Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі
French painter
Густав Кайлеботт (Gustave Caillebotte; 19 тамыз 1848 – 21 ақпан 1894) – француз суретшісі, импрессионистер тобының мүшесі және демеушісі болған. Бірақ, ол топтағы көптеген суретшілерге қарағанда реалистік стильде сурет салған. Кайлеботт өнердің бір түрі ретінде фотосуретке ерте қызығушылық танытқан.
Gustave Caillebotte (ɡystav kɑjbɔt; 19 August 1848 – 21 February 1894) was a French painter who was a member and patron of the Impressionists, although he painted in a more realistic manner than many others in the group. Caillebotte was known for his early interest in photography as an art form.
Ерте өмір
Густав Кайлеботт 1848 жылғы 19 тамызда Париждегі жоғары топқа жататын отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Марциал Кайлеботт (1799–1874) отбасының әскери тоқыма бизнесінің мұрагері болды, сонымен қатар Сена сауда сотының судьясы қызметін атқарды. Гюставтың әкесі Гюставтың анасы Селесте Дофренге (1819–1878) тұрмысқа шығар алдында екі рет жесір қалған. Селестеден кейін Гюставтан басқа тағы екі ұлы болды: Рене (1851–1876) және Марциал (1853–1910). Гюстав Париждегі Сен-Денис көшесіндегі үйінде дүниеге келді және 1866 жылға дейін сонда тұрды, содан кейін әкесі 77 Миромесниль көшесінде үй салдырды. 1860 жылдан бастап Кайлеботт отбасы жазда Парижден оңтүстікке қарай шамамен 19 шақырым жерде орналасқан Ерре қаласында, Ерре өзенінің жағасында тұра бастады. Әкесі Марциал Кайлеботт аталған жерде үлкен мүлік сатып алған еді. Осы шамада Гюстав сурет салу мен бояумен айналыса бастады. Кайлеботт 1868 жылы заң ғылымын бітірді және 1870 жылы заңгерлік практикамен айналысуға лицензия алды, сонымен қатар ол инженер де болды. Білімін аяқтағаннан кейін ол Франко-пруссия соғысына шақырылып, 1870 жылдың шілдесінен 1871 жылдың наурызына дейін Сенаның Ұлттық гвардиясының мобильді бөлімінде (Garde Nationale Mobile de la Seine) қызмет етті.
Gustave Caillebotte was born on 19 August 1848 to an upper class Parisian family living in the rue du Faubourg Saint Denis. His father, Martial Caillebotte (1799–1874), was the inheritor of the family's military textile business and was also a judge at the Tribunal de commerce de la Seine. Caillebotte's father was twice widowed before marrying Caillebotte's mother, Céleste Daufresne (1819–1878), who had two more sons after Gustave: René (1851–1876) and Martial (1853–1910). Caillebotte was born at home on rue du Faubourg Saint Denis in Paris and lived there until 1866, when his father had a home built on 77 rue de Miromesnil. Beginning in 1860, the Caillebotte family began regularly spending summer in Yerres, a town on the river Yerres about 12 mile (19 km) south of Paris, where Martial Caillebotte Sr. had purchased a large property. It probably was around this time that Caillebotte began to draw and paint. Caillebotte earned a law degree in 1868 and a license to practice law in 1870, and he also was an engineer. Shortly after his education, he was drafted to fight in the Franco Prussian war, and served from July 1870 to March 1871 in the Garde Nationale Mobile de la Seine.
