Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын классикалық ғалымы, сыншысы және теологы (1662–1742)
English classical scholar, critic, and theologian (1662–1742)
Ричард Бентли ФРС ('/b//ɛ//n//t//l//i/; 27 қаңтар 1662 – 14 шілде 1742) – ағылшын классикалық ғалымы, сыншысы және теологы. "Тарихи филологияның негізін қалаушы" саналатын Бентли, ағылшын эллинизм мектебін қалыптастыруға зор үлес қосты. 1892 жылы А. Э. Хаусман Бентлиді "Англияның, немесе, мүмкін, Еуропаның ең ұлы ғалымы" деп атады. Бентлидің 1699 жылы жарық көрген "Фаларис хаттары туралы диссертациясы" б.з.д. 6 ғасырда сицилиялық тиран Фаларис жазған деген жорамалмен жүрген хаттардың, шындығында, біздің заманымыздың 2 ғасырында грек софисі жасаған жалған екенін дәлелдеді. Бентлидің осы мәселені зерттеуі әлі күнге дейін мәтіндік сынның маңызды жетістігі ретінде қарастырылады. Ол сондай-ақ, кейбір грек диалектілерінің транскрипциясында дигамма әрпімен белгіленген дыбыс Гомер поэзиясында да кездесетінін көрсетті, тіпті ол әріп түрінде жазылмаса да. Бентли 1700 жылы Кембридж университетінің Тринити колледжінің магистрі болды. Оның авторитарлық мінезі мен колледж студенттеріне немқұрайлы қанағаттануы кең ауқымды дау-дамайлар мен сот процесіне әкелді, бірақ ол өмірінің соңына дейін, төрт он жылдан астам уақыт бойы осы лауазымда қалды. 1717 жылы Бентли Кембридж университетінің дінтану профессоры болып тағайындалды. Кембридж университетінің профессоры ретінде Бентли батыс университетінде алғашқы жазбаша конкурс емтихандарын енгізді. Корольдік қоғамның мүшесі Бентли табиғи теология және жаңа физикалық ғылымдарға қызығушылық танытты, осы тақырыптар бойынша Исаак Ньютонмен хат алмасты. Бентли Ньютонның "Principia Mathematica" екінші басылымын басқарды, бірақ ғылыми жұмыстың көп бөлігін өзінің шәкірті Роджер Котске жүктеді.
Richard Bentley FRS ('/b//ɛ//n//t//l//i/; 27 January 1662 – 14 July 1742) was an English classical scholar, critic, and theologian. Considered the "founder of historical philology", Bentley is widely credited with establishing the English school of Hellenism. In 1892, A. E. Housman called Bentley "the greatest scholar that England or perhaps that Europe ever bred". Bentley's Dissertation upon the Epistles of Phalaris, published in 1699, proved that the letters in question, supposedly written in the 6th century BCE by the Sicilian tyrant Phalaris, were actually a forgery produced by a Greek sophist in the 2nd century CE. Bentley's investigation of the subject is still regarded as a landmark of textual criticism. He also showed that the sound represented in transcriptions of some Greek dialects by the letter digamma appeared also in Homeric poetry, even though it was not represented there in writing by any letter. Bentley became Master of Trinity College, Cambridge in 1700. His autocratic manner and contemptuous treatment of the college fellows led to extensive controversy and litigation, but he remained in that post until his death, more than four decades later. In 1717 Bentley was appointed as the Regius Professor of Divinity at the University of Cambridge. As professor at Cambridge, Bentley introduced the first competitive written examinations in a Western university. A fellow of the Royal Society, Bentley was interested in natural theology and the new physical sciences, subjects on which he corresponded with Isaac Newton. Bentley was in charge of the second edition of Newton's Principia Mathematica, although he delegated most of the scientific work involved to his pupil Roger Cotes.
