Мэри Луиз Брукс: Голливудтың жарқыраған жұлдызы және трагедиялы тағдыры

Кіріспе

Американдық актриса (1906–1985) американдық қоғамдық қайраткер

Мэри Луиза Брукс (14 қараша 1906 – 8 тамыз 1985) – 1920-1930 жылдардағы американдық киноактриса. Ол бүгінде флэппер мәдениетінің иконасы ретінде танылады, оның бір себебі – мансабының шарықталу кезеңінде ол танымал болған боб шаш үлгісі. 15 жасында Брукс би карьерасын бастап, Денишон би және байланысты өнер мектебінде гастрольде болды, онда ол Тед Шонмен бірге өнер көрсетті. Жұмыстан босатылғаннан кейін, ол Джордж Уайттың «Скандалдарында» хор қызы ретінде және Нью-Йорктегі Зигфелд Фоллиесінде жартылай жалаңаш биші ретінде жұмыс істеді. «Фоллиесте» билеген кезде Брукс Paramount Pictures продюсері Уолтер Уэнгердің назарына ілігіп, студиямен бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Ол «Өмір сұрағандар» (1928) фильмінде басты рөлге ие болғанға дейін, әртүрлі Paramount фильмдерінде эпизодтық рөлдерде ойнады. Осы кезеңде ол актриса Марион Дэвиспен жақын дос болып, Сан-Симеондағы Уильям Рэндольф Херсттің Херст сарайындағы элиталық әлеуметтік ортасына қосылды. Голливудтағы орташа рөлдеріне қанағаттанбаған Брукс 1929 жылы Германияға барып, оны халықаралық деңгейде танымал еткен үш көркем фильмде түсті: «Пандораның жәшігі» (1929), «Жоғалған қыздың күнделігі» (1929) және «Мисс Еуропа» (1930); алғашқы екеуін Г.В. Пабст түсірді. 1938 жылға қарай ол 17 үнсіз және 8 дыбысты фильмде ойнады. Актерлік қызметтен зейнетке шыққаннан кейін ол қаржылық қиындыққа тап болып, ақылы эскорт қызметін көрсетуге мәжбүр болды. Келесі 20 жыл бойы ол алкоголизммен күресіп, өзіне қол жұмсауға бейім болды. 1950 жылдары киносүйер қауым оның фильмдерін қайта жаратқаннан кейін, усақ-түйекке көңіл бөлмейтін Брукс өзінің кино мансабы туралы мақалалар жаза бастады; оның терең ойлы эсселері зор құрметке ие болды. Ол 1982 жылы «Голливудтағы Лулу» атты естеліктер кітабын жариялады. Үш жылдан кейін 78 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды.

Ерте өмір

Брукс Канзас штатының Черривейл қаласында, заңгер Леонард Портер Брукстың қызы ретінде дүниеге келді. Әкесі көбінесе заңдық істерімен айналысып, уақыты болмайтын. Ал анасы – Руд, талантты пианист, балаларына Дебюсси мен Равельдің соңғы туындыларын орындап, оларға кітап пен музыкаға деген сүйіспеншілікті ұялатты. Брукс балалық шағындағы туған жерін «қонақ бөлмеде дұға оқып, амбарда инцест жасайтын» орта батыстың әдеттегі қауымдастығы ретінде сипаттады. Луиза тоғыз жасында көрші жігіттің жыныстық зорлығына ұшырады. Оқиғаның өзіндегі физикалық ауыртпалықтан бөлек, бұл жағдай оның ересек өмірінде де, мансабында да психологиялық зиян келтіре берді. Осы ертедегі зорлық-зомбылық оны кейіннен шынайы махаббатқа қабілетсіз екенін мойындауға итерді. Ол бұл адамды былай деп түсіндірді: «Мен үшін жақсы, жұмсақ мінезді ерлер жеткіліксіз болды – үстемдік ете білу қасиеті болуы керек еді». Көп жылдар өткен соң, Брукс анасына осы оқиғаны айтқанда, анасы Луизаның «оны азғынға салып алғанын» айтты. 1919 жылы Брукс отбасымен Канзастағы Индипенденс қаласына көшіп, 1920 жылы Уичитаға қоныс аударды. Брукс өзінің сахналық мансабын биші ретінде бастады, 1922 жылы 15 жасында Лос-Анджелестегі Денишон би және оған байланысты өнер мектебінің қазіргі заманғы би труппасына қосылды. Труппаның негізін қалаушылары – Рут Сент-Денис және Тед Шон, сондай-ақ жас Марта Грэм болды. Әлемді шарлаған труппаның мүшесі ретінде Брукс бір маусымды Лондон мен Парижде өткізді. Денишон труппасымен екінші маусымында ол Шонмен бірге ойнаған бір туындыда басты рөлге ие болды. Бірақ бір күні Брукс пен Сент-Денис арасындағы ұзақ уақыт бойы шиеленісіп келген қақтығыс жарылып, Сент-Денис 1924 жылдың көктемінде Бруксты труппадан бірден шығарып жіберді. Ол басқа мүшелердің алдында: «Мен сені жұмыстан босатамын, өйткені сен өміріңді күміс табаққа салып ұсынылғандай алып қоюды қалайсың» деді. Бұл сөздер Брукске қатты әсер етті. 1949 жылы жоспарланған автобиографиялық романының жоспарын жасағанда, он және соңғы тарауға «Күміс табақ» деген ат қойды. Брукс жұмыстан шығарылған кезде 17 жаста болды. Констанс пен Джоан Беннеттің әпкесі Барбара Беннеттің көмегімен Брукс Джордж Уайттың «Скандалдарында» хор қызы ретінде бірден жұмысқа орналасты, содан кейін 1925 жылы Амстердам театрында 42-ші көшеде «Цигфелд Фолиз» қойылымында жартылай жалаңаш биші ретінде өнер көрсетті. «Фолиз» фильмдеріндегі жұмысының нәтижесінде Брукс Paramount Pictures студиясының продюсері Уолтер Уэнгердің назарына ілікті. Уэнгер 1925 жылы оны студиямен бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Көп ұзамай Брукс Уэнгер ұйымдастырған коктейль кешінде киножұлдыз Чарли Чаплинмен танысты. Чаплин Бродвейдегі Странд театрында «Алтын аштық» (1925) фильмінің премьерасы үшін қалада болды. Чаплин мен Брукс сол жазда екі ай бойы махаббатқа берілді, ал Чаплин Лита Грейге үйленген болатын. Олардың қарым-қатынасы аяқталғаннан кейін Чаплин оған чек жіберді, бірақ ол оған алғыс хат жазудан бас тартты.