Даму
Соғыстан кейін Кайлеботт суретші Леон Боннаның студиясына баруды бастады, онда ол сурет салуды қалысқан түрде зерттеді. Ол салыстырмалы түрде қысқа мерзімде өзінің ерекше стилін дамытты және алғашқы студиясын ата-анасының үйінде ашты. 1873 жылы Кайлеботт Эколь де Бё-Артс мектебіне қабылданды, бірақ көп уақыт өткізбеді. 1874 жылы ол әкесінің мүлкін мұраға алды, ал аман қалған ұлдары 1878 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін отбасылық мүлікті бөлісті. Густав және оның бауыры Еррдегі үйді сатып, Париждегі Гаусман бульварына көшіп орналасты. 1874 жылға қарай Кайлеботт Академиядан тыс жұмыс істейтін бірнеше суретшімен, соның ішінде Эдгар Дега және Джузеппе де Ниттиспен танысып, достық қарым-қатынас орнатты және 1874 жылғы бірінші импрессионистік көрмеге қатысты (бірақ өзі қатыспады). «Импрессионистер» – сондай-ақ «Тәуелсіздер», «Жанжалшылар» және «Нысаналылар» деп аталды – жыл сайынғы Салондарда көрсететін академиялық суретшілерден бөлініп шықты. Оның тақырыбы, ағаш еден дайындап жатқан жұмысшылардың бейнесі (бұл суретшінің жеке студиясы болған деп есептеледі) кейбір сыншылар тарапынан «вульгарлық» деп бағаланды және бұл 1875 жылғы Салонның оны қабылдамауының себебі болуы мүмкін. Сол кездегі өнер ортасы жұмысшы табынан тек шаруаларды немесе фермерлерді ғана лайықты тақырыптар деп санады. Бүгінде картина Париждегі Орсе мұражайында сақталуда. Дега стиліне ұқсас, реалистік стильдегі екінші нұсқасы да көрсетілді, бұл Кайлеботтың техникалық мүмкіндіктерін және бір тақырыпты әртүрлі интерпретациялау қабілетін көрсетеді.
After the war, Caillebotte began visiting the studio of the painter Léon Bonnat, where he began to study painting seriously. He then developed an accomplished style in a relatively short time and had his first studio in his parents' home. In 1873, Caillebotte entered the École des Beaux Arts, but apparently did not spend much time there. He inherited his father's fortune in 1874 and the surviving sons divided the family fortune after their mother's death in 1878. Gustave and his brother sold the Yerres estate and moved into an apartment on the Boulevard Haussmann in Paris. Around 1874, Caillebotte had met and befriended several artists working outside the Académie des Beaux Arts, including Edgar Degas and Giuseppe de Nittis, and attended (but did not participate in) the First Impressionist Exhibition of 1874. The "Impressionists" – also called the "Independents", "Intransigents", and "Intentionalists" – had broken away from the academic painters showing in the annual Salons. Its subject matter, the depiction of labourers preparing a wooden floor (thought to have been that of the artist's own studio) was considered "vulgar" by some critics and this is the probable reason for its rejection by the Salon of 1875. At the time, the art establishment deemed only rustic peasants or farmers acceptable subjects from the working class. The painting is now at the Musée d'Orsay in Paris. A second version, in a more realistic style resembling that of Degas, also was exhibited, demonstrating Caillebotte's range of technique and his adept restatement of the same subject matter.
Стиль
Жан-Франсуа Милле мен Густав Курбе сияқты алдыңғы буын суретшілерімен қатар, оның замандасы Дегадай, Кайлеботт шындықты оның бар болғанындай және оның көзімен көрінгендей бейнелеуге ұмтылды, суреттеудің ішкі театрлық сипатын азайтуды мақсат етті. Мүмкін, көптеген әріптестерімен тығыз байланысы болғандықтан, оның стилі мен техникасы туындыларында айқын түрде өзгеріп отырады, бір стильге толық берілмей, тәжірибе жасағандай көрінеді. Кейде ол Деганың бай түсті реализміне жақын (әсіресе интерьерлік көріністерінде); ал кейде импрессионистердің "көзбен көрінуші шындыққа" ұмтылысын бөлісіп, Ренуар мен Писсарроға ұқсас импрессионистік пастельдің жұмсақтығы мен еркін соққыларын қолданады, бірақ оның палитрасы азырақ. Бұл суреттерге тән еңкейген жазықтық – Каиллеботттың туындыларының ерекшелігі, ол жапондық гравюралар мен жаңа фотография технологиясының ықпалында болуы мүмкін, бірақ оның фотография қолданғанына дәлел жоқ. Каиллеботттың туындыларында жиі кездесетін кесу және "жақындату" тәсілдері оның фотографияға деген қызығушылығының нәтижесі болуі мүмкін, бірақ перспективалық эффекттерге деген терең қызығушылығынан туындауы да ғажап емес. Каиллеботттың көптеген туындыларында биік тұрғыдан көрініс бейнеленген, соның ішінде "Қардағы шатырлар көрінісі" (1878), "Жоғардан көрінген бульвар" (1880) және "Қозғалыс аралшасы" (1880).