Ерте өмір және білім
Ричард Бентли Англияның солтүстігіндегі Батыс Йоркширдегі Лидс қаласының Ротвелл маңындағы Оултон елді мекенінде анасының әжесі мен атасының үйінде дүниеге келді. Оның туған жеріне жақын жерде көк тақта орнатылған. Оның әкесі Томас Бентли – шаруа фермер болған. Грейвидің "Калимах" (1697) еңбегіне Бентли түсіндірмелер қосылған фрагменттер жинағын қосты. Ол өзінің маңызды академиялық еңбегі – "Фаларис хаттары туралы диссертациясын" (1699) дерлік кездейсоқ жазды. 1697 жылы Уильям Воттон өзінің "Ежелгі және қазіргі білім" еңбегінің екінші басылымын дайындап жатып, Бентлиден ұзақ жылдар бойы ғылыми дау тудырып келген Фаларис хаттарының жалғандығын ашып көрсететін мақала жазуды сұрады. "Фаларис" басылымының редакторы Чарльз Бойль Бентлидің мақаласына наразылық білдірді. Ол бұрыннан бері Бентлимен патша кітапханасындағы қолжазбаны өзінің басылымы үшін (1695) салыстыруға тырысқанда келіспеген еді. Бойль оқырмандар тарапынан қабылданып, кейіннен тек беткей ғылымды көрсеткені үшін сынға ұшыраған жауап жазды. Бойльдің кітабына сұраныс артып, оны қайта басып шығару қажет болды. Бентли оған өзінің диссертациясымен жауап берді. Оның қорытындыларының дұрыстығы бірден мойндалмады, бірақ оның айбыры жоғары.
Richard Bentley was born at his maternal grandparents' home at Oulton near Rothwell, Leeds, West Yorkshire, in northern England. A blue plaque near his birthplace commemorates the fact. His father was Thomas Bentley, a yeoman farmer For Graevius's Callimachus (1697), Bentley added a collection of the fragments with notes. He wrote the Dissertation on the Epistles of Phalaris (1699), his major academic work, almost accidentally. In 1697, William Wotton, about to bring out a second edition of his Ancient and Modern Learning, asked Bentley to write out a paper exposing the spuriousness of the Epistles of Phalaris, long a subject of academic controversy. The Christ Church editor of Phalaris, Charles Boyle, resented Bentley's paper. He had already quarrelled with Bentley in trying to get the manuscript in the royal library collated for his edition (1695). Boyle wrote a response which was accepted by the reading public, although it was much later criticised as showing only superficial learning. The demand for Boyle's book required a second printing. When Bentley responded, it was with his dissertation. The truth of its conclusions was not immediately recognised, but it has a high reputation.
Тринити колледжінің магистрі
1700 жылы шіркеу патронажы комиссионерлері Бентлиді Кембридж университетінің Тринити колледжінің магистрі лауазымына Корольдікке ұсынды. Ол колледжге сырттан келген адам болды және бірден колледж әкімшілігін реформалауға кірісті. Ол ғимараттарды жаңарту бағдарламасын бастады және өз лауазымын білім беруді дамытуға пайдаланды. Британ математигі Рауз Болл 1702 жылы Батыста алғашқы жазбаша емтихандарды өткізуге Бентлидің үлкен үлес қосқанын айтады, ал оған дейін барлық емтихан ауызша түрде өткізілген. Сонымен қатар, ол колледж стипендиаттарының наразылығын тудырды, ал капиталдық бағдарлама олардың табысын азайтып, олардың ашу-ызасын қоздырды. Он жыл бойы табандылықпен, бірақ нәтижесіз қарсылық көрсеткеннен кейін, стипендиаттар Эли епископы Джон Мурға шағымданып, өтініш білдірді. Олардың өтініштері жалпы шағымдарға толы болды. Бентлидің жауабы («Тринити колледжінің қазіргі жағдайы», 1710) оның ең қатал стильде жазылған еңбегі еді. Стипендиаттар өтініштерін қайта қарап, Бентлидің колледж жарғысын 54 рет бұзғаны туралы айыптама қосты. Бентли тікелей Корольге жүгініп, өзінің «Гораций» атты еңбегін лорд-қазынашы Харлиге арнап, өтінішіне қолдау көрсетті. Корольдік адвокаттары оған қарсы шешім шығарды; іс қаралды (1714), және магистр лауазымынан қуылту туралы үкім шығарылды. Алайда, үкім орындалмас бұрын Эли епискобы қайтыс болып, іс тоқтатылды. Бұл араздық төменгі деңгейде әртүрлі формада жалғасты. 1718 жылы Кембридж университеті Бентлиді азаматтық іс бойынша вице-канцлер сотына келмегені үшін жаза ретінде ғылыми дәрежесінен айырды. Ол 1724 жылы ғана заң бойынша оларды қайта алды. 1733 жылы Тринити колледжінің стипендиаттары Бентлиді тағы да Эли епискобының (сол кезде Томас Грин) алдына алып келді, және ол лауазымынан айырылды. Колледж жарғысы бойынша, үкімді Бентлидің досы болған және оны орындаудан бас тартқан вице-магистр Ричард Уокер орындауы керек еді. Араздық 1738 немесе 1740 жылға дейін (барлығы отыз жылға жуық) жалғасқанымен, Бентли өз лауазымында қалды.
