соң Уэст "Жартылай сыбырлайды" (1930) атты дыбыстық нұсқасын жасады. 1928 жылы ол өзінің соңғы фильмін аяқтады, "Банда соғысы" (1928) фильмінде Клайд Бакстер рөлін ойнады – расталған жартылай сөйлейтін фильм. Ол Микки Маустың дыбыстық дебюті болған Steamboat Willie фильміне қосылған негізгі фильм ретінде танымал болды. Оның көптеген фильмдері, әсіресе 1910 жылдардың соңындағы фильмдері, коммерциялық және сындық сәттілікке ие болды, оның өзін жоғары бағаланған тұлға ретінде таныстырды. Пикфордтың бейнесі "Американың сүйкімді жігіті" болды, оның әпкесі "Американың сүйкімді қызы" атанды. Барлығында Пикфорд 1908 мен 1928 жылдар аралығында 130-дан астам фильмде ойнады. Бұл үнсіз фильмдердің көп бөлігі әлі де жоғалып, жалпы жұртшылыққа белгісіз. Алайда оның кейбір фильмдері DVD-де қол жетімді болды.
John Charles Smith, known as "Jack", was born in 1896 in Toronto, Ontario, to John Charles Smith, an English immigrant odd job man of Methodist background, and Charlotte Hennessy Smith, who was Irish Catholic. His alcoholic father died in 1898, leaving the family impoverished. The children were dispersed, all living in separate households as their mother was grief stricken and unable to support the family. However, Jack soon became very ill. The news of his illness revitalized their mother Charlotte and the family was reunited. Out of desperation, Charlotte allowed Jack and his two sisters Gladys and Lottie to appear onstage, beginning with Gladys, the eldest. This proved a good source of income and, by 1900, the family had relocated to New York City and the children were acting in plays across the United States. Most notably, young Jack appeared onstage in Peg Robin and The Three of Us. Jack received his education in public schools and later attended St. Francis Military Academy, New York. Famous Players–Lasky president Adolph Zukor gave Pickford his first lead performance debut in the film Seventeen (1916), an adaptation of Booth Tarkington's novel. It was described as "screamingly funny". In 1917, he starred in one of his first major roles as Pip in the adaptation of Charles Dickens' Great Expectations. After gaining critical success from these two productions, Pickford was then cast as the lead in The Dummy (1917), adapted from the 1914 play by Harriet Ford and Harvey J. O'Higgins, which proved extremely popular. It was a critical success and Pickford's first breakthrough performance. Later in 1917, Pickford secured the title role in Mark Twain's Tom Sawyer and the follow up Huck and Tom (1918). Tom Sawyer (1917) was considered one of Pickford's most successful film roles, as the title character resembled Pickford's on and off screen persona. In a letter, on the completion of the production, he wrote: "I've always been fond of Mark Twain's writings and Tom has long been a favorite of mine—somehow we seem to have a great deal in common. He performed so many of the very stunts that I remember in my own boyhood." In the early years of his career, Pickford became known for his clever portrayal of various boy parts in American novels. Pickford was regularly teamed up with onscreen partner Louise Huff. They both appeared in Seventeen (1916), Great Expectations (1917), Freckles (1917), What Money Can't Buy (1917), The Varmint (1917), The Ghost House (1917), Jack and Jill (1917), His Majesty, Bunker Bean (1918), Mile a Minute Kendall (1918), and Sandy (1918) under Paramount Pictures. In August 1920, he officially became a citizen of the United States and legally changed his surname from Smith to Pickford. After the war in 1919, Pickford formed his own production company named the Jack Pickford Film Company, in partnership with First National Pictures. For a brief period, he produced and starred in his own films such as Bill Apperson's Boy (1919), Burglar by Proxy (1919), and In Wrong (1919). James Kirkwood directed Pickford during this time, in hope of boosting the actor's career. In 1920, he signed with Goldwyn Pictures and starred in The Little Shepherd of Kingdom Come (1920), an adaptation of John Fox Jr.'s novel. Pickford became "bitterly disappointed" in the writing quality and directorial style of the film. He was determined to buy back the rights, with the intention for a future remake. A Double Eyed Deceiver (1920), The Man Who Had Everything (1920), and Just Out of College (1920) followed and were all directed by Alfred E. Green, starring Pickford as the lead. However, Goldwyn and Pickford had creative differences and parted ways. By 1923, his roles had gone from several a year to one. After dedicating the last two years to directorial work, Pickford returned to acting in Garrison's Finish (1923). While Pickford’s career did slow down after Thomas' death, the roles he played showed a new maturity and were some of the best of his career. These included The Hill Billy (1924), The Goose Woman (1925), Brown of Harvard (1926), and Exit Smiling (1926). In 1926, he played Brooks Bailey in The Bat (1926), directed by Roland West. Years later, West made a sound version titled The Bat Whispers (1930). In 1928, he finished his last film, acting as Clyde Baxter in Gang War (1928) – a confirmed part talkie. It was best known for being the main feature attached to Steamboat Willie, the debut of Mickey Mouse in sound. Most of his films, especially those in the late 1910s, were both commercial and critical successes, making a highly regarded name for himself. Pickford's image was that of the All American boy, with his sister being "America's Sweetheart". In all, Pickford appeared in more than 130 films between 1908 and 1928. The majority of these silent films remain lost, unknown by the general public. However, a few of his films have been made available on DVD.
