Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын классикалық ғалымы (1759–1808)
English classical scholar (1759–1808)
Ричард Порсон (25 желтоқсан 1759 – 25 қыркүйек 1808) – ағылшын классикалық ғалымы. Ол Порсон заңын ашты. Грек әрпі Порсон оның қолжазбасына негізделген.
Richard Porson (25 December 1759 – 25 September 1808) was an English classical scholar. He was the discoverer of Porson's Law. The Greek typeface Porson was based on his handwriting.
Ерте өмір
Ричард Порсон Норфолк графтығының Солтүстік Уолшем қаласына жақын Шығыс Рустон қаласында туды, ол Huggin Porsonның үлкен ұлы, приход тікелей хатшысы. Оның анасы көршілес Бакттон ауылынан келген аяқ шеберінің қызы болған. Ол бірінші Бактон ауылының мектебіне, Джон Вудроу басқарған, содан кейін мистер Саммерс басқарған Хапписбург мектебіне жіберілді, онда оның ерекше жад қабілеті мен арифметикаға бейімділігі байқалды. Оның әдеби дағдысы Саммерстің күш-жігерінің арқасында дамыды, ол көп уақыттан кейін елу жылдық педагогикалық өмірінде Порсон мен оның екі бауырласынан ақылды балаларға ешқашан кездеспегенін айтты. Саммерспен үш жыл бойы оқып, ол латын тілінде жақсы білім алды. Әкесі де оның біліміне көңіл бөлді, күні бойы алған сабақтарын түнде қайталап жаттырды. Ол бір немесе екі жыл бұрын жаттап алған, арада көрмеген сабақты да қателеспей қайталап шығарды. Оның кітабы әкесінің шағын үйіндегі кітаптар ғана болды – арифметиканың бір-екі кітабы, Джеймс Гринвудтың «Ағылшын грамматикасына қатысты эссесі», Джон Джуэлдің «Англия шіркеуінің қорғаны», құлаған кемеден табылған Чемберс энциклопедиясының бір томы және «Білім мен ләззат» универсалды журналының сегіз немесе он томы.
Richard Porson was born at East Ruston, near North Walsham, Norfolk, the eldest son of Huggin Porson, parish clerk. His mother was the daughter of a shoemaker from the neighbouring village of Bacton. He was sent first to the Bacton village school, kept by John Woodrow, and then to that of Happisburgh, kept by Mr Summers, where his extraordinary powers of memory and aptitude for arithmetic were discovered. His literary skill was partly due to the efforts of Summers, who long afterwards stated that in fifty years of scholastic life he had never come across boys so clever as Porson and his two brothers. He was well grounded in Latin by Summers, remaining with him for three years. His father also took pains with his education, making him repeat at night the lessons he had learnt in the day. He would frequently repeat perfectly a lesson he had learnt one or two years before and never seen in the interval. For books he had only what his father's cottage supplied – a book or two of arithmetic, James Greenwood's An Essay towards a practical English Grammar, John Jewel's Apology of the Church of England, an odd volume of the Chambers' Cyclopaedia picked up from a wrecked coaster, and eight or ten volumes of The Universal Magazine of Knowledge and Pleasure.
