АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Айова» броненосецінің тарихы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің пре-дредноут броненосец кемесі

USS Iowa – 1890-шы жылдардың ортасында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған пре-дредноут броненосец. Кеме бұрынғы кемелерге қарағанда айтарлықтай жақсартылып, олардың көптеген кемшіліктері түзетілді. Ең маңызды жақсартулардың бірі – кемедегі жоғары теңізге лайықтылығы, оның үлкен борты мен қару-жарақтың тиімді орналасуының арқасында. Iowa ашық теңізде жұмыс істеу үшін жобаланған, және осы себепті борты көбейтілді. Ол екі екімұнаралы төрт зеңбірек батареясымен, сондай-ақ сегіз зеңбірек қосалқы батареясымен қаруланды. 1897 жылдың маусымында қызметке кіргеннен кейін Iowa Атлант мұхитында оқу операцияларын жүргізді, ал 1898 жылдың басында Кариб теңізіне көшті. АҚШ пен Испания арасында Куба мәселесі бойынша шиеленіс күшейіп, Испан-Америка соғысына әкелді. Кеме Сан-Хуанды (Пуэрто-Рико) бомбалауға қатысты, содан кейін соғыс кезінде Кубаны блокадалауға қатысты. Сантьяго-де-Кубадан испандық крейсерлер эскадрильясы табылғаннан кейін, ол олардың қашуын болдырмау үшін портында күзет тұрды. 3 шілдеде Сантьяго-де-Куба шайқасында Iowa испандық төрт крейсердің үшеуін жоюға көмектесті. Соғыстан кейін Iowa келесі бірнеше жыл бойы реттік оқу жаттығуларын өткізді, 1898 жылдан 1902 жылға дейін Тынық мұхиты эскадрильясында, 1904 жылға дейін Оңтүстік Атлант мұхиты эскадрильясында және 1906 жылға дейін Солтүстік Атлант мұхиты эскадрильясында қызмет етті. Кейін бұл екі эскадрилья бірігіп Атлант флотын құрады. Iowa 1908-1910 жылдары модернизацияланды, содан кейін АҚШ Әскери-теңіз академиясының курсанттары мен теңізшілерді даярлау үшін оқу кемесі ретінде пайдаланылды. 1913 жылы қызметтен шығарылып, 1914 жылы толықтай демобилизацияланды. 1917 жылдың сәуір айында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін қайтадан қолданысқа енгізілді, бастапқыда кемелерді қабылдау үшін, содан кейін оқу және күзет кемесі ретінде қызмет етті. 1919 жылы қайтадан демобилизацияланды, «Жағалау броненосеці №4» деп аталды және радиомен басқарылатын мақсаттық кемеге айналдырылды. 1921 жылы Вирджиния мүйісінің жанында бомбалау тәжірибелерінде қолданылды, ал 1923 жылдың наурыз айында Панама жағалауында «Миссисипи» броненосецімен «Флоттік мәселе I» аясында батырылды.

USS Iowa was a pre dreadnought battleship built for the United States Navy in the mid 1890s. The ship was a marked improvement over the previous s, correcting many of the defects in the design of those vessels. Among the most important improvements were significantly better seaworthiness owing to her greater freeboard and a more efficient arrangement of the armament. Iowa was designed to operate on the high seas, which had been the impetus to increase the freeboard. She was armed with a battery of four guns in two twin gun turrets, supported by a secondary battery of eight guns. Upon entering service in June 1897, Iowa conducted training operations in the Atlantic Ocean before moving to the Caribbean in early 1898 as tensions between the United States and Spain over Cuba grew, leading to the Spanish–American War. The ship took part in the bombardment of San Juan, Puerto Rico, and then participated in the blockade of Cuba during the war, and after the Spanish cruiser squadron was found in Santiago de Cuba, she patrolled off the harbor to block their escape. In the Battle of Santiago de Cuba on 3 July, Iowa assisted in the destruction of three of the four Spanish cruisers. After the war, Iowa spent the next several years conducting routine training exercises, serving with the Pacific Squadron from 1898 to 1902, the South Atlantic Squadron until 1904, and the North Atlantic Squadron until 1906, when the latter two units were merged to form the Atlantic Fleet. Iowa was modernized between 1908 and 1910; she thereafter served as a training ship for naval cadets from the United States Naval Academy and for naval militia crews. Removed from service in 1913 and decommissioned in 1914, she was reactivated after the United States entered World War I in April 1917, initially serving as a receiving ship and then as a training vessel and guard ship. She was decommissioned again in 1919, renamed Coast Battleship No. 4, and converted into a radio controlled target ship. She was used in bombing experiments off the Virginia Capes in 1921 before being sunk as part of Fleet Problem I off the coast of Panama in March 1923 by the battleship Mississippi.

Дизайн

1880-ші жылдардың басында АҚШ Әскери-теңіз күштері жағалау қорғау мәселесімен айналыса бастады; сол кезде АҚШ-тағы оқшауланғандық көзқарас күшті болды және теңіз стратегиясы негізінен саудаға шабуыл жасауға бағытталған. «Техас» және «Мэн» бронекемелерін салғаннан кейін, 1887 жылы әскери-теңіз күштері қосымша кемелерді салуға қаржы сұрады және келесі жылы бір кемеге рұқсат берілді. Кеме құрылысы туралы келіспеушіліктер құрылысты кешіктірді және 1890 жылдың қаңтарында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Бенджамин Ф. Трейси Саясат кеңесін шақырды. Трейси американдық теңіз күшін шетелге жеткізе алатын теңіз шайқас кемелерін салуды қалаған, бірақ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Конгресінің көп бөлігі жағалау қорғауға арналған кемелерді жөн санады. Кеңес Еуропа мен Солтүстік Америка арасындағы қашықтық еуропалық теңіз шабуылдарына кедергі келтіретінін, бірақ британдық Корольдік теңіз күштерінің күші және болашақ саяси өзгерістер американдық күшті шайқас флотын құруды қажет ететінін қорытындылады. Саясат кеңесі сегіз бірінші сыныптық линкор, он екінші сыныптық линкор және бес үшінші сыныптық кемеден тұратын флот құруды ұсынды. Флотқа АҚШ-тың шығыс жағалауын қорғау міндеті жүктелді, бұл Кариб теңізіне дейін оңтүстікке қарай жететін операциялық аумақты талап етті, өйткені Кеңес кез келген қарсы күштің АҚШ-қа қарсы тиімді әрекет ету үшін ондағы алдыңғы базаларды басып алуы керек деп шешті. «Мэн», «Техас» және «Нью-Йорк» бронекрейсері бұл үш санатқа кіретін, сондықтан Кеңестің ұсыныстарын орындау үшін үлкен және қуатты кемелер салу қажет болды. Конгресс Кеңестің қорытындыларына наразы болғанына қарамастан, 1890 жылдың сәуір айында бірінші сыныпты үш линкорды қаржыландыруға келісім берді, олар S болып белгіленді. Бұл жергілікті, жағалауды қорғауға арналған төменгі бортты кемелер еді. Олар аяқталған кезде салмағынан асып кетті, нәтижесінде ауыр проблемалар туды, соның ішінде кеме толық жүктелген кезде толығымен суға батып кеткен белдеулік броня, шамадан тыс суды тасымалдауға бейімділік және нашар басқару мүмкіндіктері. 1890 жылдың соңында Конгресс бақылауындағы өзгерістер келесі кемеге рұқсат беруді 1892 жылдың 19 шілдесіне дейін кешіктірді, ол кезде «теңіз жағалауындағы шайқас кемесі» үшін қаражат бөлінді. Кеменің суыруы шамамен 400 м2 болуы керек еді. Саясат кеңесі бастапқы жоспарында теңіз кемесінің бронясын үлкен қашықтыққа алмастыруды көздеген, бірақ кеменің дизайнына жауапты Құрылыс және жөндеу бюросы отын сақтау үшін қару-жарақты азайтуға шешім қабылдады. «Индиана» класындағы негізгі батарея пулеметпен ауыстырылатын болады, ал кейбір қосалқы пулеметтер жылдам атуға арналған тез ату пулеметтерімен ауыстырылатын болады. Сондай-ақ, құрама броняға қарағанда әлдеқайда тиімді Харви бронясын қабылдау арқылы салмақ үнемделеді; осылайша, қорғаныс деңгейіне жету үшін жұқа белдеу қолданылуы мүмкін. Жаңа кемені ұзақ қашықтыққа жіберу үшін көмірді сақтаудың артуынан басқа да өзгерістерді қажет етті. Кеме ашық теңізде жұмыс істеуі керек болғандықтан, теңізге жарамдылығын жақсарту қажет болды. Бұл үшін үлкен борт қажет болды, сондықтан «Айова» деп аталатын кемеге кеме басына қарай созылатын жоғары палуба берілді. Оның құрамында «Индианадан» гөрі ұзындығы мен суыруы көп болды. Сонымен қатар, 8 дюймдік ауыр пулемет мұнаралары кеме ортасына жақын орналастырылды, бұл кеменің ұштарына салмақты азайтып, теңізде жақсырақ жүзуге ықпал етті. Сонымен қатар, 8 және 12 дюймдік пулеметтер арасындағы жарылыс кедергісін азайтады.

