Кіріспе
Германияның Төменгі Саксония штатының солтүстік-шығысындағы кең далалық, орманды және орманды аймақ. Гамбург, Ганновер және Бремен қалаларының артқы жағын құрайды және Люнебург қаласының атымен аталады. Аймақтың көп бөлігі табиғат қорығы болып табылады. Солтүстік Төменгі саксон тілі аймақта кеңінен қолданылады. Лүнебург шұңқырында 1800 жылға дейін Солтүстік Германияның ауылдарын жапқан, бірақ басқа аймақтарда көбінесе жойылған кең аумақты, сары түсті шұңқырлар кездеседі. Бұл шұңқырлар неолит дәуірінен кейін, солтүстік Еуропадағы бұл аз төбелі және құмды аймақ – geest-тің кедей құмды топырағында бұрынғы кең ормандардың мал жаю арқылы тым көп пайдаланылуынан пайда болған. Сондықтан Лүнебург шұңқыры – тарихи мәдени ландшафт. Қалған шұңқырлар негізінен мал жаю арқылы, әсіресе Солтүстік Германияның "Хейдшнукке" деп аталатын сазды қой тұқымымен ашық ұсталады. Өзінің бірегей ландшафтының арқасында Лүнебург шұңқыры Солтүстік Германиядағы танымал туристік орын болып табылады.
Lüneburg Heath (Lüneburger Heide, ) is a large area of heath, geest, and woodland in the northeastern part of the state of Lower Saxony in northern Germany. It forms part of the hinterland for the cities of Hamburg, Hanover and Bremen and is named after the town of Lüneburg. Most of the area is a nature reserve. Northern Low Saxon is still widely spoken in the region. Lüneburg Heath has extensive areas, and the most yellow of heathland, typical of those that covered most of the North German countryside until about 1800, but which have almost completely disappeared in other areas. The heaths were formed after the Neolithic period by overgrazing of the once widespread forests on the poor sandy soils of the geest, as this slightly hilly and sandy terrain in northern Europe is called. Lüneburg Heath is therefore a historic cultural landscape. The remaining areas of heath are kept clear mainly through grazing, especially by a North German breed of moorland sheep called the Heidschnucke. Due to its unique landscape, Lüneburg Heath is a popular tourist destination in North Germany.
Орналасқан жері
Географиялық тұрғыдан алғанда, Lüneburg Heath – ерекше табиғи аймақ, яғни абиотикалық факторлардың (климат, рельеф, су ресурстары, топырақ, геология) және биотикалық факторлардың (флора мен фауна) ерекше үйлесімімен ерекшеленетін аймақ. Lüneburg Heath – Солтүстік Еуропа жазығының бір бөлігі. Германияның табиғатты қорғау жөніндегі федералды кеңсесі (Bundesamt für Naturschutz) жариялаған Германияның ірі табиғи аймақтарының тізімінде ол D28 аймақ ретінде тіркелген. Lüneburg Heath аймағына Celle, Gifhorn, Heidekreis, Uelzen, Lüneburg, Lüchow Dannenberg, оңтүстік-шығыс Rotenburg (Visselhövede қаласы, Fintel, Scheeßel муниципалитетінің бөлігі және Bothel-дің шығыс жартысы) және Harburg ауылдық округі кіреді. Верден округінің ең шығыс шетіндегі Стаде Гест Линтелн Гест (Lintelner Geest) немесе Верден Хид (Verdener Heide) деп аталады және Кирхлинтелн муниципалитетінің құрамына кіреді. Бұл аймақтың Lüneburg Heath-пен нақты шекарасы жоқ. Lüneburg Heath солтүстікте Эльба, шығыста Драве, оңтүстікте және оңтүстік-батыста Аллер, батыста Вумме өзенінің орта ағысы және солтүстік-батыста Харбург таулары (Harburger Berge) арасында орналасқан. Lüneburg Heath-тің солтүстік-батыс шетінде Харбург таулары жатыр, ал Шневердингеннің оңтүстігінде Пицмур сияқты батпақтар бар. Валсрод маңындағы Грундлосс Моор (“төбесіз батпақ”) немесе Бокель маңындағы Буленкуле (Спракенсельдің бір бөлігі) сияқты басқа да кішірек батпақтар да бар. Вендландтың шығыс шекарасын Гёрд Драве таулары (Остхейд табиғи аймағы) құрайды. Lüneburg Heath-тің бір бөлігі Südheide табиғи паркіне, ал қалған бөлігі Lüneburg Heath табиғи паркіне кіреді.
