АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Индиана» линкор кемесі
USS Indiana (BB-1)
USS Indiana – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің алғашқы қуатты кемесі. 1890 ж. құрылысы басталған, қару-жарағы мен қорғанысы күшті, Испан-американ соғысына қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз флотының линкоры
Battleship of the United States Navy
USS Indiana – өзінің класының жетекші кемесі және сол кездегі шетелдік линкорлармен салыстыруға болатын АҚШ Әскери-теңіз флотындағы алғашқы линкор. 1890 жылы бекітіліп, бес жылдан кейін қолданысқа енгізілген. Ол ауыр броня және қару-жарақпен жабдықталған, бірақ салыстырмалы түрде кішкентай кеме болды. Сондай-ақ, кемеде аралық артиллерияны пайдалануға алғашқы қадам жасалды. Ол жағалау қорғанысы үшін жобаланған, нәтижесінде, оның палубалары ашық теңіздегі жоғары толқындардан қорғалмаған. "Индиана" 1898 жылғы испан-американ соғысында Солтүстік Атлантика эскадрильясының құрамында қызмет етті. Ол Сантьяго-де-Куба қамалдарының блокадасына және Сантьяго-де-Куба шайқасына қатысты, ол испан флоты блокададан шығуға тырысқан кезде болды. Қашып бара жатқан испан крейсерлерін ұстауға қатыса алмаса да, испан эсминдері "Плутон" мен "Фурорды" жоюға жартылай жауапты болды. Соғыстан кейін ол жылдам ескірді – бірнеше жаңартуларға қарамастан – және көп бөлігін оқу кемесі ретінде немесе резервтік флотта өткізді, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде оқ-дәрі жасақтарын даярлауға арналған оқу кемесі ретінде соңғы қызметін атқарды. 1919 жылдың қаңтарында үшінші және соңғы рет қызметтен босатылды, ал көп ұзамай "Индиана" атауын қайта пайдалану үшін 1-ші жағалау линкоры ретінде қайта жіктелді. 1920 жылы әуе шабуылының сынақтарында нысана ретінде суға батырылды, ал оның корпусы 1924 жылы металл тескілеріне сатылды.
USS Indiana was the lead ship of her class and the first battleship in the United States Navy comparable to foreign battleships of the time. Authorized in 1890 and commissioned five years later, she was a small battleship, though with heavy armor and ordnance. The ship also pioneered the use of an intermediate battery. She was designed for coastal defense and as a result, her decks were not safe from high waves on the open ocean. Indiana served in the Spanish–American War (1898) as part of the North Atlantic Squadron. She took part in both the blockade of Santiago de Cuba and the Battle of Santiago de Cuba, which occurred when the Spanish fleet attempted to break through the blockade. Although unable to join the chase of the escaping Spanish cruisers, she was partly responsible for the destruction of the Spanish destroyers Plutón and Furor. After the war, she quickly became obsolete—despite several modernizations—and spent most of her time in commission as a training ship or in the reserve fleet, with her last commission during World War I as a training ship for gun crews. She was decommissioned for the third and final time in January 1919 and was shortly after reclassified Coast Battleship Number 1 so that the name Indiana could be reused. She was sunk in shallow water as a target in aerial bombing tests in 1920, and her hull was sold for scrap in 1924.
