Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон футболшысы
Жапон жазушысы (1888–1948)
a Japanese footballer
Japanese writer (1888–1948)
Хироси Кикучи (菊池 寛), сондай-ақ Кан Кикучи (оның нағыз атымен бірдей канджилер қолданылады) – жапон авторы. Ол "Бунгеишунджу" баспасын, сол аттас ай сайынғы журналды, Жапон жазушылар қауымдастығын, сондай-ақ халыққа арналған әдебиет бойынша Акутагава және Наоки сыйлықтарын құрды. Ол "Мадам Перл" және "Әке оралады" пьесаларымен танымал болды, бірақ Жапон империясының соғысқа қатысуын ынталы түрде қолдағандықтан соғыстан кейінгі кезеңде маңыздылығы төмендеді. Ол сонымен қатар "Daiei Motion Picture Company" (қазіргі "Kadokawa Pictures") компаниясының директоры болды. Ол махджонг ойнауды өте жақсы көретін.
Hiroshi Kikuchi (菊池 寛), also known as Kan Kikuchi (which uses the same kanji as his real name), was a Japanese author. He established the publishing company Bungeishunjū, the monthly magazine of the same name, the Japan Writer's Association and both the Akutagawa and Naoki Prize for popular literature. He came to prominence for the plays "Madame Pearl" and "Father Returns", but his ample support for the Imperial Japanese war effort led to his marginalization in the postwar period. He was also the head of Daiei Motion Picture Company (currently Kadokawa Pictures). He was known to have been an avid player of mahjong.
Ерте өмір және мансап
Кикучи 1888 жылғы 26 желтоқсанда Жапонияның Кагава префектурасының Такамацу қаласында дүниеге келген. 1904-1905 жылдардағы орыс-жапон соғысынан кейін Жапониядағы әдебиет көбірек заманауи сипатқа ие болды. Француз реализмі – Жапония әдебиетіне енген алғашқы ықпалдардың бірі. Батыс елдерінің, оның ішінде күнделiктер мен автобиографияларды қамтитын әйгілі және классикалық туындыларынан бастау алып, жапон жазушылары ақырында "сiнкё шёсетсу" деп аталатын көркем проза стилін қалыптастырды. Еуропадағы Батыс елдерінен түскен басқа да маңызды ықпалдар, сондай-ақ Үндістан мен Қытайдан келген шығармалар Жапонияда қазіргі заманғы әдебиеттің қалыптасуына септігін тигізді. Еуропа елдерінің әдебиетімен салыстырғанда, жаңа жапон әдебиеті осыншалықты танымал болған жоқ; жапон драматургтарының азаған шығармалары ғана еуропа тілдеріне аударылды. Кикучи Кан мұның басты себебін тілдік кедергі мен аударманың дәлдігінің жетіспеуі деп санайтын.
Kikuchi was born on December 26, 1888, in Takamatsu, Kagawa Prefecture, Japan. In 1904–1905 after the Russo Japanese War, literature in Japan grew more modern. French Realism was one of the first influences that immersed into Japan's literature. Building from the famous and classic works from the West, which include diaries and autobiographies, Japanese writers formulated a style of fictional writing that is eventually called shinkyo shosetsu. Other major influences from Western countries in Europe in addition to works from India and China contributed to the creation of modern literature in Japan. In comparison to literature in European countries, new Japanese literature did not achieve as much popularity; few works of Japanese playwrights were translated into European languages. Kikuchi Kan saw the language barrier and inaccuracy of translation as part of the central cause for this.
