Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мәйітті тасымалдау, орналастыру және жерлеуге арналған ыдыс.
Container for transport, laying out and burial of a corpse
Табут – мәйітті қарау немесе сақтау үшін, жерлеу немесе кремациялау мақсатында қолданылатын жерлеу жәшігі. Табутты кейде "сандық" деп те атайды, әсіресе американдық ағылшын тілінде. Кез келген өлікті жерлейтін жәшік – табут болып саналады. Ал бастапқыда сандық зергерлік бұйымдар сақтауға арналған болса, "сандық" сөзінің осы мағынада қолданылуы қабірханашылардың кәсібінде пайда болған эвфемизм ретінде бастау алған. "Табут" пен "сандық" арасында ерекшелік жасалады: "табут" – көлбеу алтыбұрышты немесе сегізбұрышты (сондай-ақ адам денесі пішініндес) жәшік, ал "сандық" – көбінесе суретте көрсетілгендей, екі бөлікке бөлінетін қақпағы бар тіктөртбұрышты жәшік, осы арқылы қайтыс болған адамды қарауға болады. Кремацияланған адам күліне арналған ыдыстар "күлді сақтағыш" деп аталады.
A coffin is a funerary box used for viewing or keeping a corpse, either for burial or cremation. Coffins are sometimes referred to as a casket, particularly in American English. Any box in which the dead are buried is a coffin, and while a casket was originally regarded as a box for jewelry, use of the word "casket" in this sense began as a euphemism introduced by the undertaker's trade. A distinction is commonly drawn between "coffins" and "caskets", using "coffin" to refer to a tapered hexagonal or octagonal (also considered to be anthropoidal in shape) box and "casket" to refer to a rectangular box, often with a split lid used for viewing the deceased as seen in the picture. Receptacles for cremated and cremulated human ashes (sometimes called cremains) are called urns.
Этимология
1380 жылы ағылшын тілінде алғаш рет тіркелген "коффин" сөзі, көне француз тіліндегі cofin, латын тіліндегі cophinus сөзінен шыққан, ол "себет" деген мағынаны білдіреді. Ал cophinus сөзі грек тіліндегі κόφινος (kophinos) сөзінің латыншасы, ол да "себет" дегенді білдіреді. Сөздің ең ерте кезде белгілі болған түрі – Микендік грек тіліндегі ko pi na, ол Linear B буындық жазуымен жазылған. Қазіргі француз тіліндегі couffin сөзі "бесік" дегенді білдіреді.
First attested in English in 1380, the word coffin derives from the Old French cofin, from Latin cophinus, which means basket, which is the latinisation of the Greek κόφινος (kophinos), basket. The earliest attested form of the word is the Mycenaean Greek ko pi na, written in Linear B syllabic script. The modern French form, couffin, means cradle.
Тарих
5000 жылға дейін сақталған ағаш табыт қалдықтарының ең алғашқы дәлелі Шэньси провинциясының Бейшулингінен табылған 4-ші қабірде кездесті. Алғашқы Банпо орнындағы 152-ші қабірден тікбұрышты ағаш табыт табылды. Банпо табыты төрт жасар қызға тиесілі; оның өлшемдері 1,4 м (4,6 фут) ұзындықта, 0,55 м (1,8 фут) енінде және 3–9 см қалыңдықта. Шаньдун провинциясының Чэнцзи қаласындағы Давенкоу мәдениетінің (4100–2600 ж.б.д.) орнынан 10 ағаш табыт табылды. Табыттың қалыңдығы, құрамындағы ағаш қаңқалардың санымен анықталады, сонымен қатар, «Ритуалдар кітабында», «Кунзиде» және «Чжуанцзиде» айтылғандай, ақсүйектіктің деңгейін көрсетеді. Мұндай мысалдар бірнеше неолиттік орнында табылды: екі қабатты табыт, олардың ең ертесі Лянчжу мәдениетінің (3400–2250 ж.б.д.) Пюаньцзяо орнынан табылған, ол сыртқы және ішкі табыттан тұрады, ал үш қабатты табыт, оның ең ерте табылдықтары Лонгшан мәдениетінен (3000–2000 ж.б.д.) Шаньдун провинциясының Шичжуфэн және Иньяченг орнынан табылған, ол екі сыртқы және бір ішкі табыттан тұрады.