In common with his precursors Jean François Millet and Gustave Courbet, as well his contemporary Degas, Caillebotte aimed to paint reality as it existed and as he saw it, hoping to reduce the inherent theatricality of painting. Perhaps because of his close relationship with so many of his peers, his style and technique vary considerably among his works, as if "borrowing" and experimenting, but not really sticking to any one style. At times, he seems very much in the Degas camp of rich colored realism (especially his interior scenes); at other times, he shares the Impressionist commitment to "optical truth" and employs an impressionistic pastel softness and loose brush strokes most similar to Renoir and Pissarro, although with a less vibrant palette. The tilted ground common to these paintings is characteristic of Caillebotte's work, which may have been strongly influenced by Japanese prints and the new technology of photography, although evidence of his use of photography is lacking. Cropping and "zooming in", techniques that commonly are found in Caillebotte's oeuvre, may also be the result of his interest in photography, but may just as likely be derived from his intense interest in perspective effects. A large number of Caillebotte's works also employ a very high vantage point, including View of Rooftops (Snow) (Vue de toits (Effet de neige)) (1878), Boulevard Seen from Above (Boulevard vu d'en haut) (1880), and A Traffic Island (Un refuge, boulevard Haussmann) (1880).
Тақырыптар
Кейльботт көптеген үй және отбасылық көріністерді, интерьерлерді және портреттерді суреттеді. Оның көптеген суреттерінде отбасы мүшелері бейнеленген; «Жас адам терезеде» (Jeune Homme à la fenêtre) (1876) Ренеді Миромесниль көшесіндегі үйде көрсетеді; «Апельсин ағаштары» (Les Orangers) (1878) Марциал кенже мен оның туысы Зоэді Ерредегі отбасылық меншіктің бағында бейнелейді; ал «Ауылдағы портреттер» (Portraits à la campagne) (1875) Каиллеботттің анасы, оның әпкесі, туысы және отбасы досы бар. Тамақ ішу, карта ойнау, фортепиано ойнау, оқу және тігу көріністері бар, олардың барлығы жоғары сыныптың жабық өмірінің тыныш рәсімдерін бейнелейтін, тыныш, көзге түспес түрде орындалған. Еррестегі ауыл көріністері жайлы өзенде қайықпен жүзуге, балық аулауға және жүзуге, сондай-ақ оның ауыл үйінің айналасындағы тұрмыстық көріністерге назар аударады. Ол көбінесе Ренуарды еске түсіретін жұмсақ импрессионистік техниканы ауылдың тыныш табиғатын жеткізу үшін қолданды, бұл оның қалалық суреттерінің жалпақ, тегіс штрихтарына қарама-қайшы келеді. «Жоғарғы шапкалы кемеші» (1877) шығармасында ол Манедің «Кеме қатынасы» (1874) шығармасына қарағанда әлдеқайда реалистік және қызықтырақ түрде, қайықтағы жолаушының көзқарасын, қайықтағы жолдасына және өзенге қарағандай етіп, тиімді түрде бейнелейді. Кейльботт өзінің Париж қаласындағы суреттерімен танымал, мысалы, «Еуропа көпірі» (Le Pont de l'Europe) (1876) және «Париж көшесі; Жаңбырлы күн» (Rue de Paris; temps de pluie, сондай-ақ La Place de l'Europe, temps de pluie) (1877). Соңғысы оның жұмыстарының ішінде ерекше тегіс түстері мен фотореалистік әсері үшін ерекше, бұл картинаға ерекше және заманауи көрініс береді, Эдвард Хоппер сияқты американдық реалистерге ұқсас. Оның көптеген қалалық картиналары олардың асыра сілтелген, терең перспективасының есесінен, өте даулы болды. «Балкондағы адам» (1880) шығармасында ол көрерменді балақтыны өзінің кейіпкерімен бөлісуге және қаланың көрінісін алыстан байқауға шақырады, бұл үшін де ерекше перспективаны пайдаланады. Кез келген бір стильге адал болмай, Каиллеботттің сол кезеңде жасалған басқа да көптеген қалалық картиналары, мысалы «The Place Saint Augustin» (1877) әлдеқайда импрессионистік. Оның натюрморттары негізінен тағамдарға арналған, кейбіреулері дастарқанда жеуге дайын, ал кейбіреулері сатып алуға дайын, мысалы, ол ет дүкенінде еттен жасаған суреттер сериясында. Ол сондай-ақ, 1890 жылдары кейбір гүлдік натюрморттарды жасаған. Ол өзінің тақырыптарын толықтырып, бірнеше жалаңаш суреттерді суреттеді, соның ішінде «Homme au bain» (1884) және «Диванға жалаңаш» (1882), ол реализмде қоздырғыш болғанымен, көңіл-күйінде екіұшты – ашық эротикалық емес, сондай-ақ сол дәуірдегі көптеген әйелдердің жалаңаш суреттеріне тән мифологияны білдірмейді.