In 1700, the commissioners of ecclesiastical patronage recommended Bentley to the Crown for the mastership of Trinity College, Cambridge. He arrived an outsider and proceeded to reform the college administration. He started a programme of renovations to the buildings, and used his position to promote learning. He is also credited by the British mathematician Rouse Ball with starting the first written examinations in the West in 1702, all those prior to this being oral in nature. At the same time, he antagonised the fellows, and the capital programme caused reductions in their incomes, which they resented. After ten years of stubborn but ineffectual resistance, the fellows appealed to the Visitor, the bishop of Ely (John Moore). Their petition was full of general complaints. Bentley's reply (The Present State of Trinity College, etc., 1710) is in his most crushing style. The fellows amended their petition and added a charge of Bentley's having committed 54 breaches of the statutes. Bentley appealed directly to the Crown, and backed his application with a dedication of his Horace to the lord treasurer (Harley). The Crown lawyers decided against him; the case was heard (1714) and a sentence of expulsion from the mastership was drawn up. Before it was executed, the bishop of Ely died and the process lapsed. The feud continued in various forms at lower levels. In 1718 Cambridge rescinded Bentley's degrees, as punishment for failing to appear in the vice chancellor's court in a civil suit. It was not until 1724 that he had them restored under the law. In 1733 the fellows of Trinity again brought Bentley to trial before the bishop of Ely (then Thomas Greene), and he was sentenced to deprivation. The college statutes required the sentence to be executed by the vice master Richard Walker, who was a friend of Bentley and refused to act. Although the feud continued until 1738 or 1740 (about thirty years in all), Bentley remained in his post.
Кейінгі зерттеулер
Бірінші екі жылынан басқа, Бентли шеберлігінің кезеңінде оқуын үздіксіз жалғастырды, бірақ көп жарияламады. 1709 жылы ол Джон Дэвистің Цицеронның «Тускуландық даулар» басылымына сындық қосымша жазды. Келесі жылы Аристофанның «Плут» және «Нуб» пьесаларына, сондай-ақ Менандр мен Филемонның фрагменттеріне түзетулер енгізді. Соңғы еңбегін «Phileleutherus Lipsiensis» деген псевдониммен жариялады. Ол осы псевдонимді екі жылдан кейін деист Энтони Коллинске жауап ретінде жазған «Соңғы ой-пікірлер» атты еңбегінде де пайдаланды. Университет осы жұмысы үшін және