In the early 1880s, the United States Navy began to grapple with the question of coastal defense; the United States at that time had a significant isolationist streak and naval strategy had historically been grounded in commerce raiding. After building the interim armored vessels Texas and Maine, the navy requested funding for additional ships in 1887, and one vessel was authorized for the following year. Conflicting ideas about the vessel that would be built delayed construction and led the Secretary of the Navy, Benjamin F. Tracy, to convene a Policy Board in January 1890. Tracy wanted to build sea going battleships that could project American naval power overseas, though significant elements in the Navy and the United States Congress preferred shallow draft coastal defense ships. The Board concluded that the distance between Europe and North America would hamper European naval attacks, but the power of the British Royal Navy and the possibility of future political developments warranted the construction of a powerful American battle fleet. The Policy Board issued a call for a fleet that would consist of eight first class battleships, ten slightly smaller second class battleships, and five third class ships, along with substantial numbers of lesser craft to support them. The fleet would be tasked with defending the East Coast of the United States, which required an operational range that could cover as far south as the Caribbean Sea, as the Board had determined that any hostile power would need to seize advance bases there to effectively operate against the United States. The three vessels already authorized—Maine, Texas, and what became the armored cruiser New York fit in the third category, so larger and more powerful vessels would have to be built to meet the Board's recommendations. Congress, dismayed by the Board's conclusions, nevertheless approved funding for three of the first class battleships in April 1890, which became the s. These were low freeboard vessels intended for local, coastal defense. They were badly overweight when completed, and as a result suffered from serious problems, including belt armor that was fully submerged when the ships were fully loaded, a tendency to ship excessive amounts of water, and poor handling characteristics. Changes in the control of Congress in late 1890 led to delays for the next ship to be authorized until 19 July 1892, when funds were allocated for a "seagoing coastline battleship". The vessel was to be built with a displacement of around
The Policy Board had intended in its original plan that the seagoing ship would trade armor for greater range, but the Bureau of Construction and Repair, responsible for the design of the vessel, decided to reduce the gun armament compared to the Indianas to free up displacement for greater fuel storage. The main battery of the Indiana class would be replaced with guns, while some of the secondary guns would be replaced with faster firing quick firing guns. Weight would also be saved by the adoption of Harvey armor, which was significantly more effective than compound armor; a thinner belt could thus be used to achieve the same level of protection. The intention to use the new ship for long range deployments required other changes, in addition to increased coal storage. Since the vessel would necessarily have to operate on the high seas, seaworthiness would have to be improved. This required a greater freeboard, so the ship that was to become Iowa was given a raised forecastle deck that extended from the bow to amidships. The hull was lengthened and displaced more than the Indianas. In addition, the heavy 8 inch gun turrets were moved closer together amidships, which reduced the amount of weight toward the ends of the ship, also contributing to improved sea keeping. The arrangement also reduced blast interference between the 8 inch and the 12 inch guns.

Жалпы сипаттамалары мен машиналары

Айованың су сызығындағы ұзындығы 360 фут (110 м), ал жалпы ұзындығы 362 фут (110 м) болды. Оның ені 72 фут (22 м) және орташа суға бату тереңдігі 24 фут (7 м) құрады. Метацентрлік биіктігі 4,01 фут (1 м), ал тұрақтандыру иілімі 2,23 фут (1 м) болды. Ол жобаланған күйінде және толық жүктемеде дейін суырып алатын. Басқару бір рульмен жүзеге асырылды; ол сағатына жылдамдықпен жүзгенде 180 градусқа бұрыла алды, ал сағатына жылдамдықпен жүзгенде бұрылу 180 градусқа дейін азайды. Оның корпусы үй-үй пішіндес болды, американдық соғыс кемесі осылай жасалған жалғыз жағдай еді. Ол кезеңдегі капиталдық кемелердің дәстүрлі ерекшелігі болған тарандалған мұрынмен жабдықталды. Оның борттары «Индианаларға» қарағанда әлдеқайда жоғары болды, бұл оған теңізде жақсырақ сақталу қасиеттерін берді. Ол алдыңғы басқару мұнарасының үстіне орнатылған, жауынгерлік платформалары бар бір ауыр әскери мачтамен толықтырылды. Кемеде тасымалданған қайықтарды жүктеу үшін корма тұмсығының жанына үлкен дерик орнатылды. Оның экипажында 36 офицер және 540 сарбаз болды. Кеменің қозғалтқышы екі 3 цилиндрлі, тік үш есе кеңейтілген бу машинасынан тұрды, олардың әрқайсысы бұрандалы винтті итергішті қозғалтты. Буды бес көмірмен жағатын оттық түтік қазандықтары қамтамасыз етті; үш қазандық екі ұшты, ал қалған екеуі бір ұшты болды. Қазандықтар буды шығарды; олар қазандықтарға су тартуды жақсарту үшін екі өте биік түтікшеге құйылды. «Индиана» класы сияқты, «Айова» да мәжбүрлі тартуға бейімделген, сондай-ақ қазандық бөлмелерінен күлді шығаруға арналған механикалық көтергіштері болды. Қозғалтқыш жүйесінің қуаты ең жоғары жылдамдыққа дейін жеткізуге мүмкіндік берді, бірақ жылдамдық сынақтары кезінде ол және ең жоғары жылдамдыққа жетті. Көмір сақтау көлемі дейін болды. Сағатына 10 теңіз шақырымы жылдамдықпен ол сағатына дейін жүзе алатын.

Қару-жарақ

Айованың негізгі батареясы төрт /35 калибрлі қарудан тұратын, екі екімұнаралы орналымнан құралған, олар орталық сызық бойында орналасқан, біреуі суперқұрылымның алдында, екіншісі арт жағында. Құрылған қарулар Mark II типі болды және эллипстік Mark III мұнараларына орналастырылды. Оқтарды бағыттау гидравликалық түрде жүзеге асырылды, бірақ көтерілуі тек қолмен басқарылды. Қару орналымдары 14 градусқа дейін көтерілуге және -5 градусқа дейін төмендеуге мүмкіндік берді; қаруларды қайта жүктеу үшін оларды 3 градусқа көтеру қажет болды. Оқ-дәрілерді және ұнтақ зарядтарын қоймалардан алып келетін оқ-дәрі көтеру құрылғылары да гидравликалық түрде жұмыс істеді. Қарулар қоңыр ұнтақпен зарядталған снарядтарды атты. Оқтың бастапқы жылдамдығы болды, ал снарядтың ұшындағы тетіктің өткірлігі жұмсақ болатқа дейін жете алатын еді; 3 қашықтықта оның өткірлігі дейін төмендеді. Орташа атыс жылдамдығы минутына бір оқ болды, бірақ жақсы жаттығудан өткен экипаждар минутына бір оқтан асып түсетін жылдамдыққа қол жеткізе алатын. Негізгі қару-жараққа сегіз /35 калибрлі қарудан тұратын қосалқы батарея қолдау көрсетті, олар төрт екімұнаралы қанатты мұнараларда орналасқан. Екеуі кеменің екі жағында, түтіктермен қатар орналастырылған. 12 дюймдік қарулардың қайта жүктелу уақыты ұзақ болғандықтан, 8 дюймдік қарулар жеңіл броньды жеңе алатын қарулардың санын арттыру үшін қосылды. 8 дюймдік қарулар Mark IV нұсқасы болды, олардың атыс жылдамдығы минутына бір оқ. Олардың оқтың бастапқы жылдамдығы болды және броньды тесіп өтетін снарядтарды атты. Бастапқыда олар қоңыр ұнтақпен жабдықталған, бірақ түтінсіз ұнтақ пайда болғаннан кейін, атыс жылдамдығын жиырма секундқа арттыратын жаңа түтінсіз зарядтар қабылданды. Mark VIII мұнараларына орналастырылған, көтерілу диапазоны -7-ден 13 градусқа дейін, қайта жүктеу 0 градуста бекітілді. Алты /40 калибрлі жылдам ату қарулары қосалқы батареяны толықтырды; олардың жоғары атыс жылдамдығын және жарылғыш снарядтарды пайдаланып, жау кемелерінің броньсыз бөліктеріне зиян келтіруге арналған. Олардың төртеуі кеме қақпасының алдыңғы бөлігіндегі жеке казематтарда, екеуі кеменің тұғырындағы спонсондарда, ал қалған екеуі кеменің ортасында орналастырылған. Қалған екі қару артқы басты мұнараға қарай бағытталған, артқы суперқұрылымдағы ашық қалқандалған орналымдарда орналасқан. Олар оқтың бастапқы жылдамдығымен жарылғыш снарядтарды атты. Торпедалық қайықтардан қорғану үшін кемеде жиырма 6 фунттық Хотчкисс және төрт 1 фунттық қару орналасқан. Бұл қарулар кеменің әртүрлі бөліктеріне, соның ішінде әскери мачтаның жоғарғы бөлігіне, суперқұрылымға және корпустағы спонсондарға орналастырылған. Сондай-ақ, ол 6 мм Ли-Мейви патронымен жабдықталған төрт M1895 Colt–Browning автоматтары бар. Сол дәуірдегі негізгі кемелерге тәндей, Айова корпусындағы су астындағы төрт торпеда түтігі, әр жағында екі-екі торпеда түтігі болды. Бұл "Хауэлл" торпедасын ұшырды, оның қашықтығы және жылдамдығы болды. Олардың жарылғыш бөлігі болды.