Caillebotte painted many domestic and familial scenes, interiors, and portraits. Many of his paintings depict members of his family; Young Man at His Window (Jeune Homme à la fenêtre) (1876) shows René in the home on rue de Miromesnil; The Orange Trees (Les Orangers) (1878), depicts Martial Jr. and his cousin Zoé in the garden of the family property at Yerres; and Portraits in the Country (Portraits à la campagne) (1875) includes Caillebotte's mother along with his aunt, cousin, and a family friend. There are scenes of dining, card playing, piano playing, reading, and sewing, all executed in an intimate, unobtrusive manner that portrays the quiet ritual of upper class indoor life. His country scenes at Yerres focus on pleasure boating on the leisurely stream as well as fishing and swimming, and domestic scenes around his country home. He often used a soft impressionistic technique reminiscent of Renoir to convey the tranquil nature of the countryside, in sharp contrast to the flatter, smoother strokes of his urban paintings. In Oarsman in a Top Hat (1877), he effectively manages the perspective of a passenger in the back of a rowboat facing his rowing companion and the stream ahead, in a manner much more realistic and involving than Manet's Boating (1874). Caillebotte is best known for his paintings of urban Paris, such as The Europe Bridge (Le Pont de l'Europe) (1876), and Paris Street; Rainy Day (Rue de Paris; temps de pluie, also known as La Place de l'Europe, temps de pluie) (1877). The latter is almost unique among his works for its particularly flat colors and photo realistic effect, which give the painting its distinctive and modern look, almost akin to American Realists such as Edward Hopper. Many of his urban paintings were quite controversial due to their exaggerated, plunging perspective. In Man on a Balcony (1880), he invites the viewer to share the balcony with his subject and join in observing the scene of the city reaching into the distance, again by using unusual perspective. Showing little allegiance to any one style, many of Caillebotte's other urban paintings produced in the same period, such as The Place Saint Augustin (1877), are considerably more impressionistic. Caillebotte's still life paintings focus primarily on food, some at table ready to be eaten and some ready to be purchased, as in a series of paintings he made of meat at a butcher shop. He also produced some floral still life paintings, particularly in the 1890s. Rounding out his subject matter, he painted a few nudes, including Homme au bain (1884) and Nude on a Couch (1882), which, although provocative in its realism, is ambivalent in its mood—neither overtly erotic nor suggestive of mythology—themes common to many nude paintings of women during that era.