Brooks was born in Cherryvale, Kansas, the daughter of Leonard Porter Brooks, a lawyer, who was usually preoccupied with his legal practice, and Myra Rude, an artistic mother who said that any "squalling brats she produced could take care of themselves". Rude was a talented pianist who played the latest Debussy and Ravel for her children, inspiring them with a love of books and music. Brooks described the hometown of her childhood as a typical Midwestern community where the inhabitants "prayed in the parlor and practiced incest in the barn." When Louise was nine years old, a neighborhood man sexually abused her. Beyond the physical trauma at the time, the event continued to have damaging psychological effects on her personal life as an adult and on her career. That early abuse caused her later to acknowledge that she was incapable of real love, explaining that this man: "must have had a great deal to do with forming my attitude toward sexual pleasure For me, nice, soft, easy men were never enough—there had to be an element of domination." When Brooks at last told her mother of the incident, many years later, her mother suggested that it must have been Louise's fault for "leading him on". In 1919, Brooks and her family moved to Independence, Kansas, before relocating to Wichita in 1920. Brooks began her entertainment career as a dancer, joining the Denishawn School of Dancing and Related Arts modern dance company in Los Angeles at the age of 15 in 1922. The company included founders Ruth St. Denis and Ted Shawn, as well as a young Martha Graham. As a member of the globe trotting troupe, Brooks spent a season abroad in London and in Paris. In her second season with the Denishawn company, she advanced to a starring role in one work opposite Shawn. But one day, a long simmering personal conflict between Brooks and St. Denis boiled over, and St. Denis abruptly fired Brooks from the troupe in the spring of 1924, telling her in front of the other members: "I am dismissing you from the company because you want life handed to you on a silver salver." These words made a strong impression on Brooks; when she drew up an outline for a planned autobiographical novel in 1949, "The Silver Salver" was the title she gave the tenth and final chapter. Brooks was 17 years old at the time of her dismissal. Thanks to her friend Barbara Bennett, the sister of Constance and Joan Bennett, Brooks almost immediately found employment as a chorus girl in George White's Scandals, followed by an appearance as a semi nude dancer in the 1925 edition of the Ziegfeld Follies at the Amsterdam Theater on 42nd Street. As a result of her work in the Follies, Brooks came to the attention of Walter Wanger, a producer at Paramount Pictures. An infatuated Wanger signed her to a five year contract with the studio in 1925. Soon after, Brooks met movie star Charlie Chaplin at a cocktail party given by Wanger. Chaplin was in town for the premiere of his film The Gold Rush (1925) at the Strand Theatre on Broadway. Chaplin and Brooks had a two month affair that summer while Chaplin was married to Lita Grey. When their affair ended, Chaplin sent her a check; she declined to write him a thank you note.

Парамаунт фильмдері

Брукс өзінің экрандық дебютын 1925 жылы "Естен кеткен ерлердің көшесі" деген үнсіз фильмде ойнаған. Көп ұзамай ол бірнеше жылдар бойы үнсіз жеңіл комедиялар мен флэппер фильмдерінде әйелдің басты рөлін ойнады, басқалары арасында Адольф Менжу және В. С. Филдс. 1925 жылы кішігірім рөлдерінен кейін Paramount және MGM екеуі де оған келісімшарт ұсынды. Ол кезде Брукс Paramount Pictures компаниясының басшысы және актриса Джастин Джонстонның күйеуі Уолтер Уэнгермен ара-тирі қарым-қатынаста болған. Вангер оны Paramount келісімшартына тек өзімен қарым-қатынасы болғандықтан ғана қол жеткізген деген аңыздардан аулақ болу үшін MGM келісімшартын қабылдауға көндіруге тырысты. Оның кеңестеріне қарамастан, ол Парамаунттың ұсынысын қабылдады. Осы уақыт ішінде Брукс 1928 жылы Говард Хоукстың үнсіз достық фильмі "Ар порттағы қыз" фильміндегі маңызды вампирлік рөлі үшін Еуропада табынушылыққа ие болды. Оның ерекше боб шашы трендті бастауға көмектесті, және көптеген әйелдер өздерінің шаштарын өзі мен басқа кино жұлдызы Колин Мурдың үлгісіне еліктеп жасады. Бастапқы дыбыстық фильмдегі "Өмір сұлулары" (1928) драмасында Брукс "бір күндіз таңертең оны зорлауға тырысқан" асырап алған әкесі өлтірілген ауыл қызының рөлін ойнады. Қылмыс орнында босқындар (Ричард Арлен) кездеседі және Бруксты жас бала ретінде маскаралап, заңнан қашып, онымен "желкен жолға" шығады. Олар босқын лагерінде, немесе "жунглиде" басқа босқынмен (Уоллас Бири) кездеседі. Брукстің маскасы көп ұзамай ашылып, ол өзін қатыгез, жыныстық құмарлықпен жүретін ерлер әлеміндегі жалғыз әйел ретінде табады. Бұл фильмнің көп бөлігі Мексика шекарасына жақын Жакумба тауларында түсірілді, ал бум микрофонын бұл фильм үшін режиссер Уильям Веллман ойлап тапты, оған фильмдегі алғашқы эксперименталды сөйлейтін көріністердің бірі қажет болды. "Өмір сұлулары" фильмінің түсірілімі Брукс үшін ауыр сынақ болды. Өндіріс кезінде ол каскадермен бір түндік қарым-қатынаста болды, ол келесі күні Брукс продюсермен өткен демалыс күндері, яғни Джек Пикфордпен бірге болған кезде жыныстық аурумен ауырып қалды деген жалған уәде таратты. Сонымен қатар, Брукстің оның серіктесі Ричард Арленмен қарым-қатынасы нашарлады, өйткені Арлен Брукстің сол кездегі күйеуі Эдди Сазерлендтің жақын досы болды және Брукстің айтуынша, Арлен оның экипаж мүшелерімен кездейсоқ байланыстарына көңілі толмады. Осы шиеленістердің арасында Брукс Веллмен бірнеше рет қақтығысты, оның режиссерлік стилін тәуекелге салуы оны қозғалып жатқан пойызға барғанда өлтіре жаздады. "Өмірдің жалмауы" фильмінің түсірілімі аяқталғаннан кейін көп ұзамай Брукс "Канари қазасы" (1929) атты қылмыс туралы фильм түсіре бастады. Осы уақыт аралығында ол бай, атақты адамдармен араласып кетті. Ол Сан-Симеон қаласындағы Хёрст замогында медиа-магнат Уильям Рэндольф Хёрст пен оның сүйіктісі Марион Дэвистің үйінде жиі қонақ болатын, Дэвистің лесбиянка немересі Пепи Ледеррмен жақын дос болған. Ледрермен бірге көңіл көтере жүріп, Брукс онымен қысқа уақыт жыныстық қатынаста болды. Достық қарым-қатынаста болған бір сәтте Хёрст пен Дэвис Ледерердің лесбияндығы туралы біледі. Хёрст Ледерердің есірткіге тәуелділігі үшін психикалық ауруханаға түсуін қамтамасыз етті. Мекемеге келгеннен бірнеше күн өткен соң, Ледерердің ең жақын досы және серігі аурухананың терезесінен секіріп, өз-өзіне қол жұмсады. Бұл оқиға Бруксті қатты күйзетті және оның Голливуд пен Батыс жағалауға деген қанағаттануына себеп болды. Голливуд "саласын" жек көретін Брукс, Paramount-та одан жоғары жалақы алудан бас тартқаннан кейін, одан бас тартты. Оның бас тартуын естіген оның досы және сүйіктісі Джордж Престон Маршалл онымен бірге Еуропаға жүзуге кеңес берді. "Канари қазасы" фильмінің соңғы күні Брукс Paramount Pictures-тен шығып, Пабст үшін жұмыс істеу үшін Голливудтан Берлинге кетті. Тек отыз жылдан кейін ғана бұл бүлікшіл шешім оның мансабы үшін ең пайдалы болып көрінді, ол оның үнсіз фильмдер аңызы және тәуелсіз рухы ретінде өлместігін қамтамасыз етті. Paramount-ты қабылдамау оның Голливудтағы жұмысын толық аяқтамаса да, Германиядан оралғаннан кейін Paramount-қа The Canary Murder Case (1929) фильмінің дыбыстық қайта түсірілімдері үшін қайта келуден бас тартқаннан кейін оны ресми емес қара тізімге енгізді. Оның бас тартуына ашуланған студия Брукс дауысы дыбысты фильмдерге жарамсыз деп мәлімдеді және фильм үшін Брукс дауысын дубляждау үшін басқа актриса Маргарет Ливингстонды жалдады.