Жеке өмір
Пикфорд шасық, әйгілі күйеу болған және үш бұрынғы Зигфелд қызына үйленді. Ол Джеймс Кирквуд пен Бобби Харронмен жақын дос болды, олардың Biograph студиясындағы бірге жұмыс істеу кезеңінен танысқан. Олардың барлығы "Үй, тәтті үй" (1914) фильмінде ойнады. Пикфорд автомобильдерге қызығушылық танытты. Оның қарындасы Мэридің алғашқы үлкен сүйсіндіруі – Стэнли Стример EMF машинасы болды, ал Джек оны "Тіпті ана да құлап кетті" және "Әр таңда жөндеу керек" деп лақап қойды.
Pickford was a lavish and renown bachelor, and married three former Ziegfeld girls. He was good friends with James Kirkwood and Bobby Harron, originating from their Biograph days. They all appeared in Home, Sweet Home (1914). Pickford had an interest in automobiles. His sister Mary's first major extravagance was a car, a Stanley Streamer EMF, and Jack nicknamed it the "Even Mama Fell" and "Every Morning Fix it".
Некелер
Пикфорд актриса және Зигфелд қызы Олив Томаспен Санта-Моника айлағындағы жағажай кафесінде танысты. Сценарист және режиссер Фрэнсис Марион кейіннен олардың өмір салты туралы былай деді: Мен оны [Томасты] Пикфордтың үйінде жиі көріп тұратынмын, себебі ол Мэридің ағасы Джекке күйеуге шығуға дайын еді. Екеуі де сырттай әдемі, бірақ Бродвейдегі жұлдызды шаңды көтеріп, ең еріншекті, ең жабайы жандар еді. Екеуі де талантты болғанмен, мансаптарынан гөрі өмірдің тәуекелді ойындарын ойнауға көбірек құштарлық танытты. Пикфорд пен Томас 1916 жылдың 25 қазанында Нью-Джерсиде қашып кетіп, үйленді. Олардың отбасы мүшелерінің ешқайсысы болған жоқ, жалғыз куәгері Томас Миган болды. 1920 жылы анасы қайтыс болған соң, олар Оливтің алты жасар туған інісін асырап алды. Көптеген деректер бойынша Олив Пикфордтың өмірінің махаббаты болса да, неке даулы және шиеленіске толы болды, кейін қымбат сыйлықтар алмасу арқылы татуласты. Пикфордтар көп жылдар бойы бірге демалуды жоспарлаған еді, ал некелері қиын жағдайға түскен соң, екінші бал айына баруға шешім қабылдады. Ол Париждегі Нойли қалашығындағы американдық ауруханаға жеткізілді, онда Пикфорд, сондай-ақ оның бұрынғы жекжаттысы Оуэн Мур, ол уланғаннан кейін бірнеше күннен кейін қайтыс болғанға дейін оның қасында болды. Кейін ол өзін-өзі өлтіруге тырысқан немесе оны кісі өлтірген деген қауесет тарады. Полиция тергеу жүргізіп, сараптама жасады, нәтижесінде Томас қазасы кездейсоқ деп танылды. Көптегендердің пікірінше, Пикфордтың есірткіге және алкоголизмге құмарлығы салдарынан бұл некеде зорлық-зомбылық болған. Олар 1926 жылы ажырасып, Миллер 1927 жылдың қараша айында француз ажырасуын алды. Пикфордтың соңғы некесі 22 жастағы Мэри Мюлхернмен болды, ол бұрынғы Зигфелд қызы еді, олар 1930 жылдың 12 тамызында үйленді. Үш ай ішінде Пикфорд Мюлхернге қатысты күйін жоғалтып, жабырқанақтана бастады. Екі жылдан кейін Мюлхерн Пикфордтан кетіп, ол некеде оны жаман қылыққа ұшыратқанын мәлімдеді. Ол 1932 жылдың ақпан айында Пикфорд қайтыс болған кезде әлі күшіне енбеген аралық ажырасу алды.