Дизайн
Индиана 1889 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері саясаты шеңберінде жасалған, қысқа қашықтықтағы линкордың өңделген жобасынан салынды. Алғашқы жоба 33 жауынгерлік кеме мен 167 кіші кеме құруды көздеген болатын. АҚШ Конгресі бұл жоспарды АҚШ-тың оқшаулану саясатын тоқтатуға бағытталған әрекет деп салып, мақұлдамады. Бірақ бір жыл өткен соң, АҚШ Өкілдер палатасы үш жағалау қорғау линкорына қаржы бөлуге келісім берді, олар Индиана және оның туыс кемелері – Массачусетс және Орегон болды. «Жағалау қорғау» деген белгілеме Индиананың орташа төзімділігіне, салыстырмалы түрде кішкентай сыйымдылығына және теңізге шығу мүмкіндігін шектейтін төмен бортына көрініс берді. Кемелер қызметте көңілі толмады, себебі олар аяқталған кезде тым ауыр болды, төмен борты теңіздегі операцияларды қиындатты және басқаруы қиын болды. Конвейдің «Әлемдегі барлық соғыс кемелері» кітабында оның жобасы «өте шектеулі сыйымдылықта тым көп нәрсені жасауға тырысу» деп сипатталған. Дегенмен, олар американдық флоттың алғашқы заманауи линкорлары болды. Индиананың жалпы ұзындығы 107 метр, ені 21,03 метр, сусыру тереңдігі 7,32 метрді құрады. Кеме екі білікпен жұмыс істейтін үш кеңейімді бу машинасымен және төрт көмірмен қыздырылатын қазандықтармен жабдықталды, ең жоғары жылдамдығы 10 м/с болды. Оның экипажында 32 офицер және 441 сарбаз болды, ал барлық офицерлер мен сарбаздардың саны 586-636 адамды құрады. Кемедегі негізгі қару-жараққа екі екі мұнаралы қондырғыда орналасқан төрт 35 калибрлі зеңбірек кірді, біреуі алдыңғы, екіншісі артқы жағында. Екінші қару-жараққа төрт екі қанатты мұнарада орналасқан сегіз 35 калибрлі зеңбірек кірді. Бұларға кеме ортасында орналасқан каскадты батареядағы алты 40 калибрлі зеңбірек көмектесті. Жақын қашықтықтағы қорғаныс үшін торпедалық катерлерге қарсы, ол жеке орнатылған жиырма алты фунттық және алты бір фунттық зеңбіректермен жабдықталды. Сол кездегі капиталдық кемелерге тән болғандай, Индианада су үстінде орналасқан торпедалық түтіктер болды, бірақ олардың саны белгісіз. Конвейдің мәліметінше, ол алты түтікпен жабдықталған, бірақ теңіз тарихшысы Норман Фридман жеті түтікпен тапсырыс берілген, бірақ бес түтікпен аяқталғанын айтады. Индиананың негізгі броньды белдеуі журналдар мен машиналық бөлімдердің үстінде қалыңдығы болды және мұрын және корма бөліктерінде қалыңдыққа дейін азайтылды. Басты батарея мұнараларының қабырғалары қалыңдығы болды, ал тіреу барбеттерінің ашық жағындағы бронь плиталарының қалыңдығы да сондай болды. 8 дюймдік мұнаралардың бронь плитасы 6 дюймдік болды, ал каскадты батареяның басқару мұнарасының қабырғалары қалыңдығы болды. Басқару мұнарасының қабырғалары қалыңдығы болды.
Indiana was constructed from a modified version of a design drawn up by a US Navy policy board in 1889 for a short range battleship. The original design was part of an ambitious naval construction plan to build 33 battleships and 167 smaller ships. The United States Congress saw the plan as an attempt to end the U. S. policy of isolationism and did not approve it, but a year later, the United States House of Representatives approved funding for three coast defense battleships, which would become Indiana and her sister ships Massachusetts and Oregon. The "coast defense" designation was reflected in Indianas moderate endurance, relatively small displacement and low freeboard, which limited seagoing capability. The ships proved to be disappointments in service, as they were badly overweight upon completion, their low freeboard hampered operations at sea, and they handled poorly. Conway's All the World's Fighting Ships describes her design as "attempting too much on a very limited displacement." They were nevertheless the first modern battleships for the American fleet. Indiana was 351 feet (107 m) long overall and had a beam of 21.03 m and a draft of 7.32 m. She displaced as designed and up to at full load. The ship was powered by two shaft triple expansion steam engines rated at and four coal fired fire tube boilers, generating a top speed of She had a cruising radius of at a speed of As built, she was fitted with a heavy military mast, which was later supplemented by a stern cage mast in 1910–1911. She had a crew of 32 officers and 441 enlisted men, which increased to a total of 586–636 officers and enlisted. The ship was armed with a main battery of four /35 caliber guns in two twin gun turrets on the centerline, one forward and aft. The secondary battery consisted of eight /35 cal. guns, which were placed in four twin wing turrets. These were supported by a battery of six /40 cal. guns in a casemate battery amidships. For close range defense against torpedo boats, she carried twenty 6 pounder guns and six 1 pounder guns in individual mounts. As was standard for capital ships of the period, Indiana carried torpedo tubes in above water mounts, though the number is unclear. According to Conway's, she was fitted with six tubes, though the naval historian Norman Friedman states she was ordered with seven but completed with five. Indianas main armored belt was thick over the magazines and the machinery spaces and was reduced to at the bow and stern. The main battery gun turrets had thick sides, and the supporting barbettes had the same thickness of armor plate on their exposed sides. The 8 in turrets had 6 in of armor plating, and the casemate battery had The conning tower had thick sides.