Төбелер мен биіктіктер
Лүнебург даласындағы ең биік нүкте – Вильсдерберг (Wilseder Berg), теңіз деңгейінен (NN) жоғары орналасқан. Басқа биік төбелер: Фалькенберг, Берген қаласына жақын, Ахрберг, Хакенберг, Хоер Мехтин, Пампауэрберг, Люсберг, Брунсберг, Шпротце қаласына жақын, Голдбокенберг, Хингстберг, Стаффельберг, Хенгстберг, Шневердинген қаласына жақын Хопенберг, Хаусельберг, Брейторн, Мюттенберг, Телмерберг, Вюммеберг, Шифберг, Хуммельсберг және Вулфсберг (әрқайсысы), Друлберг және Тхонхопсберг (әрқайсысы), Крукберг және Вицерберг (әрқайсысы) және Хёленберг. Осы төбелердің бірнешеуі – Вильсдерберг, Фалькенберг, Хаусельберг және Брейторн – математик Карл Фридрих Гаусс 1821-1825 жылдары Ганновер Корольдігінің топографиялық карталарын жасау кезінде триангуляциялық станциялар ретінде пайдаланған.
Several of these hills the Wilseder Berg, the Falkenberg, the Haußelberg and the Breithorn were used by the mathematician, Carl Friedrich Gauss, as triangulation stations in his topographical surveys of the Kingdom of Hanover from 1821 to 1825.
Өзендер мен өзендер
Бұл аймақтағы өзендер, көптеген шағын орманды дала өзендерімен қатар, Вильсдербергтің батыс еңістерінде бастау алатын Вумме, оңтүстікте Лакте және оның саласы Луттер, сондай-ақ Аллер, Виссель, Бёме, Гриндау, Мейсе және Ортце өзендерін қамтиды. Олардың барлығы Везер өзен жүйесіне жатады. Эльбаға құятын өзендер: Ауэ, Ильменау, Лухе және Зееве.
Геология
Люнебург Хиттің жер астындағы тікелей қабаттары негізінен төртінші мұз дәуірінің шөгінділерінен тұрады. Ландшафт жазық далалық жер асты мореналарынан, дөңгелек тік жарлы терминалдық мореналардың қатарларынан және мұз қабатының шетінде пайда болған сандар мұздық су ағызу жазықтықтарынан құралған. Саалий кезеңінде (230 000–130 000 жыл бұрын) қазіргі Люнебург Хит аймағы үш рет континенттік мұздықпен жабылған. Соңғы мұздық кезеңінде (110 000–10 000 жыл бұрын) мұздық қабаттысы енді Люнебург Хит аймағын қамтымады; ол Эльба өзеніне ғана жетті. Өсімдік жамылғысының аздығына байланысты, сол кездегі жер бұрынғыдан бетер су, жел және топырақ эрозиясына ұшырады, нәтижесінде Тотенгрунд сияқты аңғарлар пайда болды. Эрозиядан ығысқан материалдың (шөгінді) қалыңдығы 0,4–0,8 метрді (еңкейген жерлерде 1,5 метрге дейін) құрайды. Аймақ көбінесе ерекше жусан мен қарағайлар, орман және шағын батпақтардан тұратын далалық ландшафтпен ерекшеленеді. Люнебург Хиттің солтүстігіндегі аймақтарға қарағанда, ландшафт өте төбелі, себебі ол терминалдық моренаға орналасқан.