Iowa was armed with a main battery of four /35 caliber guns mounted in two twin gun turrets that were mounted on the centerline, one forward and the other aft of the superstructure. The built up guns were the Mark II type, which were placed in elliptical Mark III turrets. The training gear was hydraulically operated, but elevation was hand operated only. The gun mounts allowed elevation to 14 degrees and depression to −5 degrees; to reload the guns, they had to be returned to 3 degrees elevation. The ammunition hoists that retrieved shells and propellant charges from the magazines were also hydraulically operated. The guns fired an shell with a charge of brown powder. Muzzle velocity was , and at the muzzle, the shells could penetrate up to of mild steel; at a range of , their penetration capability fell to The average rate of fire was one shot every five minutes, though fresh, well trained crews could achieve rates as fast as one shot every three minutes. The primary armament was supported by a secondary battery of eight /35 cal guns that were carried in four twin gun wing turrets. Two were placed on either side of the ship, abreast of the funnels. Since the 12 inch guns had a long reloading time, the 8 inch guns were incorporated to increase the number of weapons that could defeat light armor. The 8 inch guns were the Mark IV version, which had a rate of fire of one shot per minute. They had a muzzle velocity of , firing armor piercing shells. They were initially supplied with brown powder charges, but after the advent of smokeless powder, new, smokeless charges were adopted that increased the rate of fire by twenty seconds. Mounted in Mark VIII turrets with a range of elevation from −7 to 13 degrees, reloading was fixed at 0 degrees. Six /40 cal quick firing guns rounded out the secondary battery; these were intended to use their high rate of fire, coupled with high explosive shells to damage unarmored parts of enemy warships. Four of these were placed in individual casemates in the forecastle deck, two in sponsons in the bow and the other two located amidships. The remaining two guns were in open shielded mounts on the aft superstructure, superfiring over the rear main battery turret. They fired a high explosive shell at a muzzle velocity of For defense against torpedo boats, the ship carried a battery of twenty 6 pounder Hotchkiss guns and four 1 pounder guns These guns were dispersed around the ship in a variety of individual mounts, including in the fighting top of the military mast, the superstructure, and in sponsons in the hull. She also carried four M1895 Colt–Browning machine guns chambered in 6mm Lee Navy. As was standard practice for capital ships of the era, Iowa carried four above water, torpedo tubes in her hull, two on each broadside. These launched the Howell torpedo, which had a range of and traveled at a speed of They carried a warhead.

Қару-жарақ

Айова Харви бронежарағымен қорғалған, ол жаңа типтегі өндіріс процесі арқылы жасалған, нәтижесінде дәстүрлі күшті бронежарақтан әлдеқайда мықты болат алынған. Негізгі бронь белдеуінің қалыңдығы орталық бөлігінде 14 дюймды құрады, онда оқ-дәрілер мен қозғалтқыш бөлімдері қорғалған. Ол су сызығынан 0,91 метр жоғары және 1,22 метр төмен созылды, ал корпустың ұзындығы 56,69 метрге дейін жетті. Белдеу төменгі жиегіне қарай тарылды. Белдеудің екі шетінде 12 дюйм қалыңдықтағы бұрыштық қалқандар орналасқан, олар белдеуді негізгі батарея мұнараларының шұңғырларымен жалғастырды. Оның қалың броньлық палубы белдеудің жоғарғы жиегімен бір деңгейде болды. Белдеудің екі шетінде де палуб екі жағынан төмен қарай еңкейді және кеменің мұрты мен кормасын жеңіл қарулардан қорғау үшін сәл қалыңдатылды. Белдеудің үстінде 4 дюймдік зеңбіректерді қорғайтын жерде қалыңдығы жоғары, ал 57 мм және 37 мм зеңбіректерді қорғайтын жерде қалыңдығы төмен болды. Айованың негізгі батареялық мұнаралары жақтарында және 2 дюйм қалыңдықтағы тәждермен қорғалған; мұнаралардың артқы жағы қалың болды, ал үлкен салмақ мұнараны теңдестіру үшін қолданылды. Олардың шұңғырлары да жақтарында 15 дюйм қалыңдыққа ие болды және белдеумен қорғалған жерге дейін азайтылды. Екіншілік мұнаралардың сыртқы жағында 8 дюйм, ал ішкі жағында 8 дюйм броня болды, бұл оларды аз осал етті. Олардың 2 дюймдік шатырлары да болды. Олардың шұңғырлары 8 дюйм қалыңдыққа ие болды. Оның бақылау мұнарасының қабырғалары қалың болды.

Қызмет тарихы

Айова кемесінің қалыбы 1893 жылғы 5 тамызда Филадельфиядағы Уильям Крамп және ұлдары кеме құрылыс компаниясында салынды. Кеменің толық құрылысы 1896 жылғы 28 наурызда суға жіберілді, ал құрастыру жұмыстарын аяқтағаннан кейін, 1897 жылғы 16 маусымда қызметке қабылданып, пайдалануға берілді. Капитан Уильям Т. Сэмпсон кеменің алғашқы командирі болды. Айова 13 шілдеде сынақ сапарына шықты, алдымен 16 шілдеден 11 тамызға дейін Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласына, келесі күні Массачусетс штатына бағыт алды. Одан кейін 14 тамызда Мэн штатының Портленд қаласына аттанды, онда 16-23 тамыз аралығында болды. Келесі күні Мэн штатының Бар-Харбор қаласына жол тартты, онда айдың қалған бөлігін өткізді. Содан кейін оңтүстікке қарай Вирджиния штатына бет бұрып, 12-16 қыркүйек аралығында Хэмптон Роудс, 16-19 қыркүйек аралығында Ньюпорт Ньюс, тағы да 16-19 қыркүйек аралығында Хэмптон Роудс және 27 қыркүйек пен 4 қазан аралығында Йорктаун қалаларында болды. Содан кейін Айова солтүстікке қайтып, 12-14 қазан аралығында Провинштаунға екінші рет сапар жасады, содан кейін Бостон қаласына көшіп, 15-22 қазан аралығында онда қалды. Ол соңғы рет Нью-Йорк штатының Томпкинсвилл портына 24-29 қазан аралығында атырып, Нью-Йорк теңіз базасына жөндеуге кірді, жөндеу жұмыстары 29 қазаннан 5 қаңтарға дейін жалғасты. Құрғақ доктан шыққаннан кейін Айова Вирджинияға қайтып, қаңтар айының ортасына дейін Хэмптон Роудс пен Ньюпорт Ньюс арасында ауысып тұрды, содан кейін Флорида штатының Ки-Уэст қаласына бағыт алды. Содан кейін ол бір жарым ай бойы Кей-Уэст пен батыстағы Драй Тортугас арасында теңіз саяхаты жасады. Осы кезеңде "Мэйн" кемесі Кубаның Гавана қаласында жарылып, суға батып кетті; жарылысқа испандық теңіз минасының қасақана жарылуы кінәлі деп есептелді. Сэмпсон суға батуды тексеру үшін жіберілген тергеу комиссиясының төрағасы болып тағайындалды, сондықтан капитан Робли Д. Эванс 24 наурызда Айованың командирі болып оның орнын басты. Кеме 22 сәуірге дейін Флорида-Кейз аралдарында болды, осы уақытқа дейін испан-американ соғысы басталған болатын.

Испан-Америкалық соғыс

22 сәуірде президент Уильям Маккинли Кубаның батысын блокадаға алды, ал үш күннен кейін Конгресс Испанияға соғыс жариялады, бұл 21 сәуірден бастап кері күшіне енді. Осы уақытқа дейін Сампсон Солтүстік Атлантика эскадрильясының басқаруын қабылдады, оған «Айова» қосылды; ол 22 сәуірден 1 мамырға дейін блокада операциясына қатысып, отынды толықтыру үшін Кей-Уэстке оралды. Сол кезде Сампсонға контр-адмирал Паскуаль Сервера-и-Топете басқаратын төрт бронекрейсер мен үш торпедалық катерден тұратын испан эскадрильясы блокада эскадрильясына шабуыл жасау үшін Атлантиканы кесіп өткені туралы хабарланды; ол 4 мамырда кемелерін оларды іздеу үшін жинады. Сампсонның қолдауында өзінің флагманы «Нью-Йорк», «Айова», «Индиана» және қорғалмаған крейсер «Детройт» болды. Бұл кемелерді көп ұзамай қорғалмаған крейсер «Монтгомери» және мониторлар «Амфитрит» және «Террор», сондай-ақ кейін бронекрейсер «Бруклин» нығайтты. Америкалықтар 12 мамырда Пуэрто-Рико портын қарап шықты, бірақ испандық соғыс кемелерін таппады, сондықтан портты бомбалады, отынды ескі жағалаудағы қамал Кастильо Сан-Фелипе-дель-Мороға бағыттады. «Айова» форттың алдындағы бірнеше өткелде американдық эскадраның басында болды, оны бір рет испан снаряды соқты, үш адам жараланды және кемеге шағын зақым келді. Соңғы 12 дюймдік оқ ату кезінде оның алдыңғы зеңбірінің бірі палуба мен конструкцияның бөліктеріне жарылыс зақымдарын келтірді. «Бруклинде» бір адам қаза тапты, ал басқа кемелерде тағы үш адам жарақат алды, бірақ испандықтардың атысынан ешбір кеме ауыр зақым алмады; американдық оқ ату да тиімді болған жоқ. Сервера Гаванаға барады деп есептеп, Сампсон эскадрильясын сол жаққа алып барды, бірақ жолда испандықтардың Данияның Батыс Үндістанындағы Сент-Томас портында көмір толтырып жатқанын білді. Сампсон оның орнына кемелерін Ки-Уэстке қайтарып, 18 мамырда жетіп келді, ал Сервера келесі күні Сантьяго-де-Кубаға жетті. Сампсон «Айова» штатын Кубаны блокадалауды жүргізген коммодор Винфилд Скотт Шлейдің басқаруындағы «Ұшқыш эскадрильяны» нығайту үшін бөлді. 22 мамырда Сиенфуэгос маңында эскадрильяға қосылды. Сол кезде «Айова», «Техас», «Массачусетс», «Нью-Йорк», «Бруклин», «Марблхед», бірнеше канонерлік қайықтар, көмекші крейсерлер және көмекші кемелерден тұратын «Ұшқыш эскадрилья» келесі аптаны Куба жағалауында Сервера эскадрильясын іздеумен өткізді. 29 мамыр күні таңертең «Марблхед» кемесі испандық «Кристобал Колон» крейсерін Сантьяго-де-Кубаның сыртындағы жолдың жанында байқағанын хабарлады. Америкалық эскадрилья келесі екі күн ішінде портқа жиналды және шайқасқа дайындалды; «Айова» осы кезеңде 30 мамырда теңізде көмір толтырды. Шлей 31 мамыр күні түстен кейін алғашқы шабуыл жасады; ол өзінің флагманы «Массачусетспен» қатар, қорғалған крейсер «Нью-Орлеанспен», содан кейін Сервера кемелерінің алдынан «Айовамен» өтіп, 14:05-те ұзақ қашықтықтан оқ атуды бастады. Американдық снарядтар жетпей қалды және олар біртіндеп отынды ауыстырды, бірақ ешқандай соққы тигізе алмады, бірақ Эванс олардың оқтан зақым келтіргеніне сенетінін атап өтті. Испаниялықтардың қарсы атысы да дәл болмады, екі жақ та 15:10-да атысты тоқтатты, сол кезде американдық кемелер бұзылып кетті. Келесі күні Сампсон оқиға орнына келді және блокаданы басқару үшін «Нью-Йоркке» көтерілді. Сантьяго-де-Кубаға жақындау жағалаудағы артиллерия мен миналармен қорғалды, бұл Сампсонның кемелерін ішкі портқа ауыр зақым келтірмей кіруден сақтады. Бірақ американдық эскадрилья испандықтардың қашып шығуына кедергі жасады. Екі жақ та келесі айды соған байланысты тығырыққа тіреліп өткізді; американдықтар құрлықтағы әскерлер портқа құрлықтан шабуыл жасап, жағалаудағы батареяларды басып алғанша күтуді жөн көрді. Осы кезеңде «Айова» 18-28 маусым аралығында американдық әскерлер басып алған Гуантанамо шығанағына кері шегінді. Ол 1 және 2 шілдеде «Индиана» және «Орегон» соғыс кемесімен бірге жағалаудағы бекіністерді бомбалауға оралды. Шілде айының басында американдық әскерлер Сантьяго-де-Кубаның сыртындағы төбелерге жақындап, Сервераның кемелерін қорғаған жағалау батареяларына қауіп төндіріп, испандық команданы оған қашып шығуға бұйрық беруге итермеледі. Сервера өзінің сәттілікке жету мүмкіндігі бар деп ойламады, өйткені оның кемелерінің жағдайы сол кезде нашар еді және оның кемелерінің экипаждарының көпшілігі нашар оқытылған. Алайда ол бұйрықты орындап, 2 шілдеге қараған түні мина өрісіне жасырын түрде жолды тазарту үшін канонерлік қайық жіберді.