Білім
Порсон он бір жасқа толғанда, Шығыс Растоннің пасторы оның біліміне жауапкершілік жүктеді. Томас Хьюитт оны өз ұлдарымен бірге Юлий Цезарь, Теренций, Овидий және Вергилийді оқытып, білімін жетілдірді; ол математикада да үлкен прогресс жасаған еді. Сонымен қатар, Хьюитт оны Уиттон Парктің Джон Норрисіне таныстырды, ол оны Кембриджге, Кембридж Тринити колледжінің екі тәлімгері – Джеймс Ламберт (Томас Постлтуэйт және Коллиер) және математик Джордж Атвудқа (кейін көмекші тәлімгер) тексеруге жіберді; нәтиже өте жақсы болды, сол себепті Норрис 1773 жылы оның білімін қамтамасыз етуге шешім қабылдады. Оны Чартерхаус мектебіне қабылдау мүмкін болмады, сондықтан ол 1774 жылдың тамызында Итон колледжіне түсті. Порсон Итонды ұнатпады, бірақ онда танымал болды; Ұзақ зал (студенттердің жатақханасы) үшін жазған екі пьесасы есінде қалды. Оның жақсы есте сақтауы байқалды, бірақ ол үміттерге толыққанды сай келмеген сияқты, өйткені оның жазбалары нашар болды және біліміндегі кемшіліктерге байланысты қалып қойды. Ол Кингс колледжінен стипендия алуға үміттене алмай, Итонға кеш келді. 1777 жылы оның меценаты Джон Норрис қайтыс болды; бірақ Итондықтардың жарналары оның университеттегі күнкөрісіне көмектесті, ал ол дәрігерлер колледжінің президенті сэр Джордж Бейкерде жаңа меценат тапты. Оның көмегімен Порсон 1778 жылдың 28 наурызында Кембридж Тринити колледжіне зейнеткер ретінде (яғни оқу ақысы мен тамақ ақысын төлейтін студент, сизар немесе стипендиат емес) қабылданды және сәуірде оқуға түсті. Оның әдеби сынға қызығуын оятқан нәрсе – Итон директоры Джонатан Туптың «Лонгин» кітабының сыйлыққа берілгені болды; бірақ ол Ричард Бентли мен Ричард Доусқа тікелей ұстаздары ретінде қарады. Порсон 1780 жылы Тринитиде стипендиат атанды, 1781 жылы Крейвен университетінің стипендиясын жеңіп алды және 1782 жылы бакалавр дәрежесін алды, үшінші орынды иеленді (сол жылы екінші сыныптан өткендердің арасында үшінші үздік нәтиже көрсеткені үшін), содан кейін классикалық зерттеулер бойынша бірінші канцлер медалін алды. Сол жылы ол Тринитидің мүшесі болып сайланды, бұл 1818 жылға дейін сақталған ереже бойынша кіші бакалаврлар үшін ерекше жағдай еді. Порсон 1785 жылы магистр дәрежесін алды.
When Porson was eleven, the rector of East Ruston took charge of his education. Thomas Hewitt taught him with his own boys, taking him through Julius Caesar, Terence, Ovid and Virgil; he had already made great progress in mathematics. In addition, Hewitt brought him to the notice of John Norris of Witton Park, who sent him to Cambridge to be examined by James Lambert, the two tutors of Trinity College, Cambridge (Thomas Postlethwaite and Collier), and the mathematician George Atwood, then assistant tutor; the result was so favourable that Norris decided in 1773 to provide for his education. It was impossible to get him into Charterhouse School and he was entered at Eton College in August 1774. Porson did not care for Eton, but he was popular there; two dramas he wrote for performance in Long Chamber (the scholars' dormitory) were remembered. His memory was noticed; but he seems not to have lived up to expectations, as his composition was weak, and he fell behind through gaps in his knowledge. He went to Eton too late to have any chance of a scholarship at King's College, Cambridge. In 1777 his patron John Norris died; but contributions from Etonians helped fund his maintenance at the university, and he found a new patron in Sir George Baker, then president of the College of Physicians. With his help Porson entered Trinity College, Cambridge, as a pensioner (i. e. a student who paid for his tuition and board, rather than a sizar or scholar) on 28 March 1778, matriculating in April. What first set his mind towards literary criticism was the gift of a copy of Jonathan Toup's Longinus by the headmaster of Eton; but it was Richard Bentley and Richard Dawes to whom he looked as his immediate masters. Porson became a scholar of Trinity in 1780, won the Craven university scholarship in 1781, and took his degree of BA in 1782, as third senior optime (i. e. with the third best result of those achieving a second class degree in that year), obtaining soon afterwards the first Chancellor's Medal for classical studies. The same year he was elected a fellow of Trinity, an unusual appointment for a junior bachelor of arts, under a regulation which lasted until 1818. Porson graduated MA in 1785.