The earliest evidence of wooden coffin remains, dated at 5000 BC, was found in the Tomb 4 at Beishouling, Shaanxi. Clear evidence of a rectangular wooden coffin was found in Tomb 152 in an early Banpo site. The Banpo coffin belongs to a four year old girl; it measures 1.4 m (4.6 ft) by 0.55 m (1.8 ft) and 3–9 cm thick. As many as 10 wooden coffins have been found at the Dawenkou culture (4100–2600 BC) site at Chengzi, Shandong. The thickness of the coffin, as determined by the number of timber frames in its composition, also emphasized the level of nobility, as mentioned in the Classic of Rites, Xunzi and Zhuangzi. Examples of this have been found in several Neolithic sites: the double coffin, the earliest of which was found in the Liangzhu culture (3400–2250 BC) site at Puanqiao, Zhejiang, consists of an outer and an inner coffin, while the triple coffin, with its earliest finds from the Longshan culture (3000–2000 BC) sites at Xizhufeng and Yinjiacheng in Shandong, consists of two outer and one inner coffins.
Әдебиет
Қорапты тікелей жерге көміп, зиратқа қоюға немесе өртеуге болады. Балама ретінде, оны мавзолейде, шіркеуде, ғибадатханада немесе катакомбалардағы нишада жер бетінде орналастыруға болады. Кейбір елдерде тек бір тәсіл ғана қолданылады, ал басқаларында бұл жеке зиратқа байланысты болуы мүмкін. Индонезияның Суматра аймағында ата-бабалар құрметтеледі және мәйіттер көбінесе салт бойынша жерлеу рәсімі өткізілгенге дейін ұзын үйлердің қасындағы қораптарда сақталады. Өлгендердің жерленген жерлері де рәсімдер үшін ашылады. Көптеген адамдарды бірге жерлеу рәсімдері де жүргізіледі. Солтүстік Сулавесидегі кейбір өлгендер 19 ғасырда голландтар бұл тәжірибені тыйым салғанға дейін жер үсті саркофагтарында, варугаларда сақталған. Қораптың сыртына орнатылатын тұтқалар және басқа да әшекейлер (мысалы, көгершіндер, нүктелі кресттер, крест, символдар және т.б.) жиһаз деп аталады (кейде «қорап жиһазы» деп те айтылады – оны қорап пішіндес жиһазбен шатастырмау керек), ал қораптың ішін матамен безендіру «қорапты әрлеу» деп аталады. Жерлеу салтын ұстанатын мәдениеттерде қораптардың әртүрлі стильдері кездеседі. Яһуди дінінде қорап қарапайым, ағаштан жасалуы керек және металл бөлшектері мен әшекейлері болмауы тиіс. Мұндай қораптарда шегелердің орнына ағаш тіреулер қолданылады. Барлық яһудилер, олардың өмірдегі мәртебесіне, жынысына немесе жасына қарамастан, иықтан тізеге дейін бір түрі бар матадан тігілген көйлекпен жерленеді. Қытайда кипарис, суги, туя және хош иісті кедр ағаштарының иісті, шірімейтін ағаштарынан жасалған қораптарға жоғары сұраныс бар. Австралияның кейбір аборигендері қорап ретінде ағаш қабығынан жасалған, талшықтармен тігілген және желіммен бекітілген цилиндрлерді пайдаланады. Цилиндр құрғақ шөптермен толтырылады. Кейде мәйітті тұрақты түрде көрсету үшін қораптар жасалады, мысалы, Данияның Вейле қаласындағы Әулие Николай шіркеуінде көрсетілген Харальдскер әйелінің шынымен жабылған қорабы немесе Мәскеудегі Қызыл алаңда және Бейжіңдегі Тяньаньмэнь алаңында орналасқан Владимир Ленин мен Мао Цзедунның шыны қораптары. Қорап мәйітті тасымалдау үшін қолданылса, оны «көрімдік» деп те атайды, бұл термин қорапты жабу үшін қолданылатын матаға да қатысты, ал қорапты көтеріп жүретіндер – көрімдік тасушылар деп аталады.