Brooks made her screen debut in the silent The Street of Forgotten Men, in an uncredited role in 1925. Soon she was playing the female lead in a number of silent light comedies and flapper films over the next few years, starring with Adolphe Menjou and W. C. Fields, among others. After her small roles in 1925, both Paramount and MGM offered her contracts. At the time, Brooks had an on and off affair with Walter Wanger, head of Paramount Pictures and husband of actress Justine Johnstone. Wanger tried to persuade her to take the MGM contract to avoid rumors that she only obtained the Paramount contract because of her intimate relationship with him. Despite his advice, she accepted Paramount's offer. During this time, Brooks gained a cult following in Europe for her pivotal vamp role in the 1928 Howard Hawks silent buddy film A Girl in Every Port. Her distinctive bob haircut helped start a trend, and many women styled their hair in imitation of both her and fellow film star Colleen Moore. In the early sound film drama Beggars of Life (1928), Brooks plays an abused country girl who kills her foster father when he "attempts, one sunny morning, to rape her." A hobo (Richard Arlen) happens on the murder scene and convinces Brooks to disguise herself as a young boy and escape the law by "riding the rails" with him. In a hobo encampment, or "jungle," they meet another hobo (Wallace Beery). Brooks's disguise is soon uncovered and she finds herself the only female in a world of brutal, sex hungry men. Much of this film was shot on location in the Jacumba Mountains near the Mexican border, and the boom microphone was invented for this film by the director William Wellman, who needed it for one of the first experimental talking scenes in the movies. The filming of Beggars of Life proved to be an ordeal for Brooks. During the production, she had a one night stand with a stuntman who—the next day—spread a malicious false rumor on the set that Brooks had contracted a venereal disease during a previous weekend stay with a producer, ostensibly Jack Pickford. Concurrently, Brooks's interactions with her co star Richard Arlen deteriorated, as Arlen was a close friend of Brooks's then husband Eddie Sutherland and, according to Brooks, Arlen took a dim view of her casual liaisons with crew members. Amid these tensions, Brooks repeatedly clashed with Wellman, whose risk taking directing style nearly killed her in a scene where she recklessly climbs aboard a moving train. Soon after the production of Beggars of Life was completed, Brooks began filming the pre Code crime mystery film The Canary Murder Case (1929). By this time she was socializing with wealthy and famous persons. She was a frequent house guest of media magnate William Randolph Hearst and his mistress Marion Davies at Hearst Castle in San Simeon, being intimate friends with Davies's lesbian niece, Pepi Lederer. While partying with Lederer, Brooks had a brief sexual liaison with her. At some point in their friendship, Hearst and Davies were made aware of Lederer's lesbianism. Hearst arranged for Lederer to be committed to a mental institution for drug addiction. Several days after her arrival at the institution, Lederer—Brooks's closest friend and companion—committed suicide by jumping to her death from a hospital window. This event traumatized Brooks and likely led to her further dissatisfaction with Hollywood and the West Coast. Brooks, who now loathed the Hollywood "scene", refused to stay on at Paramount after being denied a promised raise. Learning of her refusal, her friend and lover George Preston Marshall counseled her to sail with him to Europe in order to make films with director G. W. Pabst, the prominent Austrian director. On the last day of filming The Canary Murder Case Brooks departed Paramount Pictures to leave Hollywood for Berlin to work for Pabst. It was not until thirty years later that this rebellious decision would come to be seen as arguably the most beneficial to her career, securing her immortality as a silent film legend and independent spirit. While her snubbing of Paramount alone would not have finished her altogether in Hollywood, her subsequent refusal, after returning from Germany, to come back to Paramount for sound retakes of The Canary Murder Case (1929) irrevocably placed her on an unofficial blacklist. Angered by her refusal, the studio allegedly claimed that Brooks's voice was unsuitable for sound pictures and another actress, Margaret Livingston, was hired to dub Brooks's voice for the film.