Бастапқы басылымдар
Оның баспа бетінде алғаш рет 1783 жылы Пол Генри Мэттидің «Шолуында» Кристиан Готфрид Шюцтің «Эсхил» атты шағын мақаласы жарияланды. Бұл шолуда оның тағы бірнеше мақалалары бар, олардың ішінде Ричард Франсуа Бранкның «Аристофан», Стивен Уэстонның «Гермесианакс» және Джордж Исаак Хантингфордтың «Монострофикаларға кешірім» еңбектері де кездеседі. Сонымен қатар ол Лейденнің тәжірибелі ғалымы Дэвид Рункенмен хат алмасып, Рункеннің жарияланбаған лексикалар мен грамматикалар жинағында тапқан Эсхилдің фрагменттерін сұрады, ал оған Плутархтың «Эротикусы» еңбегіндегі ұқсас бұрмаланған үзіндінің көмегімен «Жалыншылар» (673–677) пьесасындағы бұрмаланған үзіндіні қалпына келтіруін жіберді. Кембридж университетінің баспасы Томас Стэнлидің «Эсхил» кітабының жаңа басылымын дайындады және редакторлықты Порсонға ұсынды; бірақ ол Стэнлидің бұрмаланған мәтінін қайта басып шығарудан және вариативті жазбаларды қосудан бас тартты. Ол Флоренциядағы Медичи қолжазбасын жаңа басылымға салыстыруды қалады және осы жұмысты өзі атқаруға дайын еді; бірақ синдикаттар ұсыныстан бас тартты, ал Клэр Холлдың магистрі (сол кездегі Клэр колледжінің атауы) Джон Торкингтон Порсон қолжазбаларын үйде жинауы мүмкін екенін айтты. 1786 жылы Томас Хатчинсонның Ксенофонттың «Анабазисі» кітабының жаңа басылымы қажет болды, және Порсонды баспагер жазбалармен қамтамасыз етуді сұрады, ол оны Уолтер Уайтермен бірлесіп жасады. Бұл латынша жазбаларының лаконикалық стиліне жақсы мысал. Олар оның екі сүйікті авторы – Платон мен Афинеймен таныс екенін, сондай-ақ Евстафий Фессалоникалықтың Гомерге арналған түсіндірмесімен жақсы таныс екенін көрсетеді. Келесі жылы Порсон «Суидадағы Тупиі түзетулеріне қысқаша ескертулер» атты еңбегін жазды, бірақ бұл трактат 1790 жылы ғана Оксфордта жарияланған Джонатан Туптың кітабының жаңа басылымында жарық көрді. Осы еңбектер Порсонның атын ғалым ретінде таныстырды және оның даңқын Англиядан тысқары елдерге жеткізді. Кристиан Готлоб Хайне мен Иоганн Готфрид Якоб Германнан алған хаттары Тринити колледжінің кітапханасында сақталған. 1787 жылы ол Джон Хокинстің «Джонсонның өмірі» туралы «Джентльменнің журналына» үш хат жазды, оларды Томас Кидд өзінің «Трактаттары мен Порсонның сындық еңбектері» және Порсонның хаттарының жинағында қайта басып шығарды. Бұл – құрғақ юмордың үлгілері, ағылшын драматургтері мен ақындарына сілтемелер бар. Сол мерзімді басылымда 1788 және 1789 жылдары Джордж Трэвиске қарсы Архдиакон Трэвиске жазылған хаттар жарияланды, олар «Жоханның айғағы» (1 Жохан 5:7) деп аталатын даулы Библиялық аятқа қатысты болды. Эдвард Гиббон бұл кітапқа берген бағасы: «Бентлиден бері ең өткір және дәл сын». Бірақ бұл сол кезде танымал емес жақ болды: баспагер кітаптан ақша жоғалтты деген қауесет тарады; және оның ерте достарының бірі, Норвичтен келген миссис Тернер, Порсонның Киелі кітапқа қарсы кітап жазғанын естігеннен кейін, оған қалдырған мұрасын 30 фунт стерлингке дейін қысқартты. 1787 жылдан кейін Порсон жетекші шолуларға үлес қосуын жалғастырды, «Monthly Review» журналында Джозеф Робертсонның «Париялық жылнамасы», Томас Эдвардстың «Плутархтың білім беру туралы еңбегі» және Ричард Пейн Найттың «Грек алфавиті туралы очеркі» туралы мақалаларын жазды. Ол Уильям Белоуға «Британдық сыншыдағы» бір-екі мақалаға көмектесті, сондай-ақ «Аналитикалық шолу» және «Критикалық шолу» журналдарында да жазған болуы мүмкін.