On 22 April, President William McKinley declared a blockade of western Cuba and three days later, Congress declared war on Spain, retroactively effective as of 21 April. Sampson had by this time taken command of the North Atlantic Squadron, which Iowa joined; she took part in the blockade operation from 22 April to 1 May before returning to Key West to replenish fuel. By that time, Sampson had been informed that a Spanish squadron of four armored cruisers and three torpedo boats commanded by Rear Admiral Pascual Cervera y Topete had crossed the Atlantic to attack the blockade squadron; he gathered his ships on 4 May to search for them. Sampson had at his disposal his flagship, New York, Iowa, Indiana, and the unprotected cruiser Detroit, and these ships were soon reinforced by the unprotected cruiser Montgomery and the monitors Amphitrite and Terror, and later the armored cruiser Brooklyn. The Americans searched the harbor at Puerto Rico on 12 May, but found no Spanish warships, and so bombarded the port, focusing their fire on Castillo San Felipe del Morro, an old coastal fortress. Iowa led the American line of battle on several passes in front of the fort, and she was struck once by a Spanish shell that wounded three men and inflicted minor splinter damage to the ship. During her last 12 inch salvo, one of her forward guns inflicted blast damage to the deck and parts of the superstructure. One man was killed aboard Brooklyn and three more were wounded aboard other vessels, but none of the ships was seriously damaged by Spanish fire; American shelling was equally ineffective. Assuming that Cervera was headed for Havana, Sampson took his squadron there, but while en route he learned that the Spanish had been coaling in Saint Thomas in the Danish West Indies. Sampson instead decided to take his ships back to Key West, arriving there on 18 May, while Cervera reached Santiago de Cuba the following day. Sampson detached Iowa to reinforce the Flying Squadron under Commodore Winfield Scott Schley, which was conducting the blockade of Cuba. She joined the squadron off Cienfuegos on 22 May. The Flying Squadron, which by then consisted of Iowa, Texas, the battleship Massachusetts, New York, Brooklyn, the unprotected cruiser Marblehead, and several gunboats, auxiliary cruisers, and supporting vessels, spent the next week patrolling off the coast of Cuba, searching for Cervera's squadron. On the morning of 29 May, lookouts aboard Marblehead reported spotting the Spanish cruiser Spanish cruiser Cristóbal Colón in the roadstead outside Santiago de Cuba. The American squadron converged on the port over the next two days and prepared for action; Iowa coaled at sea on 30 May during this period. Schley made an initial attack on the afternoon of 31 May; he led the line with his flagship Massachusetts, followed by the protected cruiser New Orleans, and then Iowa on a pass in front of Cervera's ships, opening fire at long range at 14:05. The American shells fell short and they gradually shifted their fire, but they failed to score any hits, though Evans noted that he believed they had inflicted splinter damage. Spanish return fire was similarly inaccurate, and both sides had checked fire by 15:10, by which time the American ships had broken off. The next day, Sampson arrived on the scene and boarded New York to take command of the blockade. The approach to Santiago de Cuba was guarded by coastal artillery and mines, which prevented Sampson's ships from breaking into the inner harbor without taking serious damage. But the American squadron was too powerful for the Spanish to attempt to break out. Both sides spent the next month in the resulting stalemate; the Americans preferred to wait until ground forces could attack the port from the land side and seize the coastal batteries. During this period, Iowa withdrew to Guantánamo Bay from 18 to 28 June, which had been seized by American forces by that time. She returned to bombard the coastal fortifications on 1 and 2 July in company with Indiana and the battleship Oregon. By early July, American troops were beginning to approach the hills outside Santiago de Cuba, threatening the coastal batteries that protected Cervera's ships, and prompting the Spanish command to order him to attempt a break out. Cervera did not believe he possessed a significant chance of success, as his ships were in poor condition by that time and most of his ships' crews were poorly trained. He nevertheless complied with the directive and sent a gunboat to surreptitiously clear a path in the minefield on the night of 2 July.

Сантьяго-де-Куба шайқасы

3 шілде күні сағат 08:45-те Сервера өзінің туын көтеріп, «Инфанта Мария Тереза» испан крейсерімен теңізге шықты, одан кейін «Кристобаль Колон», «Виская» және «Альмиране Окендо» испан крейсерлері, сондай-ақ «Плутон» және «Фурор» испан эсминецтері ерді. «Айова» блокадалық бекетінде, сағат 09:15-те таңғы тексеруге шақырылған экипажы күтіп тұрғанда, бу көтеріп тұрды. Испандықтар сағат 09:35-те жол ашты; испандықтардың бақытына орай, «Нью-Йорк» сол кезде орнынан шығып, «Массачусетс» Гуантанамо шығанағында көмірмен жабдықталып жатты. «Айовада» тексеру аяқталғанда, «Бруклин» бақылаушылары Сервераның жақындап келе жатқанын байқап, басқа американдық кемелерді ескерту үшін бір зеңбірегінен оқ атты, олар өз экипаждарын жедел түрде басқа орынға жинады. Испан кемелері батысқа қарай бұзылуға тырысқанда, Сервера американдықтардың қуып жетуін кешіктіру және басқа кемелеріне қашуға уақыт беру үшін «Инфанта Мария Терезамен» бірге «Бруклинге» шабуыл жасады. Испан жағалау батареялары да шайқастың алғашқы кезеңінде атысқа қатысты, бірақ олардың әсері шамалы болды. «Айова», «Бруклин» және «Техас» сағат 09:40 шамасында атыс ашты. «Айова» жылдамдығын арттырып, қазандықтарына бу жіберіп, қашып бара жатқан крейсерлерге жақындады; арақашықтық «Инфанта Мария Терезадан» алыстағанша біртіндеп қысқарды. «Айова» крейсерге кеңінен оқ атты, содан кейін портқа бұрылып, «Вискаяның» бағытын кесіп өтуге тырысты, бірақ испан крейсері маневрден қашу үшін бұрылды. «Айова», дегенмен де, «Кристобаль Колонға» жақындау үшін портқа бұрылып, содан кейін оңға бұрылды. Екі кеме шамамен арақашықтықта болды, сонда «Айованың» барлық зеңбірегі ашылып, оны қалың қара түтінге орады, артиллериялықтарының нысананы табуын қиындатты. «Кристобаль Колон» және «Альмиране Окендо» «Айоваға» қарсы шабуыл жасады, ал кемелердің бірі оны шамамен снаряд деп бағалаған. Ол жарылмады, бірақ корпусының бір жағында үлкен тесік жасады. Крейсерлердің бірінен тағы бір снаряд «Айоваға» тиіп жарылды, салыстырмалы түрде аз зақым келтірді және тез сөндірілген өрт туды. Бірнеше кішкентай снаряд оның жоғарғы бөлігіне, оның ішінде бақылау мұнарасына және түтікшелеріне тиді, бірақ келтірілген зақым аз болды. Осы кезде американдықтардың қатты атысы «Инфанта Мария Терезаны» өртеп жіберді, ал Сервера жарылысқа қаупі бар екенін сезіп, сағат 10:25-те оны жағаға тіреуге бұйрық берді. «Альмиране Окендоның» капитаны бес минуттан кейін ұқсас нұсқау берді, өйткені оның кемесі де қатты өртеніп жатты. «Виская» да көп ұзамай жағаға тірелді, бірақ оның туы желбіреп тұрды, сондықтан «Айова» 10:36-ға дейін оны түсіргенше, кемеге бомбалауды жалғастырды, бұл капитуляцияның белгісі болды. Осы уақытта екі испандық эсминец те американдық соғыс кемелерінен қатты зақым алды. «Индиана» 13 дюймдік снарядпен «Плутонды» екіге бөлді, оны жағаға тіреуге мәжбүр етті, онда ол жарылды. «Фурор» «Айова», «Орегон» және «Индиананың» қосалқы батареяларымен қиратылды, оның экипажы «Глостер» канонерлік қайығына капитуляциялады. «Кристобаль Колон» американдық флоттан біршама уақытқа қашып шықты, бірақ ол да сол күні жағаға тірелді. Сағат 11:00-де «Айова» бес шлюпкасын құлаған крейсерлердің экипаждарын жинап алу үшін түсірді. Құтқарылғандардың арасында «Вискаяның» командирі капитан Антонио Эулетт болды; ол Эванске қылышын тапсыруға тырысты, бірақ ол оны Эулеттке қайтарып берді. Жалпы алғанда, «Айова» 23 офицер мен 248 сарбазды жинады, олардың 32-сі жараланды. Сондай-ақ, оның экипажы әскери құрметпен жерленген бес адамның мәйітін тауып алды. Сонымен қатар, «Айованың» қайықтары америкалық флоттың басқа кемелеріне де адамдарды тасыды. 20 шілдеде, Сантьяго де Кубадағы испан гарнизоны капитуляциялағаннан кейін төрт күн өткен соң, «Айова» қаланың жанында патрульдеу кезінде қазандық апатына ұшырады. Оның қазандықтарының бірінің люгі жарылып, қазандық бөлмесіне қайнаған су құйылды. Экипаж бір шелекке тақтаны қойып, 2-сыныпты оттық Роберт Пенн қазандықты жабу үшін шықты, күйіп қалу қаупі бар еді, кейін ол өз әрекеттері үшін Құрмет медалімен марапатталды.