Еуропалық фильмдер

Брукс Маршалл мен оның ағылшын үй ішілік қызметшісінің ілесіп Еуропаға саяхаттады. Ол кезде неміс киноиндустриясы Голливудтың жалғыз ірі бәсекелесі болды, ал Берлинде орналасқан киноиндустрия өзінің өзіндік бейнесін өте сәнді "эксклюзивті клуб" ретінде көрсететін "Фильмвельт" ("фильм әлемі") деп аталды. Веймар Германиясына келгеннен кейін ол 1929 жылы Пабст режиссерінің жаңа объективтілік кезеңінде түсірілген "Пандораның қорапшасы" үнсіз фильмінде ойнады. Пабст "Фильмвельт" кино әлемінің жетекші режиссерлерінің бірі болды, ол "жаратылыстың шыңына жеткен" кино әлемін бейнелейтін нәзік, сәнді фильмдерімен танымал болды. "Пандораның қорапшасы" фильмі Франк Ведекиндтің екі пьесасына негізделген ("Ергеист" және "Die Büchse der Pandora"), ал Брукс орталық кейіпкер Лулудың рөлін ойнайды. Бұл фильм қазіргі заманғы жыныстық нормаларға деген ашық көзқарасымен, соның ішінде экрандағы лесбиянканың алғашқы ашық бейнеленуімен ерекшеленеді. Брукстің "Пандораның қорапшасындағы" рөлі оны жұлдыз етті. Лулу рөлін ойнауға лайықты актрисаны іздеген Пабст Марлен Дитрихті "өте ескі және тым айқын" деп қабылдамады. Бруксті таңдағанда, ол танымал емес, бірақ екінші реттік рөлдерде ғана көрінетін, Пабст айналасындағылардың кеңесіне қарсы болды. Брукс еске алады: "Біз "Пандораның қорапшасын" жасаған кезде, Пабст мырза 43 жастағы адам еді, ол мені кез-келген тақырыптағы білімімен таң қалдырды. Мен оны таң қалдырдым, өйткені мен барлық тақырыптар бойынша ештеңе білмедім, менің жиырма екінші туған күнімді Лондон көшесінде сыралы тоймен атап өттім". Брукс өзінің "Пандораның қорапшасын" Германияда түсіру тәжірибесі жағымды болды деп мәлімдеді. "Пандораның қорапшасы" фильмінің түсірілімі аяқталғаннан кейін Брукс Пабстпен бір түндік қарым-қатынаста болды, ал режиссер Бруксты қайтадан Маргарет Бёме кітабының негізінде өзінің дау тудыратын әлеуметтік драмасында ("Жоғалған қыздың күнделігі", 1929) түсірді. "Жоғалған қыздың күнделігін" орындағанда Брукс 9 жасында зорлық-зомбылық көргенін, содан кейін анасы өзін зорлық-зомбылық жасағаны үшін кінәлағандығын еске алды. Кейін ол сол күні "жоғалғандардың" бірі болғанын еске алды. "Жоғалған қыздың күнделігін" түсірудің соңғы күні Пабст Бруксқа Голливудқа қайтып бармауға, оның орнына Германияда қалып, мансабын маңызды актриса ретінде жалғастыруға кеңес берді. Пабст Брукстің мансабына деген бейқам көзқарасы "Люлу сияқты" кедейлікпен аяқталады деп алаңдаушылық білдірді. Ол Брукске Маршалл мен оның "бай америкалық достары" оның мансабы тоқтаған кезде одан бас тартатынын ескертті. Брукстің неміс фильмдерін көрермендер мен сыншылар алғаш рет көрген кезде, оның натуралистік актерлік стиліне таң қалды. Көршілер театрдан шығып, "Ол актерлік өнер көрсетпейді! Ол ештеңе істемейді!" дейтін. 1920 жылдардың аяғында кино көрермендері сахналық стильге тән тән тілі мен бет-әлпетіне үйренген. Брукс актерлік стиліне өте мұқият қарады, өйткені ол актерлердің денелері мен бет-әлпеттерінің жақын суреттері мұндай асырауларды қажетсіз қылатынын түсінді. Өз әдісін түсіндіріп, Брукс актерлік өнер "көздің және дененің сипаттамалық қозғалысынан емес, ой мен жанның бір түрлі қатал оқшаулануда берілетін қозғалысынан тұрады" деді. Бұл жаңаша стиль қазіргі заманғы кино актерлері әлі де қолданып келеді, бірақ сол кезде ол көрермендерді таң қалдырды, олар ол мүлдем актерлік қызмет атқармайды деп ойлады. Кейінірек кино сыншысы Роджер Эберт осы әдісті қолдану арқылы "Брукс таңғажайып болуы мүмкін көріністі көрсете отырып, ең заманауи және тиімді актерлердің бірі болды" деп жазды. Пабсттың екі фильміндегі рөлдері Бруксты халықаралық жұлдыз етті. Кино сыншысы және тарихшы Молли Хаскеллдің айтуынша, фильмдер "оның жануарлық сезімталдығын ашып көрсетті және оны экранның ең эротикалық кейіпкерлерінің біріне айналдырды - "Жоғалған қыздың күнделігі" фильмінде жалаңаш күлкісімен "төңкерілгенін" мойындаған, ал күнәсін сәбиден де көбірек сезінбейтін, "Пандораның қорапшасында" ер адамдарды ақылдан адастыратын, қара қалпақты жас қызға айналдырды". 1929 жылдың аяғында ағылшын кино сыншысы және журналист Седрик Белфраж Пабстпен Брукстың Еуропадағы кино жұмысы туралы мақала үшін сұхбат берді, ол 1930 жылдың ақпанында шыққан америкалық айлық "Motion Picture" журналында жарияланды. Белфраждың айтуынша, Пабст Брукстің АҚШ-тан тыс актерлік жетістіктерін оның көрінеу тән немесе инстинктивті "еуропалық" сезімталдығына байланысты деп санайды. Белфарж Брукстің Голливуд туралы пікірін түсіндіріп, Пабсттің бұл пікірді бірінші қолынан білгенін айтты. "Осы жердің аты-жөнін ғана естігенде оны құлайды" деді ол. Ол жалғастырды: "Оның ұсақ-түйектері, жалықтырушылығы, монотондығы, ақымақтығы - жоқ, жоқ, бұл Луиза Брукске лайық емес". Германиядағы фильмдерінің сәттілігінен кейін Брукс тағы бір еуропалық фильмде түсті, "Еуропа мисс" (1930), итальяндық режиссер Аугусто Женинаның француздық фильмі.

Brooks traveled to Europe accompanied by Marshall and his English valet. The German film industry was Hollywood's only major rival at the time, and the film industry based in Berlin was known as the Filmwelt ("film world"), reflecting its self image as a highly glamorous "exclusive club". After their arrival in Weimar Germany, she starred in the 1929 silent film Pandora's Box, directed by Pabst in his New Objectivity period. Pabst was one of the leading directors of the filmwelt, known for his refined, elegant films that represented the filmwelt "at the height of its creative powers". The film Pandora's Box is based on two plays by Frank Wedekind (Erdgeist and Die Büchse der Pandora), and Brooks plays the central figure, Lulu. This film is notable for its frank treatment of modern sexual mores, including one of the first overt on screen portrayals of a lesbian. Brooks's performance in Pandora's Box made her a star. In looking for the right actress to play Lulu, Pabst had rejected Marlene Dietrich as "too old and too obvious". In choosing Brooks, a relative unknown who had only appeared—not to very great effect—in secondary roles, Pabst was going against the advice of those around him. Brooks recalled that "when we made Pandora's Box, Mr. Pabst was a man of 43 who astonished me with his knowledge on practically any subject. I, who astonished him because I knew practically nothing on every subject, celebrated my twenty second birthday with a beer party on a London street." Brooks claimed her experience shooting Pandora's Box in Germany was a pleasant one:

After the filming of Pandora's Box concluded, Brooks had a one night stand with Pabst, and the director cast Brooks again in his controversial social drama Diary of a Lost Girl (1929), based on the book by Margarete Böhme. In performing Diary of a Lost Girl, Brooks drew upon her memories of being molested as a 9 year old and then being blamed by her mother for her own molestation, later recalling on that day she became one of the "lost". On the final day of shooting Diary of a Lost Girl, Pabst counseled Brooks not to return to Hollywood and instead to stay in Germany and to continue her career as a serious actress. Pabst expressed concern that Brooks's carefree approach towards her career would end in dire poverty "exactly like Lulu's". He further cautioned Brooks that Marshall and her "rich American friends" would likely shun her when her career stalled. When audiences and critics first viewed Brooks's German films, they were bewildered by her naturalistic acting style. Viewers purportedly exited the theatre vocally complaining, "She doesn't act! She does nothing!" In the late 1920s, cinemagoers were habituated to stage style acting with exaggerated body language and facial expressions. Brooks's acting style was subtle because she understood that the close up images of the actors' bodies and faces made such exaggerations unnecessary. Explaining her method, Brooks said that acting "does not consist of descriptive movement of face and body but in the movements of thought and soul transmitted in a kind of intense isolation." This innovative style continues to be used by contemporary film actors but, at the time, it was surprising to viewers who assumed she wasn't acting at all. Film critic Roger Ebert later wrote that, by employing this method, "Brooks became one of the most modern and effective of actors, projecting a presence that could be startling." Her appearances in Pabst's two films made Brooks an international star. According to film critic and historian Molly Haskell, the films "expos[ed] her animal sensuality and turn[ed] her into one of the most erotic figures on the screen—the bold, black helmeted young girl who, with only a shy grin to acknowledge her 'fall,' became a prostitute in Diary of a Lost Girl and who, with no more sense of sin than a baby, drives men out of their minds in Pandora's Box." Near the end of 1929, English film critic and journalist Cedric Belfrage interviewed Pabst for an article about Brooks's film work in Europe that was published in the February 1930 issue of the American monthly Motion Picture. According to Belfrage, Pabst attributed Brooks's acting success outside the U. S. to her seemingly inherent or instinctive "European" sensibilities:

Belfarge elaborated on Brooks's opinion of Hollywood, and referred to Pabst's firsthand knowledge of that opinion. "The very mention of the place," he stated, "gives her a sensation of nausea." He continued, "The pettiness of it, the dullness, the monotony, the stupidity—no, no, that is no place for Louise Brooks." After the success of her German films, Brooks appeared in one more European film, Miss Europe (1930), a French film by Italian director Augusto Genina.