Жазу стилі
Кикучи Кан Батыс және Жапон мәдениеттерінің ерекшеліктерін мойындаса да, ол көптеген шығармаларының негізі ретінде жапон тамырын қолданды. Бұл өз кезегінде Кикучи Канның жапон драмасында өзінің стилін құруына әкелді. Оның ерте шығармаларының бірі – "Шатырлы үй" (Thatched Cottage; 茅の屋根; Kayano Yane) – Кикучи Канның замандас әлеуметтік мәселелерді бейнелеуінің бір мысалы, бұл оның жапон әдебиетіндегі танымалдығын арттырды. Басқа тақырыптарға мораль, ақша, әлеуметтік топ және гендерлік мәселелер жатады. Кикучи Кан қазіргі заманғы театрдың мәні – қазіргі қоғамның кемшіліктерін ашып көрсету және Жапонияны сол әдет-ғұрыптардан құтқару деп санайды. Кикучи Канның шығармаларындағы жалпылама мәселелердің күшті ықпалы сыншылар мен драматургтердің құрметіне ие болды. Кикучи Кан драманың ең тиімді элементтері деп бір актілік пьесаны және кейіпкерлердің минималды санын пайдалануды есептейді. "Бір актілік пьеса", – деп жазған ол, – "үш актілік немесе бес актілік пьесалардан өзгеше. Ол барлық жағдайдың ең драматикалық элементтерін шығарып алып, оны шектеулі уақыт ішінде тиімді көрсетуі керек". Осы қысқа уақыттың ішінде Кикучи Кан өзінің ойын өзекті оқиға арқылы, ең мұқият суреттеп береді. Оның көзқарасындағы маңызды элемент – әңгіме жазу мен пьеса жазу арасындағы айырмашылықты білу. Бұл шектеулі уақыттың ішінде пьеса "оқырманның қалтасына салып алатын" әңгімелерден гөрі "көрерменді театр орындығына физикалық түрде байлайтын" күшке ие болуы керек. 1914 жылдан 1924 жылға дейін Кан сол кездегі жетекші "Жаңа Ойлар толқыны" (Shinshichō) журналы үшін бір актілік пьесалар жазды. "Жаңа Ойлар толқыны" журналы да Тайшо драмасының танымалдығына үлкен үлес қосты. Канның бір актілік пьесаларында ол бір ғана драматикалық оқиғаға назар аударды және кейіпкерлердің әрекеттерін сол оқиғаның айналасында жүргізіп, ең көп шиеленіс пен ең "драмалық күшті" тудырды, себебі бір актілік пьесалар "шешілген уақыттың ішінде ең драматикалық элементтерді шығаруы керек". Оқиға әке мен бала арасындағы қақтығыстың айналасында өрбиді. Кенъичиро әкесі Сотароны отбасына қатыгездікпен қарағаны және оларды тастап кеткені үшін жек көреді. Пьесаның барысында көрермендер Кенъичироның әкесіне деген жек көруі оның жоқ кезінде отбасына жақсы қолдау көрсету арқылы әкесінен асып түсуге деген ниетін күшейтетінін біледі. Бір күні Сотаро түнде қайтып келгеннен кейін, отбасы оны қуанышпен қарсы алады, бірақ Кенъичироның онымен бетпе-бет кездесуі Сотароны қайтадан кетуге мәжбүр етеді. Пьеса Кенъичироның Сотароға деген көзқарасын күрт өзгертіп, оны отбасына қабылдауымен аяқталады. Кіші інісі Синжиро Сотароны қайта әкелуге кеткеннен кейін, Сотаро табылмай тұрып, перде түсіріледі. Бұл аяқтама Такеда мен Энносукеге оны екіұштылықтан сақтау үшін өзгертуге тура келді, бірақ пьесаның негізгі ойын сақтау үшін түпнұсқаға қайта оралды.