At 08:45 on 3 July, Cervera sortied with his flag aboard the cruiser Spanish cruiser Infanta Maria Teresa, followed by Cristóbal Colón, Spanish cruiser Vizcaya and Spanish cruiser Almirante Oquendo and the destroyers Spanish destroyer Plutón and Spanish destroyer Furor. Iowa was in her blockade station, steaming at about when her men were called from their quarters for the morning inspection at 09:15. The Spaniards cleared the roadstead at 09:35; luckily for the Spanish, New York was out of position at the time and Massachusetts was replenishing her coal at Guantánamo Bay. Toward the end of inspection aboard Iowa, lookouts aboard Brooklyn spotted Cervera approaching and fired one of her guns to warn the other American ships, which quickly ordered their crews to general quarters. As the Spanish ships attempted to break out to the west, Cervera charged at Brooklyn with Infanta Maria Teresa to delay the American pursuit and give his other ships time to escape. The Spanish coastal batteries also contributed their fire in the first stage of the battle but had little effect. Iowa, Brooklyn, and Texas opened fire at about 09:40 at a range of about Iowa quickly got steam in her boilers up to increase speed to close with the fleeing cruisers; the range fell steadily until she was just away from Infanta Maria Theresa. Iowa fired a broadside at the cruiser and then turned to port to cross the t of Vizcaya, though the Spanish cruiser turned to avoid the maneuver. Iowa nevertheless fired a broadside at a range of before turning to port and then back to starboard to come alongside Cristóbal Colón. The two ships were about apart and Iowas entire battery opened fire, enveloping her in thick black smoke and hampering her gunners' ability to spot targets. Cristóbal Colón and Almirante Oquendo engaged Iowa, and one of the vessels struck her with what was estimated to be a shell. It failed to explode, but still tore a large hole in the side of her hull. A second shell from one of the cruisers struck Iowa and exploded, causing relatively minor damage and starting a fire that was quickly put out. Several small shells struck her upper works, including her bridge and funnels, but the damage inflicted was minimal. By this point in the battle, heavy American gunfire had set Infanta Maria Theresa on fire, and, fearing a magazine explosion, Cervara ordered her run aground at 10:25. Almirante Oquendos captain issued similar instructions five minutes later, as his ship, too, was burning badly. Vizcaya was also forced ashore shortly thereafter, but her flag remained flying, so Iowa continued to bombard the vessel until she hauled it down at 10:36, a sign of surrender. Meanwhile, the two Spanish destroyers had also been badly damaged by the American battleships; Indiana had nearly cut Plutón in half with a 13 inch shell, forcing her to run aground, where she exploded. And Furor had been savaged by Iowas, Oregons, and Indianas secondary batteries, leading her crew to surrender to the gunboat Gloucester. Cristóbal Colón managed to break away from the American fleet for a time, but she also ran aground later in the day. At around 11:00, Iowa lowered five of her cutters to pick up the crews of the wrecked cruisers. Among the men rescued was Captain Antonio Eulate, Vizcayas commander; he attempted to surrender his sword to Evans, but he returned it to Eulate. In total, Iowa picked up 23 officers and 248 enlisted men, of whom 32 were wounded. Her crew also recovered the bodies of five men who were then buried with military honors. In addition, Iowas boats also transferred men to other vessels in the American fleet. On 20 July, four days after the Spanish garrison at Santiago de Cuba surrendered, Iowa suffered a boiler accident while she was patrolling off the city. The manhole gasket on one of her boilers blew out, sending boiling water out into the boiler room. The crew set a board across a bucket and Fireman 2nd Class Robert Penn climbed across to shut off the boiler, risking being badly burned, and he was later awarded the Medal of Honor for his actions.

1898-1904 жылдар

Айова Испания тамыз айында капитуляциялағаннан кейін Куба суларынан шығып, 20 тамызда Нью-Йоркке келді. Капитан Силас Терри 24 қыркүйекте кемеге қолбасшылықты қабылдады, ал 12 қазанда ол АҚШ-тың батыс жағалауына бағыт алды, онда Тынық мұхиты эскадрильясына қосылуы тиіс болды. Келесі жыл оқиғасыз өтті және Айова 1899 жылдың 11 маусымында басталған күрделі жөндеу үшін Пьюгет-Саунд теңіз кемежайына жіберілді. Ол 1900 жылдың 20 желтоқсаны мен 15 қаңтары аралығында Калифорния штатының Сан-Диего қаласында оқу-жаттығуларға қатысты. Жаттығулардың алғашқы күні Айова өзінің Хауэлл торпедаларының бірін жоғалтты, себебі жаттығулық оқ-дәрі ұшырылғаннан кейін бөлініп кеткен болуы мүмкін. 2012 жылдың наурыз айында Теңіз күштерінің Теңіз сүтқоректілері бағдарламасына қатысқан дельфиндер жұбы жаттығулық оқ-дәрісі жоғалған торпеданы тауып алды. Торпеда - Хауэллдің белгілі үш торпедасының бірі. Сан-Диегода болған кезінде ол жағалауға қонушы топтар үшін .30-40 Krag калибрлі 4 Colt Browning және 3 дюймдік 2 пулемет алды. Оқу-жаттығулардан кейін Айова қайта жөндеуден өтті, содан кейін бейбіт уақыттағы оқу-жаттығулар, ату жаттығулары және шығыс Тынық мұхитындағы круиздер жұмысын қайта бастады. Капитан Филип Х. Купер 9 маусымда кемеге қолбасшылықты қабылдады және 1901 жылдың 1 сәуіріне дейін оның командирі болды. 8 қыркүйекте Сан-Франциско шығанағында тұрғанда желкенді кеме онымен соқтығысып, кейін баркамен соқтығысып, суға батып кетті. 1902 жылдың ақпан айының басында ол Оңтүстік Атлантика эскадрильясына оның флагманы ретінде ауыстырылды. Осы кезеңде ол бірқатар шетелдік порттарға барды, соның ішінде Монтевидео, Уругвай шілде айының соңынан 2 тамызға дейін, Сантос, Бразилия 6-7 тамыз аралығында, Сальвадор, Бразилия 11 тамыздан 8 қыркүйекке дейін, Трейд аралы 8-14 қыркүйек аралығында, Монтевидео тағы 22-28 қыркүйек аралығында, Пуэрто-Белграно, Аргентина 28 қыркүйек пен 19 қазан аралығында, Монтевидео үшінші рет 22 қазаннан 6 қарашаға дейін және Рио-де-Жанейро, Бразилия 10-18 қараша аралығында. Содан кейін ол 29 қарашадан 4 желтоқсанға дейін Пария шығанағында тоқтап, Батыс Үндістанға қарай солтүстікке бағыт алды. Содан кейін 9-10 желтоқсан аралығында Пуэрто-Риконың Маягуэз қаласының маңында іздеу жаттығуына қатысты. Содан кейін ол 11-19 желтоқсан аралығында Кулебра, Пуэрто-Рико машықтарына қосылды, 21 желтоқсанда Сент-Люсияға сапарға шықты. Келесі күні ол Тринидадтың Порт-оф-Испанияға сапар шегіп, 28 желтоқсанға дейін сонда қалды. Айова 30 желтоқсанда Кулебраға оралды және 1903 жылдың 1 ақпанына дейін сол жерде қалды. Кеме 2-6 ақпан аралығында Сент-Китс пен 6-11 ақпан аралығында Пуэрто-Рикодағы Понсе аралығында болды. Кеме келесі күні солтүстікке қарай Нью-Йоркке бағыт алды. Ол 18-26 ақпан аралығында Техастағы Галвестонға және 28 ақпаннан 1 сәуірге дейін Флоридадағы Пенсаколаға барып, жанама бағытпен жүрді. Ол 1-9 сәуір аралығында атыс жаттығуына қатысып, оның негізгі батареясының бір пулеметі жарылды. 9-23 сәуір аралығында Пенсакола теңіз кемежайларында жөндеу жұмыстары жүргізіліп, солтүстікке қарай сапарын жалғастырды. Ол 28-30 сәуір аралығында Вирджиния штатының Генри мысығына, содан кейін 1-7 мамыр аралығында Томпкинсвиллге жетті. Ол 30 маусымда қызметінен шығарылды. 23 желтоқсанда "Айова" қайтадан іске қосылды және 1904 жылдың қаңтар айының басында оның артқы құрылысындағы 4 дюймдік пуляларды 6 фунттық пулялармен алмастыруды қамтитын жөндеуден өтті. Содан кейін ол сол кезде Еуропа суларында болған Солтүстік Атлантика эскадрильясына қосылды. Ол 30 маусымнан 6 шілдеге дейін Грекияның Пирей қаласында, 8-9 шілдеде Корфу аралында, содан кейін айдың қалған бөлігінде Австрия-Мажарстандағы Триест пен Фьема аралдарында болды. 2 тамызда Адриатика теңізінен Италияның Палермо қаласына өтіп, онда үш күн болып, 9-13 тамызда Гибралтарға барды. Содан кейін ол Атлантиканы 18-20 тамызда Азор аралдарындағы Хортаға тоқтады. Кеме 29 тамызда Массачусетс штатының Менемша қаласына жетіп, 5 қыркүйекке дейін сол жерде болды. Ол 5-19 қыркүйек аралығында ондағы атыс жаттығуларын жүргізді. Одан кейін 30 қыркүйек пен 5 қазан аралығында Томпкинсвиллге оралды. Содан кейін Нью-Йоркке көшіп, 5-20 қазан аралығында Хадсон өзенінде зәкірлеп, Норфолк теңіз жағалауында құрғақ доктың ашылуын күтті. Содан кейін ол оңтүстікке қарай Норфолкке жүзіп барып, 22 қазанда келді, онда ол 24 қазаннан 24 желтоқсанға дейін мерзімді техникалық қызмет көрсету үшін кемеге қонды. Содан кейін ол 24-30 желтоқсан аралығында құрғақ кемеге қондыру үшін Нь...