Америкаға оралу

Еуропаға көңілі толмаған Брукс 1929 жылдың желтоқсанында Нью-Йоркке қайтып келді. 1931 жылы Голливудқа оралғанда, ол екі танымал фильмге түсті: «Құдайдың әйелдерге берген сыйы» (1931) және «Жарнамаға ақы төлеу тиімді» (1931). Бірақ оның актерлік шеберлігі сыншылар тарапынан көп назарсыз қалды, сондай-ақ оның ресми емес «қара тізімге» енуіне байланысты басқа жұмыс ұсыныстары да кемеңгерлік етпеді. «Канари қазасы» фильмінің дыбыстық нұсқасын қайта түсіруден жалғыз бас тартқан актер ретінде Брукс «ешбір ірі студия оны фильмге түсірмейді» деген сенімге келді. Алдындағы «Өмір сұлулары» фильміндегі келіспеушіліктеріне қарамастан, Уэлман Брукске өзінің жаңа «Халық жауы» фильмінде Джеймс Кагнимен бірге басты рөлді ойнауды ұсынды. Брукс Нью-Йоркте Маршаллды көру үшін Уэлманның ұсынысынан бас тартты, ал оның орнына осы қызықты рөл Жан Харлоуға берілді, ол кейін жұлдызды биіктерге көтерілді. Кейін Брукс бұл рөлден бас тарту себебін «Голливудты жек көргендіктен» деп түсіндірді, бірақ өмірінде Бруксті жақсы білген кинотарихшысы Джеймс Кард, Брукс «жалпы қызығушылық танытпады. Ол Маршаллға көбірек қызықты». Биограф Барри Пэрис пікірінше, «Public Enemy-ден бас тарту Луиза Брукстің кино мансабының нақты аяқталуын білдірді». Ол Колумбия Пикчерс студиясынан аптасына 500 доллар жалақы ұсынылғаннан кейін Голливудқа оралды, бірақ Бак Джонстың вестерніне кастинг үшін экрандық сынақтан бас тартқаннан кейін ұсыныстан бас тартылды. Ол сол кезде тағы бір фильм түсірді – екі рулонкадан тұратын комедиялық қысқа фильм «Винди Райли Голливудқа барады» (1931), режиссері – «Уильям Гудрич» псевдонимімен жұмыс істеген, Голливудтан қуылған Фэтти Арбакл. Брукс 1932 жылы банкротқа ұшырады және күнкөрісі үшін түнгі клубтарда билеуге мәжбүр болды. 1936 жылы ол киноға қайта оралуға тырысты және «Empty Saddles» батыс фильмінде шағын рөл ойнады, бұл Колумбия студиясына оны 1937 жылғы «When You're in Love» мюзиклінде хордың балеринасы ретінде пайда болу шартымен экрандық сынаққа шақыруға мүмкіндік берді. 1937 жылы Брукс Роберт Флоримен Парамаунт студиясындағы жеке әңгімеден кейін «Жарлы және жеткілікті түрде риза актрисаларға жұмыс беруге маманданған» режиссердің «Қаршылар патшасы» фильмінде шағын рөл алды. Алайда, түсірілімнен кейін Брукстың эпизодтары қиылып тасталды. Одан кейін Брукс тағы екі фильмде ойнады, соның ішінде 1938 жылғы «Оверленд сахнасының шабуылшылары» батыс фильмінде Джон Уэйнмен бірге романтикалық рөлді ойнады, оның ұзын шашы оны Лулу күндерінен мүлдем танылмайтын етіп жасады. Фильм туралы газеттер мен сауда басылымдарындағы сын-пикирлерде Брукске сыншылар аз көңіл бөлді. 1938 жылдың қыркүйегіндегі «The Film Daily» журналының шолуында бір мысал келтіріледі, онда оның есімі тек «Луиза Брукс әйелдердің тартымды кейіпкері ретінде көрінеді» деп айтылған. «Variety» – елдегі жетекші ойын-сауық басылымы да оның шолуында оған аз ғана орын берді. «Луиза Брукс – әдемі әйел, оның істеуге ештеңесі жоқ, тек иығына дейін түсетін тік шашты киюі керек», – деп жазады ол.

Dissatisfied with Europe, Brooks returned to New York in December 1929. When she returned to Hollywood in 1931, she was cast in two mainstream films, God's Gift to Women (1931) and It Pays to Advertise (1931), but her performances were largely ignored by critics, and few other job offers were forthcoming due to her informal "blacklisting". As the sole member of the cast who had refused to return to make the talkie version of The Canary Murder Case, Brooks became convinced that "no major studio would hire [her] to make a film." Purportedly, Wellman—despite their previous acrimonious relationship on Beggars of Life—offered Brooks the female lead in his new picture The Public Enemy, starring James Cagney. Brooks turned down Wellman's offer in order to visit Marshall in New York City, and the coveted role instead went to Jean Harlow, who then began her own rise to stardom. Brooks later claimed she declined the role because she "hated Hollywood," but film historian James Card, who came to know Brooks intimately later in her life, said that Brooks "just wasn't interested She was more interested in Marshall". In the opinion of biographer Barry Paris, "turning down Public Enemy marked the real end of Louise Brooks's film career". She returned to Hollywood after being offered of a $500 weekly salary from Columbia Pictures but, after refusing to do a screen test for a Buck Jones Western film, the contract offer was withdrawn. She made one more film at that time, a two reel comedy short, Windy Riley Goes Hollywood (1931), directed by disgraced Hollywood outcast Fatty Arbuckle, who worked under the pseudonym "William Goodrich". Brooks declared bankruptcy in 1932, and began dancing in nightclubs to earn a living. She attempted a film comeback in 1936 and did a bit part in Empty Saddles, a Western that led Columbia to offer her a screen test, contingent on appearing in the 1937 musical When You're in Love, uncredited, as a specialty ballerina in the chorus. In 1937, Brooks obtained a bit part in the film King of Gamblers after a private interview on a Paramount set with director Robert Florey, who "specialised in giving jobs to destitute and sufficiently grateful actresses." Unfortunately, after filming, Brooks's scenes were deleted. Brooks made two more films after that, including the 1938 Western Overland Stage Raiders in which she played the romantic lead opposite John Wayne, with a long hairstyle that rendered her all but unrecognizable from her Lulu days. In contemporary reviews of the film in newspapers and trade publications, Brooks received little attention from critics. The review by The Film Daily in September 1938 provides one example, barely mentioning her, saying only, "Louise Brooks makes an appearance as a female attraction." Variety, the nation's leading entertainment publication, also devoted very little ink to her in its review. "Louise Brooks is the femme appeal with nothing much to do", it reports, "except look glamorous in a shoulder length straight bang coiffure."