A coffin may be buried in the ground directly, placed in a burial vault or cremated. Alternatively it may be entombed above ground in a mausoleum, a chapel, a church, or in a loculus within catacombs. Some countries practice one form almost exclusively, whereas in others it may depend on the individual cemetery. In part of Sumatra, Indonesia, ancestors are revered and bodies were often kept in coffins kept alongside the longhouses until a ritual burial could be performed. The dead are also disinterred for rituals. Mass burials are also practiced. In northern Sulawesi, some dead were kept in above ground sarcophagi called waruga until the practice was banned by the Dutch in the 19th century. The handles and other ornaments (such as doves, stipple crosses, crucifix, symbols etc.) that go on the outside of a coffin are called fittings (sometimes called 'coffin furniture' – not to be confused with furniture that is coffin shaped) while organizing the inside of the coffin with fabric of some kind is known as "trimming the coffin". Cultures that practice burial have widely different styles of coffins. In Judaism, the coffin must be plain, made of wood and contain no metal parts or adornments. These coffins use wooden pegs instead of nails. All Jews are buried in the same plain cloth shroud from shoulder to knees, regardless of status in life, gender or age. In China, coffins made from the scented, decay resistant wood of cypress, sugi, thuja and incense cedar are in high demand. Certain Aboriginal Australian groups use intricately decorated tree bark cylinders sewn with fibre and sealed with adhesive as coffins. The cylinder is packed with dried grasses. Sometimes coffins are constructed to permanently display the corpse, as in the case of the glass covered coffin of the Haraldskær Woman on display in the Church of Saint Nicolai in Vejle, Denmark or the glass coffin of Vladimir Lenin and Mao Zedong, which are in Red Square, Moscow and Tiananmen Square, Beijing, respectively. When a coffin is used to transport a deceased person, it can also be called a pall, a term that also refers to the cloth used to cover the coffin while those who carry a casket are the pallbearers.
Дизайн
Қасқырлар дәстүрлі түрде алты жақты, сонымен қатар жоғарғы (қақпағы) және төменгі жақты, иықтардың айналасында конус тәрізді немесе төрт жақты тіктөртбұрышты болып жасалады. Төрт жақты табыттың тағы бір түрі трапеция тәрізді (сонымен қатар "күнбұрыш" деп аталады) және ол алты жақты алтыбұрышты табыттың нұсқасы болып саналады. Бір кездері континенттік Еуропада өлшемі мен пішіні әр түрлі болса да, тіктөртбұрышты табыт немесе табут кең тараған. Төртбұрышты форма, сондай-ақ трапеция тәрізді форма әлі күнге дейін Германияда, Австрияда, Венгрияда және Шығыс және Орталық Еуропаның басқа бөліктерінде тұрақты түрде қолданылады, мұқаба кейде басынан аяғына қарай жұмсақ еңіспен жасалады. Ұлыбританиядағы табыттар негізінен алтыбұрышты дизайнына ұқсас, бірақ бір бөлік қабырғалары бар, олар қосылудың орнына иықта иілген. Орта ғасырлардағы Жапонияда дөңгелек сандықтар қолданылған, олар формасы бойынша шамаға ұқсас және әдетте шеберлер жасаған. Теңізде қайтыс болған жағдайда, сандықтар табут ретінде қолданылған жағдайлар болды. Табыттар әдетте бір жағынан ұстағышпен жабдықталады, сондықтан оларды алып жүру оңай болады. Олар денені қорғау немесе денсаулық сақтау мақсатында жасалған болуы мүмкін. Мысалы, кейбіреулер қорғаушы табут ұсына алады. Англияда жер астындағы қабірге қою үшін табыт жабылуы керек деген заң ұзақ уақыттан бері қолданылып келеді; бұл дәстүрлі түрде қорғасын қаптаманың айналасында, үшінші ішкі қабықтың айналасында ағаш сыртқы табыт ретінде жүзеге асырылған. Бірнеше онжылдық өткеннен кейін қорғасынның бұзылуы мүмкін. АҚШ-та көптеген зираттарда өлген адамды жерлеу үшін қандай да бір күмбез қажет. Жерлеу ордасы - жерленген сүйектерді сыртқа, ал табыт ішкі орынға орналастыруға арналған. Табыттың негізгі мақсаты - топырақтың салмағына байланысты құлап кетуіне жол бермеу. Кейбір өндірушілер табыттың бүтіндігіне кепілдік