His first appearance in print was in a short notice of Christian Gottfried Schütz's Aeschylus in Paul Henry Maty's Review, written in 1783. This review contains several other essays by him, including those on Richard François Brunck's Aristophanes, Stephen Weston's Hermesianax, and George Isaac Huntingford's Apology for the Monostrophics. He also began a correspondence with David Ruhnken, the veteran scholar of Leiden, requesting fragments of Aeschylus that Ruhnken had come across in his collection of unpublished lexicons and grammarians, and sending him his restoration of a corrupt passage in the Supplices (673–677), with the help of a nearly equally corrupt passage of Plutarch's Eroticus. The Cambridge University Press was proposing a new edition of Thomas Stanley's Aeschylus, and the editorship was offered to Porson; but he declined to reprint Stanley's corrupt text and incorporate the variorum notes. He was especially anxious that the Medicean manuscript at Florence should be collated for the new edition, and offered to undertake the collation; but the syndics refused the offer, the vice chancellor John Torkington, master of Clare Hall (the then name of Clare College), observing that Porson might collect his manuscripts at home. In 1786, a new edition of Thomas Hutchinson's Anabasis of Xenophon was called for, and Porson was asked by the publisher to supply notes, which he did in conjunction with Walter Whiter. These are a good example of the terse style of Latin notes he practised. They also show his acquaintance with his two favourite authors, Plato and Athenaeus, and a familiarity with Eustathius of Thessalonica's commentary on Homer. The following year Porson wrote his Notae breves ad Toupii emendationes in Suidam, though this treatise did not appear until 1790 in the new edition of Jonathan Toup's book published at Oxford. These first made Porson's name known as a scholar and carried his fame beyond England. The letters he had from Christian Gottlob Heine and Johann Gottfried Jakob Hermann were preserved in the library of Trinity College. During 1787 he wrote three letters on John Hawkins's Life of Johnson for the Gentleman's Magazine, which were reprinted by Thomas Kidd in his Tracts and Criticisms of Porson, and in a volume of Porson's Correspondence. They are specimens of dry humour, and allude to English dramatists and poets. In the same periodical during 1788 and 1789 appeared the Letters to Archdeacon Travis against George Travis, on a debated Biblical verse called the Comma Johanneum (1 John 5:7). Edward Gibbon's verdict on the book was that it was "the most acute and accurate piece of criticism since the days of Bentley." But it was then the unpopular side: the publisher is said to have lost money on the book; and one of his early friends, Mrs Turner of Norwich, cut down a legacy she had left Porson to £30 on being told that he had written a book against the Bible. After 1787 Porson continued to contribute to the leading reviews, writing in the Monthly Review the articles on Joseph Robertson's Parian Chronicle, Thomas Edwards's Plutarch on Education, and Richard Payne Knight's Essay on the Greek Alphabet. He gave assistance to William Beloe in one or two articles in the British Critic, and probably wrote also in the Analytical Review and the Critical Review.
Қауымдастықты жоғалту
1792 жылы оның шәкірттігі дінсіз адам үшін сақталуы мүмкін болмады, және Порсон діни шен алудан бас тартты. Екі тұрақты шәкірттік орынның біріне үміткерлік құқығына ие болған Томас Постлтвейт өзінің құқығын пайдаланып, өзінің жүрегі жақын туысы Джон Хейсті тағайындады. Порсонның күнкөріс құралы болмады, бірақ оның достары жылдық жәрдемақы жинау үшін бірікті, осылайша қолдау көрсетті; Крейшерод, Кливер Банкс, Берни және Сэмюэл Парр бастама көтерді, нәтижесінде жылына шамамен 100 фунт стерлинг жиналды. Ол өмір бойына пайызын алуға, ал қайтыс болғаннан кейін бастапқы соманы қайтаруға келісті. Кейіннен, жиналған соманың бір бөлігі 1816 жылы Кембриджде Порсон сыйлығын құруға, ал қалған бөлігі 1855 жылы алғаш рет табысталған Порсон стипендиясын іске қосуға жұмсалды. Ол негізінен Лондонда, Эссекс сотындағы бөлмелерде, Темплде тұрды, және кейде достарына, мысалы, Итон колледжіндегі Джозеф Гудоллға және Уорвикширдегі Хаттондағы Сэмюэл Паррға баратын. Трэвисқа жазылған хаттар Гудоллдың үйінде жазылды. Хаттонда кешкі уақытта ол үйдің жас жігіттерін жинап, есте сақтаған әдебиеттерді көптеп оқып берді. 1792 жылы Кембридждегі Regius Greek Professorship Уильям Куктың отставкасымен бос орынға ие болды. Порсон қарсылықсыз сайланды және өмірінің соңына дейін осы қызметті атқарды. Оның міндеттеріне университет стипендиялары мен классикалық медальдарға емтихан алуға қатысу кірді. Ол лекция оқығысы келгені айтылды, бірақ сол кезде лекция оқу кең таралмаған еді.
