Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жазушысы
Japanese writer
Сакуносуке Ода (織田 作之助) – жапон жазушысы. Ол көбінесе Осаму Дазай мен Анго Сакагучипен бірге Бурайха тобына жатқызылады. "Бурайха" сөзінің тікелей мағынасы – бұзақылар немесе қарапайым адамдардың тобы, бірақ бұл термин авторлардың көзқарасы мен тақырыптарын сынаған консервативті сыншылардың оларға таққан атауы еді, стильдік бағыт емес.
Sakunosuke Oda (織田 作之助) was a Japanese writer. He is often grouped with Osamu Dazai and Ango Sakaguchi as the Buraiha. Literally meaning ruffian or hoodlum faction, this label was not a matter of a stylistic school but one bestowed upon them by conservative critics disparaging the authors' attitudes and subject matter.
Өмір жолы және шығармалары
Оданың жазушылық жолы соғысқа дейінгі және соғыстан кейінгі Жапонияны қамтиды. Ол Осака тумасы болғандықтан, сол қаладағы өмірдің көп бөлігін, сондай-ақ қарапайым халықтың әдет-ғұрыптары мен мінез-құлқы туралы жазған. 1939 жылы оның "Зокушу" ("Жұрттық") әңгімесі Акутагава сыйлығына үміткер болды. Келесі жылы Ода "Меото Зензай" атты кітап шығарды. Ол Осакадағы тәтті дүкеннің атымен аталып, кітапта адасқан адамның үнемі ысырапшыл, әдепсіздік және орындалмаған уәделеріне қарамастан, бір ерлі-зайыптылардың қарым-қатынасы сақталып қалады. Оданың кейіпкерлері көбінесе өздерінің шынайы адамгершілігімен немесе жарасымсыз жеке басымен, мысалы, "Роппакукинсей" (Six Platinum Stars / Six White Venus, 1946) немесе тіршілік етудің қатыгез қажеттілігімен дәстүрлі түрде қабылданған нормаларға сай келмейтін. "Сесо" (世相, The State of the Times, 1946) әңгімесінде Ода Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Жапонияның қарсыластарына тапсыруынан кейінгі оккупация кезеңінің алғашқы айларын сипаттайды. Олар азық-түлік тапшылығымен ерекшеленді, сондықтан үкіметтік рациондар тіршілік үшін де жеткіліксіз болды, ал адамдар қажетті азық-түлікті алу үшін қара нарыққа жүгінді. Оданың өмірінде оның бірнеше шығармаларына тыйым салынды. Ода радио драма сценарийлерін де жазды және кейінірек Кавасима Юдзоның "Каэтте кита отоко" (還って来た男, The Returnee, 1944) фильміне айналған сценарийді журналға тапсырды (бұл режиссердің коммерциялық дебюті болды). Көркем шығармаларынан басқа, Ода көптеген сын мақалалар жазды, ең бастысы – "Kanōsei no bungaku" (可能性の文学, "Мүмкіндік әдебиеті", 1946). 1947 жылы өкпеден қан кетуінен зардап шегіп, Токио ауруханасында қайтыс болды. Қоштан кейін оның досы және әріптес жазушысы Осаму Дазай эмоционалды сөз сөйлеп, Оданың кенеттен қайтысына сыншыларды кінәлады. Көбінесе бұл туберкулездің қайталануынан болды. Ода Осакада жерленген. 1963 жылы Оданың достары мен әріптестері Осакадағы Ходзендзи ғибадатханасының жанында ескерткіш орнатты. Ходзендзи Йокочо және оның айналасындағы көшелер "Меото Зензай" кітабының маңызды орындарының бірі болып табылады. 1983 жылы Осака Бунгаку Шинкокай демеушілігімен Оданың туғанына 70 жыл толуына орай және Кансай әдебиетінің ұзақ дәстүрін жалғастыру үшін оның атында әдеби сыйлық тағайындалды. Ол жыл сайын жаңа автордың көркем шығармасына беріледі. Оданың автографталған суреті Осакадағы Jiyūken мейрамханасында ілінеді. Jiyūken 1910 жылы кофе және жеңіл тағамдар дүкені ретінде ашылған және "кари күріш" стилімен танымал болды. Ол Оданың жазбаларында еске алынған. Жазуда Оданың қайтыс болғаны, бірақ оның шығармаларында бізге күріштің тамаша дәмін қалдырғаны айтылған. Фотосуретте Оданың Jiyūken мейрамханасындағы үстелге отырып, жазуы көрсетілген.