Кейінгі өмірі
1881 жылы Кайлеботт Аргентейльдің жанында, Сена өзенінің жағасындағы Пети-Женневильерде мүлік сатып алды және 1888 жылы тұрақты түрде сол жерге көшіп барды. Ол 34 жасында өнер туындыларын көрсете беруді тоқтатты және бау-бақша шаруашылығымен, яхталар жасаумен және оларды жарысқа қатыстырумен айналысты. Көп уақытын ағасы Марсиал және досы Огюст Ренуармен бірге өткізді. Ренуар Пети-Женневильерге жиі келіп, өнер, саясат, әдебиет және философия тақырыптарында кең ауқымды пікірталас жүргізді. Кайлеботт Ренуардың 1881 жылғы «Кемемен саяхаттаушылардың түскі асы» картинасы үшін модель болды. Кайлеботт ешқашан үйленбесе де, одан он бір жас кіші және одан төмен әлеуметтік топтан шыққан Шарлотта Бертьемен жақын қарым-қатынаста болған көрінеді. Ол оған айтарлық мөлшерде жылдық төлем қалдырды. Кайлеботт қалалық және үй тұрмысын бейнелеген суреттерімен танымал болғанымен, өліміне дейін үйінің маңындағы ауылдық жерлердің көптеген көріністерін салды. 1890 жылдардың басында Кайлеботт үлкен холсттарда жұмыс істеуді тоқтатқанда, оның суретшілік мансабы күрт баяулады. 1894 жылы 45 жасында Кайлеботт Пети-Женневильердегі бағында жұмыс істеп жүргенде өкпесінің қабынуынан қайтыс болды. Ол Париждегі Пэр-Лашез зиратына жерленді. Көп жылдар бойы, өйткені өзінің туындыларын сату арқылы өмірін қамтамасыз ету қажеттілігі болмағандықтан, Кайлеботт суретші ретінде емес, өнерді қолдаушы ретінде танылды. Бірақ, оның қайтыс болғаннан кейін 70 жыл өткен соң, өнер тарихшылары оның өнер саласына қосқан үлесін қайта бағалай бастады. Оның перспективаны өзгертудегі шеберлігі оны өзінен асып түскен әріптестерінен ерекшелендіреді. Оның өнері 1950 жылдарға дейін ұмытылып, оның ұрпақтары отбасылық коллекцияны сата бастағанда ғана қайта жаңғырды. 1964 жылы Чикаго өнер институты «Париж көшесі; Жаңбырлы күн» картинасын сатып алды, бұл американдықтардың оған деген қызығушылығын арттырды. 1970 жылдары оның туындылары қайтадан көрмелерге қойылып, сыншылар тарапынан жаңаша бағаланды. Ұлттық өнер галереясы (Вашингтон, округ) және Кимбелл өнер мұражайы (Форт-Уорт, Техас) 2015–2016 жылдары Кайлеботт картиналарының ірі ретроспективті көрмесін ұйымдастырды.
In 1881, Caillebotte acquired a property at Petit Gennevilliers, on the banks of the Seine near Argenteuil, and he moved there permanently in 1888. He ceased showing his work at age 34 and devoted himself to gardening and to building and racing yachts, and he spent much time with his brother, Martial, and his friend Auguste Renoir. Renoir often came to stay at Petit Gennevilliers, and engaged in far ranging discussions on art, politics, literature, and philosophy. Caillebotte was a model for Renoir's 1881 painting, Luncheon of the Boating Party. Although he never married, Caillebotte appears to have had a serious relationship with Charlotte Berthier, a woman eleven years his junior and of the lower class, to whom he left a sizeable annuity. While Caillebotte was known for his urban and domestic scenes, he also painted many rural scenes of the area around his home in the years before his death. Caillebotte's painting career slowed dramatically in the early 1890s when he stopped working on large canvases. Caillebotte died of pulmonary congestion while working in his garden at Petit Gennevilliers in 1894 at age 45. He was interred at Père Lachaise Cemetery in Paris. For many years, and partly because he never had to sell his work to support himself, Caillebotte's reputation as a painter was overshadowed by his recognition as a supporter of the arts. Seventy years after his death, however, art historians began reevaluating his artistic contributions. His striking use of varying perspective sets him apart from his peers who may have otherwise surpassed him. His art was largely forgotten until the 1950s when his descendants began to sell the family collection. In 1964, The Art Institute of Chicago acquired Paris Street; Rainy Day, spurring American interest in him. By the 1970s, his works were being exhibited again and critically reassessed. The National Gallery of Art (Washington, D. C.) and the Kimbell Art Museum (Fort Worth, Texas) organized a major retrospective display of Caillebotte's painting for exhibition in 2015–2016.
Қорғаушы және жинақтаушы
Кейлеботттың 1874 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін және 1878 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін алған айлығы мен мұрасы, оның өнер туындыларын сатуға мәжбүр болмай, сурет салуға мүмкіндік берді. Бұл оған импрессионистер көрмелерін қаржыландыруға және әріптестері мен достарына (Клод Моне, Огюст Ренуар және Камиль Писсарро сияқты) олардың туындыларын сатып алып, тіпті Моне студиясының жалдау ақысын төлеуге де көмектесті. Кейлеботт 1875 жылы алғашқы Моне туындысын сатып алды және осы суретшінің мансабы мен қаржылық тұрақтылығына зор көмек көрсетті. Ол демеушілігінде ұқыпты болды; Жорж Сюрат пен Пол Гогеннің, сондай-ақ Символисттердің еңбектері жоқ еді.