Though Kikuchi Kan recognized distinct characteristics between Western and Japanese cultures, he used his Japanese roots as the foundation of many of his works. This, in turn, resulted in Kikuchi Kan creating his style of writing in Japanese drama. One of his early works, Thatched Cottage; 茅の屋根; Kayano Yane, represents one of Kikuchi Kan's portrayal of societal issues during his time, which increased his popularity in modern Japanese literature. Other themes include issues of morality, money, class, and gender. Kikuchi Kan believes the nature of modern theatre is to shed light upon the wrongs of modern society and liberate Japan from those customs. The heavy influence of common issues in Kikuchi Kan's works gained accolades from critics and dramatists. Elements of drama Kikuchi Kan considered to be the most effective are the one act play and the use of a minimal number of characters. "The one act play" he wrote, "is different from long plays – three acts or five acts. It should extract the most dramatic elements from all and has to effectively treat it within a limited time." With this short amount of time, Kikuchi Kan's portrays his message in a core event with meticulous use of exposition. One important element in his perspective is knowing the difference between writing stories as opposed to writing plays. In that limited time, the play must have the power to "physically bind the audience to the theatre seat," as opposed to stories that "the reader can put into his pocket." From 1914 to 1924, Kan wrote one act plays for the leading coterie magazine at that time, New Tides of Thought (Shinshichō). New Tides of Thought magazine also contributed to the popularity of Taishō drama. In Kan's one act plays, he focused on a single dramatic event and had the characters' actions revolve around that event to produce the most tension and most "dramatic force," for one act plays "should extract the most dramatic elements within a limited time." The story revolves around a conflict between a father and son. The eldest son, Ken'ichirō, despises his father, Sōtarō, for his cruel treatment of the family and for deserting them. As the play progresses, the audience learns that Ken'ichirō's hatred towards his father fueled his determination of surpassing his father by providing better support for his family in his absence. After Sōtarō returns one night, the family welcomes him but Ken'ichirō's confrontation with him ultimately drives Sōtarō to leave. The play concludes with Ken'ichirō's sudden change of heart towards Sōtarō and accepting him into the family. After Shinjirō, a younger brother, goes to bring Sōtarō back, the curtain closes before Sōtarō is found. The ending drove Takeda and Ennosuke to alter it to avoid ambiguity, but was changed back to the original to preserve the main message of the play.
Мадам Перл
Мадам Перл; 真珠夫人; Синдзю Фуджин Кикучи Канды даңққа жеткізді. Бұл драма Жапонияда өтеді және қоғамдағы гендерлік мәселелерге назар аударады. Басты кейіпкер, Карасава Рурико 唐沢瑠璃子 есімді әйел – баронның қызы, отбасын банкроттықтан құтқару үшін бай Шода Кацухей 荘田勝平-мен жасалған некеге түсуге мәжбүр болады. Рурико Кацухейге тұрмысқа тұрғанға дейін де, кейін де өзінің алғашқы махаббаты Сугино Наоя 杉野直也-ға деген сезімін сақтап, бойын сақтауға бейімділік танытады. Руриконың тазалықты таңдауынан кейін Кацухей оны зорлауға тырысады, бірақ кенеттен жүрек талмасынан қайтыс болады. Осыдан кейін ол өмір сүрген қоғамдағы ерлердің үстемдігін жеңіп, оларға қарсы күреске шығады. Бір кезде Рурико ер адамдарды алдап, олардың сезімдерімен ойнайды, соның салдарынан көптеген адам зорлық-зомбылықтан қаза табады. Бірақ, ақырында Руриконың бір сүйіктісі оны өлтіреді. Синдзю Фуджин есімі Руриконың түрлі ер адамдармен қарым-қатынаста тазалығын және пәктігін сақтағанын көрсетеді. Ол дене, жан және рух жағынан маржан сияқты таза болып, бірте-бірте ерлерге билік ете бастайды. Оқиға дамыған сайын, көрермендер Руриконың осы әрекеттерге не себеп болғанын ойлап, оның ойлауының түпкі себебін табуға шақырылады. Мичико Судзукидің сөзіне сәйкес, бұл пьеса әйел көрермендер арасында танымал болды, себебі ол оларға күш-қуат сыйлап, «әйелдердің азаттық арманын» орындауға мүмкіндік берді. Судзуки сондай-ақ, көптеген көрермендер Руриконың Янагихара Бякурен 柳原白蓮нен шабыттанғанына сенгенін айтады, ол өте әдемі, поэзияда талантты, императормен байланысы бар және көмір шахтасының иесі Ито Ден'емон 伊藤傳右衞門ге үйленгенімен белгілі болған. Судзукидің мәлімдемесіне қарағанда, Бякурен өзі Кикучи Каннан Синдзю Фуджиндегі Рурико образын жасауда оның үлесі бар ма деп сұраған, ал Кикучи олардың арасында байланыс бар екенін растаған. Судзуки сонымен қатар Руриконы кек құдайы Немезиспен байланыстырады. Судзукинің пікірінше, кек құдайы сияқты, Рурико «ерлердің зорлық-зомбылығы мен өзімшілдігінің» құрбаны болған әйелдерге кек алуды қалаған.