Климат
Лүнебург даласы Атлант мұхитының әсерінен жасылшамды, ылғалды климат аймағында орналасқан, қыстары жұмсақ, жаздары салқын, және жыл бойы жауын-шашын жауады. Дегенмен, Хох-Хайдеде температурасы төмен және жауын-шашын мөлшері қоршаған аймақтан артық болатын "жайылымдық-таулық климат" байқалады.
Табиғат парктері мен табиғи қорықтар
Лүнебург Хиттің солтүстік-батыс бөлігінде Лүнебург Хиттің табиғи паркі орналасқан, оның ауданы шамамен ... құрайды. Оның ортасында, Вильсдербергтің төңірегінде, 1921 жылы құрылған Лүнебург Хиттің табиғи қорығы (Naturschutzgebiet немесе NSG) орналасқан, ауданы шамамен 58% орман және 20% далалық жерлерді құрайды. Лүнебург Хит аймағындағы басқа табиғи парктер – Südheide табиғи паркі және Elbufer Drawehn табиғи паркі. Аймақтың солтүстігінде Харбург-Хиллз табиғи паркі орналасқан. Лүнебург Хиттің NSG, үлкен Munster Nord және Süd оқу полигондарының ашық далалық жерлерімен және Bergen Hohne оқу полигонымен бірге, Орталық Еуропадағы ең ірі далалық аймақ болып табылады. Ал бұрынғы провинция (Regierungsbezirk) Лүнебургтің ішінде 2006 жылдың 31 желтоқсанына қарай кемінде 212 жеке табиғи қорық бар.
Шұңқырлы жердің қалыптасуы
Вейхзельдік мұз дәуірі аяқталғаннан кейін (115 000 - 10 000 жыл бұрын) қазіргі Лүнбург шұңқырын құрайтын аймақта алғашқы орман пайда болды, ол табиғи экологиялық ізділікке сәйкес және климаттың біртіндеп жақсаруымен дамыды, қайың мен қарағай ормандарынан бастап, жаңғақ тоғайлары арқылы, қарағайдың сирек орманды жерлеріне дейін жетті. Шұңқыр және оның айналасындағы аумақ Солтүстік Германия жазығының мезолит дәуіріндегі аңшылар мәдениеті неолит шаруаларымен салыстырмалы түрде ертерек алмастырылған аймақтарына жатады. 3000 жылға дейін, неолит дәуірінде, Лүнбург шұңқырындағы аз бедерлі, құмды geest-тің кең жазықтарында үлкен ашық жерлер пайда болды. Бұл емен ормандарының қарқынды жайылуы және одан кейін жаңа ағаштардың жойылуының салдары болды. Бұл ашық жерлерге жалпы көк шөп (Calluna vulgaris) басымдық танытты, ол жайылымға төзімді өсімдік түрі. Дегенмен, адам баласы қамқорлықсыз қалдырған жерлерде емен мен қайын ормандары қайта-қайта өсіп, орнықты. Ұзақ уақыт бойы Лүнбург шұңқырының аймағы шұңқырдың кеңеюіне және үстемдік тануына, сондай-ақ орманмен қапталған және тек шағын шұңқыр аймақтарының болуына дейін ауысып келді. Ақырында, көші-қон кезеңінен кейін аймақтың орманды аумақтары едәуір ұлғайды. 