Iowa left Cuban waters after Spain surrendered in August, arriving in New York on 20 August. Captain Silas Terry took command of the ship on 24 September and on 12 October, she departed for the West Coast of the United States, where she was to join the Pacific Squadron. The next year passed uneventfully and Iowa put into the Puget Sound Navy Yard for an overhaul that began on 11 June 1899. She took part in training exercises off San Diego, California from 20 December to 15 January 1900. On the first day of the exercises, Iowa lost one of her Howell torpedoes after the practice warhead likely detached after it was launched. In March 2012, a pair of dolphins that were part of the Navy's Marine Mammal Program recovered the torpedo, which was missing the practice warhead; the section recovered was later transferred to the Underwater Archaeology Branch for preservation. The torpedo is one of three Howell torpedoes known to exist. During the period in San Diego, she received a pair of 3 inch field guns and four M1895 Colt Brownings that were chambered in .30 40 Krag for use by landing parties ashore. After the training exercises, Iowa underwent a refit, after which she resumed her peacetime routine of training exercises, shooting practice, and cruises in the eastern Pacific. Captain Philip H. Cooper took command of the ship on 9 June, serving as her commander until 1 April 1901. On 8 September, the sailing ship collided with her while she was at anchor in San Francisco Bay and then collided with a barque and sank. In early February 1902, she was transferred to the South Atlantic Squadron to serve as its flagship. During this period, she visited a number of foreign ports, including Montevideo, Uruguay from late July to 2 August, Santos, Brazil from 6 to 7 August, Salvador, Brazil from 11 August to 8 September, Trade Island from 8 to 14 September, Montevideo again from 22 to 28 September, Puerto Belgrano, Argentina from 28 September to 19 October, Montevideo a third time from 22 October to 6 November, and Rio de Janeiro, Brazil from 10 to 18 November. From there, she steamed north to the West Indies, stopping in the Gulf of Paria from 29 November to 4 December. She then took part in a search exercise off Mayagüez, Puerto Rico from 9 to 10 December. She then joined maneuvers off Culebra, Puerto Rico between 11 and 19 December, before steaming to visit Saint Lucia on 21 December. The next day, she traveled to Port of Spain, Trinidad, where she stayed until 28 December. Iowa returned to Culebra on 30 December and lay there through 1 February 1903. The ship visited St. Kitts from 2 to 6 February and Ponce, Puerto Rico from 6 to 11 February before turning north for New York the next day. She took an indirect route, visiting Galveston, Texas, from 18 to 26 February and Pensacola, Florida, from 28 February to 1 April. She took part in shooting practice there from 1 to 9 April, during which one of her main battery guns exploded. She underwent repairs at the Pensacola Navy Yard from 9 to 23 April, and then resumed her voyage northward. She reached Cape Henry, Virginia, staying there from 28 to 30 April, then Tompkinsville from 1 to 7 May; she finally reached the New York Navy Yard later on 7 May. She was decommissioned there on 30 June. On 23 December, Iowa was recommissioned and underwent a refit that included replacing the 4 inch guns on her aft superstructure with a pair of 6 pounder guns in early January 1904. She then joined the North Atlantic Squadron, which was then in European waters. She visited Piraeus, Greece, from 30 June to 6 July, the island of Corfu from 8 to 9 July, and then Trieste and Fiume in Austria Hungary for the rest of the month. On 2 August, she crossed the Adriatic to Palermo, Italy, staying there for three days before getting underway for Gibraltar, which she visited from 9 to 13 August. She then re crossed the Atlantic, stopping in Horta in the Azores from 18 to 20 August. The ship reached Menemsha, Massachusetts on 29 August and stayed there until 5 September, waiting for her turn at the Navy's target range off Martha's Vineyard. She conducted gunnery practice there from 5 to 19 September before returning to Tompkinsville from 30 September to 5 October and then moved to New York City, anchoring in the Hudson River from 5 to 20 October, while she waited for a dry dock to open up at the Norfolk Navy Yard. She then sailed south to Norfolk and arrived on 22 October, where she was docked from 24 October to 24 December for periodic maintenance; she was then moved to Newport News Shipbuilding for dry docking from 24 to 30 December.

1905-1908 жылдар

Құрғақ доктан шыққаннан кейін, «Айова» 1905 жылғы 3 қаңтарда Хэмптон-Роудста флотқа қайта қосылды. 14 қаңтарда капитан Бенджамин Франклин Тилли кеменің басқаруын өз қолына алды. Содан кейін кеме қаңтардың ортасында Кулебра, 19 ақпаннан 22 наурызға дейін Гуантанамо шығанағы және 27 наурыздан 3 мамырға дейін Пенсакола маңында эскадрильямен бірге бірқатар маневрлерге қатысты. 7 мамырда Норфолкке жөндеуге кірді, жөндеу жұмыстары 9 мамырдан 24 маусымға дейін жалғасты. 25-30 маусым аралығында жаңа жүзбелі құрғақ докты сынауға көмектесті, сосын 30 маусымнан 3 шілдеге дейін Ньюпорт-Ньюсқа кезектік техникалық тексеруге оралды. «Айова» содан кейін солтүстікке қарай, Жаңа Англияға бет бұрып, келесі төрт айда Провинстаун, Ньюпорт, Бар-Харбор, Бостон және Нью-Йорк сияқты бірнеше порттарға атылды. 13 қазанда Хэмптон-Роудсқа оралды, ай соңына дейін онда қалды, содан кейін 30 қазаннан 7 қарашаға дейін Мэриленд штатындағы Аннаполиске сапар жасады. Сосын «Айова» Нью-Йорк штатының Норт-Ривер портына жүзіп, 8-20 қараша аралығында онда болды, ал 22 қарашадан 23 желтоқсанға дейін Норфолк теңіз базасында тағы бір жөндеуге Хэмптон-Роудсқа қайта оралды. 26-28 желтоқсан аралығында Нью-Йоркке қысқа мерзімді құрғақ докқа кірді, содан кейін жылдың соңғы күні оңтүстікке, Хэмптон-Роудсқа қайта жүзіп кетті. 1906 жылғы 17 қаңтарға дейін онда тұрды, сосын Кариб теңізіне жол тартты, 22 қаңтардан 6 ақпанға дейін Кулебрада, 8-15 ақпанда Барбадосте, ал 19 ақпаннан 31 наурызға дейін Гуантанамо шығанағында тоқтады. 1-10 сәуірде Кубаның Кейп-Круз жағалауында атыс жаттығулары өтті. «Айова» содан кейін солтүстікке, Аннаполиске барып, Джон Пол Джонстың Париждегі қабірінен оның сүйектері табылғаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз академиясына қайта жерлеу рәсіміне қатысты. Содан кейін кеме Шығыс жағалауда жұмыс істеді, сәуірдің соңынан мамырдың ортасына дейін Хэмптон-Роудс, Ньюпорт-Ньюс және Нью-Йоркке тоқтады. Нью-Йоркте болғанда, мамыр айының басында екі торпедалық түтігін алып тастады. Сосын 14 мамырдан 30 маусымға дейін Норфолкке күрделі жөндеуге кірді. Кеме шілде айының басында Томпкинсвиллге көшіп, 6-15 шілде аралығында жөндеу үшін Нью-Йорк теңіз базасында құрғақ докқа орналасты. Сосын Атлант флотының екінші дивизиясының кемелеріне қосылып, Жаңа Англия аймалына сапар жасады, тамыз айының соңына дейін аймақтағы бірнеше порттарға тоқтады. 1 және 2 қыркүйекте өткен флоттың қарауына қатысты, оны президент Теодор Рузвельт бақылады. Сосын қыркүйектің соңы мен қазанның басында атыс жаттығулары үшін Жаңа Англия суларына оралды, содан кейін жөндеу үшін Норфолкке оңтүстікке бет бұрды. Кеме жүзіп бара жатқанда көмірді қайта толықтауға мүмкіндік беретін жабдықтарды сынауға қатысты. Жылды Шығыс жағалаудағы қалған флотпен бірге аяқтады, 31 желтоқсанда Хэмптон-Роудске тоқтады. 1907 жылғы қаңтар айының басында флот Гуантанамо шығанағында 7 қаңтардан 10 ақпанға дейін өткізілген маневрлер үшін оңтүстікке, Кубаға жүзіп кетті. Сосын «Айова» ақпанның ортасында Сиенфуэгосқа, ал ақпанның ортасынан наурыздың ортасына дейін Гуантанамоға барды. 16 наурыздан 6 сәуірге дейін тағы да оқ ату жаттығулары өтті. «Айова» сәуірдің соңында Джеймстаун көрмесіне қатысты, ол Джеймстаун колониясының құрылғанына 300 жыл толуын атап өтті. Кеме 16 мамырдан 5 маусымға дейін Солтүстік өзенге сапармен флотқа қосылды, сосын Вирджиния жағалауында маневрлер үшін Төртінші дивизиямен жұмыс істеді. 28 маусымда Хэмптон-Роудсқа оралғаннан кейін, 6 шілдеде Норфолк теңіз базасында резервке жіберілді. Сол күні лейтенант-коммандер Кларенс Стюарт Уильямс кеменің басқаруын өз қолына алды. Кеме Филадельфияға көшіріліп, 1908 жылғы 23 шілдеде қызметтен шығарылды. Қызметтен шыққаннан кейін кемеге бірнеше жақсартулар енгізілді, оның ішінде 12 дюймдік мұнаралары үшін жаңа гидравликалық жабдықтар орнатылды және оның түтіндерінің артында торлы мачта орнатылды. Оның 4 дюймдік зеңбіректердің журналдары мен снарядтар көтергіштері снарядтарды басқаруды жақсарту үшін өзгертілді.