Madame Pearl; 真珠夫人; Shinju fujin brought Kikuchi Kan to fame. This drama takes place in Japan and focuses on the theme of gender in society. The main character, a woman named Karasawa Ruriko 唐沢瑠璃子 is a baron's daughter who is forced into an arranged marriage with the rich Shōda Katsuhei 荘田勝平 to save the family from bankruptcy. Before and after Ruriko's arranged marriage to Katsuhei, she remained faithful to her feelings for Sugino Naoya 杉野直也, her first love, and decided to preserve her virginity. Due to Ruriko's choosing to be sexually pure, Katsuhei attempted to rape Ruriko but died from a sudden heart attack. From then on, she wanted to overcome the male dominance in the society she lived in. For a period of time Ruriko tricked men and played with their emotions, which lead many of them to violent deaths. However, Ruriko eventually was killed by one of her suitors. The name Shinju fujin symbolizes Ruriko's purity and preservation of chastity throughout her encounters with different men. She remained pure in body, mind, and soul like a pearl while she gradually rose in power over men. As the story unravels, it encourages the audience to think about Ruriko's motivation to carry out her actions and find the "truth" behind her thinking. According to Michiko Suzuki, this play became popular among female audiences because it gave them strength and the opportunity fulfill "the fantasy of female liberation". Suzuki further argues that many audience members believed that Ruriko was inspired by Yanagihara Byakuren 柳原白蓮, who was widely known for her beauty, her talent in poetry, her relation to the emperor, and her marriage to coalmine magnate Itō Den'emon 伊藤傳右衞門. According to Suzuki, Byakuren herself asked Kikuchi Kan whether she played a role in creating Ruriko in Shinju fujin and Kikuchi confirmed that there was a connection. Suzuki also connects Ruriko to Nemesis, the goddess of revenge. Suzuki argues that, like the goddess of revenge, Ruriko wanted to avenge the women who have fallen victim to the "violence and self centered desires of men."
Наоки және Акутагава сыйлықтары
Кикучи Кан 1927 жылы қайтыс болған Рюносуке Акутагаваның (芥川 龍之介) естелігіне Акутагава сыйлығын арнады. Акутагава сыйлығы комитеті Бунгей Шунжушаның жақын достарынан құралған. Акутагава сыйлығы кез келген газет немесе журналда жарияланған түпнұсқа әдебиеттің (сосаку) жас және дамып келе жатқан авторларына әр алты ай сайын берілетін. Акутагава сыйлығы туралы хабарлар "Бунгеишүнжу" журналында жарияланды. Сыйлыққа сағат пен бес жүз жапон иенінен (¥) тұратын ақшалай сыйлық кірді. Кикучи Кан 1934 жылдың ақпанында қайтыс болған жазушы Санджуго Наокиге (直木 三十五) құрмет көрсету үшін Наоки сыйлығын құрды. 1934 жылғы Акутагава сыйлығы комитетіне Бунгей Шунжуша, Ямамото Юзу, Харуо Сато, Джунъитиро Танизаки, Муро Сайсей, Косаку Такии, Риичи Йокомицу және Ясунари Кавабата кірді. Кикучи Кан, Масао Куме және Масажиро Кодзима Акутагава және Наоки сыйлықтары комитеттерінің мүшелері болды.