1000 жылдан кейін ғана тозаңды талдау орманды жерлердің үнемі азайып, шұңқырдың едәуір өскенін көрсетті. Бұл көшпелі шаруашылықтан тұрақты қоныстармен байланысты қоныстанған шаруашылыққа ауысумен байланысты. Типикалық шұңқыр шаруашылығы қалыптасты: топырақтың нашар болуына байланысты үлкен аумақтан алынған аз мөлшердегі қоректік заттар салыстырмалы түрде шағын егістік жерлерге шоғырландырылды, олардан, әсіресе, астық өндірілуі мүмкін. Бұл мақсатқа шөпті үнемі алып тастау арқылы қол жеткізілді (плагген әдісі), ол шөпті саздық қойлары, Heidschnucken қоралары үшін сабан ретінде қолданды. Одан кейін оны қойдың тыңайтқышы мен зәрімен байытып, тыңайтқыш ретінде егістіктерге жайып жіберді. Шөпті кесу арқылы топырақтың қалпына келтіру қабілеті толығымен жойылды. Жердің жоғарғы қабатын үнемі алып тастау шұңқырдың кеңеюіне ықпал етті. Гейдер ыдырайтын кезде топырақтың pH-ы күрт төмендейді, мыс буфер аймағы pH 3-ке дейін, бұл подзолдану процесін бастайды. Топыраққа ауыр зақым келеді, нәтижесінде тамырдан төменгі жер қабаты пайда болады. Осылайша жер қойнауы жер бетіндегі топырақтан бөлінеді. Қоректік заттар топырақ бетінен көбінесе шайылып кетеді, бұл суыртылуға әкеледі және шұңқырдағы жолдардың әдеттегі сұр-ақ түске боялуына себеп болады. Орта ғасырларда Люнебург тұздықтарының ағашқа деген сұранысы нәтижесінде шұңқыр пайда болды деген әдебиетте жиі айтылатын пікір дұрыс емес. Люнебург тұзды тоғандары тұз өндіру үшін отынға қажет болды, бірақ олар біздің заманымыздың 1000 жылы ғана пайда болды, ал шұңқыр бұл кезде 4000 жылдан бері қалыптасқан. Қажетті мөлшерді, тіпті өндірістің гүлдену кезеңінде, шамамен 50 км² орман аумағы үздіксіз қамтамасыз ете алатын, бірақ шұңқыр 7000 км²-ден астам аумақты құрайды. Қалай болғанда да, ағаш шынымен де шұңқырдан емес, су жолдары арқылы, әсіресе Мекленбургтен Эльбаға дейін және Шальзе аймағынан келді. Құрлық арқылы тасымалдау тым қымбат болар еді (сол кезде жүзуге болатын Ильменау өзенінен басқа, шұңқырдың негізгі аймақтарынан Люнебургке ешқандай өзен ағып кетпейді), бұл тек кейбір жеткізілім жазбаларынан ғана емес, сонымен қатар Люнебургтің айналасында әлі де үлкен орман бар екендігінен көрінеді, мысалы Гёрд. Соңында, шұңқырлар көбінесе тұздықтар жоқ жерлерде де пайда болады, мысалы Норвегия мен Португалия жағалауларындағы қой жайылымдары мен Шотландия мен Ирландияда. Сондықтан бұл табиғи емес, адамның араласуымен қалыптасқан мәдени пейзаж. Оның жартылай ашық шұңқырын ағаштармен, әсіресе қарағайлармен және аздап күміс қайыңдармен қайта толтырудың алдын алу үшін, бұл мыңдаған жылдар бойы өмір сүрген ортаны және оның көптеген тұрғындарын, оның ішінде жиі өте сирек жануарлар мен өсімдіктер түрлерін жоғалтуды тудырады, қойларға оны үнемі жайылуға рұқсат етіледі; бұл жергілікті неміс саздық қойлары, Heidschnucke.
Өсімдіктер популяциясы/Фитоценоз
ХХ ғасырда Лүнебург даласында көптеген сақтау шаралары іске асырылды; осының нәтижесінде ол Орталық Еуропаның ең жақсы зерттелген аймақтарының біріне айналды.