Англия шіркеуі мен дін қызметкерлерін қолдауы үшін оған алғыс білдірді. Хорацийді ұзақ зерттегенімен, Бентли оның басылымын аяқтады және 1711 жылы Тринити дау-дамайының шиеленіскен кезеңінде қоғамдық қолдау алу үшін жариялады. Алғы сөз сөзінде ол мәтінді сынға алу мен түзетуге ғана назар аудару ниетін білдірді. Оның 700 немесе 800 түзетулерінің кейбіреулері қабылданды, бірақ 20 ғасырдың басында көпшілігі қажетсіз деп танылды, дегенмен ғалымдар олардың оның кең білімін көрсеткенін мойындады. 1716 жылы Кентербери архиепискобы Уильям Уэйкке жазған хатында Бентли Жаңа өсиеттің сындық басылымын дайындау жоспарын жариялады. Келесі төрт жыл бойы, белгілі Киелі кітапты сынға алған Ж.Ж. Ветштейннің көмегімен, ол осы еңбек үшін материалдар жинады. 1720 жылы «Грек өсиетінің жаңа басылымына қатысты ұсыныстар» атты кітабын жариялады. «Вулгата» мәтінін ең көне грек қолжазбаларымен салыстырып, Бентли Никея соты кезінде шіркеу қабылдаған грек мәтінін қалпына келтіруді ұсынды. Бентлидің негізгі қолжазбасы Александрия кодексі болды, ол оны «әлемдегі ең көне және ең жақсы» деп сипаттады. Ол бұл қолжазбаны өте құнды деп есептегендіктен, 1731 жылы Ашбернхам үйінде болған өрт кезінде, оның салдарынан көптеген басқа қолжазбалар жойылғанда, оны құтқарып қалды. Бентли сондай-ақ 51, 54, 60, 113, 440, 507 және 508 қолжазбаларын пайдаланды. Джон Уокер жоба үшін көптеген қолжазбалар үстінде жұмыс істеді, әсіресе Парижде мавристердің көмегімен. Шығарманы басып шығару үшін көптеген жазылушылар табылды, бірақ ол оны аяқтаған жоқ. Оның «Теренс» (1726) «Горацийден» маңыздырақ; «Фалар» еңбегімен бірге осы еңбек оның беделін анықтады. 1726 жылы ол «Федрдың аңыздары» және Публилий Сирдың «Sententiae» атты кітаптарын да жариялады. Патшайым Каролина ұсынған «Жоғалған жұмақ» (1732) жұмысы оның ең нашар жұмысы ретінде сынға түсті. Ол ақын Джон Милтонның аманауэнсис пен редакторды жұмысқа алғанын, олар клеркилік қателер мен интерполяцияларға жауапты болғанын айтты, бірақ Бентли өзінің бұл пікіріне сенгені белгісіз. А.Э. Хаусман оны «Англияның немесе, мүмкін, Еуропаның ең ұлы ғалымы» деп атаған, алайда оның поэтикалық сезімталдығын қатты сынға алды: «Біз Бентлидей оңай табылмаймыз, өйткені бізде Бентлидің батыл ашықтығы жоқ. Оның өз жаман талғамына берік сеніп, ерінбей өскендігіне ерекше көңіл бөледі». Бентли Гомердің жоспарланған басылымын ешқашан жарияламады, бірақ оның кейбір қолжазбалары мен шеткі жазбалары Тринити колледжінде сақталады. Олардың басты маңызы жоғалған дигамманы енгізу арқылы метрді қалпына келтіруге жасаған әрекетінде.