In 1792 his fellowship ceased to be tenable by a layman; and Porson decided not to take holy orders. The Master, Thomas Postlethwaite, who had the nomination to one of the two permanent lay fellowships, used his privilege to nominate John Heys, his nephew. Porson was without means of support, but a subscription was got up among his friends to provide an annuity; Cracherode, Cleaver Banks, Burney and Samuel Parr took the lead, and enough was collected to produce about £100 a year. He accepted it on the condition that he should receive the interest during his lifetime and that the principal should be returned to the donors on his death. When this occurred, part of the sum was used to found the Porson Prize in 1816 at Cambridge, and remainder for the foundation of the Porson Scholarship, first awarded in 1855. He continued chiefly to reside in London, in chambers in Essex Court, Temple, London — occasionally visiting his friends, such as Joseph Goodall at Eton College and Samuel Parr at Hatton, Warwickshire. It was at Goodall's house that the Letters to Travis were written. At Hatton, in the evenings, he would collect the young men of the house about him and pour forth from memory torrents of literature. In 1792 the Regius Greek Professorship at Cambridge became vacant with the resignation of William Cooke. Porson was elected without opposition and held the chair until his death. The duties consisted of taking a part in the examinations for the university scholarships and classical medals. It was said he wished to give lectures; but lecturing was not in fashion in those days.
Кейінгі жұмыстар
Порсон негізінен трагиктер, Аристофан, Афиней және Суида, Гесихий мен Фотийдің сөздіктерінде жұмыс істеді. Соңғысын ол екі рет көшірді (бірінші көшірме Джеймс Перридің үйінде болған өрттен жойылды) Кембридж Тринити колледжі кітапханасындағы Гейл қолжазбаларының түпнұсқасынан. Аристофанда Бентлидің оның күткенін қанша рет тапқанын, ал Нильс Иверсен Шоудың Гесихийдің бірегей қолжазбаларын салыстырып, оның кейбір жағдайларда дұрыс екенін дәлелдегенін көргенде ол қуанды. 1795 жылы Глазгодағы Фулис баспасынан Гласгоу Гомерінің шрифтына ұқсас, алғы сөзі мен редактор туралы ақпараты жоқ "фолио" басылымы жарық көрді. Көптеген жаңа оқулар мәтінге жұлдызшамен қосылды, ал көптеген басқаларын бұзылған деп белгілеу үшін обел белгісі қолданылды. Бұл Порсонның еңбегі екені бірден анықталды; ол екі октаво томдық шағын басылымның басылуын қадағалады, бірақ баспагер оны сақтап, 1806 жылға дейін шығармады, редактордың аты әлі де көрсетілмеген. Ол Ян Корнелис де Паувтің басылымының түзетілген көшірмесінен басылды, ол Тринити колледжі кітапханасында сақтаулы. Одан көп ұзамай, 1797 жылы Еврипидтің толық басылымы болуы тиіс "Гекуба" алғашқы бөлімі жарық көрді.
Porson worked mainly on the tragedians, Aristophanes, Athenaeus, and the lexicons of Suidas, Hesychius and Photius. This last he twice transcribed (the first transcript was destroyed by a fire at James Perry's house) from the original among the Gale manuscripts in the library of Trinity College, Cambridge. He was pleased when he found how often in Aristophanes he had been anticipated by Bentley, and when Niels Iversen Schow's collation of the unique manuscripts of Hesychius appeared and proved him right in some instances. In 1795 there appeared from Foulis's press at Glasgow an edition of Aeschylus in folio, printed with the same type as the Glasgow Homer, without a word of preface or any clue to the editor. Many new readings were inserted in the text with an asterisk affixed, while an obelus was used to mark many others as corrupt. It was at once recognised as Porson's work; he had superintended the printing of a small edition in two octavo volumes, but this was kept back by the printer and not issued till 1806, still without the editor's name. It was printed from a copy of Jan Cornelis de Pauw's edition corrected, which is preserved in the library of Trinity College. Soon after, in 1797, appeared the first instalment of what was intended to be a complete edition of Euripides–an edition of the Hecuba.