Орман
Лүнебург шөптігі табиғат қорығының көп бөлігі (шамамен 58%) – 19 ғасырдың екінші жартысында бұрынғы шөптік жерлерге және жылжымалы құмдарға отырғызылған, негізінен қарағай ормандарынан тұрады. Кейбір жерлерде құм төбелері табиғи түрде қарағайлармен жапқан. Ганновер Корольдігі кезіндегі орман шаруашылығынан қалған ескі, жатаған емен ағаштарының өте сирек тобы ғана сақталған. Табиғат қорығының көптеген бөліктерінде Stühbüsche (бір түрі бұталы ормандар) деп аталатын ағаштар кездеседі. Олар уақыт өте келе жабайы өсіп, көптеген сабақтарымен ерекше және есімде қалатын сыртқы түрін алған. Вильзеде маңында алып, көп сабақты шыршы ағаштары бар орманды жайылымның қалдығы сақталған.
Саздықтар
Лүнебург даласындағы ең үлкен батпақ – Шневердингеннің шығысында орналасқан Пицмур батпағы. Бірақ, ол кептіріліп, 1960 жылға дейін торф өндірілді. Табиғат паркі қауымдастығы 1980 жылдары оны табиғи, сулы күйіне қайтару жұмыстарын жүргізді. Мысалы, кейбір кесектердің арналары толтырылды, нәтижесінде бұрынғы торф өндірілген жерлерде су деңгейі айтарлықтай көтерілді. Дегенмен, батпақтың әдеттегі өсімдіктері әлі толыққанды қалпына келген жоқ.
Жануарлар
Лүнебург шөбінде көптеген жануар түрлері тіршілік етеді, әсіресе кең, ашық ландшафтқа бейімделген құстар, олардың кейбіреулеріне басқа аймақтардағы қарқынды егіс шаруашылығы қауіп төндіреді. Оларға: қара қарақұйрық (Tetrao tetrix), түнгі құйрық (Caprimulgus europaeus), ағаш құйрығы (Lullula arborea), үлкен сұр құйрық (Lanius excubitor), қызыл арқалы құйрық (Lanius collurio), солтүстік бидайқұс (Oenanthe oenanthe), жұлдызша (Jynx torquilla), еуропалық жасыл тоқыл (Picus viridis), тасқұйрық (Saxicola torquata), Еуразиялық қызылқұйрық (Numenius arquata), қарақұйрық (Coturnix coturnix) және қара сарышұқа (Ciconia nigra) жатады. Лүнебург шөбінде өте сирек кездесетін қара қарақұйрықтың саны үнемі артып келеді. 2007 жылы 78 құс саналып, өткен жылға қарағанда 13-і көп. 2003 жылдан бері олардың саны екі есеге өсті. Бұрын бұл аймақта жойылып кеткен қасқырлар, енді Лүнебург шөбіне оралды. Бұл аймақта бұрын мекендеген еуропалық бизон, лось және қоңыр аю сияқты көптеген түрлерді, сондай-ақ қарлы барс және Арктикалық қасқыр сияқты экзотикалық жануарларды Lüneburg Heath жабайы табиғат паркінде көруге болады.
Ерте тарих
Мақтандарды талдау Солтүстік Германияның құрғақ топырақтары б.з.д. 3000 жылдан бері өңделгенін көрсетеді. Алайда, отпен тазарту және плейстоцен кезеңінің құмды топырақтарында егін өсіру тез арада топырақтың деградациясына алып келді. Сондықтан отпен тазартылған жерлерді қысқа мерзімге ғана пайдалануға болады. Елді мекендер жиі көшіп, басқа жерлерде орманды кесіп тастады. Осы кезде-ақ алғашқы Калуна (қызыл жусан) еңдік далалары пайда болды. Тығыз қоныстануға қатысты дәлелдер ең көп Уэльзен ауданында табылды. Люнебург даласында неолит және ерте қола дәуіріне жататын көптеген мегалиттік ескерткіштер мен обалар бар. Ең танымалдары – Олдендорф Тотенштат (Олдендорф қабір орны) және Сибен Штайнхаузер (Жеті тас үй). Бірақ тіпті Люнебург даласының табиғат қорығында да мыңнан астам оба бар, әсіресе Нидер және Оберхавербекке жақын жерлерде. Бұл обалардың ең ірісі – «Принц қабірі» (Fürstengrab) деп аталады. Сонымен қатар, Вильзеде маңында «Ханнибал қабірі» (Hannibals Grab) деп белгілі тас және арша ағаштарынан тұратын топ бар.