Oda's writing career spans both prewar and postwar Japan. A native of Osaka, he wrote about most of life in that city and the customs and manners of the common people there. In 1939, his story Zokushu (, Vulgarity) was a candidate for the Akutagawa Prize. The following year, Oda published Meoto Zenzai Named after an Osaka sweet shop, it follows the life of a couple whose relationship survives despite the persistent wastefulness, debauchery, and unkept promises of the erring man. Oda's characters usually did not fit into what was traditionally considered appropriate forms, either in their frank humanness or in their stubborn individuality, as in Roppakukinsei (, Six Platinum Stars/Six White Venus, 1946), or out of the cruel necessity of survival. In the story Sesō (世相, The State of the Times, 1946), Oda describes the first months of the occupation period following Japan's surrender at the end of World War II, which were marked by food shortages so severe that government rations were not enough even to sustain life and people turned to the black market to procure the food they needed for their survival. During Oda's lifetime, several of his works were banned. Oda also wrote radio drama scenarios and submitted a script to a magazine that was later made into the film Kaette kita otoko (還って来た男, The Returnee, 1944), by Kawashima Yūzō (it was the director's commercial debut). In addition to his fiction, Oda wrote many critical essays, most notably "Kanōsei no bungaku" (可能性の文学, "The Literature of Possibility", 1946). In 1947, after suffering from a lung hemorrhage, Oda died in Tokyo Hospital. After the funeral, his friend and fellow writer Osamu Dazai published an emotional eulogy blaming the critics for Oda's sudden death. More likely, it was from a recurrent bout of tuberculosis. Oda is buried in Osaka. In 1963, a monument was erected by Oda's friends and colleagues near Hozenji Temple in Osaka. Hozenji Yokochō and its surrounding alleys are one of the main settings in Meoto Zenzai. In 1983, under the sponsorship of the Osaka Bungaku Shinkōkai, a literary prize was established in Oda's name to commemorate the 70th anniversary of his birth and to carry on the long tradition of Kansai literature. It is awarded annually to an outstanding work of fiction by a new author. An autographed photograph of Oda hangs in the Osaka restaurant Jiyūken Jiyūken opened as a coffee and snack shop in 1910, and has become known for its style of "curry rice". It is mentioned in Oda's writings. The inscription says that Oda has died, but has left us some of the good flavors of curry rice in his writing. The photograph shows Oda writing while seated at a table in Jiyūken.
Өзгерістер мен аудармалар
Оданың бірнеше әңгімелері фильмге түсірілді, оның ішінде "Терең күз" (秋深き) (2008) және, ең танымал "Меото зензай", ол төрт рет бейімделді. Оның ішінде 1955 жылы шыққан, сыйлыққа ие болған фильмді Тоёда Широ режиссерлік етті, ал Морисиге Хисая мен Авасима Чикаге басты рөлдерде ойнады. "Меото зензай", "Роппакукинсей" және "Сесо" әңгімелері, сондай-ақ тағы бір әңгіме, "Ки но Мияко" (木の都, "Ағаштар қаласы", 1943–44) Бертон Уотсон аудармасында "Осака өмірінің әңгімелері" (Колумбия университетінің баспасы, 1990; қағаздық мұқабасы, Уэтерхилл, 1994) жинағында жарияланды.
Several of Oda's stories have been made into movies, including Deep Autumn (秋深き) (2008) and, most notably, Meoto zenzai, which has been adapted four times, including an award winning film, released in 1955, which was directed by Toyoda Shirō, and starred Morishige Hisaya and Awashima Chikage. Meoto zenzai, Roppakukinsei, and Sesō, along with another story, Ki no Miyako (木の都, "City of Trees", 1943–44), have been translated by Burton Watson and published together as Stories of Osaka Life (Columbia University Press, 1990; paperback, Weatherhill, 1994).