береді. Алайда, қай кезде де, қандай материалдан жасалғанына қарамастан (мысалы, ағаштан емес, металдан жасалса да), ол бекітілген немесе бекітілмен болса да, және қайтыс болған адам алдын ала балсамаланған немесе балсамаланбаған болса да, оның денесі мүлдем сақталмайды. Кейде мұқият жабылған табыт шіру процесін тездетіп, тежемей қалуы мүмкін. Мысалы, ауа өткізбейтін табыт анаэробты бактериялардың ыдырауын ынталандырады, нәтижесінде дененің сұйықталуы пайда болады, ал барлық шіріген тіндер контейнерде қалады, тек экскьюмация жағдайында ғана ашылады. Ауаның кіруіне және шығуына мүмкіндік беретін ыдыс, мысалы қарапайым ағаш қорап, таза скелетке мүмкіндік береді. Алайда жағдай топырақ пен ауа жағдайына және климатқа байланысты әр түрлі болады. Табыттар көптеген материалдардан, соның ішінде болаттан, ағаштан және басқа материалдардан, мысалы шыны талшықтан немесе қайта өңделген крафт қағаздан жасалады. Бамбук, Х-тақта, сабан немесе банан жапырағы сияқты табиғи материалдардан жасалған экологиялық таза табыттарға қызығушылық артып келеді. XIX ғасырдың соңғы жартысында және XX ғасырдың басында АҚШ-та шыны табыттарды саяхатшы сатушылар кеңінен сата бастады, олар сондай-ақ табыттарды өндіретін компаниялардың акцияларын сатуға тырысты. Кейде арнайы жасалған табыттар жасалып, кейбір компаниялар дәстүрлі емес дизайндармен де жиынтықтар жасайды. Бұл әдебиеттерде бейбіт тропикалық көріністер, мұхит құйрықтары, күн бату, херубтар және патриоттық тулар бейнеленген. Кейбір өндірушілер оларды спорт залындағы қолға арналмаған сөмкелерге, гитара қораптарына, сигараларды ылғалдандыруға арналған ыдыстарға, тіпті сары қоқыс контейнерлеріне ұқсатады. Ал басқа сандықтар болса достары мен туыстары өлген адамның соңғы тілектері мен ойларын жазу үшін әдейі бос қалдырылады. Тайваньда 18-19 ғасырларда сойылған устрица қабығынан жасалған табыт қолданылған. 1990 жылдары рок-топ Kiss жекешелендірілген Kiss Kasket шығарды, онда олардың сауда белгісі макияж дизайны мен KISS логотипі бар және оны салқындатқыш ретінде де қолдануға болады. Pantera гитарисі Димебаг Даррелл бірінде жерленген.
Coffins are traditionally made with six sides plus the top (lid) and bottom, tapered around the shoulders, or rectangular with four sides. Another form of four sided coffin is trapezoidal (also known as the "wedge" form) and is considered a variant of the six sided hexagonal kind of coffin. Continental Europe at one time favoured the rectangular coffin or casket, although variations exist in size and shape. The rectangular form, and also the trapezoidal form, is still regularly used in Germany, Austria, Hungary and other parts of Eastern and Central Europe, with the lid sometimes made to slope gently from the head down towards the foot. Coffins in the UK are mainly similar to the hexagonal design, but with one piece sides, curved at the shoulder instead of having a join. In Medieval Japan, round coffins were used, which resembled barrels in shape and were usually made by coopers. In the case of a death at sea, there have been instances where trunks have been pressed into use as coffins. Coffins usually have handles on the side so they will be easier to carry. They may incorporate features that claim to protect the body or for public health reasons. For example, some may offer a protective casket that uses a gasket to seal the casket shut after it is closed for the final time. In England, it has long been law that a coffin for interment above ground should be sealed; this was traditionally implemented as a wooden outer coffin around a lead lining, around a third inner shell. After some decades have passed, the lead may ripple and tear. In the United States, numerous cemeteries require a vault of some kind in order to bury the deceased. A burial vault serves as an outer enclosure for buried remains and the coffin serves as an inner enclosure. The primary purpose of the vault is to prevent collapse of the coffin due to the weight of the soil above. Some manufacturers offer a warranty on the structural integrity of the coffin. However, no