During his mastership, except for the first two years, Bentley continuously pursued his studies, although he did not publish much. In 1709 he contributed a critical appendix to John Davies's edition of Cicero's Tusculan Disputations. In the following year, he published his emendations on the Plutus and Nubes of Aristophanes, and on the fragments of Menander and Philemon. He published the last work under the pen name of "Phileleutherus Lipsiensis." He used it again two years later in his Remarks on a late Discourse of Freethinking, a reply to Anthony Collins the deist. The university thanked him for this work and its support of the Anglican Church and clergy. Although he had long studied Horace, Bentley wrote his edition quickly in the end, publishing it in 1711 to gain public support at a critical period of the Trinity quarrel. In the preface, he declared his intention of confining his attention to criticism and correction of the text. Some of his 700 or 800 emendations have been accepted, but the majority were rejected by the early 20th century as unnecessary, although scholars acknowledged they showed his wide learning. In 1716, in a letter to William Wake, Archbishop of Canterbury, Bentley announced his plan to prepare a critical edition of the New Testament. During the next four years, assisted by J. J. Wetstein, an eminent biblical critic, he collected materials for the work. In 1720 he published Proposals for a New Edition of the Greek Testament, with examples of how he intended to proceed. By comparing the text of the Vulgate with that of the oldest Greek manuscripts, Bentley proposed to restore the Greek text as received by the church at the time of the Council of Nicaea. Bentley's lead manuscript was Codex Alexandrinus, which he described as "the oldest and best in the world." The manuscript was so precious to him that he rescued it from perishing in the Ashburnham House fire of 1731, during which many other Cotton Library manuscripts were destroyed. Bentley used also manuscripts: 51, 54, 60, 113, 440, 507, and 508. John Walker worked over many manuscripts for the project, particularly in Paris with the help of the Maurists. Numerous subscribers were obtained to support publication of the work, but he never completed it. His Terence (1726) is more important than his Horace; next to the Phalaris, this most determined his reputation. In 1726 he also published the Fables of Phaedrus and the Sententiae of Publilius Syrus. His Paradise Lost (1732), suggested by Queen Caroline, has been criticised as the weakest of his work. He suggested that the poet John Milton had employed both an amanuensis and an editor, who were responsible for clerical errors and interpolations, but it is unclear whether Bentley believed his own position. A. E. Housman, who called him "the greatest scholar that England or perhaps that Europe ever bred" nevertheless criticised his poetic sensibility severely: "we are not all so easily found out as Bentley, because we have not Bentley's intrepid candour. There is a sort of savage nobility about his firm reliance on his own bad taste". Bentley never published his planned edition of Homer, but some of his manuscript and marginal notes are held by Trinity College. Their chief importance is in his attempt to restore the metre by the insertion of the lost digamma.
Қарым-қатынастар және жеке өмірі
Британ энциклопедиясының он бірінші басылымындағы оның өмірбаянының анонимді авторының сөзінше, Бентли өзіне сенімді және кеңтартынкы болған, бұл кейбір адамдарды жақтырмаушылыққа ұшыратқан. Алайда, Бентлидің өмірбаянын жазған Джеймс Генри Монк, оны (1830 жылғы алғашқы басылымында) жасаған жоқ қылмыспен айыптады. Бентлиге деген сезімдер әр түрлі болды – құрмет пен жек көрудің арасында.
According to the anonymous author of his biography in the Encyclopaedia Britannica Eleventh Edition, Bentley was self assertive and presumptuous, which alienated some people. But, James Henry Monk, Bentley's biographer, charged him (in his first edition, 1830) with an indecorum of which he was not guilty. Bentley seemed to inspire mixed feelings of admiration and repugnance.
Неке және отбасы
1701 жылы Бентли Джоаннаға (1740 жылы қайтыс болды) үйленді, ол Ханттингдонширдегі Брэмптонның 2-ші баронеті сэр Джон Бернардтың қызы еді. Олардың үш баласы болды: эксцентрик, драматург және суретші Ричард (1708–1782) және екі қызы. Олардың қызы Джоанна 1728 жылы Питерборо епископы Ричард Камберлендтің немересі, ал кейіннен Ирландия шіркеуінің епископы болған Денисон Камберлендке тұрмысқа шықты. Олардың ұлы Ричард Камберленд мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеп, сонымен қатар көбік драматург ретінде өркендеді.
In 1701, Bentley married Joanna (died 1740), daughter of Sir John Bernard, 2nd Baronet of Brampton, Huntingdonshire. They had three children together: Richard (1708–1782), an eccentric, playwright and artist, and two daughters. Their daughter Johanna married Denison Cumberland in 1728, a grandson of Richard Cumberland the bishop of Peterborough, and himself later a bishop of the Church of Ireland. Their son Richard Cumberland developed as a prolific dramatist while earning his living as a civil servant.
Кейінгі өмірі
Қартайған шағында Бентли кітап оқуды жалғастырды және достарымен, сондай-ақ өркендеп келе жатқан бірнеше ғалымдармен – Джеремия Маркленд, Джон Тейлор және оның жүректері Ричард пен Томас Бентлилермен бірге классикалық тақырыптарды талқылаудан ләззат алды. Ол 1742 жылдың 14 шілдесінде 80 жасында плевриттен қайтыс болды.