Қабылдау
Порсонның еңбегі де шабуылдан құтыла алмады. Гилберт Уэйкфилд "Tragoediarum delectus" атты еңбегін жариялаған. Жаңа "Гекуба" еңбегінде оның еңбегі еске алынбағандықтан, өзін кемсіткенін сезініп, оған қарсы спонтанды диатриба жазды. Лейпцигтік Готфрид Герман грек метрикасы туралы еңбек жазып, Порсонның теорияларын сынаған "Гекуба" басылымын шығарды. Порсон бастапқыда екеуіне де назар аудармады, бірақ 1798 жылы "Орест", 1799 жылы "Фенисса" және 1801 жылы "Медея" пьесаларын жариялады, соңғысы Кембридж баспасында басылып, титул бетінде редактордың аты көрсетілген. Бірақ ноталарда оның қарсыластарына көптеген сілтемелер бар; ал "Медея" пьесасында ол Германды тікелей атап, өткір тілмен сынады. Германның шабуылы "Гекубаның" 1802 жылы Кембриджде жарық көрген екінші басылымына қосымшаның себебі болуы мүмкін. Онда иамбтық метрдің заңдары толыққанды түсіндіріледі. 1808 жылы "Гекубаның" үшінші басылымы жарық көрді, ол басқа пьесалардың түзетілген нұсқаларын қалдырды, олардың жаңа басылымдары оның қайтысынан кейін жақын арада пайда болды; бірақ осы төрт пьеса ғана ақынның жоспарланған басылымынан аяқталған бөліктері болды. Порсон "Гекубаның" екінші басылымы жарық көргеннен кейін алты жыл өмір сүрді, бірақ жұмысты кейінге шегерді. Дегенмен, ол 1801 жылы "Гренвилл Гомері" басылымында жарияланған "Одиссеяның" Харлеян қолжазбасын салыстырып тексеруге және Розетта тасының гипотетикалық қалпына келтіруін Антикварлар қоғамына ұсынуға үлкерді.
Porson's work did not escape attack. Gilbert Wakefield had published a Tragoediarum delectus. Conceiving himself slighted, as there was no mention of his work in the new Hecuba, he wrote a diatribe extemporalis against it. Gottfried Hermann of Leipzig had also written a work on Greek metres and issued an edition of the Hecuba, in which Porson's theories were attacked. Porson at first took no notice of either, but went on with his Euripides, publishing the Orestes in 1798, the Phoenissae in 1799 and the Medea in 1801, the last printed at the Cambridge press, and with the editor's name on the title page. But there are many allusions to his antagonists in the notes; and in the Medea he holds Hermann to scorn by name in caustic language. Hermann's attack may have provoked the supplement to the preface to the Hecuba, in the second edition published at Cambridge in 1802. There the laws of the iambic metre are fully explained. A third edition of the Hecuba appeared in 1808, and he left corrected copies of the other plays, of which new editions appeared soon after his death; but these four plays were all that was finished of the projected edition of the poet. Porson lived six years after the second edition of the Hecuba was published, but he put off the work. He found time, however, to execute his collation of the Harleian manuscript of the Odyssey, published in the Grenville Homer in 1801, and to present to the Society of Antiquaries his conjectural restoration of the Rosetta Stone.
Кейінгі өмір және өлім
1806 жылы Лондон институты Ескі еврейлікте құрылғанда Порсон бас кітапханашы болып тағайындалды, оған жылына 200 фунт стерлинг жалақы және бірнеше бөлме берілді. Бұл оның өмірінің соңғы жылдарында қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізуіне мүмкіндік берді. Оның жақын достарының бірі – "The Morning Chronicle" газетінің редакторы Джеймс Перри еді. Порсон 1796 жылдың қараша айында Перридің әпкесі, Лунан ханымға үйленді. Одан кейін ол аз ішетін болды; бірақ ол некеден кейін бірнеше ай өткен соң қайтыс болды (1797 жылдың 12 сәуірінде), сосын ол ғибадатханадағы бөлмесіне және бұрынғы әдеттеріне қайта оралды. Перримен болған достығы оны "The Morning Chronicle" үшін жазуға итермеледі. Өліміне дейін бірнеше ай бойы денсаулығы нашарлағандай болды; есте сақтауы бұрынғыдай емес, ара-тура қызуы көтерілетін белгілер байқалды. Бірақ 1808 жылдың 19 қыркүйегінде ол көшеде инсультқа ұшырады, жартылай жазылып, 25-і күні қайтыс болды. Ол Тринити колледжінің шіркеуіне, Ньютонның мүсініне жақын, шіркеудің Ричард Бентлидің қабіріне қарама-қарсы жағында жерленді.