coffin, regardless of its construction material (e. g., metal rather than wood), whether or not it is sealed, and whether or not the deceased was embalmed beforehand, will perfectly preserve the body. In some cases, a sealed coffin may actually speed up rather than slow down the process of decomposition. An airtight coffin, for example, fosters decomposition by anaerobic bacteria, which results in a putrefied liquefaction of the body, and all putrefied tissue remains inside the container, only to be exposed in the event of an exhumation. A container that allows air to pass in and out, such as a simple wooden box, allows for clean skeletonization. However the situation will vary according to soil or air conditions, and climate. Coffins are made of many materials, including steel, various types of wood, and other materials such as fiberglass or recycled kraft paper. There is emerging interest in eco friendly coffins made of purely natural materials such as bamboo, X Board, willow or banana leaf. In the latter part of the 19th century and the early part of the 20th century in the United States, glass coffins were widely sold by travelling salesmen, who also would try to sell stock of the companies making the coffins. Custom coffins are occasionally created and some companies also make set ranges with non traditional designs. These include printing or painting of peaceful tropical scenes, sea shells, sunsets, cherubim, and patriotic flags. Some manufacturers have designed them to look like gym carry bags, guitar cases, cigar humidors, and even yellow dumpster bins. Other coffins are left deliberately blank so that friends and family can inscribe final wishes and thoughts upon them to the deceased. In Taiwan, coffins made of crushed oyster shells were used in the 18th and 19th centuries. In the 1990s, the rock group Kiss released a customized Kiss Kasket, which featured their trademark makeup designs and KISS logo and could also be used as a cooler. Pantera guitarist Dimebag Darrell was buried in one.
Ганадағы дизайнерлік табыттар
Ганадағы дизайндық табыттар, сондай-ақ фантазиялық немесе бейнелі табыттар деп те аталады, тек Үлкен Аккра аймағындағы мамандандырылған ағаш шеберлерімен ғана жасалады. Бұл әдемі түсті заттар, сандықтар ғана емес, шынайы өнер туындылары саналады. Олар алғаш рет 1989 жылы Париждегі Musée National d’Art Moderne-де өткен «Жердің әулиелері» (Les Magiciens de la terre) көрмесінде батыс жұртшылығына таныстырылды. Парижде көрсетілген жеті табытты Сет Кейн Квей (1922–1992) және оның бұрынғы шәкірті Паа Джо (1947 ж.т.) жасаған. Содан бері Кейн Квейдің ізбасарлары – Паа Джо, Даниэль Менса, Куджо Аффуту, Эрик Адджетей Ананг және басқалардың табыттары әлемнің көптеген халықаралық өнер мұражайларында мен галереяларында қойылды. Ганың дизайндық табыттары батыс өнер әлемінде ұзақ жылдар бойы Тешидегі табыт шебері Кане Квейдің (1924–1992) жекелеген, дербес суретшінің туындысы ретінде тойланды. Бірақ Регула Цхумидің соңғы зерттеулері бұл пікірдің қате екенін көрсетті. Дизайндық табыттар Кане Квей мен Ла қаласынан шыққан Ата Око (1919–2012) сияқты басқа Га ағаш шеберлері 1950 жылдары алғашқы бейнелі табыттарын жасағанға дейін де болған. Кане Квей мен Ата Око Аккрада бұрыннан бар дәстүрді ғана жалғастырды, онда патшалар өздерінің әулеттік белгілерінің пішінінде бейнелі паланкиндерді пайдаланды. Паланкиндерді пайдаланған басшылар өз паланкиндеріне ұқсас табытта жерленгендіктен, олардың отбасылары бұрын паланкиннің көшірмесі болған бейнелі табыттарды қолданды. Бүгінде бейнелі табыттар енді дәстүрлі Га және олардың патшаларына ғана арналмайды, көптеген отбасылар, бейнелі табыттарды қолданатындар, шын мәнінде христиандар. Олар үшін дизайндық табыттардың рухани маңызы жоқ, олардың тартымдылығы эстетикалық, қайғы келушілерді автомобильдер немесе ұшақтар, балықтар немесе шошқалар, пияз немесе помидор сияқты ерекше жаңа пішіндермен таң қалдыруға бағытталған. Сондықтан бейнелі табыттар, көптен бері жаңа өнер түрі деп есептелгендей, ұзақ уақыттан бері бар бейнелі паланкиндерден дамыған.