Елді мекендер мәдениетіне көшу
Ломбардтардың көші-қон кезеңінен кейін, шамамен 700 жылдан бастап Люнебург даласы Саксония герцогтығының құрамына кірді, ол 9 ғасырда Ұлы Карл тарапынан жаулап алынып, Франк империясының бір бөлігіне айналды. Нәтижесінде халықты қатаң бақылауға алу және христиан дініне өткізу салдарынан, ауылдық елді мекендер бір орында қалуға мәжбүр болды және еркін көшіп-қону мүмкіндігінен айырылды. Бұл жерді одан да қарқынды түрде өңдеуге алып келді, соның нәтижесінде дала кеңейді.
Елді мекендер
Лүнебург шұңқыры нашар топырақтарының салдарынан әрқашан салыстырмалы түрде сирек қоныстанған. Аймақ егістік шаруашылығымен ерекшеленді, ол кең далалы және шұңқырлы жерлерге қатысты егістікті пайдаланудың аз қарқынды түрі болды. Өткен ғасырлардағы маңызды қосымша табыс көзі – шұңқырлы жерде ара шаруашылығы. Ауылдар көбінесе орманның шағын алқаптарымен қоршалған, кейде далалар немесе шалғындықтармен бөлініп, айналағы ландшафтпен анық шекарасыз бірігіп кеткен. Шаруашылықтар салыстырмалы түрде еркін орналасқан, көбісі бір-біріне жақын, ал кейбіреулері біршама қашықтықта тұрған. Олар жиынтық ауылдар (lockere Haufendörfer) еді. Малдың үйлерге жалғастырылған бақтарды таптап кетуіне жол бермеу үшін ауылдық жолдар ағаш қоршаулармен, кейіннен ерекше тас қабырғалармен қоршалған. Ферма үйлерінің типік дизайны – Фаххалленхаус, адамдар мен жануарлардың бір шатыр астында тұратын үлкен ағаштан жасалған бір ғимарат. Әр ауылда салыстырмалы түрде аздаған толық шаруашылықтар болды; Вильзедеде олардың тек төртеуі болды, ал Унделохтың шіркеу ауылында (Kirchdorf) он бір болды, бірақ бұл ерекше жағдай еді. Сонымен қатар, Koten (кішкентай, жеке үйлер), қой қоралары және ортақ нан пісіретін үйлер де болды. Дегенмен, шаруашылықтардың өзі өте үлкен болды. Вильзедеде осы жерде сипатталған шұңқырлы ауылдың барлық ерекшеліктерін әлі де көруге болады. Вильзеде шұңқыр мұражайы (Heidemuseum Wilsede) Фаххалленхауста орналасқан және ол 1850 жылдар шамасындағы шұңқыр шаруашылығының еңбек және тұрмыс жағдайлары туралы мәлімет береді. Валсроде шұңқыр мұражайы Германиядағы алғашқы ашық ауа мұражайларының бірі және шұңқыр халқының өмірін де көрсетеді. Аймақтың ауылдық бөліктерінде олар әлі де төменгі неміс диалектісін – Heidjerisch қолданады. Бұл сөз Лүнебург шұңқырының тұрғындарына берілген атаудан шыққан – Heidjer.
Хит монастырлары
Люнебург даласы аймағында Орта ғасырлардан жеті монастырь сақталған, олар Реформациядан кейін протестанттық монастырьларға айналды. Бұл мекемелер: Эбсторф, Исенгаген, Лүнэ, Мединген, Винхаузен және Валсрод аббаттықтары.