In 1806, when the London Institution was founded in Old Jewry, Porson was appointed principal librarian, with a salary of £200 a year and a suite of rooms. This assured him financial ease in his latter years. Among his intimate friends was James Perry, editor of The Morning Chronicle. He married Perry's sister, Mrs Lunan, in November 1796. Porson then drank less; but she died a few months after her marriage (12 April 1797), and he returned to his chambers in the Temple and his old habits. Perry's friendship induced him to spend his time in writing for The Morning Chronicle. For some months before his death he had appeared to be failing; his memory was not what it had been, and he had some symptoms of intermittent fever, but on 19 September 1808 he was seized in the street with a fit of apoplexy, and after partially recovering, died on the 25th. He was buried in Trinity College Chapel, close to the statue of Newton, at the opposite end of the chapel to the remains of Richard Bentley.
Мұра
Порсон қолданған қолжазбаларды бір-бірінен ажыратпады және ерте көшірмелердің салыстырмалы құндылығын көрсетпеді. Сондықтан ол Ласкаристің «Медея» басылымын ерекше мұқият салыстырып, тіпті мәтіндегі қате басылымдарды да атап өтті. Оның ең керемет түзетулері сенімді. Оның кітапханасы екі бөлікке бөлінді, бірі аукционда сатылды, ал екіншісі – Гале Фотийдің көшірмесі, оның жазбалары бар кітаптары және шетелдік ғалымдардан келген бірнеше хаттар Троица колледжіне 1000 гинеяға сатылды. Оның жазбалары ұқыпты жазылған; олар қайта ұйымдастырылды және оның қолжазбасын көрсетеді. Көптеген жазбалары әлі жарияланбаған. Оның грек тілі профессоры лауазымына келген Джеймс Генри Монк және Чарльз Джеймс Бломфилд Афинаев пен грек ақындарына жасаған жазбаларынан, сондай-ақ Еврипид бойынша лекциясынан тұратын «Adversaria» жинағын редакциялады; ал кейін грек тілі профессоры болған Питер Пол Добри Аристофанға жасаған жазбаларын және Фотийдің сөздігін редакциялады. Бұлардан өзге, Томас Гейсфорд Паузания мен Суидаға жасаған жазбаларын басқа көздерден редакциялады, ал Томас Кидд оның шашыраңқы рецензияларын жинады. Томас Берджес оның «Трависке хаттар» атты еңбегінде оның әдеби бейнесіне шабуыл жасағанда, Томас Туртон оны қорғауға асықты. 19 ғасырдың алғашқы отыз жылында ол өте танымал «Шайтанның ойлары» (кейін «Шайтанның серуені» деп аталды) поэмасының авторы ретінде қабылданатын. Бірақ оны Роберт Саути мен Сэмюэл Тейлор Колридж жазған.
Porson did not discriminate between the manuscripts he used or point out the relative value of early copies. Thus he collates minutely Lascaris's edition of the Medea, mentioning even misprints in the text. His most brilliant emendations are convincing. His library was divided into two parts, one of which was sold by auction, while the other, containing the transcript of the Gale Photius, his books with his notes, and some letters from foreign scholars, was bought by Trinity College for 1000 guineas. His notebooks were careful; they have been rearranged, and illustrate his penmanship. Much remains unpublished. James Henry Monk, his successor as Greek professor, and Charles James Blomfield edited the Adversaria, consisting of the notes on Athenaeus and the Greek poets, and his prelection on Euripides; Peter Paul Dobree, afterwards Greek professor, the notes on Aristophanes and the lexicon of Photius. Besides these, from other sources, Thomas Gaisford edited his notes on Pausanias and Suidas, and Thomas Kidd collected his scattered reviews. When Thomas Burgess attacked his literary character over his Letters to Travis, Thomas Turton came forward to defend him. For the first thirty years of the 19th century, he was often regarded as the author of a very popular poem, The Devil's Thoughts (later entitled The Devil's Walk). It was actually written by Robert Southey and Samuel Taylor Coleridge.