In old age, Bentley continued to read and enjoyed the society of his friends and of several rising scholars, including Jeremiah Markland, John Taylor, and his nephews Richard and Thomas Bentley, with whom he discussed classical subjects. He died of pleurisy on 14 July 1742, at the age of 80.
Мұрасы мен құрметтері
Бентли өзінің мүлкіне шамамен 5000 фунт стерлинг қалдырды (бұл 2010 жылы шамамен 500 000 фунт стерлингке тең сатып алу қабілетіне ие болар еді). Ол Афон тауынан әкелген бірнеше грек қолжазбаларын Тринити колледжінің кітапханасына, ал қалған кітаптары мен қағаздарын өзінің жүрек туысы Ричард Бентлиге мұра етті. 1786 жылы қайтыс болғаннан кейін, кіші Бентли қағаздарды Тринити колледжінің кітапханасына тапсырды. Британ мұражайы ақырында кітаптарды сатып алды, олардың көпшілігі құнды қолжазба түсіндірмелермен жазылған, және оларды өз коллекциясында сақтайды. Бентли бүгінге дейін Спэлдинг грамматикалық мектебінде құрметпен еске алынады, ол бір кезде мектеп директоры болған. Оқушылардың жіктелетін 6 үйдің бірі оның есімімен аталады, ал оқушылар галстуктерінде және спорттық киімдерінде көк түс тағады. Сонымен қатар, мектеп жыл сайын «Бентлиан» атты журнал шығарады, ол да оның құрметіне аталған. «Британ энциклопедиясының» он бірінші басылымындағы оның өмірбаянының анонимді авторының айтуынша, Бентли классикалық білімнің ұлы тұлғаларымен теңестірілген алғашқы ағылшын болды. Одан бұрын Джон Селден және, шектеулі салаларда Томас Гаткер мен Джон Пирсон ғана болды. Бентли сын өнерінің жаңа дәуірін ашты. Ол жаңа бағытты көрсетті. Оның кезінде сын өнері толыққанды дамыды. Ғалымдар бұрын ұсыныстар мен болжамдар айтқанда, Бентли білімнің барлық материалдарына шексіз билік етіп, нақты шешімдер қабылдады. Якоб Мэхли (1828–1902). Қазіргі неміс филология мектебі оның генийін мойындады. Бунсен Бентлиді «тарихи филологияның негізін қалаушы» деп атады. Якоб Бернейс оның «Тристия» кітабына енгізген түзетулері туралы: «Бұрын тіпті ең күшті ғалымдардың күшіне де бағынбаған бұрмалаулар осы британдық Самсонының саусақтарының тиюімен жойылды» деді. Бентли ХVІІІ ғасырдағы ағылшын эллинистер мектебін құруға үлкен үлес қосты, оның ішінде Ричард Доуз, Еремия Маркленд, Джон Тейлор, Джонатан Туп, Томас Тирвитт, Ричард Порсон, Питер Пол Добри, Томас Кид және Джеймс Генри Монк сияқты ғалымдар бар. Бұл кезеңдегі голланд мектебінің өз дәстүрі болғанымен, оған Бентлидің де ықпалы тиді. Оның Тиберий Хемстерхусқа жазған хаттары соңғысын Бентлидің ең адал жақтастарының біріне айналдырды. Бентли келешек ғалымдар буынына шабыт берді. Өзіндік білім алған ол өзінің жеке тәртібін жасады, бірақ сол кездегі ағылшын білім орталықтары оның күшін өлшеуге немесе ерекшеліктерін тексеруге батыл болған жоқ. Ол Фаларис дауында академиялық қарсыластарын жеңді. Александр Поуптың (оған «Дунциада» кітабында орын берілді), Джон Арбутноттың және басқалардың шабуылдары оның еңбегін бағалай алмауын көрсетті, өйткені олар мәтіндік сынды педанттық деп есептеді. Оның классикалық пікірталастары Джонатан Свифттің «Кітаптар шайқасы» атты еңбегін де тудырды. Университетте жастарға білім беру немесе діни дау-дамайлар басты орын алған жерде Бентли бірегей болды. Оның білімі мен жаңа көзқарастары 1700 жылға дейін қалыптасқан сияқты. Осы кезеңнен кейін ол аз ақша жинап, баспаға шығаруға көбінесе тырысты. Алайда А. Э. Хаусман «Манилий» (1739) басылымын Бентлидің ең ұлы еңбегі деп санайды.