Design coffins in Ghana, also called fantasy coffins or figurative coffins, are only made by specialized carpenters in the Greater Accra Region. These colourful objects, which are not only coffins, but considered real works of art, were shown for the first time to a wider Western public in the exhibition Les Magiciens de la terre at the Musée National d’Art Moderne in Paris in 1989. The seven coffins shown in Paris were done by Seth Kane Kwei (1922–1992) and by his former assistant Paa Joe (b. 1947). Since then coffins of Kane Kweis successors Paa Joe, Daniel Mensah, Kudjoe Affutu or Eric Adjetey Anang and others have been displayed in many international art museums and galleries around the world. The design coffins of the Ga have long been celebrated in the Western art world as the invention of a single, autonomous artist, the coffin maker Kane Kwei (1924–1992) of Teshie. But as Regula Tschumi shows with her recent research this assumption was false. Design coffins have existed already before Kane Kwei and other Ga carpenters like Ataa Oko (1919–2012) from La have built their first figurative coffins around 1950. Kane Kwei and Ataa Oko had only continued a tradition that already existed in Accra where the kings were using figurative palanquins in the forms of their family symbol. And as those chiefs who were using figurative palanquins had to be buried in a coffin looking like their palanquin, their families used figurative coffins which were formerly nothing else than the copies of the design palanquins. Today figurative coffins are of course no more reserved for the traditional Ga and their kings, many families who use figurative coffins are indeed Christians. For them design coffins have no longer a spiritual function, their appeal is more aesthetic, aimed at surprising mourners with strikingly innovative forms like automobiles or aeroplanes, fish or pigs, onions or tomatoes. So the figurative coffins, rather than constituting a new art form as it was long believed, were developed from the figurative palanquins which had existed already a long time.
Жүктеу
Батыс әлемінде кремацияның қайта жандануымен өндірушілер кремацияны таңдағандар үшін әртүрлі нұсқаларды ұсына бастады. Тікелей кремация үшін кейде картон қорап пайдаланылады. Қоштасу рәсімін (кейде қарау деп те атайды) немесе дәстүрлі жерлеу рәсімін өткізуді қалағандар әлдебір табутты қолданады. Кейбіреулер ағаштан немесе бөлшектік тақтай, немесе төмен тығыздықтағы талшықты тақтай сияқты басқа материалдардан жасалған табутты таңдайды. Ал енді біреулері қызмет өткізу барысында кәдімгі табутты жалға алады. Мұндай табуттарда әр қолданыстан кейін ауыстырылатын төсек және ішкі қаптама болады. Сонымен қатар, сыртынан дәстүрлі табутқа ұқсайтын қабықшасы бар және оның ішіне салынатын картон қорапты жалға беруге де болады. Қызмет аяқталған соң ішкі қорап алынып тасталады және марқұм осы қораптың ішінде кремацияланады.
With the resurgence of cremation in the Western world, manufacturers have begun providing options for those who choose cremation. For a direct cremation a cardboard box is sometimes used. Those who wish to have a funeral visitation (sometimes called a viewing) or traditional funeral service will use a coffin of some sort. Some choose to use a coffin made of wood or other materials like particle board or low density fibreboard. Others will rent a regular casket for the duration of the services. These caskets have a removable bed and liner which is replaced after each use. There are also rental caskets with an outer shell that looks like a traditional coffin and a cardboard box that fits inside the shell. At the end of the services the inner box is removed and the deceased is cremated inside this box.