Caillebotte's sizable allowance, along with the inheritance he received after the death of his father in 1874 and his mother in 1878, allowed him to paint without the pressure to sell his work. It also allowed him to help fund Impressionist exhibitions and support his fellow artists and friends (Claude Monet, Auguste Renoir, and Camille Pissarro among others) by purchasing their works and, at least in the case of Monet, paying the rent for their studios. Caillebotte bought his first Monet in 1875 and was especially helpful to that artist's career and financial survival. He was precise in his sponsorship; notably absent are works by Georges Seurat and Paul Gauguin, or any of the Symbolists.
Басқа қызығушылықтар
Сонымен қатар, Кайлеботт өзінің байлығын өте құмар болған хоббилерін қаржыландыруға жұмсады, олардың ішінде марка жинау, орхидея өсіру, яхта салу және тіпті тоқыма дизайны болды (оның картиналарындағы әйелдер, мысалы, «Мадам Бойсьер тоқыма өруде», 1877 ж., және «Мадам Кайлеботттың портреті», 1877 ж., Кайлеботт жасаған үлгілермен жұмыс істеп жатқан болуы мүмкін). Ол қайтыс болғаннан кейін, оның есімі Ерекше филателистер тізіліміне енгізілді, ал оның ағасы Марциалмен бірге құрған коллекциясы қазір Британ кітапханасында сақтаулы.
In addition, Caillebotte used his wealth to fund hobbies for which he was quite passionate, including stamp collecting, orchid growing, yacht building, and even textile design (the women in his paintings Madame Boissière Knitting, 1877, and Portrait of Madame Caillebotte, 1877, may be working on patterns created by Caillebotte). After his death, he was inscribed in the Roll of Distinguished Philatelists, and the collection he formed with his brother Martial is now in the British Library.
Кейльботттің коллекциясы
1876 жылы інісі Рене қайтыс болғаннан кейін өзінің өмірі қысқа болатынына көз жеткізген Кейльботт жиырма жасында өсиетін жазды. Француз үкіметі бұл талаптармен келіспеді. 1896 жылдың ақпан айында олар, өсиеттің орындаушысы болған Ренуармен келісімге келді, оған сәйкес отыз сегіз картина Люксембург сарайына жеткізілді. Бұл Франциядағы импрессионистердің жұртшылыққа алғаш рет таныстырылуы болды. Қалған жиырма тоғыз картина (Деганың бір картинасын Ренуар өсиетті орындағаны үшін төлемақы ретінде алды) 1904 және 1908 жылдары француз үкіметіне тағы екі рет ұсынылды, бірақ екеуі де қабылданбады. Үкімет 1928 жылы оларды талап етуге тырысқанда, мұра қалдыру Каиллеботттің бауыры Марсиал Каиллеботттің әйелі тарапынан жоққа шығарылды. Қалған туындылардың бірі – «Тынықтырған шомылушылар» (Bathers at Rest) Альберт К. Барнс сатып алып, қазір Барнс қорында сақталуда. Кейльботттің жеке 40 туындысы Орсе мұражайында сақталған. Оның «Балкондағы адам, Хаусман бульвары» (Homme au balcon, boulevard Haussmann) (1880) картинасы 2000 жылы 14,3 миллион АҚШ долларынан астамға сатылды.
Convinced after the death in 1876 of his younger brother René that his own life would be short, Caillebotte wrote his will while still in his twenties. The French government would not agree to these terms. In February 1896, they finally negotiated terms with Renoir, who was the executor of the will, under which they took thirty eight of the paintings to the Luxembourg Palace. The installation constituted the first presentation of the Impressionists in a public venue in France. The remaining twenty nine paintings (one by Degas was taken by Renoir in payment for his services as executor) were offered to the French government twice again, in 1904 and 1908, and were both times refused. When the government finally attempted to claim them in 1928, the bequest was repudiated by the widow of Caillebotte's brother Martial Caillebotte. One of the remaining works, Bathers at Rest, was purchased by Albert C. Barnes and is now held by the Barnes Foundation. Forty of Caillebotte's own works are held by the Musée d'Orsay. His Man on a Balcony, Boulevard Haussmann (Homme au balcon, boulevard Haussmann) (1880), sold for more than US$14.3 million in 2000.