19 ғасырда шөптесін шаруашылығының жойылуы
1831 жылдан бастап Ганновер корольдігінде феодализм жойылып, ауылдардың ортақ пайдалануында болған далалық жерлер жеке шаруаларға бөлінді. 19 ғасырдың соңында далалық шаруашылық тоқтатылды. Көптеген шаруалар өз жерлерін пруссиялық қазынаға немесе Ганновер монастырының палатасына сатты, олар бұл жерлерге қарағайлар отырғызды. Нәтижесінде, далалық жерлердің ауданы күрт азайды. 19 ғасырдың соңында британдық билік осы аймақтың шаруаларын Оңтүстік Африканың Кейптаун қаласындағы Филиппи ауданына қоныс аударуға ынталандырды, себебі олар құнарсыз құмды топырақта шаруашылық жүргізу тәжірибесіне ие болды. 1800 жылға дейін Солтүстік-Батыс Германияның көп бөлігі далалар мен батпақтармен жабылған еді. Бүгінде, керісінше, Lüneburg даласы табиғат қорығында және бірнеше әскери оқу полигондарында ғана үлкен, үздіксіз далалық аймақтар сақталған.
Лүнебург шұңқырларының қорғалу тарихы
1900 жылы солтүстік-батыс Германияның орманды жерлерді қайта ағаштандыру және батпақтарды кептіруден қорғау туралы талаптар күшейді. Лүнебург биіктігінде, сол кездегі Эгесторф пасторы Вильгельм Боде, құрып бара жатқан табиғатты сақтау үшін белсенділік танытты. 1905 жылы ол Тотенграундта демалыс үйлерін салу жоспарларын білді. Бұған жол бермеу үшін ол Мюнстерден келген профессор Андреас Томсенді осы аумақты табиғат қорығына айналдыруға көндірді. 1909 жылы пастор Боде және аудан әкімшісі (Ландрат) Фриц Эккер Вильсдер Бергін орманды қалпына келтіру жоспарын тоқтатты. Сол жылы Курт Флаурике «Космос» журналында хат жариялады, онда АҚШ-тағы ұлттық парктерінің құрылысы туралы айтылып, Германияда да осындай парктері болуын шақырып еді. Осы мақсатқа жету үшін 1909 жылдың 23 қазанында Мюнхенде Табиғат парктері қоғамы немесе Verein Naturschutzpark (VNP) құрылды. Олар Альпіде, Орталық биік жазықта және Солтүстік Германияның geest аймағында ұлттық парктері құруды жоспарлады. 1913 жылға қарай қоғамда 13 000 мүше болды. Солтүстік Германияның ұлттық паркі үшін Вильзедеге жақын Лүнебург биіктігінің аймағы таңдалды. VNP қаражатын пайдалана отырып, 1913 жылға дейін 30 км²-ден астам дала сатып алынды немесе жалға алынды. 1921 жылы полиция жарлығымен 200 км² Lüneburg биіктігі қорғауға алынды, бұл Германияда алғаш рет осыған қол жеткізілді. 1920 жылдары пайда болған мәселе – келушілердің санының үнемі артуы. 1924 жылы келушілерді даланың сезімтал аймақтарынан алшақтату үшін ерікті «Дала күзетшісі» (Heidewacht) құрылды. 1933 жылы Рейхтің табиғатты қорғау заңы қабылданды және Лүнебург биіктігі ресми табиғи қорық деп жарияланды. Парк арқылы автожол салу және даланы әскери оқу алағы ретінде пайдалану жоспарлары тоқтатылса да, 1933 жылы Хайдевахт таратылды, себебі ол әлеуметтік-демократиялық жастар ұйымдарының мүшелерінен құралған. 1939 жылы жаңа заң бойынша VNP төрағасы (қазіргі Фюрер) кең өкілеттіктерге ие болды. Еврейлер енді қоғамға мүше бола алмады. 