After emerging from dry dock, Iowa rejoined the fleet on 3 January 1905 at Hampton Roads and Captain Benjamin Franklin Tilley took command of the vessel on 14 January. The ship then took part in a series of maneuvers with the rest of the squadron off Culebra in mid January, Guantánamo Bay from 19 February to 22 March, and then Pensacola from 27 March to 3 May. She then returned to Hampton Roads on 7 May for repairs at Norfolk that lasted from 9 May to 24 June. She helped to test the new floating dry dock Dewey from 25 to 30 June, thereafter returning to Newport News for periodic maintenance from 30 June to 3 July. Iowa then sailed north to New England, visiting several ports, including Provincetown, Newport, Bar Harbor, Boston, and New York over the course of the next four months. She arrived back in Hampton Roads on 13 October, where she remained until the end of the month, when she sailed to visit Annapolis, Maryland, from 30 October to 7 November. Iowa then steamed to North River, New York, staying there from 8 to 20 November, before returning to Hampton Roads for another refit at the Norfolk Navy Yard from 22 November to 23 December. She then returned to New York for a short dry docking from 26 to 28 December before sailing back south to Hampton Roads on the last day of the year. She lay there through 17 January 1906 before getting underway for the Caribbean, stopping in Culebra from 22 January to 6 February, Barbados from 8 to 15 February, and then Guantánamo Bay from 19 February to 31 March. Shooting practice followed from 1 to 10 April off Cape Cruz, Cuba. Iowa then steamed north to Annapolis to participate in the ceremonial return of John Paul Jones after his remains had been exhumed from his original grave in Paris so they could be re interred at the US Naval Academy. The battleship then operated off the East Coast, stopping in Hampton Roads, Newport News, and New York between late April and mid May. While in New York in early May, she had two of her torpedo tubes removed. She then underwent an overhaul in Norfolk from 14 May to 30 June. The ship next moved to Tompkinsville in early July, coaling there before being dry docked at the New York Navy Yard for repairs from 6 to 15 July. She then joined the ships of the Second Division of what was now the Atlantic Fleet for a tour of New England, stopping in a series of ports in the region through the end of August. She was present for a fleet review held on 1–2 September, which was observed by President Theodore Roosevelt. She then returned to New England waters for shooting practice in late September and early October, after which she steamed south to Norfolk for repairs. She took part in tests with equipment that would allow the ship to replenish coal while underway in mid December. The ship ended the year cruising with the rest of the fleet off the central East Coast, putting in at Hampton Roads on 31 December. The fleet steamed south to Cuba in early January 1907 for maneuvers that were held off Guantánamo Bay from 7 January to 10 February. Iowa then visited Cienfuegos in mid February and Guantánamo from mid February to mid March. Further gunnery practice was held from 16 March to 6 April. Iowa was present for the Jamestown Exposition later in April, which marked the 300th anniversary of the foundation of the Jamestown Colony. The ship rejoined the fleet for a visit to North River from 16 May to 5 June, after which she operated with the Fourth Division for maneuvers off the coast of Virginia. After returning to Hampton Roads on 28 June, she was reduced to reserve on 6 July at the Norfolk Navy Yard. That day, Lieutenant Commander Clarence Stewart Williams took command of the vessel. The ship was moved to Philadelphia and was decommissioned there on 23 July 1908. While out of service, the ship had a series of improvements made, including the installation of new hydraulic equipment for her 12 inch turrets and a lattice mast aft of her funnels. The magazines and shell hoists for her 4 inch guns were modified to improve shell handling.

1910-1919 жылдар

Айова Нью-Йорк теңіз жағалауына көшірілді, онда 1910 жылғы 2 мамырда қайтадан қолданысқа енгізілді. 23 мамырда кеме жолға шығып, келесі күні Әскери-теңіз академиясының жаттығу эскадрильясына қосылды. Әскери-теңіз академиясынан курсанттарды алғаннан кейін, эскадрильядағы кемелер Еуропаға оқу сапарына шықты. Сапар барысында 23-30 маусым аралығында Ұлыбританияның Плимут қаласы; 8-15 шілде аралығында Францияның Марсель қаласы; 19-24 шілде аралығында Гибралтар; 27 шілдеден 2 тамызға дейін Мадейраның Фуншал қаласы; 5-12 тамыз аралығында Азор аралдарының Хорта қаласы болды. Содан кейін кемелер АҚШ-қа оралды және айдың соңында курсанттарды түсірді. 6-19 қыркүйек аралығында Нью-Йорк теңіз жағалауында тағы бір көмір тиеу құрылғысы орнатылды; 22 қыркүйекте "Vestal" кемесімен сынақтар жүргізілді. Содан кейін төрт күннен кейін Айова Филадельфия теңіз жағалауына қайтарылды, онда ол қайтадан резервке жіберілді. 1911 жылғы 3 мамырда Айова 13 мамырдан 5 маусымға дейін Әскери-теңіз академиясының жаттығу эскадрильясымен тағы бір сапарға белсенді қызметке оралды. 12 мамырда эскадрильяға қосылу жолында, ол "Ward Line" лайнерінен құлаған жолаушыларды құтқарып алды, себебі ол Вирджиния штатының Чарльз мысының шығысында "United Fruit Company" компаниясының "Admiral Farragut" бу кемесімен қақтығысқан болатын, тым қалың тұман болды; "Merida" кемесіндегі барлық 319 жолаушы тірі қалды. Содан кейін кемелер Еуропаға тағы бір сапарға шығатын курсанттарды алды, 18-27 маусымда Ирландияның Куинстаун қаласында; 2-12 шілдеде Германияның Киль қаласында; 14-24 шілдеде Норвегияның Берген қаласында; 2-8 тамыз аралығында Гибралтарда тоқтады. АҚШ-қа оралғаннан кейін кемелер 28-29 тамызда Аннаполисте курсанттарын түсірді. Айова 1 қыркүйекте Филадельфияда қайтадан қызметтен босатылды. 28 қазан мен 2 қараша аралығында мобилизациялық жаттығулардың бөлігі ретінде қысқа мерзімге жұмылдырылды, ол Нью-Йоркке көшірілді, содан кейін Филадельфияға оралды. 1912 жылғы шілдеде Айова теңіз милициясының мүшелерін оқыту үшін қайтадан қолданысқа енгізілді. 2 және 21 шілде аралығында жүргізілген сапарға Ньюпорт, Танжер шығанағы, Чесапик шығанағы, Балтимор (Мэриленд штаты), Нью-Йорк және Аннаполис кірді. Келесі күні ол Филадельфиядағы Атлант мұхитының резервтік флотына бекітілді. 8 қазанда ол Филадельфияда 10-15 қазанда өткен флотты қарауға қатысу үшін бөлінді. 1913 жылғы 30 сәуірде ол Филадельфияда қарапайым күйге келтірілді және 1914 жылғы 23 мамырда ресми түрде қызметтен босатылды. 1917 жылғы 6 сәуірде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Айова 23 сәуірде теңізшілерді қабылдау кемесі ретінде пайдалану үшін шектеулі қолданысқа енгізілді. Ол алты ай Филадельфияда болды, содан кейін Хэмптон Роудсқа көшірілді, онда ол соғыстың қалған бөлігін өткізді. Ол жерде ол жаңа рекруттар үшін оқу кемесі және 1918 жылдың қарашасында соғыс аяқталғанға дейін Чесапик шығанағына кіруді қорғаған күзет кемесі ретінде жұмыс істеді. 1919 жылғы 31 наурызда Айова соңғы рет қызметтен босатылды, ал 30 сәуірде ол "Coast Battleship No. 4" деп аталды, осылайша оның атын "Iowa" үшін қайта пайдалануға болады. Жаңа кеме келесі жылы салынды, бірақ 1922 жылғы Вашингтон теңіз келісімінің нәтижесінде аяқталмай тоқтатылды.