Экономикалық қиындықтар

Брукстің киноактриса ретінде мансаптық мүмкіндіктері 1940 жылға қарай күрт төмендеді. Сол жылдың мамыр айындағы федералдық халық санағы бойынша, ол Батыс Голливудтағы 1317 Солтүстік Фэрфакс даңғылында айына 55 долларлық пәтерде тұрып, журнал үшін мәтін жазушы болып жұмыс істеді. Бірақ көп ұзамай Брукс жұмыссыз қалды және тұрақты табыс табуға үміттеніп, шаршады. Осы кезеңде ол "маған тек жыныстық қатынасқа түскісі келетін ер адамдар ғана қызығушылық танытты" деп түсінді. Бұл ойды Брукстің көп жылдық досы, Paramount компаниясының бас директоры Уолтер Уэнгер де растады, ол оған Голливудта қалса, "қосымша қызметпен айналысуға" ұшырауы мүмкін екенін ескертті. Уэнгердің ескертуін естіген соң, Брукс Пабсттің бұрынғы болжамын есіне алды: егер ол Голливудта мансабы тоқтап қалса, оны қандай қиын жағдайлар күтіп тұрғанын айтқан еді. "Мен оның [Пабсттің] сөздерін қайта естідім – олар маған тікелей жетіп келді. Осы жолы мен заттарымды жинап, Канзасқа қайтып кеттім". Брукс өскен Уичитаға қысқа ғана уақытқа оралды, бірақ бұл қаламаған оралу "басқа бір тозаққа" айналды. "Мен әкемнің үйіне, Уичитаға зейнетке шықтым", - деп еске алды ол кейін. "Бірақ мен сол жердегі адамдардың маған бұрын елден шығып табысқа жеткенім үшін, немесе енді олардың арасында сәтсіздікке ұшырағаным үшін наразылық білдіретінін анықтап алдым". Брукс өзі мойындағандай, "Мен олармен әбден ынтымақтаспадым" және "Мен өзімнің әлеуметтік сәтсіздігіме өмір бойына қарғыс тартқанмын деп мойындауым керек". Би студиясын ашуға жасаған сәтсіз әрекеттен кейін ол Нью-Йоркке оралды. Ол онда радиодағы мыластандыру операларында актер және әңгімеші ретінде қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін Манхэттендегі Saks Fifth Avenue дүкенінде сатушы болып жұмыс істеді. 1948-1953 жылдар аралығында Брукс бірнеше бай клиенттермен куртизанкалық мансабын бастады. Қаржылық жағдайы нашарлаған Брукс Нью-Йорктегі эскорт агенттігінде тұрақты жұмыс істей бастады. Осы қиын кезеңді еске алып, Брукс өзінің естеліктерінде өзін-өзі өлтіру туралы жиі ойланғанын жазды: Брукс кейінгі жылдарын "ішімдік ішумен және эскорттық қызмет көрсетумен" өткізді, шағын Нью-Йорк пәтерінде бейтаныс және кедейлікте өмір сүрді. Осы уақытқа дейін "барлық бай және атақты достары оны ұмытып кеткен". Осы жағдайға ашуланған ол Гётенің "Фауст" эпикалық пьесасынан алынған "Ешкінің үстінде жалаңаш" деген тақырыппен өмірбаяндық естелік жазуға тырысты. Сол автобиографияны жылдар бойы жазып жүріп, Брукс барлық қолжазбаны жағып, жойды. Уақыт өте келе ол көбірек ішімдік ішіп, өзін-өзі өлтіруге бейімділігі күшейді.

Brooks's career prospects as a film actress had significantly declined by 1940. According to the federal census in May that year, she was living in a $55 a month apartment at 1317 North Fairfax Avenue in West Hollywood and was working as a copywriter for a magazine. Soon, however, Brooks found herself unemployed and increasingly desperate for a steady income. She also realized during this time that "the only people who wanted to see me were men who wanted to sleep with me." That realization was underscored by Brooks's longtime friend, Paramount executive Walter Wanger, who warned her that she would likely "become a call girl" if she remained in Hollywood. Upon hearing Wanger's warning, Brooks purportedly also remembered Pabst's earlier predictions about the dire circumstances to which she would be driven if her career stalled in Hollywood: "I heard his [Pabst's] words again—hissing back to me. And listening this time, I packed my trunks and went home to Kansas." Brooks briefly returned to Wichita, where she was raised, but this undesired return "turned out to be another kind of hell." "I retired first to my father's home in Wichita," she later recalled, "but there I found that the citizens could not decide whether they despised me for having once been a success away from home or for now being a failure in their midst." For her part, Brooks admitted that "I wasn't exactly enchanted with them," and "I must confess to a lifelong curse: My own failure as a social creature." After an unsuccessful attempt at operating a dance studio, she returned to New York City. Following brief stints there as a radio actor in soap operas and a gossip columnist, she worked as a salesgirl in a Saks Fifth Avenue store in Manhattan. Between 1948 and 1953, Brooks embarked upon a career as a courtesan with a few select wealthy men as clients. As her finances eroded, an impoverished Brooks began working regularly for an escort agency in New York. Recalling this difficult period in her memoirs, Brooks wrote that she frequently pondered suicide:

Brooks spent subsequent years "drinking and escorting" while subsisting in obscurity and poverty in a small New York apartment. By this time, "all of her rich and famous friends had forgotten her." Angered by this ostracism, she attempted to write a tell all memoir titled Naked on My Goat, a title drawn from Goethe's epic play, Faust. After working on that autobiography for years, Brooks destroyed the entire manuscript by throwing it into an incinerator. As time passed, she increasingly drank more and continued to suffer from suicidal tendencies.