1891 жылдан бастап Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Лүнебург биіктігінде ірі әскери оқу алаңдары құрылды, оның ішінде Еуропадағы ең үлкені – Судхайдедегі Берген-Хоне оқу алаңы. Бұл жерде даланың көп бөлігі сақталған, бірақ ол жалпы жұртқа қолжетімді емес. 1945 жылы Шневердингенге жақын қоғамға тиесілі табиғи парктің үлкен бөлігін Рейн армиясы танк жаттығу алаңы ретінде пайдалану үшін алды. 1950 жылдары әскери жаттығулар кезінде британдық танктер тіпті Вильсдер Бергіне дейін жетті. Тек 1959 жылы Германия Федеративтік Республикасы, Ұлыбритания және Канада арасында қол қойылған Солтау-Лүнебург келісімімен ғана танк жаттығу алаңының шекарасы бекітілді. Аймақтағы бронетранспортты құралдардың үздіксіз жаттығулары Шневердингенге жақын Остерхайдедегі өсімдіктерді толығымен жойып, үлкен құм төбелерін құрады. 1994 жылы британдықтар Солтау-Лүнебург оқу алаңының «қызыл аймақтарын» Табиғат парктері қоғамына қайтарды, олар федералды үкіметтен қаржылық көмек алып, даланы қайта жарату жұмыстарын бастады. Бүгінде танк жаттығу алаңының іздері жоққа шығарылды. Әскери жаттығулар үшін пайдаланылған Рейншелен лагері табиғи қорыққа айналды.
Орман өрттері
1975 жылдың тамызында Судхайдеде өрт шықты, ол сол кезге дейін Батыс Германиядағы ең ірі орман өртіне айналды. Ауыр орман өрттері Штуде, Нойдорф-Платендорф, Майнерсен және кейін Целле қаласына жақын Эшеде маңындағы аймақтың оңтүстік бөлігінде болды, бұл жойқын зардаптар мен адам өліміне әкеп соқты.
Екінші дүниежүзілік соғыс соңында Германияның берілуі
1945 жылғы 4 мамырда осы дала фельдмаршал Бернард Монтгомери басшылығымен Нидерландыдағы, солтүстік-батыс Германиядағы (барлық аралдарды қоса), Даниядағы және сол аймақтардағы барлық теңіз кемелерінің Германия күштерінің одақтастарға шартсыз капитуляциясы болды. Бұл Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуы еді. Сонымен қатар, нацистік Германиядағы СС басшысы Генрих Гиммлердің денесі осы аймақта тұтқындалғаннан кейін өзін-өзі өлтіргеннен соң белгісіз қабірге жасырын жерленген.
Жол
Lüneburg Heath арқылы үш тас жол (Autobahnen) өтеді, A 7, A 27 және A 250, сондай-ақ түрлі федералдық жолдар, B 3, B 71, B 440 және тағы да басқалары.
Туризм
Бүгінде бұл аймақ танымал туристік орынға айналған. Бұған Heidepark Soltau ойын-сауық паркі, Walsrode құс паркі, Ходенхагендегі Серенгети сафари паркі, Биспингендегі Snow Dome және Center Parc, сондай-ақ демалыс шаруашылықтары көп болуы себеп. Осының арқасында Лүнбург даласы отбасылар үшін ерекше танымал. Тағы бір туристік топ – тегін экскурсиялық автобус саяхатында (Kaffeefahrten) жүретін егде жастағы адамдар. Олар Лүнбургті бір сағаттай аралаудың алдында шаруашылықта кофе ішіп, жүн тоқымадан жасалған көрпелерге тоқтайды. Сонымен қатар, Йестебургке жақын Нордхайдеде орналасқан Боссард өнер орталығы – экспрессионизмнің Gesamtkunstwerk ескерткіші, ол жалпы жұртшылыққа ашық. Берген қаласының жанындағы бұрынғы Берген-Бельсен концлагерінің ескерткіші/көрмесі де Лүнбург даласында орналасқан.