Өнеркәсіп
Дәстүр бойынша, батыс әлемінде қажет болған жағдайда, ауылдың ағаш шебері табыт жасады, ол көбінесе бүкіл жерлеу рәсімін ұйымдастырды. Дизайн мен өңдеу сол шебердің дағдысын көрсетті, ал материалдар мен металл әсемдемелер сол кезде шеберге қол жетімді болған нәрселерден жасалды. Бұрынғы ғасырларда, егер кедейлерге арналған жерлеу рәсімін шіркеу төлесе, табыт мүмкіндігінше арзан, жұқа қарағайдан жасалуы мүмкін еді. Ал ең жоғары деңгейде, бай адам жеке сатып алған табыт қайын немесе махагониден жасалған, әдемі жабынмен, металл әсемдемелермен және мыспен безендірілген, үстіне сәнді барқыт жамылғысы салынуы мүмкін еді. Қазіргі заманда табыттар көбінесе жаппай өндіріледі. Кейбір өндірушілер тікелей тұтынушыларға сатпайды және тек жерлеу бюроларымен жұмыс істейді. Мұндай жағдайда, жерлеу бюросының қызметкері қайтыс болған адамның отбасына табытты сатады, ал табыттың құны көрсетілген қызметтерге арналған жалпы есепте көрсетіледі. Кейбір жерлеу бюроларында отбасыларға қайтыс болған туысы үшін қолданылатын табыттарды көрсету үшін шағын көрме залдары бар. Көптеген қазіргі заманғы жерлеу бюроларында көрме залы әр түрлі табыттардың соңғы бөліктерін ғана көрсететін үлгілерден тұрады. Оларға жабын мен басқа материалдардың үлгілері де кіреді. Бұл жерлеу бюроларына үлкен көрме залын қажет етпей, көптеген табыт үлгілерін көрсетуге мүмкіндік береді. Басқа түрлері каталогтан қол жетімді болуы мүмкін, соның ішінде декоративті бояу эффекттері немесе басылған суреттер немесе өрнектер. АҚШ Федералды ережесіне сәйкес, 16 CFR 453 бөлімі (Қоғамдық жерлеу ережесі), егер отбасы басқа жерден сатып алған табыт ұсынса (мысалы, АҚШ-тың бөлшек сауда қоймасынан, мысалы, осында көрсетілгендей), мекеме табытты қабылдап, оны қызмет көрсетуде пайдалануға міндетті. Егер табыт тікелей өндірушіден немесе дүкеннен жерлеу бюросына жеткізілсе, олар табытты қабылдауға міндетті. Егер отбасы табытты басқа жерден сатып алуды шешсе, жерлеу бюросы жалпы есепке қосымша төлем алуға құқығы жоқ. Егер табыт жерлеу бюросынан сатып алынған болса, бұл ережеге сәйкес, шоттар толыққанды көрсетілуі керек.
Traditionally, in the Western world, a coffin was made, when required, by the village carpenter, who would frequently manage the whole funeral. The design and workmanship would reflect the skills of that individual carpenter, with the materials and brasses being the materials that were available to the carpenter at the time. In past centuries, if a pauper's funeral was paid for by the parish, the coffin might have been made of the cheapest, thinnest possible pine. At the other extreme, a coffin bought privately by a wealthy individual might have used yew or mahogany with a fine lining, plated fittings and brass decorations, topped with a decorated velvet drape. In modern times coffins are almost always mass produced. Some manufacturers do not sell directly to the public, and only work with funeral homes. In that case, the funeral director usually sells the casket to a family for a deceased person as part of the funeral services offered, and the price of the casket is included in the total bill for services rendered. Some funeral homes have small showrooms to present families with the available caskets that could be used for a deceased family member. In many modern funeral homes the showroom will consist of sample pieces that show only the end pieces of each type of coffin that can be used. They also include samples of the lining and other materials. This allows funeral homes to showcase a larger number of coffin styles without the need for a larger showroom. Other types may be available from a catalogue, including decorative paint effects or printed photographs or patterns. Under a United States federal regulation, 16 CFR Part 453 (known as the Funeral Rule), if a family provides a casket they purchased elsewhere (for example from a United States retail warehouse store, as illustrated here), the establishment is required to accept the casket and use it in the services. If the casket is delivered direct to the funeral home from the manufacturer or store, they are required to accept delivery of the casket. The funeral home may not add any extra charges or fees to the overall bill if a family decides to purchase a casket elsewhere. If the casket was bought from the funeral home, these regulations require bills to be completely itemized.