Қайта табу

1955 жылы француз кинотарихшылары, мысалы Анри Ланглои, Брукстің фильмдерін қайта жаңғыртып, оны тіпті Марлен Дитрих пен Грета Гарбодан да асқан, теңдесі жоқ актриса деп жариялады, бұл оның өзіне қызық болды деседі. Осы жаңғыру 1957 жылы Луиза Брукс кинофестивалінің өтуіне және оның туған еліндегі беделінің қайта жаңаруына әкелді. Осы кезеңде Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Джордж Истман үйінің кино кураторы Джеймс Кард Бруксті Нью-Йорк қаласында "уединен өмір сүріп жатқанын" анықтады. 1956 жылы ол Бруксті Джордж Истман үйінің кино қорына жақын жерге көшуге көндірді, онда ол киноны зерттеп, өзінің бұрынғы мансабы туралы жаза алатын еді. Кардтың көмегімен ол танымал кино жазушысына айналды. Брукс 14 жасынан бастап көп ішетін болса да, кино туралы ойлы эсселерді кино журналдарында жазу арқылы өзінің екінші мансабын бастады. Оның 1982 жылы жарық көрген және қазірге дейін басылып келе жатқан "Lulu in Hollywood" атты жазбалар жинағын кино сыншысы Роджер Эберт "қажетті кино кітаптарының санатындағы ең бағалысының бірі" деп атады. Өмірінің соңғы жылдарында Брукс сирек интервью берді, бірақ кинотарихшылары Джон Кобал мен Кевин Браунлоупен ерекше қарым-қатынаста болды. 1970 жылдары ол Гари Конклиннің продюсерлік және режиссерлік жұмысымен жасалған "Берлиннің естеліктері: Веймар мәдениетінің құлдырауы" (1976) және Браунлоу мен Дэвид Гиллдің "Голливуд" (1980) деректі фильмдері үшін кеңінен сұхбаттасты. "Люлу в Берлине" (1984) – Ричард Ликок пен Сьюзан Волл түсірген тағы бір сирек фильмдік интервью, ол оның қайтыс болғаннан бір жыл бұрын шықты, бірақ он жыл бұрын түсірілген. 1979 жылы кино жазушысы Кеннет Тайнан оны "Қара қалқандағы қыз" атты эссесінде бейнеледі, атауы оның бала кезінен бері киген шашына сілтеме жасайды. 1982 жылы жазушы Том Грейвс Брукстің шағын пәтеріне сұхбат алуға кірді және кейіннен "Менің Луиза Брукспен өткізген түсім" деген мақаласында олардың көбінесе қиын және шиеленіскен әңгімесі туралы жазды.

Некелер мен қарым-қатынастар

1926 жылдың жазында Брукс В.С. Филдспен бірге түсірген фильмінің режиссері Эдди Сазерлендке тұрмысқа шықты, бірақ 1927 жылы Джордж Престон Маршаллға ғашық болып қалды. Ол Маршаллмен танысқаннан кейін, бұл кездесуді өміріндегі ең шешуші кездесу деп атады. 1928 жылдың маусым айында Маршаллмен қарым-қатынасының дамуына байланысты Сазерлендтен ажырасты. Сазерленд Брукстің ажырасуына қатты ренжіп, ажырасқаннан кейінгі бірінші түні ұйықтау дәрілерін көп мөлшерде ішіп, өмірін құртуға тырысты. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында Брукс Джордж Престон Маршаллмен ара-тұра жақын қарым-қатынаста болды, кейін бұл қарым-қатынасты зорлық-зомбылыққа ұшырату деп сипаттады. Маршаллдың 1927 мен 1933 жылдар аралығында "жиі жақындығында болғаны және үнемі кеңесшісі болғаны" айтылады. Маршалл оған бірнеше рет үйленуге ұсыныс жасады, бірақ олар бірге болғанда оның көптеген махаббаттастары болғанын білгеннен кейін және оның адал бола алмайтынына сенгеннен кейін, киноактриса Корин Гриффитке үйленді. 1925 жылы Брукс Нью-Йорктің әйгілі суретшісі Джон де Мирджанды оның ашық-шашық студиялық портреттерін жариялауға тыйым салу үшін сотқа берді, бұл сот ісі оны танымал етті. 1933 жылы ол Чикаголық миллионер Диринг Дэвиске, Натан Смит Дэвис-тің ұлына тұрмысқа шықты, бірақ бес айлық некеден кейін 1934 жылдың наурыз айында "саламаттасуға келмей, тек ниеттерін жазып қалдырып" кенеттен тастап кетті. Кардтың сөзіне қарағанда, Дэвис "басқа бір сәнді, жақсы киінген жанкүйер" ғана еді, басқа ештеңе емес. 1938 жылы олар ресми түрде ажырасты. Өмірінің соңында Брукс бұрынғы екі некесінің де махаббатсыз болғанын және өмірінде ешкімді сүймегенін мәлімдеді: "Шындығында, мен ешқашан ғашық болған емеспін. Егер мен бір еркекті сүйген болсам, оған адал бола алар ма едім? Ол маған жабық есіктің артында сенер ме еді? Мен күмәнданамын". Екі рет үйленгеніне қарамастан, ол бала туған жоқ, өзін "Сүйіспейтін Брукс" деп атады. Оның көптеген махаббаттарының арасында CBS телеарнасын құрған жас Уильям С. Пейли де болды. Пейли Брукске өмірінің соңына дейін ай сайын шағын жәрдемақы төлеп тұрды, бұл жәрдемақы оны бір кезде өзін-өзі өлтіруден сақтап қалды. 1953 жылдың қыркүйек айында Брукс католик дініне кірді, бірақ 1964 жылы шіркеуден шықты.

In the summer of 1926, Brooks married Eddie Sutherland, the director of the film she made with W. C. Fields, but by 1927 had become infatuated with George Preston Marshall, owner of a chain of laundries and future owner of the Washington Redskins football team, following a chance meeting with him that she later referred to as "the most fateful encounter of my life". She divorced Sutherland, mainly due to her budding relationship with Marshall, in June 1928. Sutherland was purportedly extremely distraught when Brooks divorced him and, on the first night after their separation, he attempted to take his life with an overdose of sleeping pills. Throughout the late 1920s and early 1930s, Brooks continued her on again, off again relationship with George Preston Marshall, which she later described as abusive. Marshall was purportedly "her frequent bedfellow and constant adviser between 1927 and 1933." Marshall repeatedly asked her to marry him but, after learning that she had had many affairs while they were together and believing her to be incapable of fidelity, he married film actress Corinne Griffith instead. In 1925, Brooks sued the New York glamour photographer John de Mirjian to prevent publication of his risqué studio portraits of her; the lawsuit made him notorious. In 1933, she married Chicago millionaire Deering Davis, a son of Nathan Smith Davis Jr., but abruptly left him in March 1934 after only five months of marriage, "without a good bye and leaving only a note of her intentions" behind her. According to Card, Davis was just "another elegant, well heeled admirer", nothing more. The couple officially divorced in 1938. In her later years, Brooks insisted that both her previous marriages were loveless and that she had never loved anyone in her lifetime: "As a matter of fact, I've never been in love. And if I had loved a man, could I have been faithful to him? Could he have trusted me beyond a closed door? I doubt it." Despite her two marriages, she never had children, referring to herself as "Barren Brooks." Her many paramours from years before had included a young William S. Paley, the founder of CBS. Paley provided a small monthly stipend to Brooks for the remainder of her life, and this stipend kept her from committing suicide at one point. Sometime in September 1953, Brooks converted to Roman Catholicism, but she left the church in 1964.