Bentley left about £5,000 in his estate (which would have the buying power of nearly £500,000 in 2010). He bequeathed a few Greek manuscripts, brought from Mount Athos, to the Trinity College library and the remainder of his books and papers to his nephew Richard Bentley, a fellow of Trinity. At his own death in 1786, the younger Bentley left the papers to the Trinity College library. The British Museum eventually purchased the books, many of which had valuable manuscript notes, and holds them in its collection. Bentley is honoured to this day at Spalding Grammar School, where he was once headmaster. One of the 6 houses that students are sorted into is named Bentley after him, with the students wearing the colour blue on their ties and on sporting items. Furthermore, the school releases an annual magazine named the Bentlian, also named after him. According to the anonymous author of his biography in the Encyclopaedia Britannica Eleventh Edition, Bentley was the first Englishman to be ranked with the great heroes of classical learning. Before him there were only John Selden, and, in a more restricted field, Thomas Gataker and John Pearson. Bentley inaugurated a new era of the art of criticism. He opened a new path. With him criticism attained its majority. Where scholars had hitherto offered suggestions and conjectures, Bentley, with unlimited control over the whole material of learning, gave decisions|Jacob Mähly (1828–1902). The modern German school of philology recognised his genius. Bunsen wrote that Bentley "was the founder of historical philology." Jakob Bernays says of his corrections of the Tristia, "corruptions which had hitherto defied every attempt even of the mightiest, were removed by a touch of the fingers of this British Samson". Bentley was credited with creating the English school of Hellenists, by which the 18th century was distinguished, including scholars such as Richard Dawes, Jeremiah Markland, John Taylor, Jonathan Toup, Thomas Tyrwhitt, Richard Porson, Peter Paul Dobree, Thomas Kidd and James Henry Monk. Although the Dutch school of the period had its own tradition, it was also influenced by Bentley. His letters to Tiberius Hemsterhuis on his edition of Julius Pollux made the latter one of Bentley's most devoted admirers. Bentley inspired a following generation of scholars. Self taught, he created his own discipline; but no contemporary English guild of learning could measure his power or check his eccentricities. He defeated his academic adversaries in the Phalaris controversy. The attacks by Alexander Pope (he was assigned a niche in The Dunciad), John Arbuthnot and others demonstrated their inability to appreciate his work, as they considered textual criticism as pedantry. His classical controversies also called forth Jonathan Swift's Battle of the Books. In a university where the instruction of youth or the religious controversy of the day was the chief occupation, Bentley was unique. His learning and original views seem to have been developed before 1700. After this period, he acquired little and made only spasmodic efforts to publish. However A. E. Housman believed that the edition of Manilius (1739) was Bentley's greatest work.
Майор
Ричард Бентлидің еңбектері, Александр Дайс жинаған, 1836 ж. 1–2 томдары. Фаларис, Темистокл, Сократ, Еврипидтің хаттары және Эзоптың жырлары туралы диссертациялар; сондай-ақ, «Epistola ad Joannem Millium». 3-том. Бойль лекциясында айтылған уағыздар; еркін ойлау туралы сөздерге пікірлер; грек жазбасының басылымына қатысты ұсыныстар.
Works of Richard Bentley, collected by Alexander Dyce, 1836. v. 1–2. Dissertations upon the epistles of Phalaris, Themistocles, Socrates, Euripides, and upon the fables of Aesop; also, Epistola ad Joannem Millium – v. 3. Sermons preached at Boyle's lecture; remarks upon a discourse of free thinking; proposals for an edition of the Greek testament.