Kikuchi Kan dedicated the Akutagawa Prize to Ryūnosuke Akutagawa (芥川 龍之介) after his death in 1927. The Akutagawa Prize Committee was composed of the close friends of Bungei Shunjusha. The Akutagawa Prize was given every six months to rising authors of original literature (Sōsaku) that were published in any newspaper or magazine. The Akutagawa Prizes were published in Bungeishunjū issues. The prize included both a watch and a cash award of five hundred Japanese yen (¥). The Naoki Prize was created by Kikuchi Kan as tribute to literary author Sanjugo Naoki (直木 三十五) after his death in February 1934. The Akutagawa Prize committee in 1934 consisted of the members: Bungei Shunjusha, Yamamoto Yuzu, Haruo Satō, Jun'ichirō Tanizaki, Murō Saisei, Kōsaku Takii, Riichi Yokomitsu and Yasunari Kawabata. Kikuchi Kan, Masao Kume and Masajirō Kojima were in both Akutagawa and Naoki Prize Committees.
Кикути Кан сыйлығы
1938 жылы Кикучи Кан (菊池寛賞 Кикучи Кан Шо) сыйлығын авторлардың еңбектерін мойындау үшін Кикучи Канның өзі құрды. Бірақ, Наоки және Акутагава сыйлықтарынан өзгеше, Кикучи Кан сыйлығы 45 жастан асқан тәжірибелі авторларға табыс етіледі. Сыйлыққа бір миллион иен және үстел сағаты қоса беріледі. Бұл сыйлықты Жапон әдебиетін дамыту қауымдастығы алты жыл бойы қолдады, содан кейін сыйлық тоқтатылды. Кикучи Канның қайтыс болғаннан кейін сыйлық қайта іске қосылды және қазіргі таңда өнер, әдебиет, кино және басқа да жанрлар бойынша беріледі. Осы сыйлықтың иегерлерінің қатарында Хакучо Масамуне және Ясуши Иноуэ бар.
In 1938, the Kikuchi Kan Prize (菊池寛賞 Kikuchi Kan Shō) was created by Kikuchi Kan himself that recognizes authors' achievements. However, unlike the Naoki and Akutagawa Prizes, the Kikuchi Kan Prize is given to senior authors over age 45. The prize includes an award of one million yen and a table clock. This award was sponsored by the Association for the Promotion of Japanese Literature for six years before the cancellation of the prize. After Kikuchi Kan's death, the prize was brought back and is currently open to art, literature, film, and other genres. Recipients of this prize include Hakuchō Masamune and Yasushi Inoue.
Кейінгі жылдар
1938 жылы Кикучи Пен бутайға (лат. "Pen corps") қосылды, бұл Екінші Қытай-Жапон соғысы кезінде майданға саяхаттап, Қытайдағы Жапонияның соғыс әрекеттерін жағымды баяндаған авторлардан құралған үкіметтік ұйым еді, және бұл топтың әскери-теңіз бөлімшесінің басшысы болды. Кейіннен ол Нихон бунгаку хококукайға ("Жапон әдебиеті үшін патриоттық қауымдастық") қатысты, ол Министрлер кабинетінің барлау басқармасының қарауында болды. Соғыстан кейін ол соғыс кезіндегі әрекеттері үшін мемлекеттік қызметтен шеттетілді.
In 1938, Kikuchi joined the Pen butai (lit. "Pen corps"), a government organisation which consisted of authors who travelled the front during the Second Sino Japanese War to write favourably of Japan's war efforts in China, and became head of the group's navy branch. He was later affiliated with the Nihon bungaku hōkokukai ("Patriotic Association for Japanese Literature"), a subordinate of the Cabinet Intelligence Bureau. After the war, he was purged from public service positions as a wartime collaborator.