Жыныстық қатынас

Өзінің мойындауынша, Брукс жыныстық жағынан азат болған әйел еді, тәжірибе жасаудан қорқа немесе тартынбады, тіпті өнер фотосуретіне жалаңаш түскен, ал көптеген кино өнерпаздарымен араласуы туралы әңгімелер аңызға айналған, бірақ оның көп бөлігі болжам ғана. Брукс өзінің жыныстық қатынасы туралы әңгімелерді қоздыруды ұнататын, Пепи Ледерр және Пегги Фейрс сияқты лесбиян және бисексуал әйелдермен достық қарым-қатынас құрған, бірақ қарым-қатынасқа түсуден бас тартқан. Ол кейбір лесбияндық қарым-қатынастарын мойындады, соның ішінде Грета Гарбомен бір түндік кездесуі болған. Кейін ол Гарбоны еркек сияқты, бірақ "шырайлы және мейірімді жанкүйер" деп сипаттады. Осының барлығына қарамастан, ол өзін лесбиян деп те, бисексуал деп те санамады:

Биограф Барри Пэрис айтуынша, Брукс "еркектерге анық басымдық берген", бірақ ол өзінің лесбиян екендігі туралы қауесеттерді жоққа шығармады, себебі ол олардың қызықтыруын ұнатты, бұл оның сәулесін күшейтті, және ол жеке өзі әйелдердің әсемдігін бағалады. Пэрис Брукс "әйелдерді гомосексуал ер адамның жақсы көретіндей, емес, лесбиянның жақсы көретіндей жақсы көргенін" айтады. Луизаның басты қағидасы – гетеросексуалдық, гомосексуалдық немесе бисексуалдық емес, ол – жай ғана сексуалдық қатынас.

Өлім

1985 жылғы 8 тамызда Брукс көп жылдар бойы жамбас буынының дегенеративті артриті мен өкпе эмфиземасынан зардап шегіп, Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы пәтерінде жүрек талмасынан қайтыс болды.

Мұра

1985 жылы қайтыс болғаннан бері Брукс туралы романда, комикстерде, музыкада және кинода маңызды сілтемелер кездеседі.

Фильм

Брукс 1972 жылы Боб Фосс түсірген «Кабарет» фильміндегі Салли Боулз сияқты кино кейіпкерлеріне шабыт берді. Лиза Миннелли Боулз рөлін сомдай отырып, Брукстің 1920 жылдардағы бейнесіне негізделген «Лулу макияжы мен тік қалқан сияқты шаш үлгісімен» кейіпкерді жаңаша ойлап тапты. Сонымен қатар, Джонатан Демменің «Жабайы нәрсе» фильмінде өзін «Лулу» деп атайтын, боб шаш киетін және осал феталь әйел (Мелани Гриффит) бейнеленген, ал 1992 жылғы «Өлім оған жарасады» фильмінде Изабелла Росселини Брукстен шабыттанған Лизе фон Роман рөлін ойнайды. 1994 жылы Нора Эфронның «Аралас гайкалар» фильмінде Лив Шрайбер шашының кесілуі, мінез-құлқы және бет-әлпеті жағынан Бруксқа өте ұқсайтын кейіпкерді сомдайды. Соңғы кезде, 2018 жылы PBS телеарнасы «Сүйемелдеуші» фильмін шығарды, ол Брукстің Нью-Йоркке алғаш келгенін көрсетеді және актриса ретіндегі мансабының құлдырауына ишара жасайды. Фильмде Хейли Лу Ричардсон мен Элизабет МакГоверн ойнайды.

Романдар

Брукстің кино кейіпкері Адольфо Биой Касареске әдеби шабыт көзі болды, ол 1940 жылы жазылған «Морелдің өнертабысы» ғылыми фантастикалық романында Фаустинаға ғашық болған адам туралы жазды, ол тек 3D проекциясы ғана. 1995 жылғы сұхбатта Касарес Фаустинаның тікелей Луиза Брукске деген сезімінен туынды екенін, ол «кинодан тым ерте кетіп қалды» деді. «Морелдің өнертабысы» романының ғылыми фантастикалық элементтерінен айырылған бөліктері Ален Реснестің 1961 жылғы «Мариенбадтағы соңғы жыл» фильміне негіз болды. Нил Гейманның «Американ құдайлары» романында Чернобог Бруксты барлық уақыттардағы ең ұлы киножұлдыз деп атайды. Али Смиттің 2011 жылғы «Ол жерде, бірақ үшін» романында Брук Байуд кейіпкері кешкі ас дастарқанында Луиза Брукс есімімен аталғаны белгілі болды, бірақ Брукс есімімен ойнау салдарынан кеш қонақтары оны Дебби Флуд немесе Луиза Вудвард деп жаңылысты. Ки Лонгфеллоу 2011 жылы жарық көрген «Худини жүрегі» романында Бруксты басты кейіпкердің көріп тұрған түсіндегі нақты тұлға ретінде пайдаланды. Брукс 2012 жылы Лаура Мориартидің «Шаперон» романында маңызды кейіпкер ретінде бейнеленеді. Гейл Форманның «Бір күн ғана» және «Бір жыл ғана» романдарында басты кейіпкер «Лулу» деп аталды, себебі оның шашы Брукске ұқсас. 1987 жылы голландиялық автор Виллем Фредерик Германс Луиза Брукс рөл атқаратын «Сағатшылардың қасиеттісі» атты кітап жариялады.

Комикстер

Брукс сонымен қатар графикалық әлемде маңызды ықпал етті. Ол Джон Х. Стрибелдің ұзақ жылдар бойы жарық көрген "Дикси Дуган" газеттік комиксіне шабыт берді. Комикс 1920 жылдардың соңында басталып, 1966 жылға дейін жарияланды. Ол жазушы Дж. П. Макэвойдың Брукстің Бродвейдегі "Follies" әртісі ретінде өткен күндеріне негізделген "Show Girl" атты сериялық романынан және кейіннен сахналық мюзиклінен өркендеді. Брукс сонымен қатар 1965 жылы жарық көрген және көп жылдар бойы жарияланған, марқұм Гвидо Крепакстің "Валентина" эротикалық комикс кітаптарына да шабыт берді. Крепакс өмірінің соңында Брукспен дос болып, үнемі хабарласып тұрды. Тағы бір комикс суретшісі Хьюго Пратт та оны кейіпкерлерді жасау үшін шабыт етіп алды, тіпті кейіпкерлерге оның есімін қойды. Басқа комикстерде Брукстің ерекше шаш үлгісі қолданылды. Брукс Трейси Батлердің "Lackadaisy" комикс сериясындағы Айви Пеппер кейіпкерінің визуалды прототипі болды. Соңғы кезде суретші Рик Гири 2015 жылы "Луиза Брукс: детектив" атты графикалық роман жариялады, онда Брукс "фильмдегі мансабы тоқырағаннан кейін" 1940 жылы туған жері Канзасқа оралып, кісі өлтірушілік қылмыстарды шешетін жеке тергеуші болады.

Музыка

Брукс бірнеше әндерде еске алынған. 1991 жылы британдық жаңа толқын тобы Orchestral Manoeuvres in the Dark Брукс фильміне арнап "Пандораның қорабы" әнін шығарды. Сол сияқты, Soul Coughing-тің 1998 жылғы "St. Louise Is Listening" әнінде Брукске қатысты бірнеше сілтеме бар, ал келесі жылы Marillion тобы шығарған "Interior Lulu" әні Брукс туралы айтады және оны алғашқы шумағында атайды. 2011 жылы американдық металл тобы Metallica және әнші-күйші Лу Рид "Lulu" атты қос альбом шығарды, оның мұқабасында Брукс сияқты манекен бейнеленген. Натали Мерчанттың 2014 жылы шыққан, өзімен аттас альбомындағы "Lulu" әні Брукске арналған өмірбаяндық суреттеме.