Iowa was moved to the New York Navy Yard, where she was recommissioned on 2 May 1910, with Commander William H. G. Bullard serving as her captain. She got underway on 23 May, joining the Naval Academy Practice Squadron the next day. After embarking contingents of midshipmen from the Naval Academy, the ships in the squadron began a training cruise to Europe. Stops on the tour included Plymouth, Great Britain, from 23 to 30 June; Marseille, France, from 8 to 15 July; Gibraltar from 19 to 24 July; Funchal, Madeira, from 27 July to 2 August; and Horta, Azores from 5 to 12 August. The ships then returned to the United States, disembarking the midshipmen at the end of the month. From 6 to 19 September, she was in dock at the New York Navy Yard to have another coaling at sea apparatus installed; she conducted tests with the collier Vestal on 22 September. Iowa then returned to the Philadelphia Navy Yard four days later, where she was again reduced to reserve. On 3 May 1911, Iowa returned to active service for another cruise with the Naval Academy Practice Squadron from 13 May to 5 June. While en route to join the squadron on 12 May, she and rescued passengers from the sinking Ward liner after she collided with the United Fruit Company's steamship Admiral Farragut some east of Cape Charles, Virginia in dense fog; all 319 passengers on Merida remained alive. The ships then took on midshipmen for another voyage to Europe, stopping at Queenstown, Ireland from 18 to 27 June; Kiel, Germany from 2 to 12 July; Bergen, Norway from 14 to 24 July; and Gibraltar from 2 to 8 August. After returning to the United States, the ships disembarked their cadets at Annapolis on 28–29 August. Iowa was again decommissioned in Philadelphia on 1 September. She was briefly mobilized between 28 October and 2 November as part of a mobilization exercise, during which she was moved to New York and then returned to Philadelphia. Iowa was recommissioned in July 1912 for a training cruise for naval militia members. The cruise, conducted between 2 and 21 July, included stops in Newport, Tangier Sound, Chesapeake Bay, Baltimore, Maryland, New York, and Annapolis. The next day, she was assigned to the Atlantic Reserve Fleet, based in Philadelphia. She was detached on 8 October to take part in a fleet review held in Philadelphia from 10 to 15 October. She was placed in ordinary on 30 April 1913 in Philadelphia and was formally decommissioned on 23 May 1914. After the United States entered World War I on 6 April 1917, Iowa was placed in limited commission on 23 April for use as a receiving ship for naval recruits. She remained in Philadelphia for six months before being moved to Hampton Roads, where she spent the rest of the conflict. While there, she was employed as a training vessel for new recruits and a guard ship defending the entrance to Chesapeake Bay through the end of the war in November 1918. On 31 March 1919, Iowa was decommissioned for the last time, and on 30 April, she was renamed Coast Battleship No. 4 so that her name could be reused for the Iowa. The new ship was laid down the next year, but was cancelled before completion as a result of the 1922 Washington Naval Treaty.

Мақсатты кеме

1919 жылы кемеге қажеттілік болмаған соң, Теңіз күштері No. 4 кемесін радиомен басқарылатын нысанаға айналдыруға шешім қабылдады. 1920 жылдың 4 ақпанында ол қысқа мерзімге Әскери-теңіз кемелерінің тізімінен шығарылды, бірақ алты күннен кейін бұл шешім кері қайтарылды. 2 тамызда ол «Огайо» линкор капитанына тапсырылды. No. 4 жағалаулық соғыс кемесі Филадельфияда радиобақылау жүйесімен жабдықталды, оған кеменің рульдік басқаруын, жылдамдығын және қазандықтарды басқаруға арналған сорғыларды басқаруға мүмкіндік беретін сымсыз қабылдағыш орнатылды, ал бұрынғы қазандықтар маймен жұмыс істейтін үлгілермен ауыстырылды. Содан кейін ол радиобақылау арқылы Филадельфиядан Хэмптон Роудсқа көшірілді, 17 тамызда экипажсыз, «Огайодан» басқарылатын жылдамдық пен бағыт бойынша сапарға шықты. «Огайодан» басқарудың тиімділігін анықтау үшін сынақтар 10 қыркүйекке дейін жүргізілді, нәтижелері Теңіз күштеріне жеткізілді. 1921 жылдың маусымында Теңіз күштері мен Армия Вирджиния мүйістерінің жанында әскери кемелерге қарсы ұшақтардың тиімділігін бағалау мақсатында бомбалау сынақтарын өткізді. Теңіз күштері сондай-ақ бомбалық шабуылдардан туындаған су басуға қарсы ішкі бөлімшелердің төзімділігін анықтауға тырысты. No. 4 жағалаулық соғыс кемесі 29 маусымда осы тәжірибелердің бөлігі ретінде қозғалмалы нысана ретінде пайдаланылды. 25 000 шаршы миль (64 750 км²) аумақта оның орналасқан жері туралы хабарланғаннан кейін Теңіз күштерінің ұшақтары оны табуға екі сағатқа жуық уақыт жұмсады, содан кейін оған оқулық бомбалармен шабуыл жасалды. 80 бомбадан екеуі нысанаға тиді. Армия «Айоваға» шабуыл жасаудан бас тартты, өйткені генерал Билли Митчелл симуляциялық бомбалармен шабуыл жасаудың маңызы шамалы екенін мәлімдеді. Кеменің маневрлеу қабілеті әуе экипаждарының оны табуына және шабуыл жасауына кедергі келтірді, ал Теңіз күштері Армия сұраған тікелей оқ-дәрімен қосымша әрекеттерді тоқтатты. No. 4 жағалаулық соғыс кемесі Филадельфияда орналасты, онда 21 шілдеде ол «IX 6» борты номерімен «классификацияланбаған әртүрлі көмекші» ретінде қайта жіктелді. 1922 жылдың сәуірінде ол Вирджиния мүйістерінің жанында «Шомут» басқару кемесімен бірге оқ ату жаттығуларына қатысу үшін теңізге шықты, бірақ жаттығулар тоқтатылып, кеме портқа оралды. 1923 жылдың ақпанында кеме «Флоттық мәселе I» аясында Панама каналы арқылы Тынық мұхитына, жаңа «Миссисипи» соғыс кемесімен бірге оқ ату жаттығуларына көшірілді, бұл канал аймағына шабуылды имитациялау мақсатында болды. «Шомут» командалық кеме рөлін қайтадан атқарды. Бірінші жаттығулар «Миссисипидің» екінші батареясынан 5 дюймдік оқтарды атудан тұрды. Келесі жаттығулар 14 дюймдік бас қаруларымен ұзақ қашықтықта оқ атуды қамтыды. Екінші жаттығу 23 наурызда өтті, нәтижесінде No. 4 жағалаулық соғыс кемесіне үш снаряд тиді, ол ауыр зақымдар келтіріп, кеменің суға батуына әкелді. «Мэриленд» соғыс кемесі ескі соғыс кемесі суға батқанда 21 зеңбірекпен салют берді. 27 наурызда ол ресми түрде тізімнен шығарылды, ал оның құлдары 8 қарашада теңіз құтқарушыларына сатылды.

With no further use for the ship by 1919, the Navy decided to convert Coast Battleship No. 4 into a radio controlled target ship. She was briefly struck from the Naval Vessel Register on 4 February 1920 before the order was reversed six days later. She was subsequently turned over to the captain of the battleship Ohio on 2 August. Coast Battleship No. 4 was converted for radio control in Philadelphia, with a wireless receiver that could control both the steering and speed of the ship as well as pumps to control the boilers, which were replaced with oil fired versions. She was then moved from Philadelphia to Hampton Roads under radio control, departing on 17 August without any crew aboard, her speed and course being directed from the deck of Ohio. Tests to determine the effectiveness of control from Ohio were conducted there through 10 September, when the Navy was informed of their success. In June 1921, the Navy and Army conducted a series of bombing tests off the Virginia Capes to evaluate the effectiveness of aircraft against warships. The Navy also sought to determine the ability of internal compartmentalization to resist flooding from bomb attacks. Coast Battleship No. 4 was used as part of these experiments on 29 June as a moving target. It took Navy aircraft nearly two hours to locate her after being informed of her presence in a 25000 square miles (64,750 km2) area; she was then attacked with dummy bombs. The aircraft scored two hits, out of eighty bombs dropped. The Army refused to participate in the attacks on Iowa, as General Billy Mitchell complained that attacking with simulated bombs had little merit. The ability of the ship to maneuver significantly hindered the aircrews' ability to locate and attack the vessel, and the Navy called off further attempts with live munitions that the Army requested. Coast Battleship No. 4 was then laid up in Philadelphia, where she was reclassified as an "unclassified miscellaneous auxiliary" with the hull number of IX 6 on 21 July. She next went to sea in April 1922 for shooting practice off the Virginia Capes with Shawmut now serving as her control ship, but the exercises were cancelled and she returned to port. The ship was moved to the Pacific Ocean via the Panama Canal for shooting practice with the new battleship Mississippi as part of Fleet Problem I in February 1923, which was to simulate an attack on the Canal Zone. Shawmut reprised her role as command ship. The first set of drills consisted of 5 inch fire from Mississippis secondary battery at a range of around Two further sets of practice shoots involved her 14 inch main guns at longer ranges. The second of these was conducted on 23 March, and Coast Battleship No. 4 was struck by three of the projectiles, which inflicted serious damage and sank her. The battleship Maryland fired a 21 gun salute as the old battleship sank. She was formally stricken from the register on 27 March, and her wreck was sold to marine salvors on 8 November.