Pickford met actress and Ziegfeld girl Olive Thomas at a beach cafe on the Santa Monica Pier. Screenwriter and director Frances Marion later commented on the couple's lifestyle: I had seen her [Thomas] often at the Pickford home, for she was engaged to Mary's brother, Jack. Two innocent looking children, they were the gayest, wildest brats who ever stirred the stardust on Broadway. Both were talented, but they were much more interested in playing the roulette of life than in concentrating on their careers. Pickford and Thomas eloped on October 25, 1916, in New Jersey. None of their family was present and their only witness was Thomas Meighan. The couple had no children of their own, though in 1920, they adopted Olive's then six year old nephew when his mother died. Although by most accounts Olive was the love of Pickford's life, the marriage was stormy and filled with highly charged conflict, followed by lavish making up through the exchange of expensive gifts. For many years the Pickfords had intended to vacation together and with their marriage on the rocks, the couple decided to take a second honeymoon. She was taken to the American Hospital in the Paris suburb of Neuilly, where Pickford, together with his former brother in law Owen Moore, remained at her side until she died from the poison a few days later. Rumors arose that she had either tried to die by suicide or had been murdered. A police investigation followed, as well as an autopsy, and Thomas's death was ruled accidental. By most accounts it was an abusive marriage due to Pickford's drug abuse and alcoholism. They separated in 1926 and Miller was granted a French divorce in November 1927. Pickford's final marriage was to Mary Mulhern, aged 22 and a former Ziegfeld girl, whom he married on August 12, 1930. Within three months Pickford grew increasingly volatile towards Mulhern. After two years Mulhern left Pickford, claiming he had mistreated her throughout the marriage. She was granted an interlocutory divorce in February 1932 which had yet to be finalized at the time of Pickford's death.
Өлім және мұра
1932 жылы Пикфорд Пикфэрдегі қарындасы Мэриге барды. Мэридің айтуынша, ол ауырып, әлсірегендей көрінді; киімдері оған киім ілгіштей ілінген. Мэри Пикфорд өзінің өмірбаянында ағасының кетіп бара жатқанын көргенде, бір сезім толқынына бөленгенін еске алады. Олар баспалдақпен төмен түскенде, Джек Мэриге: "Маған бірге түспе, Мэри, мен өзім жете аламын" деп айтты. Кейін Мэри баспалдақтың үстінде тұрғанда, ішкі дауысы: "Осы соңғы рет Джекті көресің" деді. Джек Пикфорд 1933 жылдың 3 қаңтарында Париждегі американдық ауруханада 36 жасында қайтыс болды. Өлімінің себебі "барлық нерв орталықтарына шабуыл жасаған прогрессивті көптеген нервиттер" деп көрсетілді. Бұл оның ішімдікке құмарлығынан деп есептелді. "Мен көп адамнан гөрі ұзақ өмір сүрдім, және шаршадым – қатты шаршадым!" Бұл Джек өлім төсегінде айтқан соңғы сөздері болды. Мэри Пикфорд оның денесін Лос-Анджелеске қайтарып әкеліп, Глендейлдегі Форст-Лаун еске алу паркіндегі Пикфордтардың жеке жерлеу орнына жерледі. Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Джек Пикфордтың Голливуд Даңқы аллеясында 1523 Vine Street мекенжайында жұлдызы бар.
In 1932, Pickford visited his sister Mary at Pickfair. According to Mary, he looked ill and emaciated; his clothes were hanging on him as if he were a clothes hanger. Mary Pickford recalled in her autobiography that she felt a wave of premonition when watching her brother leave. As they started down the stairs to the automobile entrance, Jack called back to her "Don't come down with me, Mary dear, I can go alone." Mary later wrote that as she stood at the top of the staircase, an inner voice said "That's the last time you'll see Jack". Jack Pickford, at age 36, died at the American Hospital of Paris on January 3, 1933. The cause for his death was listed as "progressive multiple neuritis which attacked all the nerve centers". This was believed due to his alcoholism. "I have lived more than most men, and I am tired — so tired!" These were the last words whispered by Jack on his death bed. Mary Pickford arranged for his body to be returned to Los Angeles, where he was interred in the private Pickford plot at Forest Lawn Memorial Park, Glendale. For his contribution to the motion picture industry, Jack Pickford has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1523 Vine Street.